#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ സൂര്യതേജസ്സ് : ഭാഗം 1 ***** എഴുത്തുകാരി: ബിജി പ്രീയപ്പെട്ട സൃഹൃത്തുക്കളെ ഇന്ദ്രധനുസ്സിനു ശേഷം പുതിയൊരു കഥയുമായി നിങ്ങളുടെ അരികിൽ എത്തുകയാണ്. നിങ്ങളുടെ സപ്പോർട്ടുണ്ടാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ തുടങ്ങട്ടെ…. ”””””””””””””””””””””‘’””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””” എന്താ ഒരു മഴ കൂടയുണ്ടേലും ആകെ നനയുംമഴ മാറിട്ടു പോകാന്നു വച്ചാൽ കവലയിൽ നിന്ന് 8.30 നുള്ള മേരി മാതാ കിട്ടില്ല അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ മേരി മാതയിലെ കിളിക്ക് തന്നെ കാണുമ്പോൾ ഒരു പുശ്ചമാണ്. കല്യാണി സ്ഥിരം പിറുപിറുക്കലോടെ മഴയത്ത് കുടയും ചൂടി വേഗത്തിൽ കവലയിലേക്ക് നടന്നു. മഴയുടെ ശക്തി കൂടി കൂടി വന്നു. ഒരാൾക്കു മാത്രം പോകാവുന്ന ചെറിയ ചെമ്മൺ പാതയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ചെളി വെള്ളത്താൽ സാരി കുറച്ച് പൊക്കിപ്പിടിച്ച് നടന്നെങ്കിലും സാരി മുട്ടറ്റം നനഞ്ഞിരുന്നു. നാശം നടക്കാനും പറ്റണില്ലല്ലോ സാരി നനഞ്ഞൊട്ടിയതും കാലിൽ ചുറ്റി നടക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. ഇടവഴിയിൽ നിന്ന് റോഡിലേക്ക് കയറിയതും ഒരു ഓട്ടോ ചിറി പാഞ്ഞു പോയതും കല്യാണിയുടെ ദേഹത്തു മുഴവൻ ചെളിവെള്ളം തെറിച്ചതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ടാ വായിനോക്കി!! പണ്ടാരക്കാലാ നീ ആരുടെ പതിനാറടിയന്തിരത്തിന് പോകുവാടാ…. തൻ്റെയൊക്കെ കണ്ണ് എവിടേലും കൊണ്ട് പണയം വച്ചോടാ …. വായിൽ വരുന്ന തെന്തെക്കെയോ വിളിച്ചു കൂവി ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആഷ് കളർ കോട്ടൺ സാരിയാണ് അവളുടുത്തിരുന്നത്. അതിൽ ചെളിയിൽ ഡിസൈൻ ചെയ്തതുപോലെ പുള്ളിക്കുത്ത്’ മുന്നോട്ടു പോയ ഓട്ടോ അതേ വേഗത്തിൽ റിവേഴ്സിട്ട് അവളുടെ അടുത്ത് വന്ന് നിന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഇരുപത്തിയേഴ് വയസ്സു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന സുമുഖനായ ചെറുപ്പക്കാരൻ ഇറങ്ങി മെറൂൺ കളറിലുള്ള മുണ്ടും കാക്കി ഷർട്ടുമായിരുന്നു വേഷം ആരെയും കൂസാത്ത ഭാവം തീക്ഷ്ണതയേറിയ കണ്ണുകൾ അവൻ്റെ സ്വഭാവം എടുത്തുകാണിക്കുന്നതു പോലെ മുടി ഒതുക്കി വയ്ക്കുമ്പോഴും അനുസരണയില്ലാതെ അത് നെറ്റിയിലേക്ക് പാറി വീഴുന്നു .കൈയ്യില് ചുവപ്പും മഞ്ഞയും കറുപ്പും ഇടകലർത്തി കെട്ടിയ ചരട് അതിൽ ഓം ലോക്കറ്റ് ഹാങ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു ‘.കട്ടിയേറിയ പിരികം അസ്സലൊരു അലമ്പൻ കാഴ്ചയിൽ കല്യാണിക്ക് അങ്ങനെയാണ് തോന്നിയത്. അവൻ അടുത്തെത്തിയതും കല്യാണി പരിഭ്രമത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി മഴ കാരണം റോഡിനു സമീപത്തെങ്ങും ആരെയും കാണുന്നില്ല അവൾ ധൈര്യം കൈവിടാത്രെ അവനെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ റോഡിന് ഓരം ചേർന്ന് ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. ടീ…… നാക്കിന് സെൻസറിങ് ബോർഡിൻ്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഇല്ലാത്തവളെ ….. നിൻ്റെ അമ്മൂമ്മേടെ പതിനാറടിയന്തിരത്തിന് പോകുവാടി നീ വരുന്നോ??? അവൻ്റെ വായീന്നു കേട്ടപ്പോഴ് സാഹചര്യം അത്ര ശരിയല്ലാത്തതു കൊണ്ട് കല്യാണി ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തി നിന്നു. തന്നെയുമല്ല ജോലിക്ക് കയറാൻ നേരമായിരിക്കുന്നു ബസ് എത്താറായി നീയെന്താടി വിളിച്ചെ വായിനോക്കിന്നോ? അവൻ നിർത്തുന്ന ലക്ഷണമില്ല അവൻ ആകപ്പാടെ അവളെയൊന്നു നോക്കി കല്യാണിക്ക് അവൻ്റെ നോട്ടം കണ്ടിട്ട് ഒന്നങ്ങ് മോന്തക്കിട്ട് വച്ചു കൊടുക്കാനാ തോന്നി വായിനോക്കാൻ പറ്റിയ സാധനം പശു നക്കിയതുപോലെയുള്ള മുടിയും അവനതു പറഞ്ഞതും ജാള്യതയോടെ തലയിൽ കൈവച്ചു. ശരിയാ മുടിയൊക്കെ നനഞ്ഞ് ഒട്ടിയിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു വെളുത്തു വിളറിയിരിക്കുനെന്നും കരുതി അങ്ങ് നെഗളിക്കാതെ നിന്നെയൊക്കെ നോക്കിയാൽ ഓക്കാനം വരും അവൻ പുശ്ചത്തിൽ മുഖം കോട്ടി അവളവനെ കനപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കി എന്തോ പറയാനായി വാ തുറന്നതും ദൂരെ നിന്ന് മേരി മാതാ വരുന്നതു കണ്ടിട്ട് അയ്യോ എൻ്റെ ബസ്സ് പറഞ്ഞോണ്ട് അവൾ ഓടി ‘ടീ … പിത്തക്കാടി പറഞ്ഞു തീർന്നില്ലെടി അവൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു ‘ തൻ്റെ വീട്ടിൽ പോയി പറയെടാ നിക്കെടി അവിടെ അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി അവൻ അടുത്തേക്കു വരുന്നതു കണ്ടിട്ട് നീ പോടാ ചൊറിത്തവളേ അതും പറഞ്ഞവൾ മുന്നോട്ട് ഓടി സാരി നനഞ്ഞ് ഒട്ടിയിരിക്കുന്നതിനാൽ ഓടാനും കഴിയുന്നില്ല. ഓരോരോ മാരണങ്ങൾ വന്നു കേറിക്കോളും കാലത്തു തൊട്ടു ശകുനപ്പിഴയാണല്ലോ അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ട് മഴ നനഞ്ഞ് അവിടെ നില്പ്പുണ്ട്. കൈ കൊണ്ട് പിന്നെ കണ്ടോളാം എന്നു കാണിച്ചിട്ട് അവൻ ഓട്ടോയിൽ കയറി ഓട്ടോ അവിടിട്ട് തിരിച്ച് ഓടിച്ച്പോയി അവൻ്റെ ഓട്ടോയുടെ പേര് അപ്പോഴാണവൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്….ലൂസീഫർ…. മേരി മാതയിലെ ഹോണടി കേട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. സ്ഥിരം കയറുന്നതു കൊണ്ട് ഡ്രൈവർ സുരേഷ് അവളെ കണ്ടിട്ട് ഹോണടിച്ചതാണ് എന്തോന്ന് സ്വപ്നം കണ്ടോണ്ടു നടക്കുവാ കേറുന്നെങ്കിൽ കേറ് മാധവൻ വരുന്നതിന് മുൻപ് സ്റ്റാൻഡ് വിടേണ്ടതാ കിളി അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞു. മാധവൻ 8.45ന് വരുന്ന ബസ്സാണ് പുതിയ സാരി കൊള്ളാട്ടോ കിളിയുടെ പുശ്ചം സാരിയിലുള്ള ചെളിയും വെള്ളവും കണ്ടിട്ടാണ് അവളും മുഖത്ത് നല്ല മ്ലേച്ഛം ഫിറ്റ് ചെയ്തു. സ്കൂൾ കുട്ടികൾ കോളേജ് സ്റ്റുഡൻ്റ്സ് ജോലിക്കാർ ആകപ്പാടെ ബസിനകത്ത് തൃശൂർ പൂരത്തിനുള്ള തിരക്ക് എങ്കിലും കിളിയുടെ സ്ഥിരം ഡയലോഗ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി നില്ക്ക് ഫുട്ബോൾ കളിക്കാനുള്ള സ്ഥലമുണ്ട് ഈ പൊട്ടനെങ്ങാനും ഫുട്ബോൾ ഗ്രൗണ്ട് കണ്ടിട്ടുണ്ടാകുമോ മെസ്സിയെങ്ങാനും കേട്ടാല് ഈ കൂശ്മാണ്ടത്തെ നിലത്തടിച്ചേനെ കല്യാണി ആത്മഗതിച്ചു. ഇത് കല്യാണി വയസ്സ് ഇരുപത്തിമൂന്ന് മേലേപ്പാട് വിശ്വനാഥൻ്റേയും സുമംഗലയുടേയും മകൾ .ഇളയത് ഒന്നുകൂടി ഉണ്ട് പത്തിൽ പഠിക്കുന്ന കാർത്ത്യായനി പേരിൽ വൻ അഴിമതി നടന്നു എന്നാണ് അവൾ പറയുന്നത് ഒന്നു നിവർന്നു നിന്ന് സംസാരിക്കാൻ പോലും പറ്റാത്ത കാലത്ത് തൻ്റെ അനുവാദമില്ലാതെ പഴഞ്ചൻ പേരിട്ടു. ചതി വൻ ചതി അവൾ പേര് സ്വയം ചുരുക്കി കാത്തു എന്നാക്കി ബസ് നിർത്തിയതും കല്യാണി വേഗം ഇറങ്ങി റോഡ് ക്രോസ് ചെയ്ത് S&S ആർക്കേഡിലേക്ക് നടന്നു അവിടെയാണ് സുലഭം സൂപ്പർമാർക്കറ്റ് അവൾ അങ്ങോട്ട് വച്ചു പിടിച്ചു ആകെ നനഞ്ഞല്ലോ കൊച്ചേ സെക്യൂരിറ്റി അയ്യപ്പൻ ചേട്ടനാണ് അൻപത് വയസ്സോളം പ്രായമുണ്ട്. സാറും ചേച്ചിയും എത്തിയോ ഇല്ല പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കല്യാണി നോക്കുമ്പോൾ സെയിലിൽ നില്ക്കുന്നവർ എത്തിയിട്ടുണ്ട് കല്യാണിയേ …. എത്തിയോ ങാ…. ചേച്ചി ഇപ്പോൾ വന്നതേയുള്ളൂ. ഇവിടുത്തെ കാൻ്റീനിൽ നിൽക്കുന്ന ചേച്ചിയാണ് മാലതി കല്യണിക്കുള്ള സ്പെഷ്യൽ എത്തിയല്ലോ അയ്യപ്പൻ പറഞ്ഞിട്ട് കല്യാണിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഒന്നു പോയേ അയ്യപ്പാ ഈ കട്ടനാണോ സ്പെഷ്യൽ മാലതി കളിയാക്കി പിന്നല്ലാണ്ട് കല്യാണിക്ക് മാത്രം കാപ്പിപ്പൊടിയിൽ ഉലുവ വറുത്ത് പൊടിച്ചിട്ട് എന്നാ മണവും രുചിയുമാണെന്നോ ആ കാപ്പിക്ക് അതല്ലേ അയ്യപ്പേട്ടാ കാലത്തെ എൻ്റെ എനർജി ഡ്രിങ്ക്. സംസാരത്തിനിടയിൽ കാറിൻ്റെ ഹോണടി കേട്ടതും അയ്യപ്പേട്ടാ സാറിൻ്റെ കാറെത്തിയെന്നു തോന്നുന്നു. എന്നാ ശരി ഞാനങ്ങോട്ടു ചെല്ലട്ടെ അയ്യപ്പൻ പോയതും ഈറൻ തുണിയോടെ നില്ക്കുന്ന അവളെ മാലതി ശ്രദ്ധിച്ചു. കടലോളം ദുഖം ഒളിപ്പിച്ച് നടക്കുന്ന കൊച്ച്. ഈ ഇത്തിരിയില്ലാത്ത കൊച്ചിന് ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ അതിജീവിക്കാൻ സാധിച്ചു. കട്ടൻ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ കല്യാണിേ നോക്കുമ്പോൾ തന്നെ നോക്കി ദുഖത്തിൻ്റെ എക്സ്പ്രഷൻസ് ഇട്ട് നിൽക്കുന്ന മാലതിയേയാണ് കണ്ടത് മതി മാലതിക്കുട്ടി നമ്മളെ വായിനോക്കിയത് പോയി പണിയെടുത്താട്ടെ…. പോടി എന്നാലിനി ഉച്ചയ്ക്ക് കാണാം മാലതി പോയി കല്യാണി സിസ്റ്റം ഓൺ ചെയ്തു. എസ് ആൻഡ് എസ് ഗ്രൂപ്പിൻ്റെ എംഡി സേതുനാഥ് കയറി വന്നപ്പോൾ കല്യാണി സീറ്റിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് നമസ്തേ പറഞ്ഞു നല്ല വെളുത്ത നിറമുള്ള ചെറിയ കഷണ്ടിയുള്ള സേതുനാഥിന് ഏകദേശം അൻപത്തി അഞ്ച് വയസ്സ് പ്രായുണ്ട്. നല്ല ഐശ്വര്യമുള്ള മുഖം ആ മുഖത്ത് എന്നും കാണുന്നൊരു ശാന്തതയില്ലായിരുന്നു. കല്യാണി ഞാൻ മുകളിലുള്ള ഓഫീസിൽ കാണും എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടേൽ വിളിക്ക്. സാർ എന്തെങ്കിലും പ്രോബ്ളം ഉണ്ടോ സാർ വറീഡ് ആണല്ലോ കല്യാണിക്കുട്ടി ദുഖം ഇല്ലാത്ത ആരേലും ഉണ്ടോ എനിക്കും നീലക്കും ഉണ്ട് ഒരു ദുഖം അത് പുത്രനിൽ നിന്നാണെന്നു മാത്രം കല്യാണിക്ക് വിഷമം ആയി സേതുനാഥ് സാറും നീലാബരി മാഡവും നല്ല മനുഷ്യരാണ് ജോലിക്ക് നില്ക്കുന്ന സ്റ്റാഫുകളെ കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങളേപ്പോലെയാണ് കാണുന്നത് അവർക്കിങ്ങനെ സാറിൻ്റെ മകൻ വിദേശത്താണെന്ന് അറിയാം അവൾ ചിന്തിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടിട്ട് ങാ… താൻ അതൊന്നും ഓർക്കണ്ട ഉരലുചെന്ന് മദ്ധളത്തോട് പറഞ്ഞതു പോലുണ്ട് സേതുനാഥ് ചിരിക്കാൻ വിഫലശ്രമം നടത്തി സാർ മുകളിലേനിലയിലേക്ക് പോയി കല്യാണിയെ കൂടാതെ മൂന്ന് പേരു കൂടിയുണ്ട് ബില്ലിങ് സെക്ഷനില് അനീഷും ക്രിസ്റ്റിയും ഗൗതമിയും കസ്റ്റമേഴ്സ് വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഉച്ചയോടെ തിരക്കല്പ്പം കുറഞ്ഞത് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നപ്പോൾ മാലതിയും വന്നു.ക്രിസ്റ്റിയും ഗൗതമിയും കല്യാണിയും ഒന്നിച്ചാണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്നത് ഒന്നോ രണ്ടോ കസ്റ്റമേഴ്സ് ഇടയ്ക്ക് വരുന്നതു കൊണ്ട് ബില്ലിങിൽ അനീഷുണ്ടായിരുന്നു മാലതി അമ്മേ സേതുനാഥ് സാറിനെ വർഷങ്ങളായി അറിയുന്നതല്ലേ എന്താണ് സാറിൻ്റെ മകനുമായുള്ള പ്രശ്‌നം എനിക്കറിയില്ല കൊച്ചേ ആ കൊച്ചൻ്റെ പഠിത്തമെല്ലാം വിദേശത്തായിരുന്നു. സാറിൻ്റെ ഇളയ കുട്ടിയുടെ മരണത്തോടെയാ നാട്ടിലെത്തിയത് എന്തോ അസുഖം മൂലമാണ് കുട്ടി മരിച്ചത് സാറിൻ്റെ മോനിപ്പോഴും വിദേശത്താണല്ലേ അല്ല അടുത്ത കാലത്ത് നാട്ടിലെത്തിയിട്ടുണ്ട് നിങ്ങളെന്താ കോടീശ്വരൻ കളിക്കുവാണോ ക്രിസ്റ്റി ചൂടിലായി. ഇവിടെ മനുഷ്യൻ്റെ വയറ്റിൽ പാണ്ടിമേളം അപ്പോഴാ അവരുടെ കിന്നാരം കല്യാണി ഇലപ്പൊതി അഴിച്ചു ഉള്ളിത്തിയലും ചമ്മന്തിയുമായിരുന്നു വിഭവം തുറന്നതുമല്ല ഗൗതമിയും ക്രിസ്റ്റീയും കൂടി ചാടീവിണു വേറൊന്നിനുമല്ല തേങ്ങയും വറ്റൽമുളകും തീക്കനലിൽ ചുട്ട് ഇത്തിരി പുളിയും ചുവന്നുള്ളിയും ഉപ്പും ചേർത്ത് അരകല്ലിൽ അരച്ചെടുത്താൽ കുറച്ച് തൈരും ഉണ്ടേൽ പിന്നൊന്നും വേണ്ട ചോറിന് കുശാൽ മാലതി ചേച്ചിയുടെ സ്പെഷ്യൽ ഇടിച്ചക്കത്തോരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. കല്യാണി ഈ ലോകത്തങ്ങും അല്ലായിരുന്നു.എന്നതാടി വീട്ടിലെന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ ഗൗതമിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ഒന്നു ചിരിച്ചു ആ വീട്ടിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം ഞാനാടീ ഒഴിപ്പിച്ചു വിട്ടാലും പിന്നെയും വീട്ടുകാർക്ക് ബാധ്യതയായി. അവളുടെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു കൊച്ചേ ചോറിനു മുന്നിൽ കണ്ണുനിറയരുത്. നീ ആർക്കാ ബാധ്യത നിൻ്റെ വീടിൻ്റെ അടുപ്പു പുകയണമെങ്കിൽ നീ തന്നെ കഷ്ടപ്പെടണം കണ്ണ് തുടയ്ക്ക് മാലതി കണ്ണുരുട്ടി എങ്കിലും അവളുടെ അവസ്ഥയിൽ സങ്കടം തോന്നി പഠിച്ചോണ്ടിരുന്ന കൊച്ചിനെ പിടിച്ച് കെട്ടിച്ചു. വീടും സ്ഥലവും സഹകരണ ബാങ്കിൽ പണയം വച്ചും കല്യാണിയെ അറപ്പുരയിൽ രാജീവന് വിവാഹം കഴിച്ചു കൊടുത്തു ഒരു വർഷത്തെ ജീവിതം കൊണ്ട് ഒരു ജന്മത്തെ ക്രൂരത അവനിൽ നിന്ന് ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്നു. വിവാഹം വേർപെടുത്തി ഒരു വർഷത്തോളം വീടിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങി കൂടീ ആസ്മ രോഗിയായ അച്ഛന് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു കെട്ടിച്ചു വിട്ട മകൾ ബന്ധം ഉപേക്ഷിച്ച് വീട്ടിൽ വന്നു നിന്നത് അച്ഛനും അസുഖം കൂടി വന്നതോടെ ജോലിക്ക് പോകാതെയായി. ബാങ്കിലെ ലോൺ മുടങ്ങി കാത്തുവിൻ്റെ സ്കൂളിൽ പോക്കും മുടങ്ങുമെന്ന സ്ഥിതിയിലെത്തി വീട് പട്ടിണിയിലേക്ക് കടക്കുന്നതും കണ്ടോണ്ടിരിക്കാൻ സാധിക്കാതെ കല്യാണി ജോലി അന്വേഷിച്ചിറങ്ങി. ബന്ധുക്കളും അയൽപക്കത്തുള്ളവരും പരിഹാസവാക്കുകൾ ഉതിർത്തു സ്വഭാവദൂഷ്യം കൊണ്ട് ഭർത്താവ് ഉപേക്ഷിച്ചതാണെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു. ബന്ധുക്കൾ തങ്ങളുടെ പെൺകുട്ടികൾ കല്യാണിയോട് മിണ്ടുന്നത് വിലക്കി അവർക്കും സ്വഭാവദൂഷ്യം പകർന്നാലോ ആദ്യമൊക്കെ നൊമ്പരം തോന്നിയെങ്കിലും വീടിൻ്റെ അവസ്ഥ മാറണമെങ്കിൽ എന്തും സഹിച്ച് ‘ജോലിക്ക് പോയെങ്കിലേ കഴിയുള്ളു എന്ന ‘ സ്ഥിതിയിലെത്തി പിന്നീട് ഒന്നും ഗൗനിക്കാതെ ജോലിക്കിറങ്ങി സത്യത്തിൽ ജോലിക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ മനസ്സിലായത് ഒന്നാണ് പെൺകുട്ടികൾക്ക് വിവാഹമല്ല അത്യാവശ്യം നല്ല വിദ്യാഭ്യാസവും ഒരു ജോലിയുമാണ് ഇന്നിപ്പോൾ വർഷം ഒന്നു കഴിഞ്ഞു ജോലിക്കിവിടെ കയറിയിട്ട് ഒരു മകളെപ്പോലെയാണ് സേതുനാഥൻ സാറും നിലാംബരി മാഡവും അവളെ കാണുന്നത്. ഉച്ചയ്ക്കു ശേഷവും നല്ല തിരക്കാണ് അഞ്ചു മണിയായപ്പോൾ അവൾ ഇറങ്ങാനായി സിസ്റ്റം ഓഫ് ചെയ്തു. ലേഡീസിന് അഞ്ചു മണി വരെ ജോലിയുള്ളു. അവൾ ബാഗെടുത്തു വരുമ്പോഴേക്കും എന്തൊക്കെയോ തകർന്നുടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു . ബേക്കറി സെക്ഷനിൽ നിന്ന് ഒരാൾ റാക്കിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന സാധനങ്ങളൊക്കെ വലിച്ചെറിയുകയാണ്. നശിക്കട്ടെ എല്ലാം….. എന്തൊക്കെയോ അവ്യക്തമായി പുലമ്പുന്നുണ്ട് നന്നായി മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ട് മുഖം കാണാൻ സാധിക്കുന്നില്ല അവൾക്ക് ദേഷ്യം തോന്നി കള്ളുകുടിയനൊക്കെ ഇതിനകത്തെന്തു കാര്യം ഈ അയ്യപ്പൻ ചേട്ടനെന്തെടുക്കുവാരുന്നു അനീഷും ക്രിസ്റ്റിയുമൊക്കെ വായിനോക്കി നില്പ്പുണ്ട് ഇവരെന്താ ഇവനെയൊക്കെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയാണോ ഇതൊക്കെ കണ്ടു നില്ക്കാൻ കല്യാണിക്കായില്ല. എടോ നിർത്തെടോ താനെന്തൊക്കെയാ ഈ കാണിക്കുന്നെ അതാരാ പുതിയ അവതാരം പറഞ്ഞോണ്ട് അവൻ ശബ്ദം കേട്ടടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു ഇയാൾ…. കാലത്തു കണ്ട ഒട്ടോക്കാരൻ അല്ലേ……ലൂസീഫർ കല്യാണി മനസ്സിലോർത്തു തനിക്കെന്താടോ ഇവിടെ കാര്യം കല്യാണി അവനോടു ദേഷ്യപ്പെട്ടു. യ്യോ… ഇതാര് വടയക്ഷിയോ ഒന്നു പോടി അവളു വന്നേക്കുന്നു എന്ന മര്യാദ പഠിപ്പിക്കാൻ അവൻ്റെ സംസാരം കുഴയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തൻ്റെ വീട്ടീന്നു കൊണ്ടുവന്നതാണോടാ ഇതൊക്കെ പൊട്ടിക്കാൻ വീട്….. പൊട്ടിക്കൽ…അവൻ പുശ്ചത്തിൽ ചിറി കോട്ടി ഹോർലിക്സ് ബോട്ടിൽ എടുത്തിട്ട് പോടി അല്ലെങ്കിൽ നിൻ്റെ തലക്കിട്ട് പൊട്ടിക്കും നിന്നെ എന്തിനു പറായാനാ നിൻ്റെയൊക്കെ വീട്ടീലിരിക്കുന്നവരെ പറഞ്ഞാൽ മതി പറഞ്ഞു തീർന്നതുമല്ല അവൻ അവളുടെ കരണത്തിട്ട് ഒന്ന് കൊടുത്തു. നീ നൈസായിട്ട് തന്തയ്ക്കു വിളിച്ചതാ അല്ലേ അതങ്ങു സുഖിച്ചു. പക്ഷേ മോള് കുറച്ചു അടങ്ങ് എൻ്റെ നെഞ്ചത്ത് കയറി തുള്ളാതെ അവളൊന്ന് ആടീയുലഞ്ഞു ടാ കാലാ….അവൾ കവിളും പൊത്തി ഇരുന്നു പോയി സൂര്യാ നിർത്തിക്കോ നിനക്കെന്തും ചെയ്യാം പക്ഷേ എൻ്റെ സ്റ്റാഫുകളുടെ ശരീരത്തിൽ കൈവച്ചാൽ അതങ്ങ് ക്ഷമിക്കാൻ എനിക്കാവില്ല’ സേതുനാഥ് കല്യാണിയെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്പ്പിച്ചു. സോറി കല്യാണി ഇതെൻ്റെ മകനാണ് സൂര്യതേജസ്സ് ഇവനു വേണ്ടി കല്യാണിയോട് ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു. തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ നീരവം : ഭാഗം 5 മദ്ധ്യവയസ്ക്കൻ അവളെ കടന്നു പിടിച്ചു. അയാളുടെ കരുത്തിനു മുമ്പിൽ മീരക്ക് അധികസമയം പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.അവൾ തളർന്നു തുടങ്ങി… യാതൊരു ധൃതിയും കാണിക്കാതെ അയാൾ അവളെ പൊക്കിയെടുത്ത് കിടക്കയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു..എന്നിട്ട് വിശന്ന് വലഞ്ഞിരുന്ന ചെന്നായെ പോലെ ഇരക്ക് മേലെ ചാടി വീണു… മീരയുടെ തേങ്ങിക്കരച്ചിൽ ദുർബലമായി തുടങ്ങി.. മാനസികമായും ശാരീരികവുമായി അവൾ കൂടുതൽ തളർന്നു… അപ്പോൾ വാതിലിനു പുറത്ത് ആ സ്ത്രീ മീരയെ കൂട്ടിക്കൊടുത്തതിന്റെ പ്രതിഫലം എണ്ണി തൃപ്തിപ്പെടുകയായിരുന്നു… “എന്തുവാടീ ഇന്നു നല്ല കളക്ഷൻ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ?” ആവശത്തോടെ കയ്യിൽ കിട്ടിയ നോട്ടുകെട്ടിൽ ഉമ്മവെച്ചു കൊണ്ട് ആവേശത്തോടെ ആ സ്ത്രീ അത് എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്തക ആയിരുന്നു. ശബ്ദം കേട്ട് അവർ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു.തൊട്ടു മുന്നിൽ ലാത്തി കയ്യിൽ കറക്കിക്കൊണ്ട് വനിതാ പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടർ ജാനകി വർമ്മ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു ഞെട്ടി.കൂടെ രണ്ടു മൂന്ന് വനിതാ പോലീസുമുണ്ട്. ഇൻസ്പെക്ടർ അരികിലേക്ക് വന്നതോടെ നോട്ടുകെട്ട് ഒളിപ്പിക്കാനൊരു പാഴ്ശ്രമം അവർ നടത്തി.ആകെ വിയർത്ത് കുളിച്ചിരുന്നു ആ സ്ത്രീ.പരവേശവും വെപ്രാളവും കാണാമായിരുന്നു. “എന്തുവാടീ ഒളിപ്പിച്ചത്” “ഒന്നുമില്ല മേഡം” തെല്ല് പരുങ്ങലോടെ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചെങ്കിലും വനിതാ കോൺസ്റ്റാബിൾ അവരുടെ കൈ ബലമായി മുന്നിലേക്ക് തിരിച്ചു.”അയ്യോ” അവരൊന്ന് അലറിക്കരഞ്ഞു.ഒളിപ്പിച്ച നോട്ടുകെട്ട് കണ്ടതും ജാനകീവർമ്മ ചിരിച്ചു. “എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ട് തന്നെയാടീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.നിന്റെ കൂട്ടാളികൾ മൂന്നുപേരെയും ഞങ്ങൾ അറസ്റ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്” ആ സ്ത്രീയാകെ തളർന്നു പോയി. ഒന്നും മറച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയില്ല. “എന്താടീ നിന്റെ പേര്” ചോദ്യത്തിനൊപ്പം ജാനകീവർമ്മ ലാത്തി അവളുടെ അടിനാഭിയിൽ ശക്തമായി അമർത്തി.വേദനയാൽ അവരൊന്ന് പുളഞ്ഞു. “സാവിത്രി” “ആഹാ.കൊള്ളാം. നല്ല പേര്.. നിന്റെ തൊഴിലിനു പറ്റിയ പേര്” ലാത്തിയൊന്ന് കൂടി ശക്തമായി അമർത്തിക്കൊണ്ട് അവർ പറഞ്ഞു.അടിവയറ്റിലൂടെയൊരു മിന്നൽ പാഞ്ഞു കയറി. പെട്ടെന്ന് സാവിത്രിക്ക് മൂത്രശങ്ക അനുഭവപ്പെട്ടു.ഒന്നിനു പോകണമെന്ന് അവർ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. ഉടനെ ഇൻസ്പെക്ടർ സാവിത്രിയുടെ വിരലുകളിൽ തന്റെ കരങ്ങൾ കോർത്ത് താഴേക്ക് അമർത്തി.അതോടെ നിലവിളി തുടങ്ങി. “മര്യാദക്ക് അടങ്ങി നിന്നോണം..ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്നെ ചവിട്ടിക്കൂട്ടി ഉരുട്ടിയെടുക്കും” അവരുടെ ഭീക്ഷണിയിൽ ഭയന്ന് ചൂളിപ്പോയി സാവിത്രി. “ആരാടീ അകത്തെ മുറിയിലെ പ്രമുഖൻ” ജാനകീ വർമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി ലഭിച്ചില്ല.കൈവീശി ഒരെണ്ണം ചെകിട്ടത്ത് കൊടുത്തതോടെ ഉത്തരത്തിനു താമസം പിന്നെ ഉണ്ടായില്ല. “സത്യപ്രതാപൻ സാറ്” “കൊള്ളാം.. ഒരുപതിവ്രതയും മാന്യനും” ദേഷ്യപ്പെട്ടവർ ഒരെണ്ണം കൂടി സാവിത്രിക്ക് കൊടുത്തു. അട്ട ചുരുളും പോലെ ചുരുണ്ട് നിലത്തേക്ക് വീണു. മുപ്പത്തി രണ്ടു വയസ്സ് പ്രായം കാണും ഇൻസ്പെക്ടർ ജാനകീവർമ്മക്ക്.വെളുത്ത ശരീരനിറമാണ്.അഞ്ചടി എട്ടിഞ്ച് പൊക്കവും അതിനു അനുസരിച്ചുള്ള വണ്ണവുമുണ്ട്.നല്ല ആര്യോഗ്യമാണ്. ജാനകി വർമ്മ കുറച്ചു മുമ്പോട്ട് നീങ്ങിയട്ട് ഡോറിൽ ശക്തമായി അടിച്ചു. തുടരെ തുടരെ വാതിക്കൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് സത്യപ്രതാപ് ദേഷ്യപ്പെട്ടു എഴുന്നേറ്റു. മീരയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിക്കുന്ന താരക്കിലായിരുന്നു അയാൾ. യാതൊരു ധൃതിയും കാണിച്ചില്ല.അയാളോട് എതിരിട്ട് തളർന്ന മീരയുടെ ദുർബലമായ നിലവിളി റൂമിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. “ഛെ..നാശം ആരാണ് ഈ സമയത്ത്” പിറുപിറുത്ത് കൊണ്ട് സത്യപ്രതാപ് മുണ്ട് വാരിച്ചുറ്റി എഴുന്നേറ്റു. വായിൽ വന്നൊരു മുഴുത്ത തെറിയും പറഞ്ഞാണു വാതിൽ തുറന്നത്.മുന്നിൽ പോലീസുകാരെ കണ്ടു അയാളൊന്ന് വിളറി. “എന്താ നിങ്ങൾക്കിവിടെ കാര്യം” “കാര്യമൊക്കെയുണ്ട്..താനൊന്ന് മുന്നിൽ നിന്ന് മാറി നിൽക്കണം” ജാനകി വർമ്മ കുറച്ചു ഗൗരവത്തിൽ ആയിരുന്നു. “നോ..ഇവിടെ കയറാൻ പറ്റില്ല” നഷ്ടപ്പെട്ട വീര്യം വീണ്ടെടുത്തു അയാൾ വഴി തടഞ്ഞു നിന്നു. “ഛീ മാറി നിൽക്കെടാ പന്ന റാസ്ക്കൽ” ജാനകിയുടെ ഭാവം മാറ്റം കണ്ടു സത്യപ്രതാപ് അറിയാതെ വഴിമാറി കൊടുത്തു. സാവിത്രിയേയും പിടിച്ചു വലിച്ചു അവർ അതിൽ കയറ്റി.പോലീസുകാരും കൂടെ കയറി കഴിഞ്ഞു അവർ വാതിൽ അകത്ത് നിന്ന് ലോക്ക് ചെയ്തു ചാവി പോക്കറ്റിലേക്കിട്ടു. ബെഡ്ഡിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി തുണികൾ വാരിച്ചുറ്റി ഭയന്നിരിക്കുന്നത് ഇൻസ്പെക്ടറുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ പെട്ടു.അവർ അവൾക്ക് സമീപമെത്തി പോലീസ് മുറയിൽ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തു. “ഇത്ര ചെറുപ്പത്തിലേ നീ ഈ തൊഴിലിനു ഇറങ്ങിയോടീ” ഉടനെ മീര പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അവരുടെ കാഴ്ക്കീഴിലേക്ക് വീണു.ചുടു നീർകണങ്ങൾ ജാനകിയുടെ കാല്പാദങ്ങളെ ചുട്ടുപൊള്ളിച്ചു.തെല്ലൊരു അലിവോടെ അവർ അവളെ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. വീട് വിട്ടിറങ്ങിയതൊഴികെ ബാക്കി എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു.. തന്നെ ചതിയിൽ പെടുത്തി കൊണ്ട് വന്നത് ഉൾപ്പെടെ. “നേരാണോടോ ഇവൾ പറയുന്നതൊക്കെ” “അല്ല മേഡം..ഞാനൊരു പൊളിറ്റീഷ്യനാണു..എന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭാവി തകർക്കാൻ എതിർ പാർട്ടികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്തു എന്നെ ചതിയിൽ പെടുത്തിയതാണു” കറ തീർന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാരനാണ് ഇയാൾ.. നന്നായി കൈകാര്യം ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ എല്ലാം പാളിപ്പോകും.പോരാമെങ്കിൽ ഭരണപ്പാർട്ടിയിലെ അംഗവും.ജാനകിയുടെ അന്തരംഗം മന്ത്രിച്ചു. “ശരി സാറേ..അതൊക്കെ പോട്ടേ..ഇതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുത്തിയാൽ എനിക്കെന്താണു നേട്ടം’ ജാനകിയുടെ സംസാരം എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിച്ചു.. മീരജയുടെ ഹൃദയം നീറി.രക്ഷപ്പെടാനൊരു വഴി തുറന്ന് കിട്ടുമെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും ആ പ്രതീക്ഷയും ഇപ്പോൾ അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു.അവൾക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു. ” മേഡം പറഞ്ഞാൽ മതി ” “എനിക്ക് അമ്പതിനായിരം രൂപ കിട്ടണം..അതും ക്യാഷായി ഇപ്പോൾ തന്നെ.. തന്റെ കൈവശം കാണുമെന്ന് അറിയാം” ജാനകി വർമ്മയുടെ നിർദ്ദേശം അയാൾക്ക് സമ്മതം ആയിരുന്നു.. ബാഗിൽ നിന്ന് അമ്പതിനായിരം രൂപ കെട്ടാക്കിയത് എടുത്തു ബെഡ്ഡിൽ വെച്ചു. ജാനകി സിഗ്നൽ കാണിച്ചതും ഒരുപോലീസുകാരി എല്ലാം മൊബൈലിൽ പകർത്തി. “എന്തിനാണ് മേഡം ഇതൊക്കെ” “എടോ താൻ എനിക്ക് കൈക്കൂലി തന്നതാണെന്ന് നാളെ വിളിച്ചു പറയില്ലെന്ന് എന്താണ് ഉറപ്പ്..അതിനാലൊരു തെളിവിനായി ഇതിരിക്കട്ടെ” ജാനകി വർമ്മ തെല്ല് പരിഹാസത്തിൽ ചിരിച്ചു.സത്യപ്രതാപ് മനസ്സിൽ കരുതിയതാണു അവർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്. ഇൻസ്പെക്ടറുടെ നിർദ്ദേശാനുസരണം അയാൾ പതിനായിരം രൂപ വീതം ബാക്കി മൂന്ന് പോലീസുകാരികൾക്കായി മാറ്റി വെച്ചു.ബാക്കി ഇരുപതിനായിരം ജാനകിക്ക്. എല്ലാം മൊബലിൽ റിക്കാഡ് ആയി കഴിഞ്ഞതോടെ ഇൻസ്പെക്ടറുടെ ഭാവവും മാറി.ഫോൺ എടുത്തു അവർ ന്യൂസ് വാർത്താ ചാനലുകളെയും പത്രമാദ്ധ്യമക്കാരെയും വിളിച്ചു. അപ്പോഴാണ് താൻ ചതിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞൂന്ന് സത്യപ്രതാപനു മനസ്സിലായത്. “എടീ ഞാൻ ഭരണപ്പാർട്ടിയുടെ ആളാണ്.. കൂടുതൽ കളിച്ചാൽ നിന്റെ തലയിൽ തൊപ്പി കാണില്ല” അയാൾ ജാനകിയുടെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി.. അവൾ ചൂണ്ടിയ അയാളുടെ വിരൽ കുത്തിയൊടിച്ചു.വേദനയാൽ അയാൾ ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു. “എടോ ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ് പുതിയ ട്രൻഡ്..ഒരുകേസ് മുറുക്കുമ്പോൾ അടുത്തത് കൂടിയങ്ങ് വെച്ചു തരും.നിയമത്തിന്റെ കണ്ണുപൂട്ടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ഏതെങ്കിലും ഒന്നിൽ ശിക്ഷിക്കപ്പെടണം..കാരണം കോടതിയിൽ തെളിവാണ് ആവശ്യം” ജാനകി വർമ്മയുടെ പ്ലാൻ കൂടെ നിന്നവർക്കും മനസിലായത് അന്നേരമാണ്.കരഞ്ഞു കൊണ്ട് നിന്നിരുന്ന മീരയെ അവർ ചേർത്തു പിടിച്ചു ആശ്വസിപ്പിച്ചു.. “നീയെന്താ മോളേ പേടിച്ചു പോയോ.എനിക്കും രണ്ടു പെണ്മക്കളാണ്” അത്രയും വാചകങ്ങൾ മതിയായിരുന്നു മീരക്ക് ആശ്വസിക്കാനായിട്ട്..അമ്മയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ആയെന്നാണു മീരക്ക് തോന്നിയത്. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ചാനലുകാരും മാദ്ധ്യമക്കാരുമെത്തി.സത്യപ്രതാപന്റെ അറസ്റ്റും ഹോട്ടൽ പൂട്ടി സീൽ ചെയ്തതുമെല്ലാം അവർ ലൈവായി ടെലികാസ്റ്റ് ചെയ്തു… സാവിത്രിയേയും സത്യപ്രതാപനെയും വിലങ്ങ് വെച്ചു കൊണ്ട് പോലീസുകാർ പോയി.. 💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃 “വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് ഒരുവീട്ടിൽ മോഷണം നടന്നു.ഞങ്ങൾ തിരക്കി ഇറങ്ങിയപ്പോഴാണു മൂന്ന് പേരെ സംശയത്തിൽ പൊക്കിയത്.അപ്പോഴാണ് കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ മനസ്സിലായത്..സാവിത്രിക്കും പങ്കുണ്ടെന്ന്.അങ്ങനെ ആണ് ഹോട്ടലിൽ എത്തിയത്” ജാനകി അങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ മീരയുടെ ഹൃദയം സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞു. “മേഡം വന്നതിനാലാണു ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടത്.ഇല്ലെങ്കിൽ..” ഓർക്കാൻ കൂടി മീര ഭയപ്പെട്ടു. അത്രയേറെ പേടിച്ചു പോയി. “മേഡമെന്നുളള വിളി നിർത്തി ചേച്ചിയെന്ന് വിളിച്ചാൽ മതി” “ചേച്ചി..മീരയുടെ ഹൃദയം സന്തോഷത്താൽ പൂത്തുലഞ്ഞു.കൂടെപ്പിറന്നൊരു സഹോദരങ്ങൾ തനിക്കില്ല.വളർന്നത് ഒറ്റമകളായിട്ടാണു..അതിങ്ങനെയൊരു ജീവിതവും.അവൾക്ക് വീണ്ടും കരച്ചിൽ വന്നു. ” ചേച്ചി അമ്മാവന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ വളർന്നത്.ഇനിയവിടെ തിരികെ ചെല്ലാൻ കഴിയില്ല.എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും ഒരുജോലി തരുമോ.അടുക്കളപ്പണി മതി.” മീരയുടെ ചോദ്യം ജാനകിയെ സങ്കടപ്പെടുത്തി.ഒരിക്കൽ അവരും അവളുടെ അതേ അനുഭവത്തിലൂടെ കടന്ന് വന്നവളാണു.അതിൽ മീരയുടെ ദുഖം പൂർണ്ണമായും അവർക്ക് മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു. “എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ കസിനായൊരു കുട്ടിയെ പരിചരിക്കാൻ ഒരാളെ വേണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. നമുക്ക് രാവിലെ അങ്ങോട്ട് പോകാം. അവർക്ക് ഇഷ്ടം ആയാൽ നീ രക്ഷപ്പെട്ടു” ജാനകി മീരയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു… പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് അവളെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ജാനകി കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വന്നിരുന്നു.. ജാനകിയുടെ ഹസ്ബെറ്റ് നേവിക്കാരനാണു..രണ്ടു കുസൃതികളായ പെൺകുട്ടികൾ ആണ് അവർക്ക്.കുട്ടികളുമായി മീര വേഗം ചങ്ങാത്തത്തിലായി…. 💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃 അന്നത്തെ ദിവസം രാത്രിയിൽ സമാധാനം ആയിട്ട് മീരയുറങ്ങി..പ്രഭാത ഭക്ഷണവും കഴിഞ്ഞു അവളെയും കൂട്ടി ജാനകി രാവിലെ പുറപ്പെട്ടു.. പണത്തിന്റെ പ്രൗഢി വിളിച്ചറിയിക്കുന്നൊരു വലിയ ഇരുനിലക്കെട്ടിടം.വലിയൊരു ഗാർഡൻ മുറ്റത്തുണ്ട്.അങ്ങനെ വലിയൊരു വീട് അവളാദ്യമായി കാണുകയാണ്.അതിനാൽ അമ്പരപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ… “മീനമ്മേ…” വലിയ ഹാളിലേക്ക് കയറി ജാനകി വർമ്മ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ഉടനെ ഒരു സ്ത്രീ ബാൽക്കണിക്ക് മുകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.മദ്ധ്യവയസ്ക്കയും പ്രൗഡിയും നിറഞ്ഞൊരു തമ്പുരാട്ടിയെ പോലെ തോന്നിച്ചു. “ആരാ ഇത് ജാനകി മോളോ” അരികിലെത്തി സ്നേഹത്തോടെ അവർ ചോദിച്ചു.. “ഈ വഴിയൊക്കെ അറിയോ നീ” “എന്റെ മീനമ്മേ ജോലിത്തിരക്കല്ലേ” “ഉവ്വ്…വല്ലപ്പോഴും ഇങ്ങോട്ടൊന്ന് ഇറങ്ങരുതോ..അല്ലാ ഇതാരാ കൂടെയുളളത്” ജാനകിയോടാണു ചോദ്യമെങ്കിലും മീനമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ മീരയിലായിരുന്നു.പെട്ടെന്ന് അവരുടെ മുഖം പ്രകാശിച്ചു.. “അയ്യോ ഇത് മീരമോളല്ലേ..ഇപ്പോഴെങ്കിലും വരാൻ തോന്നിയല്ലോ..കണ്ണിലെണ്ണയൊഴിച്ച് പ്രാർത്ഥനയോടെ ഞങ്ങൾ കാത്തിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയട്ട് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.. വരില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ സങ്കടം വന്നു” മീനമ്മ മീരയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.അവൾ വല്ലാത്തൊരു ഷോക്കിലായിരുന്നു.ആദ്യമായി കാണുകയാണു ഈ അമ്മയെ..എന്നിട്ടും തന്നെ അറിയാമെന്ന്..തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാകാനേ വഴിയുള്ളൂ..മീര കരുതി.. ജാനകി വർമ്മയും അമ്പരപ്പിൽ ആയിരുന്നു… “മീനമ്മക്ക് ഇവളെ എങ്ങനെ അറിയാം” ജാനകി അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു.. പകരം മീനമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു.. “അതൊക്കെ അറിയാം ചേച്ചി” ജാനകിയും മീരയും ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി..മീരക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.. കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി അവൾ ഒന്നുകൂടി നോക്കി… സ്റ്റെയർകേസിന്റെ പടികളിറങ്ങി നീരജും നീരജയും ഇറങ്ങി വരുന്നു… (തുടരും

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ പ്രണയവീചികൾ : ഭാഗം 32 കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ വേദനയാൽ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചു കയറിയ മരുന്നുകളുടെയും ലോഷന്റെയും രൂക്ഷഗന്ധത്താൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. കൈയിൽ കാനുലയിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ഡ്രിപ്പ്. തലയ്ക്ക് വല്ലാത്ത ഭാരവും വേദനയും തോന്നി. വലതുകൈയും വേദനയുണ്ട്. കാർ എവിടേക്കോ ഇടിച്ചു കയറിയതായി ഓർമ്മയുണ്ട്. പിന്നൊന്നും ഓർത്തെടുക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ല. മരണത്തിന് പോലും തന്നെ വേണ്ടെന്നോർത്തപ്പോൾ അവൾക്ക് ആ അവസ്ഥയിലും ചിരി വന്നു. കണ്ണ് തുറന്നത് അപ്പോഴാണ് നഴ്സ് കണ്ടത്. പുഞ്ചിരിയോടെ അരികിൽ നിൽക്കുന്ന ഭൂമിയിലെ മാലാഖ. അവരുടെ ഇളംതണുപ്പുള്ള കൈ തന്റെ കൈകളിലമർന്നു ഒരു സാന്ത്വനം പോലെ. കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ ബോധമില്ലായിരുന്നു. വലതുകൈ ഫ്രാക്ച്ചർ ഉണ്ട്. തലയിൽ നാല് സ്റ്റിച്ചുമുണ്ട്. പിന്നെ നല്ല ശരീരം വേദനയുണ്ടാകും രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക്.. വേഗം സുഖമാകും..ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നപോലെ അവർ പറഞ്ഞു. മറുപടിയായി ഒരു പുഞ്ചിരിയേ നൽകിയുള്ളൂ.. ആരാ എന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത്.. അറിയില്ല.. പുറത്തുണ്ട് അവർ. പോയവഴി കണ്ടതാണെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. ഞാൻ ഏതായാലും ഡോക്ടറോട് പറഞ്ഞിട്ട് വരാം ബോധം തെളിഞ്ഞെന്ന് .. അൽപ്പസമയത്തിനകം റൂമിലേക്ക് മാറ്റി. റൂമിലേക്ക് കയറിവന്നത് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനും പെൺകുട്ടിയുമായിരുന്നു. ഞങ്ങളാണ് തന്നെ ഇവിടേക്ക് കൊണ്ടുവന്നത്. മരത്തിൽ ഇടിച്ച നിലയിലായിരുന്നു കാർ.. ഇതെന്റെ ഭാര്യയാണ് നീലിമ.. മനസ്സിലാകാത്ത ഭാവത്തിൽ നോക്കുന്നത് കൊണ്ടാകാം അവർ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തിയത്. നന്ദി കലർന്നൊരു പുഞ്ചിരി മടക്കി നൽകി. ഹസ്ബന്റിന്റെ നമ്പർ തന്നാൽ ഞങ്ങൾ വിളിച്ചു പറയാം.. കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്ന താലി കണ്ടാണ് അയാൾ പറഞ്ഞതെന്ന് ബോധ്യമായി. ഞങ്ങൾ നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയായിരുന്നു. ഇവളുടെ അനിയത്തി പ്രസവിച്ചു. അതിനുവേണ്ടി.. നമ്പർ തരുമോ.. അയാൾ വീണ്ടും വിശദീകരിച്ചു. താൻ കാരണം ആ കുടുംബത്തിന് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കേണ്ടെന്ന് കരുതി അമ്പുവിന്റെ നമ്പർ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു. ക്ഷീണം കാരണം വീണ്ടും കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ റൂമിൽ അമ്പുവും നീരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്തെ ആധിയും വെപ്രാളവും നോക്കി കിടന്നു. നീലിമയെയും ഭർത്താവിനെയും കണ്ടില്ല. ഇവർ വന്ന് ഇവരെ ഏൽപ്പിച്ചശേഷം അവർ മടങ്ങിയെന്നവൾക്ക് മനസ്സിലായി. നീരവ് ആണ് കണ്ണ് തുറന്നത് ആദ്യം കണ്ടത്. അവനോടി അരികിലെത്തി. നിനക്ക് കുഴപ്പമില്ലല്ലോ.. വേദനയുണ്ടോ ഇപ്പോൾ തലയിലും പ്ലാസ്റ്ററിട്ട കൈകളിലും മെല്ലെ തലോടി ആധിയോടവൻ ചോദിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറമാണ് ആ സ്നേഹം വീണ്ടും തൊട്ടറിയുന്നത്. പണ്ട് എന്തെങ്കിലും വയ്യായ്ക തോന്നിയാൽ ആദ്യം ചാരുന്നതും അവന്റെ ചുമലിലാണ്. നിറകണ്ണുകളോടെ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി.. ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം മനസ്സിലല്പം സന്തോഷം തോന്നിയത് ആ നിമിഷമാണ്. അമ്പു അരികിലുണ്ട്. അവനെന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ഡോക്ടറും നഴ്സും കടന്നുവന്നു. ബോഡി നല്ല വീക്ക്‌ ആണ്. രക്തക്കുറവ് ഉണ്ട്. ഭക്ഷണം നന്നായി കഴിക്കുന്നില്ല അല്ലേ.. എന്തായാലും കുറച്ചു ദിവസം അഡ്മിറ്റ്‌ ആണ്. ക്ഷീണത്തിന് ഡ്രിപ്പ് കയറ്റുകയേ നിർവാഹമുള്ളൂ. ഭക്ഷണം നന്നായി കഴിച്ചു തുടങ്ങിയാൽ മാത്രമേ അതൊഴിവാക്കുവാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. ഏതായാലും നന്നായി റസ്റ്റ്‌ എടുക്കൂ. വേദനയ്ക്ക് പെയിൻ കില്ലർ തരും.. കൺപോള പരിശോധിച്ചശേഷം കവിളിലൊന്ന് തട്ടിയിട്ട് ഡോക്ടർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. രൂക്ഷമായ നോട്ടമായിരുന്നു അമ്പുവിൽ നിന്നും ലഭിച്ചത്. ആരോടും പറയാതെ തോന്നുന്നയിടത്ത് ഇറങ്ങി പോയേക്കുകയാ. ഒരൊറ്റ അടിയാ തരേണ്ടത്. അവൾക്ക് ആഹാരം ഇറക്കമില്ലെന്ന്. നിന്റെ അനാവശ്യമായ കോംപ്ലെക്സും വാശിയും കാരണം കെട്ടിയെടുത്തതല്ലേ ഇങ്ങോട്ട്. സ്നേഹിക്കുന്നവരെപ്പോലും അകറ്റി നിർത്തിയിട്ട്. എന്നിട്ട് ആരെക്കാണിക്കാനാ ഭക്ഷണത്തോട് അകൽച്ച കാണിക്കുന്നത്… അമ്പുവിന്റെ സങ്കടമാണ് ദേഷ്യമായി പുറത്തു വരുന്നതെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു അതുകൊണ്ടുതന്നെ നിശബ്ദമായി അതെല്ലാം ഏറ്റുവാങ്ങി. നീരവ് മൗനം പാലിച്ചതേയുള്ളൂ. ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ലാത്തത് കൊണ്ടാണ് വിളിക്കാതെ പുറത്തു പോയത്. എല്ലാവരോടും സ്നേഹം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാവരിൽനിന്നും അകന്നു കഴിയുന്നത്. എനിക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ട. ഓഫീസിൽ പോകേണ്ടതല്ലേ നിങ്ങൾ പൊയ്ക്കോ.. ശാന്തമായിരുന്നു അവളുടെ സ്വരം. ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ ശരിയാകില്ല. എഴുന്നേൽക്കാൻ വയ്യെങ്കിലും അഹങ്കാരത്തിന് കുറവൊന്നുമില്ല. ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കിയശേഷം അമ്പു വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. നീരവ് അരികിലായി കസേരയിൽ ഇരുന്നു. നീയെന്താ ഋതു ഇങ്ങനെ.. എല്ലാവരോടും സ്നേഹമാണത്രെ.. ഇങ്ങനെയാണോ സ്നേഹിക്കുന്നത്. ഇപ്പോൾ എല്ലാവരും വിഷമിക്കുന്നതും നീറുന്നതും നീ കാരണമാണ്. നീരവ് പതിയെ പറഞ്ഞു. ഞാൻ കാരണമാണ് എന്റെ ഏട്ടനൊരു ജീവിതം ഉണ്ടാകാത്തത് നീരവ്. കൊലപാതകിയായൊരു പെങ്ങളുള്ള വീട്ടിലേക്ക് ഏത് മാതാപിതാക്കളാണ് ഒരു പെൺകുട്ടിയെ വിവാഹം ചെയ്തയക്കുന്നത്… സാരംഗിന് എന്നേക്കാൾ നല്ലൊരു പെൺകുട്ടിയെ കിട്ടും. നീയൊന്നാലോചിച്ച് നോക്കെടാ.. ഞങ്ങളൊന്നിച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ മറ്റൊരുത്തനെ മാനഭംഗശ്രമത്തിനിടെ കൊന്നവളാണ് എന്ന് എന്നെ നോക്കി ആരെങ്കിലും വിരൽ ചൂണ്ടിയാലുള്ള അവസ്ഥ. ആ വേദനയും ആ പാവം സഹിക്കേണ്ടി വരില്ലേ. അതുമാത്രമല്ല ആ അമ്മയുടെയും അനിയന്റേയും താങ്ങ് അവനാണ്. മരുമകളെപ്പറ്റി ഒരുപാട് കാഴ്ചപ്പാടുകൾ ആ അമ്മയ്ക്ക് കാണില്ലേ.. തന്റെ ഏട്ടത്തി കൊലപാതകിയായണെന്ന് കൂട്ടുകാർ കളിയാക്കിയാലുള്ള അവന്റെ അനിയന്റെ അവസ്ഥയോ. ഇപ്പോൾ കുറച്ച് സങ്കടപ്പെട്ടാലും അവന് നല്ല ജീവിതം ലഭിക്കും… മറുപടി പറയുമ്പോഴും അവളുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം താൻ വീണ്ടും മനസ്സിലെ വിഷമം പങ്കു വച്ചതോർത്ത് അവൾക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. നീരവ് നിസ്സഹായനായി നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു അവളെ. സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമറിയാവുന്നൊരു പെൺകുട്ടി. എന്നാൽ സന്തോഷിക്കാൻ അവസരം നൽകാതെ വിധി തന്റെ കരിനിഴൽപ്പാടുകളുമായി അവളുടെ ജീവിതത്തെ പിന്തുടരുന്നു ഇപ്പോഴും.. പണ്ടത്തെ ഋതുവിന്റെ പ്രേതമാണ് തന്റെ മുൻപിലുള്ളതെന്ന് അവന് തോന്നി. പണ്ടത്തെ പ്രസരിപ്പോ തിളക്കമോ ഒന്നുമില്ല. നിർജ്ജീവമായ മിഴികൾ. ശരീരം നന്നേ മെലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റും കറുപ്പുനിറം പടർന്നിരിക്കുന്നു.. അവന് വല്ലാതെ സങ്കടം തോന്നി. ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്ത് ദുരന്തങ്ങളുമായി മല്ലിടുമ്പോൾ ആർക്കാണ് വേദന തോന്നാത്തത്. എപ്പോഴാണ് മയങ്ങിപ്പോയതെന്നറിയില്ല. ഉറക്കമുണരുമ്പോൾ നീരവ് ആ കസേരയിൽ തന്നെയുണ്ട്. കട്ടിലിൽ തല വച്ച് ഉറങ്ങുകയാണ്. കൈയിലെ ഡ്രിപ്പ് മാറ്റിയിരുന്നു. നല്ല വേദനയുണ്ട്. ബാത്‌റൂമിൽ പോകണമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ കൈകുത്തി എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ശരീരമാസകലം വേദന തോന്നി വിളിച്ചു പോയി. വിളി കേട്ടവൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. നീയെന്താ വിളിക്കാത്തത്.. പരിഭവത്തോടെ തന്നെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചിരുത്തി. പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്നുമിറക്കി ബാത്റൂമിലാക്കി തന്നു. ബ്രഷും പേസ്റ്റും നൽകി വിളിച്ചാൽ മതിയെന്നും പറഞ്ഞ് വാതിൽ അടച്ച് അവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഫ്രഷ് ആയി വന്നപ്പോൾ വാതിലിനടുത്തായി തന്നെയും കാത്ത് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. താങ്ങിപ്പിടിച്ച് കട്ടിലിൽ ഇരുത്തിയപ്പോഴേക്കും അമ്പു വന്നിരുന്നു. കൈയിലെ ചെറിയ ബാഗിൽ തനിക്കുള്ള വസ്ത്രങ്ങളാണെന്ന് മനസ്സിലായി. ഒരു പൊതിയിലായി പ്രാതലും ഉണ്ട്. മുഖത്ത് നോക്കാതെ അവൻ ബാഗിൽ നിന്നും ചീർപ്പ് എടുത്തിട്ട് വന്നു. തന്റെ പിന്നിലായി നിന്നുകൊണ്ട് അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടി വേദനിക്കാതെ മുറിവിൽ തട്ടാതെ പതിയെ ചീകിയൊതുക്കി. മുടി മെടഞ്ഞിട്ടശേഷം അവൻ അല്പം പൗഡർ മുഖത്തിട്ട് മിനുക്കി തന്നു. ഒരമ്മ ചെയ്തു തരേണ്ട കാര്യങ്ങളാണ് വളരെ സൂക്ഷ്മതയോടെ രണ്ടു കൂട്ടുകാരും തനിക്ക് ചെയ്തു തരുന്നത്. സന്തോഷവും സങ്കടവും കാരണം കരച്ചിൽ വന്നു. വസ്ത്രം മാറണ്ടേ. ഞങ്ങൾ നഴ്സിനെ ഇങ്ങോട്ട് അയക്കാം.. നീരവ് പറഞ്ഞപ്പോൾ ശരിയെന്ന് തലയനക്കി. അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു നഴ്സ് വന്ന് വസ്ത്രം മാറാൻ സഹായിച്ചു. കൂട്ടുകാർ ആണല്ലേ. ഇങ്ങനെ രണ്ട് കൂട്ടുകാരെ ലഭിക്കാൻ ഭാഗ്യം വേണം. ആ ഭാഗ്യം തനിക്ക് ആവോളമുണ്ട്. പാതിരാത്രി വരെയും ഉറങ്ങാതെ ഡ്രിപ്പ് തീരുന്നത് നോക്കിയിരുന്ന് വന്ന് പറയുകയായിരുന്നു.. വേദന കാണുമോയെന്നും ഒരുപാട് പ്രാവശ്യം അന്വേഷിച്ചു. നഴ്സ് പോകുമ്പോഴും അവരുടെ വാക്കുകൾ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പരിചയപ്പെട്ട നാൾ മുതൽ വിസ്മയിപ്പിച്ചിട്ടേ ഉള്ളൂ രണ്ടുപേരും. സുഖമില്ലാതെ കിടക്കുമ്പോൾ തന്നെ പരിചരിക്കുന്നതും അവന്മാരായിരുന്നു. പലപ്പോഴും കുശുമ്പ് കുത്തി വൈശുവും പറയുമായിരുന്നു “അല്ലെങ്കിലും അവന്മാർക്ക് ഋതുവിനോട് മാത്രമേ സ്നേഹമുള്ളൂ എന്ന്..” വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം ഇന്നും ആ സ്നേഹം അതേ തീവ്രതയോടെ നിലനിൽക്കുണ്ടെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. ഒരുപക്ഷേ സ്ത്രീ സുഹൃത്തുക്കളെക്കാൾ നന്നായി പെണ്ണിനെ മനസ്സിലാക്കുവാനും സംരക്ഷിക്കുവാനും പുരുഷ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. സൗഹൃദങ്ങൾ ഭാഗ്യം തന്നെയാണ്. എന്നാൽ അതിലും ഭാഗ്യമാണ് മനസ്സറിയാവുന്ന ആത്മമിത്രത്തെ നേടുക എന്നത്. ആരാണ് പറഞ്ഞത് സ്ത്രീക്കും പുരുഷനും കേവലം സുഹൃത്തുക്കൾ മാത്രമായി ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന്. പുരുഷനായാലും സ്ത്രീകളായാലും സൗഹൃദത്തിന്റെ മാസ്മരികത അത് പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ എത്രയൊക്കെ അകന്നു മാറി നിന്നാലും വീണ്ടും നമ്മളെ അതിലേയ്ക്കടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാന്തമാണ് സൗഹൃദം. ജീവിതത്തില്‍ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകളുണ്ടായാലും കൂടെ നില്‍ക്കാന്‍ എന്നും നല്ല സൗഹൃദങ്ങളുണ്ടാകും. സ്വന്തബന്ധുക്കള്‍ തള്ളിപ്പറയുമ്പോഴും വേദനകള്‍ക്കിടയിലും കൂടെനില്‍ക്കാന്‍ താങ്ങും തണലുമായി കൂട്ടുകാര്‍ ഉണ്ടാകും. കോളേജിൽ നിന്നും തുടങ്ങിയ ദൃഢമായ സൗഹൃദം.. ആ ഓർമ്മകളിൽ അവളുടെ ചൊടികളിൽ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ദാ.. വായ തുറക്ക്… നീരവ് ആണ്. ഇടിയപ്പവും മുട്ടക്കറിയുമാണ് നീട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്. ദയനീയതയോടെ അവനെ നോക്കിയെങ്കിലും ഒരു മയവും അവനിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എനിക്കിപ്പോൾ വിശപ്പില്ല.. പറഞ്ഞുതീർന്നതും ചാടിക്കുതിച്ച് അമ്പു മുൻപിലെത്തി. വിശപ്പില്ലപോലും വായ തുറക്കെടീ അങ്ങോട്ട്.. ഇങ്ങോട്ട് താടാ ഞാൻ നോക്കട്ടെ അവൾ കഴിക്കുമോയെന്ന്.. നീരവിന്റെ കൈയിൽനിന്നും ഭക്ഷണം വാങ്ങി അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി അമ്പു. അവന്റെ ദേഷ്യം കണ്ട് അറിയാതെ വായ തുറന്നുപോയി. മതിയായെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും കേട്ടഭാവം നടിക്കാതെ മൂന്നെണ്ണം കഴിപ്പിച്ചശേഷമാണ് അവൻ പിൻവാങ്ങിയത്. വീട്ടിൽ അറിയിച്ചിട്ടില്ല. എന്ത് ചെയ്യണം ഗുളികയും കഴിപ്പിച്ച് ബെഡിലേക്ക് താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ചായ്ച്ച് കിടത്തുമ്പോൾ നീരവ് ചോദിച്ചു. ഒന്നും പറയേണ്ട.. ഇനി അതിന്റെ പേരിൽ കൂടി കണ്ണുനീർ കളയേണ്ട ആ പാവങ്ങൾ.. പിന്നൊന്നും പറയാതെ അവൾ കണ്ണുകളടച്ചു. ഒരാഴ്ചയായപ്പോൾ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്തു. അതുവരെയും ലീവ് എടുത്തുകൊണ്ട് അവന്മാർ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. നഷ്ടമായെന്ന് കരുതിയ നാളുകൾ തിരികെ കിട്ടിയ നാളുകളായിരുന്നു കടന്നുപോയത്. ഒരിക്കൽക്കൂടി അമ്പുവിന്റെയും നീരവിന്റെയും സ്നേഹവും കരുതലും അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് കരുതിയിരുന്നില്ല. തന്റെ നിർബന്ധം കാരണം അവർ ഓഫീസിൽ പോയി തുടങ്ങി. കഴിക്കാൻ ഭക്ഷണം വരെ എടുത്തു വയ്ച്ചിട്ടേ ഓഫീസിൽ പോകുള്ളൂ. തന്നെ ശാസിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിപ്പിക്കുന്ന ജോലി അമ്പു ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുകയാണ്. ഓഫീസിൽ പോയാലും കൃത്യമായി വിളിക്കാറുണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ മരുന്ന് കഴിച്ചോയെന്നൊക്കെ ചോദിച്ചുകൊണ്ട്. വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ച് ഇപ്പോൾ പതിവിലും കൂടുതൽ സമയം സംസാരിക്കുന്നുമുണ്ട്. അമ്മയ്ക്കും അച്ഛനും അത് സന്തോഷം നൽകുന്നുണ്ടെന്ന് ആ സ്വരങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യക്തമാണ്. പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചും ടി വി കണ്ടും ബാക്കിയുള്ള സമയം തള്ളി നീക്കും. ഇപ്പോൾ ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ അവന്മാർ ഫ്ലാറ്റിൽ വരും. ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കും. വൈശുവിനെ വീഡിയോ കാൾ ചെയ്യാറുണ്ട്. അവൾക്കിപ്പോൾ ആറാം മാസമാണ്. റിച്ചുവേട്ടൻ തനിക്ക് മുഖം തരാറില്ല. സുഹൃത്തിനെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയോട് മിണ്ടാനും സംസാരിക്കാനുമൊക്കെ ആർക്കാണ് കഴിയുക. രണ്ടുദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ തലയിലെ സ്റ്റിച്ച് എടുക്കാൻ പോകണം. ബാൽക്കണിയിലിരുന്ന് മീരയുടെ ആരാച്ചാർ വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് കോളിംഗ് ബെൽ മുഴങ്ങിയത്. ക്ലോക്കിലേക്ക് മിഴികൾ നീണ്ടു. മൂന്നുമണി കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ. അവന്മാർ ഓഫീസിൽ നിന്നും എത്തേണ്ട സമയം ആയിട്ടില്ല. പിന്നെ ആരാകുമെന്ന സംശയത്തോടെയാണ് വാതിൽ തുറന്നത്. മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെക്കണ്ട് ഞെട്ടി പിന്നോട്ട് മാറി. എത്ര ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും ഒഴിഞ്ഞു മാറില്ലെന്ന വാശിയോടെ തന്നെത്തേടി ദൂരങ്ങൾ താണ്ടിയെത്താൻ ആരാണുള്ളത്… അവൻ തന്നെ… ഇളംചിരിയോടെ വളർന്നുകിടക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ വലംകൈകൊണ്ട് പിന്നിലേക്കൊതുക്കി കണ്ണുകളിൽ പ്രണയം മാത്രം നിറച്ച് അവൻ… സാരംഗ് ! സാരംഗ് ചന്ദ്രശേഖർ ! (തുടരും ) കഴിഞ്ഞ പാർട്ടിൽ ബാംഗ്ലൂർ ബീച്ചിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂർ ബീച്ച് ഇല്ലാത്തതിനാൽ അടുത്തുള്ള ബീച്ച് ആണ് ഗൂഗിളിൽ സെർച്ച്‌ ചെയ്തത്. ഗോകർണ്ണ ബീച്ചിലെത്താൻ എട്ട് ഒൻപത് മണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ട് എം ജി റോഡിൽ നിന്നും. കിലോമീറ്റർ ശ്രദ്ധിക്കാതെയാണ് എഴുതിയത്. തെറ്റ് ശ്രദ്ധയിൽ പെടുത്തുകയും ചിലർ ചെയ്തിരുന്നു. അവരോട് നന്ദി. ബീച്ച് മാറ്റി പാർക്ക്‌ ആക്കിയിട്ടുണ്ട്. സാരംഗിനെയും ഋതുവിനെയും പിരിച്ചെന്നും ഋതുവിനെ കൊന്നു കളഞ്ഞാൽ എനിക്ക് സന്തോഷമാകുമെന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞവർ ഇവിടെ കമോൺ… ദേ സാരംഗിനെ എത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ അനുരാഗം : ഭാഗം 32 – അവസാന ഭാഗം ഡയറി എന്ന് പറയാനാവില്ല. കാരണം അതിൽ മറ്റൊരു കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. മുഴുവൻ എന്നെ പറ്റി ആയിരുന്നു. എന്നെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ മുതലാണ് എഴുതാൻ തുടങ്ങിയത്. ഞാൻ ചെയ്ത ഓരോ കാര്യങ്ങളെ പറ്റിയും നല്ല രസകരമായ രീതിയിൽ ഏട്ടൻ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ആസ്വാദന കുറിപ്പ് എഴുതില്ലേ അത് പോലെ. ഞാൻ ക്ലാസ്സിൽ വെച്ചു ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ പോലും അതിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ശ്രീയേട്ടനെ കാണും മുൻപേ തൊട്ടേ റിഷിയേട്ടൻ എന്റെ പുറകേ ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രീയേട്ടന്റെ പുറകേ ഞാൻ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ വായിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് ജാള്യത തോന്നി. എന്തിനേറെ പറയുന്നു മനഃപൂർവം തലകറങ്ങിയത് പോലും ഏട്ടൻ മനസിലാക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ ഞാൻ ശ്രീയേട്ടനെ മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ ക്ലാസ്സിൽ തന്നെ ഇരുന്നതും ഓഫീസിലെ കാര്യങ്ങളും. എനിക്ക് ശ്രീയേട്ടനെ ഇഷ്ടാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു പോവാൻ തയ്യാറായതും എല്ലാം അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പാവം കള്ളു കുടിച്ച് ബോധമില്ലാതെയാണ് എന്നെ വിളിച്ചത്. എന്നോടെന്താണ് പറഞ്ഞതെന്ന് ഏട്ടന് അറിയില്ല. ഞാനാണ് അതൊക്ക മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചത്. എല്ലാം വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോ അത്ഭുതം തോന്നി. എന്നേക്കാൾ നന്നായി ഏട്ടനെന്നെ മനസിലാക്കിയിട്ടുണ്ട് ഒരു കൂട്ടും ഇല്ലാത്ത ആളെ പറ്റി എങ്ങനെയാണ് ഇത്രത്തോളം മനസിലാക്കാൻ പറ്റുന്നത്. ഞാനും ഇത് പോലെ ആയിരുന്നു. ശ്രീയേട്ടനെ പറ്റി കുറേ കാര്യങ്ങൾ അറിയാമെന്നു വിചാരിച്ചു. എല്ലാം എന്റെ തെറ്റിദ്ധാരണ ആയിരുന്നു. എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി. അല്ലെങ്കിലും ആൾക്കാരെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് എപ്പോളും പിഴവ് സംഭവിച്ചു. ഇപ്പോൾ തന്നെ റിഷിയേട്ടനെ പറ്റി ഞാനെന്തൊക്കെ വിചാരിച്ചിരുന്നു എല്ലാം തെറ്റായില്ലെ. എന്നെ കുറിച്ച് എല്ലാം മനസിലാക്കി ആത്മാർത്ഥതയോടെ സ്നേഹിച്ച കൊണ്ടാവും ഏട്ടന്റെ പ്രണയം സാക്ഷാത്കരിച്ചത്. ആ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ പരാജയപ്പെട്ടു പോയി. എല്ലാം അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഏട്ടനെ വിളിക്കാൻ തോന്നി. ആ ശബ്ദം ഒന്ന് കേട്ടിരുന്നെങ്കിൽ.. ഞാൻ ഫോണെടുത്തു. ഏട്ടന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു. “ഹലോ..?” “ഹലോ..” “എന്ത് പറ്റി അനു?” ആ ചോദ്യത്തിൽ പരിഭ്രമം കലർന്നിരുന്നു. “ഒന്നുമില്ല. വെറുതെ വിളിച്ചതാണ്.” “വെറുതെയോ?” “മ്മ്.” ഞാൻ അൽപ സമയത്തേക്ക് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. “ആഹ് ഞാൻ അൽപ്പം തിരക്കിലാണ് വൈകിട്ട് വിളിക്കാം.” “മ്മ്.” ശേ ഒരു ആവേശത്തിന് വിളിച്ചതായിരുന്നു. ഇതിപ്പോ ഒന്നും പറയാനും ഇല്ലാതെ. നാണക്കേട് ആയി പോയി. ഇനി അങ്ങോട്ടേക്ക് ഞാൻ വിളിക്കില്ല. ഇങ്ങോട്ടേക്കു വിളിക്കട്ടെ. പിന്നെയും കുറേ നേരം ആ ഡയറി വായിച്ചിരുന്നു. എത്ര തവണ വായിച്ചിട്ടും മതിയാവുന്നില്ല. ഓരോ വരികളിലും എന്നോടുള്ള പ്രണയവും വാത്സല്യവും പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നു. കുറേ കഴിഞ്ഞ് ചേച്ചി എന്നെയും കൂട്ടി ഷോപ്പിങ്ങിന് പോയി. വലിയ താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരിക്കണ്ടല്ലോ എന്ന് വെച്ചാണ് പോയത്. ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചു ഏട്ടന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ ഞാൻ മനസിലാക്കി. ഏട്ടന് ഇഷ്ടം ആവുന്ന ഡ്രെസ്സും വാച്ചുമൊക്കെ വാങ്ങിച്ചു. ഞാനും ചേച്ചിയും കുറെയേറെ സംസാരിച്ചു. ഏട്ടനെ പറ്റി പറയാൻ ചേച്ചിയും കേൾക്കാൻ ഞാനും അതിയായ താല്പര്യം കാണിച്ചു. സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാണ് വീട്ടിൽ എത്തിയത്. വീട്ടിൽ വന്നപ്പോളേ അമ്മ റൂമിൽ ഒരു സർപ്രൈസ് ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. അച്ഛനെയോ അമ്മയെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചാണ് ഓടി റൂമിൽ എത്തിയത്. പക്ഷെ റിഷിയേട്ടനെ റൂമിൽ കണ്ടതും ഓടി പോയി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കണ്ടപ്പോൾ അറിയാതെ ചെയ്തു പോയതാണ്. ചെയ്തതിനെ പറ്റി ഓർത്തപ്പോൾ നാണം തോന്നി. അത് കൊണ്ട് തന്നെ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കാതെ ഏട്ടനെ വിട്ടു മാറാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോളേക്കും ഏട്ടനും എന്നെ ചേർത്ത് നിർത്തിയിരുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ കുറച്ചു നേരം അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു. “ഒരാഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞേ വരുള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്..” “നിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ വരാൻ തോന്നി. അതാ വന്നത്.” “ആണോ?” “മ്മ്.” “അറിയാതെ ഞാൻ കുറേ ദ്രോഹിച്ചു..” “അതേ ദ്രോഹിച്ചു അതിനൊക്കെ പകരം വീട്ടുന്നുണ്ട്.” ഞാൻ ഏട്ടനെ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി. “എന്റെ പൊന്നോ നോക്കി പേടിപ്പിക്കല്ലേ. ഇനി പഴയതിനെ പറ്റിയൊന്നും നമുക്ക് പറയണ്ട. നമുക്ക് ലൈഫ് അടിച്ച് പൊളിക്കേണ്ടതാണ്. വെറുതെ സെന്റി അടിച്ചിരിക്കാൻ സമയമില്ല. മോള് പോയി ബാഗ് ഒക്കെ പാക്ക് ചെയ്തു വെച്ചോളൂ. നാളെ ഈവെനിംഗ് നമ്മൾ ഹണി മൂണിന് പോവും.” “എവിടേക്ക്??” അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ച എന്റെ കയ്യിലേക്ക് ടിക്കറ്റ് വെച്ചു തന്നിട്ട് ഏട്ടൻ കയ്യും കെട്ടി എന്നെ നോക്കി നിന്നു. ആകാംഷയോടെ ഞാൻ സ്ഥലം നോക്കി. “കൊറിയ….?” “അതേ.” സന്തോഷം സഹിക്കാൻ വയ്യാരുന്നു. എന്റെ വലിയ ആഗ്രഹം ആയിരുന്നു ഒരു കൊറിയൻ ട്രിപ്പ്‌. “ലവ് യൂ..” “ഹാവൂ ഇപ്പോളെങ്കിലും അത് പറഞ്ഞല്ലോ.” വയറിനു നോക്കി ഒരു ഇടി വെച്ചു കൊടുത്തു. “അല്ല ഞാൻ ഇഷ്ടത്തോടെ വിളിച്ചതാണെന്ന് എങ്ങനെ മനസിലായി.” “പൊട്ടിക്കാളി എത്ര ദിവസായി ഞാൻ പോയിട്ട്. ഇന്നാണോ നീ ഡയറി കണ്ടത്?” ഒന്നും മനസിലാവാതെ ഞാൻ ഏട്ടനെ നോക്കി. “അത് കാണുമ്പോൾ നീ എന്നെ മനസിലാക്കും എന്ന് വെച്ചു എത്ര ദിവസായിട്ട് അതും കൊണ്ട് പുറകേ നടന്നു. ഞാൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ എങ്കിലും നോക്കുമെന്ന് വെച്ചാ അതും ടേബിളിൽ വെച്ചിട്ട് പോയത്. മൂന്ന് ദിവസായിട്ട് നിന്റെ കാളും നോക്കി ഇരുന്ന ഞാൻ മണ്ടൻ. ഏതായാലും നീ ഇപ്പോളെങ്കിലും കണ്ടല്ലോ.” ദൈവമേ ചേച്ചി പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോളും ഞാൻ അത് കാണില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും എന്തൊരു കുരുപ്പാണോ? എന്നെ പോലെ തന്നെയാ സ്വഭാവം. “നാണമുണ്ടോ മനുഷ്യാ. നന്നായിക്കൂടെ നല്ല പ്രായമുണ്ടല്ലോ?” എന്നെ നോക്കി ഏട്ടൻ വെളുക്കെ ചിരിച്ചു കാണിച്ചു. “അല്ലാതെന്ത് ചെയ്യാനാ? ഞാനായിട്ട് പറഞ്ഞാൽ നീ വല്ലതും കേൾക്കുവോ? എന്നെ കൊല്ലാൻ നിക്കുന്ന പോലെയല്ലേ സംസാരിക്കുന്നത്. അപ്പോളാണ് സിനിമയിലൊക്കെ കാണും പോലെ ഇങ്ങനെ ചെയ്യാമെന്ന് വെച്ചത്.” “സത്യം പറഞ്ഞോ ഇത് എന്നെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടി ഇപ്പോളെങ്ങാനും ഉണ്ടാക്കിയതാണോ?” “അയ്യോ സത്യായിട്ടും അല്ല. ഇത് പഴയതാണ്. എന്റെ ആത്മാർത്ഥതയെ ചോദ്യം ചെയ്യരുത്.” “ആഹ് ആയിക്കോട്ടെ.” “അല്ല എവിടെ പോകുന്നു.” “താഴേക്ക്. ചായ വേണ്ടേ?” “അയ്യോ എന്താ ഒരു സ്നേഹം ! ഇങ്ങു വന്നേ ഞാൻ കുറച്ചു നേരം എന്റെ ഭാര്യയുടെ കൂടെ നിക്കട്ടെ.” ഇതും പറഞ്ഞു ഏട്ടൻ എന്നെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി. ഞാനും ഏട്ടനോട് ചേർന്ന് നിന്നു. ഏട്ടന്റെ അധരം എന്റെ നെറ്റിയിൽ അമർന്നു. ആദ്യ ചുംബനം കണ്ണുകളടച്ചു ഞാൻ സ്വീകരിച്ചു. കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു. താണ്ടിയിൽ പിടിച്ചു ഏട്ടനെന്റെ മുഖം ഉയർത്തി. “അയ്യേ എന്റെ കാന്താരി എന്തിനാ കരയുന്നത്. എന്റെ സ്നേഹം കണ്ടുള്ള സന്തോഷം ആണോ?” “അയ്യെടാ.. അവസാനം നിങ്ങളെന്റെ തലയിൽ ആയല്ലോ എന്ന് വിചാരിച്ചു കരഞ്ഞു പോയതാ.” “ഓ പിന്നെ എന്നെ പോലെ നല്ല ചെക്കനെ കിട്ടാൻ പുണ്യം ചെയ്യണം അറിയാവോ.” “അതേ. ഏട്ടൻ ഭാഗ്യവാനാണ് ആദ്യ പ്രണയം സാക്ഷാത്കരിച്ചില്ലേ?” “ആദ്യ പ്രണയമോ? ഹി ഹി അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിപ്പിച്ച മാത്‍സ് ടീച്ചറാണ് എന്റെ ആദ്യ പ്രണയം. എടി പൊട്ടി എല്ലാവരുടെയും ആദ്യ പ്രണയം ഫ്ലോപ്പ് ആവുമെന്നെ.” “ആണോ.” “അതേന്നെ.” “നീ ഇങ്ങു വന്നേ ഞാനെല്ലാം പറഞ്ഞൊക്കെ തരാം.” “എനിക്ക് വേറെ പണിയുണ്ട്. ഡ്രസ്സ്‌ ഒക്കെ എടുത്ത് വെക്കണം. നമുക്ക് പോകണ്ടേ.” “അതിനൊക്കെ സമയം ഉണ്ട്.” അതും പറഞ്ഞ് അനുവിനെ തന്റെ കരവലയത്തിനുള്ളിലാക്കിയിരുന്നു റിഷി. ഇതോടെ അവരുടെ രണ്ടാളുടെയും കുറുമ്പുകളോടെ ഒരു പുതിയ ജീവിതം ഇവിടെ തുടങ്ങുകയാണ്… ഇതെന്റെ ആദ്യത്തെ തുടർകഥ ആയിരുന്നു. എഴുതാനൊന്നും വല്യ പരിചയം ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും എന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്ത ഒത്തിരി കൂട്ടുകാർ ഉണ്ട്. എല്ലാവരോടും ഒത്തിരി നന്ദിയും സ്നേഹവും ഉണ്ട്. ആദ്യമൊക്കെ എഴുതുമ്പോൾ നല്ലതാണോ എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഓരോ പാർട്ടും വായിച്ചു അപ്പോൾ തന്നെ അഭിപ്രായം അറിയിച്ച കുറച്ചു പേരുണ്ട്. ആരുടേയും പേരെടുത്തു പറയുന്നില്ല അവരെ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല കേട്ടോ. ഇനിയും എല്ലവരും അഭിപ്രായം തുറന്നു പറയണം കേട്ടോ. എല്ലാവരോടും സ്നേഹം 😍♥️

#💞 പ്രണയകഥകൾ #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ ഷാഡോ: ഭാഗം 2 എഴുത്തുകാരി: ശിവ എസ് നായർ മൊട്ടു സൂചികൾ വർക്കിയുടെ നഖത്തിന്റെ ഇടയിൽ കുത്തിയിറക്കി. മൂർച്ചയേറിയ കത്തി കൊണ്ട് വർക്കിയുടെ ശരീരത്തിൽ അയാൾ കോറി വരച്ചു. അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ കത്തി കൊണ്ട് ആഴത്തിൽ “SHADOW” എന്ന് ആലേഖനം ചെയ്തു. പതിയെ കത്തിമുന വർക്കിച്ചന്റെ ലൈംഗികാവയത്തെ മുറിച്ചു കളഞ്ഞു. ശേഷം കത്തിയും ചുറ്റികയും വേസ്റ്റ് ബിന്നിൽ നിക്ഷേപിച്ച ശേഷം അയാൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വേദന കൊണ്ട് വർക്കിച്ചൻ മുതലാളി ഞരങ്ങി. അവിടം മുഴുവൻ രക്തം തളം കെട്ടി. വർക്കിച്ചൻ പിടഞ്ഞു പിടഞ്ഞു മരണത്തിലേക്ക് അടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ഉത്തരം കിട്ടാത്ത അനവധി ചോദ്യങ്ങൾ വർക്കിച്ചന്റെ മനസിലൂടെ കടന്നു പോയി. വായ് മൂടി കെട്ടി വച്ചിരുന്നതിനാൽ ഒന്നലറി കരയാൻ പോലും കഴിയാതെ നിസ്സഹായനായി തളർന്ന മിഴികളോടെ മച്ചിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് മരണവും കാത്തു വർക്കിച്ചൻ കിടന്നു. അപ്പോഴാണ് പുറത്തേക്ക് പോയ ഓവർ കോട്ട് ധരിച്ച രൂപം അകത്തേക്കു കയറി വന്നത്. കയ്യിൽ ഒരു കവറും ഉണ്ടായിരുന്നു. വർക്കിയുടെ വായ് മൂടി കെട്ടിയ തുണി അയാൾ അഴിച്ചെടുത്തു. ശേഷം കയ്യിലെ കവറിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മുളകുപൊടി അയാളുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് വിതറി. വേദനയും നീറ്റലും കൊണ്ട് വർക്കിച്ചൻ അലറിക്കരഞ്ഞു. പക്ഷേ അയാളുടെ നിലവിളി ശബ്ദം കേൾക്കാനോ രക്ഷിക്കാനോ ആ പരിസരത്തെങ്ങും ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സാവധാനം വർക്കിച്ചന്റെ ബോധം മറഞ്ഞു. ജീവന്റെ നേരിയ തുടിപ്പ് മാത്രമേ അയാളിൽ അവശേഷിച്ചിരുന്നുള്ളു. കറുത്ത ഓവർ കോട്ട് ധരിച്ച ആൾ ഒരു കസേര വലിച്ചു നീക്കിയിട്ട് അതിലേക്ക് ഇരുന്നു. സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്തു വണ്ടിയുടെ ഒച്ച കേട്ടപ്പോൾ അയാൾ കസേരയിൽ നിന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. ആരെയോ തോളിൽ കിടത്തി കുറച്ചു മുൻപ് പുറത്തേക്കു പോയ അയാളുടെ സഹായി അവിടേക്ക് വന്നു. മുറിയുടെ ഒരു കോണിലേക്ക് തോളിൽ കിടന്നയാളെ എടുത്തെറിഞ്ഞ ശേഷം ഇരുവരും ചേർന്നു വർക്കിച്ചനെ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് ചാക്കിനുള്ളിലാക്കി. അതിനു ശേഷം കുറച്ചു മുൻപ് കൊണ്ടു വന്നയാളെ എടുത്തു ആ ടേബിളിൽ കിടത്തി. അത് മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല കോടതിയിൽ നിന്നും നിഷ്പ്രയാസം വർക്കിച്ചനെ കുറ്റ വിമുക്തനാക്കി പുറത്തു കൊണ്ട് വന്ന വക്കീൽ വാസുദേവൻ ആയിരുന്നു അത്. വക്കീലിന്റെ കൈകാലുകൾ ഇരുവരും ചേർന്നു ടേബിളിനോട്‌ ചേർത്തു കൂട്ടിക്കെട്ടി. മുഖത്തു വെള്ളം തളിച്ചപ്പോഴേക്കും വക്കീലിന് ബോധം വന്നു. അപ്പോഴേക്കും കുടിച്ച മദ്യത്തിന്റെ ലഹരി അയാളെ വിട്ടുപോയിരുന്നു. ഭീതിയോടെ അയാൾ ചുറ്റും നോക്കി. തനിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന മുഖം മൂടി ധരിച്ച രണ്ടുപേരെയും വാസുദേവൻ പേടിയോടെ നോക്കി. “നിങ്ങളാരാ…. എന്തിനാ എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നു കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നത്. എന്നെ അഴിച്ചു വിടു..” വാസുദേവൻ കുതറി പിടഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. കയ്യിൽ ബ്ലേഡുമായി ഓവർ കോട്ട് ധരിച്ച ആൾ വക്കീലിന്റെ അടുത്തു വന്നു. ശേഷം തന്റെ സഹായിയെ നോക്കി എന്തോ ആംഖ്യം കാണിച്ചു. കാര്യം മനസിലായത് പോലെ സഹായി അതിവേഗം വാസുദേവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ചു മാറ്റി. “അയ്യോ എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ… എത്ര പണം വേണമെങ്കിലും ഞാൻ തരാം. എന്നെ വെറുതെ വിടണം…. ” അയാൾ ദയനീയ ഭാവത്തോടെ ഇരുവരോടും കെഞ്ചി. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തീ പോലെ ജ്വലിച്ചു. ക്രൂരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ അയാൾ ബ്ലേഡ് വക്കീലിന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. കണ്ണടച്ച് തുറക്കുന്ന നിമിഷം കൊണ്ട് ബ്ലേഡ് വാസുദേവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞു നടന്നു. വക്കീലിന്റെ നിലവിളി ആ മുറിയിൽ പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു. കൂർത്ത ആണികൾ അയാളുടെ ശരീരത്തിൽ കുത്തിയിറക്കപ്പെട്ടു. വേദന കൊണ്ട് വക്കീൽ ഉറക്കെ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. അവർ ആരാണെന്നോ എന്തിനു വേണ്ടി തന്നെ അവർ കൊല്ലാൻ പോകുന്നുവെന്നോ അയാൾക്ക് മനസിലായില്ല. വക്കീലിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും ഇരുവരും മറുപടി പറഞ്ഞതേയില്ല. തന്റെ ശത്രുക്കളെ വളരാൻ അനുവദിക്കാതെ കണ്ടു പിടിച്ചു അപ്പാടെ തീർത്തു കളയുന്ന തനിക്ക് എവിടെയാണ് പിഴച്ചതെന്ന് വാസുദേവനോർത്തു. മുറിവുകളിൽ നിന്നും രക്തം വാർന്നൊഴുകി. അസഹ്യമായ വേദന വാസുദേവനെ കാർന്നു തിന്നു. “സമയം പോകുന്നു…. വേഗം ആവട്ടെ… ” വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ട് സഹായി അയാളോട് പറഞ്ഞു. സമയം പുലർച്ചെ മൂന്നു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം വക്കീലിനെ അടിമുടി വീക്ഷിച്ച ശേഷം അയാൾ വേസ്റ്റ് ബിന്നിൽ നിക്ഷേപിച്ചിരുന്ന കത്തിയെടുത്തു വാസുദേവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കുത്തിയിറക്കി. അയാളുടെ അലർച്ച അവിടെ മുഴങ്ങി കേട്ടു. പിടഞ്ഞു പിടഞ്ഞു വക്കീലിന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമായി. വാസുദേവന്റെ താടിയെല്ലിനു കീഴെ കത്തി കൊണ്ട് “SHADOW ” എന്നെഴുതിയ ശേഷം ഇരുവരും ചേർന്നു അയാളുടെ ശരീരവും ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് ചാക്കിൽ ആക്കി. രണ്ടു ചാക്ക് കെട്ടുകളും ഇരുവരും ചേർന്നു വർക്കിച്ചന്റെ ബൊലേറോയ്ക്കുള്ളിൽ കൊണ്ട് വച്ചു. കറുത്ത ഓവർ കോട്ട് ധരിച്ച കില്ലർ ബൊലേറോയുടെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി. ടൊയോട്ടയിൽ മറ്റെയാളും കയറി. രണ്ടും വണ്ടികളും തേയില കാടുകൾക്കിടയിലെ ഒറ്റയടി പാതയിലൂടെ കുതിച്ചു പാഞ്ഞു. സൂചിപ്പാറ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ഭാഗത്തേക്കായിരുന്നു അവർ പോയത്. മേപ്പാടിയിൽ നിന്നും സൂചിപ്പാറ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി 10 കിലോമീറ്റർ പോയാൽ തൊള്ളായിരം കണ്ടിയിലേക്കുള്ള വഴിയെത്തും. സൂചിപ്പാറ കഴിഞ്ഞു അഞ്ചു കിലോമീറ്റർ വരെ പോയ ശേഷം ബൊലേറോ റോഡിനു നടുവിലായി നിർത്തിയിട്ടു. ചുറ്റുപാടും ഒന്ന് വീക്ഷിച്ച ശേഷം അയാൾ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങി. റോഡ് വിജനമായിരുന്നു. കയ്യിൽ കരുതിയിരുന്ന മുളക് പൊടി ബൊലേറോയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് വിതറിയ ശേഷം അയാൾ പുറകിൽ നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന ടൊയോട്ടയിൽ ചെന്നു കയറി. ശേഷം അവർ വന്ന വഴിയേ തിരിച്ചു പോയി. **************************************** രാവിലെ ഏഴു മണിക്ക് മേപ്പാടി പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് തൊള്ളായിരം കണ്ടിയിലെ സ്വകാര്യ റിസോർട്ട് ഉടമയായ പീറ്റർ ആന്റണിയുടെ വിളി വന്നു. തൊള്ളായിരം കണ്ടിയിലെ തന്റെ സ്വകാര്യ റിസോർട്ടിലേക്ക് കുടുംബ സമേതം പോകവേയാണ് പീറ്റർ ആന്റണി വഴി മുടക്കിയായി കിടക്കുന്ന ബൊലേറോ കാണുന്നത്. ഡ്രൈവർ ചെന്ന് പരിശോധിക്കുമ്പോഴാണ് അതിനുള്ളിൽ ചാക്കിൽ പൊതിഞ്ഞു കെട്ടിയ മൃതദേഹങ്ങൾ കാണുന്നത്. റോഡിനു നടുവിൽ വാഹനങ്ങൾക്ക് പോകാൻ തടസ്സമായി നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന ബൊലേറോയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നും അസ്വാഭാവികമായി ചാക്കുകളിൽ രണ്ടു മൃതദേഹങ്ങൾ കണ്ടതിനെ തുടർന്നാണ് പീറ്റർ ആന്റണി പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വിളിച്ചു വിവരം പറഞ്ഞത്. .മേപ്പാടിയിൽ നിന്നും ഒരു സംഘം പോലീസ് സംഭവ സ്ഥലത്തേക്ക് തിരിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും മീഡിയക്കാരും സംഭവം അറിഞ്ഞു സ്ഥലത്തു എത്തിയിരുന്നു ചാനലുകളിൽ ലൈവ് ആയി ന്യൂസ്‌ സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ വർക്കിച്ചൻ മുതലാളിയുടെയും വക്കീലിന്റെയും കൊലപാതക വാർത്ത എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു. ബൊലേറോയ്ക്കുള്ളിൽ മുളക് പൊടി വിതറിയിരുന്നതിനാൽ പോലീസ് നായ്ക്കൾക്ക് യാതൊരു തുമ്പും കണ്ടെത്താൻ സാധിച്ചില്ല. ചാക്കുകെട്ടിൽ നിന്നും മൃതദേഹം പുറത്തേക്കെടുത്തു. ഫോറൻസിക് വിദഗ്ധർ സസൂക്ഷ്മം ഓരോന്നും പരിശോധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പ്രത്യക്ഷത്തിൽ കാറിൽ നിന്നോ ഡെഡ്ബോഡികളിൽ നിന്നോ കൊലപാതകിക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടുന്ന യാതൊന്നും പോലീസിന് കണ്ടു കിട്ടിയില്ല. ഉടനെ തന്നെ ബോഡി പോസ്റ്റ്‌ മോർട്ടത്തിനായി അയച്ച ശേഷം പോലീസ് തുടർ നടപടികൾ ആരംഭിച്ചു. **************************************** രാഷ്ട്രീയമായി നല്ല സ്വാധീനമുള്ള വ്യക്തിയായിരുന്നു കൊല്ലപ്പെട്ട വർക്കിച്ചൻ മുതലാളി. അതിനാൽ തന്നെ പ്രതികളെ എത്രയും വേഗം കണ്ടെത്താനായിരുന്നു മുകളിൽ നിന്നുള്ള ഉത്തരവ്. കേസ് അന്വേഷണത്തിന്റെ ചുമതല എസ് പി അരുൺ സെബാസ്റ്റ്യനായിരുന്നു. പോലീസ് തങ്ങളുടെ അന്വേഷണം ഊർജിതമാക്കി. മേപ്പാടിയിൽ നിന്നും തൊള്ളായിരം കണ്ടി വരെയുള്ള പാതയിൽ വഴിയരികിൽ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള സിസിടിവികൾ പോലീസ് പരിശോധിച്ചു. അതിൽ നിന്നും ബൊലേറോയുടെയും അതിനെ പിന്തുടർന്നു പോയ ടൊയോട്ടയുടെയും വിഷ്വൽസ് പോലീസിന് ലഭിച്ചു. **************************************** ബഷീറിനും മകൾ ആയിഷയ്ക്കും വർക്കിച്ചന്റെ മരണ വാർത്ത അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. കോടതിയിൽ നിന്നും അവർക്ക് നീതി ലഭിക്കാതെ പോയെങ്കിലും ദൈവത്തിന്റെ കോടതി അയാൾക്ക് തക്ക ശിക്ഷ നൽകിയതിൽ ആ അച്ഛനും മകളും ഒത്തിരി ആഹ്ലാദിച്ചു. തന്റെ കൈ കൊണ്ട് അയാളെ കൊല്ലാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ എന്നോർത്ത് ബഷീർ നിരാശനായി. വർക്കിച്ചന്റെയും വക്കീൽ വാസുദേവന്റെയും പോസ്റ്റ്മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട്‌ വന്നു. എസ് പി അരുൺ സെബാസ്റ്റ്യൻ പോസ്റ്റ്‌ മോർട്ടം റിപ്പോർട്ട്‌ വിശദമായി പരിശോധിച്ചു. ശരീരത്തിലുണ്ടായ മുറിവുകളിൽ നിന്നും രക്തം വാർന്നൊലിച്ചാണ് വർക്കിച്ചന്റെ മരണം സംഭവിച്ചത്. വക്കീൽ വാസുദേവൻ നെഞ്ചിൽ കത്തി കുത്തിയിറക്കിയ മുറിവിൽ നിന്നും അമിത രക്ത സ്രാവം ഉണ്ടായാണ്‌ മരണപ്പെട്ടത്. രണ്ടു കൊലപാതകവും ഒരേ ആൾ തന്നെയാണ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. മറ്റൊരാളുടെ സഹായമില്ലാതെ എന്തായാലും ഒരാൾക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് കൃത്യം നിർവഹിക്കാനാവില്ലെന്ന് പോലീസ് ഊഹിച്ചു. വർക്കിച്ചന്റെ കാറിൽ രണ്ടു ബോഡികളും ഉപേക്ഷിച്ച ശേഷം ടൊയോട്ട കാറിൽ പ്രതികൾ രക്ഷപ്പെട്ടിരിക്കാം എന്ന് പോലീസ് അനുമാനിച്ചു. സംശയം തോന്നുന്ന ടൊയോട്ട കാറുകൾ കസ്റ്റഡിയിൽ എടുക്കാൻ പോലീസ് തീരുമാനിച്ചു. കേസിനു ആസ്പദമായ ഒരു തുമ്പും കിട്ടാതെ എസ് പി അരുൺ സെബാസ്റ്റ്യൻ വിഷണ്ണനായി. ഈ രണ്ടു കൊലപാതകങ്ങൾക്കു പിന്നിൽ ഏതെങ്കിലും സീരിയൽ കില്ലർ ആണോ അതോ അവരോടു പ്രതികാരമുള്ള ആരെങ്കിലുമാണോ ഇരുവരെയും കൊലപ്പെടുത്തിയത് എന്ന കാര്യത്തിൽ കൺഫ്യൂഷനിൽ പോലീസ് ഡിപ്പാർട്മെന്റ് കുഴങ്ങി. അതിനോടകം തന്നെ ചാനലുകളിൽ വർക്കിച്ചന്റെയും വാസുദേവന്റെയും ബോഡിയിൽ “SHADOW ” എന്ന് ആലേഖനം ചെയ്തതിനെ പറ്റി ന്യൂസ്‌ സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. **************************************** ദിവസങ്ങൾ ഓരോന്നു കഴിയവേ പോലീസ് ഡിപ്പാർട്മെന്റ് കേസ് അന്വേഷണം എങ്ങുമെത്താതെ വഴി മുട്ടി നിന്നു. പോലീസിന്റെ കഴിവ്‌കേട് ചൂണ്ടി കാട്ടി പത്ര മാധ്യമങ്ങളിൽ വാർത്ത നിറഞ്ഞു നിന്നു. കേരളത്തിൽ മറ്റേതെങ്കിലും ജില്ലയിൽ ഇത്തരത്തിൽ കൊലപാതകം നടന്നിട്ടുണ്ടേയെന്നുള്ള അന്വേഷണത്തിലായിരുന്നു അരുൺ സെബാസ്റ്റ്യൻ. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു വർഷത്തിനിടയിൽ കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ജില്ലകളിൽ നടന്ന മർഡർ കേസുകളുടെ ഫയലുകൾ സസൂക്ഷ്മം പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു എസ് പി അരുൺ സെബാസ്റ്റ്യൻ. Shadow എന്ന പേരിൽ മറ്റെവിടെയെങ്കിലും കൊലപാതക കേസുകൾ റിപ്പോർട്ട്‌ ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന് കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. ഫയലുകൾ ഓരോന്നായി നോക്കുമ്പോഴാണ് എസ് പി അരുൺ സെബാസ്റ്റ്യന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ടെലിഫോൺ മുഴങ്ങിയത്. “ഹലോ എസ് പി അരുൺ സെബാസ്റ്റ്യൻ ഹിയർ…” അരുൺ ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്തു. മറുപുറത്തു നിന്നും കേട്ട വാക്കുകൾ അരുണിനെ ഞെട്ടിച്ചു

#📔 കഥ #📙 നോവൽ ഷാഡോ: ഭാഗം 1 കോടതി മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങുമ്പോൾ വർക്കിച്ചൻ മുതലാളിയുടെ മുഖത്തു കൊലച്ചിരിയായിരുന്നു. ബഷീറിന്റെ മകൾ ആയിഷയെ ബലാത്സംഗം ചെയ്ത കേസിന്റെ വിചാരണയായിരുന്നു അന്ന്. കോടതി വിധി വർക്കിച്ചൻ മുതലാളിക്ക് അനുകൂലമായിരുന്നു. വർക്കിച്ചന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ബഷീർ തന്റെ മകളുടെ കണ്ണോപ്പറേഷനു വേണ്ടി നല്ലൊരു തുക കടം വാങ്ങിയിരുന്നു. അതിന്റെ പലിശ വാങ്ങിക്കാനെന്ന വ്യാജേനെ ബഷീറിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തിയ വർക്കിച്ചൻ കാണുന്നത് മുറ്റമടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അയാളുടെ സുന്ദരിയായ മകൾ ആയിഷയെയായിരുന്നു. പതിനേഴു വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള ആയിഷ. ഒരു ആക്സിഡന്റിൽ പെട്ട് ആയിഷയുടെ കാഴ്ച ശക്തി ചെറുപ്പത്തിലേ നഷ്ടമായിരുന്നു. പൈസയ്ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ട് ഉള്ളത് കൊണ്ടായിരുന്നു മകളുടെ ഓപ്പറേഷൻ ബഷീർ വൈകിപ്പിച്ചത്. ഒടുവിൽ വേറെ വഴിയില്ലാതെ പുരയിടം പണയപ്പെടുത്തി ബഷീർ വർക്കിച്ചന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും നല്ലൊരു തുക വാങ്ങിച്ചാണ് മകൾക്ക് കാഴ്ച ശക്തി തിരിച്ചു നൽകിയത്. ബഷീറിന്റെ മകളിൽ ഒരു നോട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ടാണ് വർക്കിച്ചൻ അയാൾക്ക് പണം വായ്പ്പ നൽകിയത്. ആയിഷ വീട്ടിൽ തനിച്ചുള്ള സമയം നോക്കി അവിടെ എത്തിയ വർക്കിച്ചൻ അവളെ ബലമായി കീഴ്‌പ്പെടുത്തി. നടന്ന സംഭവം പുറത്ത് ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ കൊന്നു കളയുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. വൈകുന്നേരം കച്ചവടം കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലെത്തിയ ബഷീർ കാണുന്നത് പിച്ചി ചീന്തപ്പെട്ട വസ്ത്രങ്ങളോടെ ഭിത്തിയിൽ ചാരി കരഞ്ഞു തളർന്നിരിക്കുന്ന മകളെയാണ്. ഉമ്മച്ചിയുടെ കുറവറിയിക്കാതെ അത്രയും വർഷം പൊന്നു പോലെ വളർത്തി വലുതാക്കി കൊണ്ട് വന്ന മകൾക്ക് സംഭവിച്ച ദുരന്തം ആ പിതൃ ഹൃദയത്തിനു താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് തന്നെ അയാൾ ലോക്കൽ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ വർക്കിച്ചനു നേരെ കേസ് കൊടുത്തു. പക്ഷേ നിയമം പോലും അവർക്ക് മുന്നിൽ കണ്ണടച്ചു. വലിയൊരു തുക ബഷീർ കടം വാങ്ങിയിട്ട് പലിശ പോലും മാസങ്ങളായി അടയ്ക്കാത്തതിനെ തുടർന്നു അത് അന്വേഷിക്കാൻ വീട്ടിൽ പോയ തന്നെ ബഷീറും മകളും ചേർന്നു മനഃപൂർവം അപമാനിക്കാൻ വേണ്ടി കെട്ടിച്ചമച്ചുണ്ടാക്കിയ കേസാണിതെന്ന് വർക്കിച്ചന് വേണ്ടി കോടതിയിൽ ഹാജരായ വക്കീൽ വാദിച്ചു. സംഭവത്തിനു ദൃക്‌സാക്ഷികൾ ആരുമില്ലായിരുന്നു. തെളിവുകൾ എല്ലാം അച്ഛനും മകൾക്കും എതിരായി. കോടതിക്ക് വേണ്ടത് തെളിവുകൾ മാത്രമായിരുന്നു. **************************************** കുനിഞ്ഞ ശിരസ്സുമായി പുറത്തേക്ക് വന്ന ബഷീറിനെയും മകളെയും കോടതി വരാന്തയ്ക്ക് മുന്നിൽ വർക്കിച്ചൻ തടഞ്ഞു നിർത്തി. “പന്ന നായിന്റെ മോനെ…. തന്തയോടും മോളോടും അടങ്ങിയൊതുങ്ങി വീട്ടിലിരിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ ഞാൻ. കേസിനു പോയ ജയിക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും വർക്കിച്ചൻ മുതലാളി മോളെ ബലാത്സംഗം ചെയ്തു എന്നുപറഞ്ഞു കേസ് കൊടുത്തു നാണംകെട്ടു. നിനക്കൊന്നും വർക്കിയുടെ രോമത്തിൽ പോലും തൊടാൻ പറ്റില്ല. വെറുതെ ചാനലുകാരെയും നാട്ടുകാരെയും അറിയിച്ചു സ്വയം നാറി. കരിമൂർഖനെയാണ് നിങ്ങൾ നോവിച്ചു വിട്ടത്. വീട്ടിൽ ചെന്ന് മകളെ അണിയിച്ചൊരുക്കി നിർത്തിയേക്ക്…. വരുന്നുണ്ട് ഞാൻ ഇവളെ ഒന്നൂടെ ആസ്വദിക്കാൻ…. രണ്ടിനെയും പച്ചയ്ക്ക് കത്തിക്കുകയാ വേണ്ടത്…. പക്ഷേ പച്ച കരിമ്പു പോലെ ഇരിക്കുന്ന ആയിഷകുട്ടിയെ അങ്ങനെ അങ്ങ് വിട്ട് കളയാൻ തോന്നുന്നില്ല…. ” പകയോടെ വർക്കിച്ചൻ ഇരുവരോടും പറഞ്ഞു. “അപ്പൊ രാത്രി കാണാം….പോട്ടെ മോളെ…. ” ഒരു വഷളൻ ചിരിയോടെ ആയിഷയുടെ കവിളിൽ ഒന്ന് തട്ടിയ ശേഷം വർക്കിച്ചൻ കാറിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “ബാപ്പാ…. ” ആർത്തലച്ചു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ആയിഷ ബഷീറിനെ ചുറ്റിപിടിച്ചു. “കേസിനും വഴക്കിനും ഒന്നും പോവണ്ട എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ ബാപ്പാനോട്… ” ആയിഷ തേങ്ങി കരഞ്ഞു. “എന്റെ മോളെ ഇനി ആ ചെറ്റ തൊടില്ല…. രാത്രി അവൻ വരട്ടെ കൊന്നു കുഴിച്ചു മൂടും ബാപ്പ അവനെ… ബാപ്പാന്റെ മോൾ ഇനി കരയരുത്. കോടതി ആ നീചനെ വെറുതെ വിട്ടാലും ഞാൻ അവനെ വെറുതെ വിടില്ല. എന്റെ കുട്ടിയെ വേദനിപ്പിച്ച അവനെ എന്ത് വില കൊടുത്തും ബാപ്പ കൊല്ലും…. ” ആയിഷയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു ബഷീർ പുറത്തേക്കു നടന്നു. **************************************** വയനാട്ടിൽ മേപ്പാടിക്ക് അടുത്താണ് ബഷീറിന്റെ വീട്. രാത്രി പത്തുമണി കഴിഞ്ഞു കാണും. വീട്ടു പടിക്കൽ മകൾക്ക് കാവലിരിക്കുകയാണ് ബഷീർ. അരയിൽ വർക്കിച്ചൻ മുതലാളിക്ക് വേണ്ടി അയാൾ ഒരു വാക്കത്തി കരുതി വച്ചിരുന്നു. ഇരുട്ടിൽ കത്തിമുന വെട്ടി തിളങ്ങി. ഒന്നുകൂടി കത്തിക്ക് മൂർച്ച കൂട്ടി വർക്കിച്ചന്റെ വരവും കാത്ത് അയാൾ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഇരുന്നു. അകത്തു മുറിയിൽ ഉറക്കം വരാതെ ഭീതിയോടെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുകയായിരുന്നു ആയിഷ. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം തിങ്ങി നിറഞ്ഞു. ഇടയ്ക്കിടെ അവൾ എഴുന്നേറ്റു പോയി ജനാല തുറന്നു പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്തു കേൾക്കുന്ന നേരിയ ഒരു ശബ്ദം പോലും അവളിൽ ഞെട്ടൽ ഉളവാക്കി. കണ്ണടച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ വർക്കിച്ചന്റെ ഭീകര മുഖം അവളുടെ മനസിലേക്ക് ഓടിയെത്തും. അസഹിഷ്ണുതയോടെ ആയിഷ കട്ടിലിൽ കിടന്നു ഞെരിപിരി കൊണ്ടു. ഭയം അവളെ കാർന്നു തിന്നു. സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി കൊണ്ടിരുന്നു. വക്കീലുമൊത്തുള്ള മദ്യ സൽക്കാരം കഴിഞ്ഞു വർക്കിച്ചൻ മുതലാളി കാർ നേരെ വിട്ടത് ബഷീറിന്റെ വീട്ടിലേക്കാണ്. ആയിഷയുടെ മത്തു പിടിപ്പിക്കുന്ന സൗന്ദര്യം അയാളുടെ സിരകളെ ചൂട് പിടിപ്പിച്ചു. സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ മെല്ലെ കൈകൊണ്ടു താളമിട്ട് മൂളിപ്പാട്ടും പാടി വർക്കിച്ചൻ കാർ സ്പീഡിൽ പായിച്ചു. വർക്കിയുടെ കാർ ചുണ്ട കടന്നു. ഒരു ടൊയോട്ട അയാളുടെ കാറിനെ ഓവർടേക് ചെയ്തു കടന്നു പോയി. ചുണ്ടയിൽനിന്നും രണ്ടു വഴികളായി തിരിയാം ഇടത്തോട്ട് പോയാൽ ചായപ്പൊടി ഉണ്ടാക്കുന്ന ഫാക്ടറി.വലത്തോട്ട് കുറച്ചു ദൂരം പോയാൽ മേപ്പാടി. മഞ്ഞു നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മേപ്പാടിയെ കണ്ടാൽ ഊട്ടി ആണെന്ന് തോന്നും. വർക്കിച്ചൻ കാർ വലത്തേക്ക് വെട്ടി തിരിച്ചു. എതിരെ മറ്റു വാഹനങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലാത്തതിനാൽ വർക്കിച്ചന്റെ ബൊലേറോ ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചു കൊണ്ട് കുതിച്ചു പാഞ്ഞു. കുറച്ചു ദൂരം മുന്നോട്ടു പോയപ്പോഴാണ് വർക്കിച്ചൻ റോഡിനു നടുവിൽ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന ടൊയോട്ട കാർ കണ്ടത്. പൊടുന്നനെ അയാളുടെ കാലുകൾ ബ്രേക്കിൽ അമർന്നു. ഒരു ഞരക്കത്തോടെ മുന്നിൽ കുറുകെ നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന ടൊയോട്ടയിൽ മുട്ടി മുട്ടിയില്ല എന്ന മട്ടിൽ ബൊലേറോ നിന്നു. വർക്കിച്ചന്റെ ഉടൽ ദേഷ്യം കൊണ്ട് അടിമുടി വിറച്ചു. “ഏതവനാടാ പന്ന നായിന്റെ മോനെ… വണ്ടി എടുത്തു മാറ്റാടാ പുല്ലേ….” ചീത്ത വിളിച്ചു കൊണ്ട് വർക്കി ഡോർ തുറന്നു പുറത്തേക്ക് ചാടി ഇറങ്ങി. പ്രതികരണമൊന്നുമില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ ടൊയോട്ടയ്ക്ക് സമീപത്തേക്ക് ചുവടുകൾ വച്ചു. വർക്കിച്ചൻ ടൊയോട്ടയുടെ വലതു വശത്തെ ഡോർ വലിച്ചു തുറന്നു. അകത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റ്‌ ശൂന്യമായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് പുറകു വശത്തെ സീറ്റിൽ കണ്ണുകൾ അടച്ചു സീറ്റിലേക്ക് ചാരി കിടക്കുന്ന ഒരു ഇരുണ്ട രൂപത്തെ അയാൾ കണ്ടത്. “ആരാടാ അത്…. ” വർക്കിച്ചൻ അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ കാറിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ പിന്നിൽ ഒരു നിഴൽ അനങ്ങിയത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. വർക്കി ഞെട്ടി പിന്തിരിഞ്ഞതും ഇരുമ്പ് ദണ്ഡ് കൊണ്ടുള്ളൊരു പ്രഹരമേറ്റു ഒരു നിലവിളിയോടെ അയാൾ ബോധം കേട്ട് നിലത്തേക്ക് വീണു. അപ്പോഴേക്കും ടൊയോട്ടയുടെ പുറകിലെ ഡോർ തുറന്നു ഒരാൾ പുറത്തിറങ്ങി. വർക്കിച്ചനെ പിന്നിൽ നിന്നും അടിച്ചു വീഴ്ത്തിയ ആൾ മുന്നോട്ടു വന്നു. ഇരുട്ടിൽ രണ്ടു നിഴലുകൾ ചലിച്ചു. ഇരുവരും ചേർന്നു വർക്കിച്ചനെ താങ്ങിപിടിച്ചു ബൊലേറോയുടെ പിൻ സീറ്റിൽ കിടത്തി. മുൻപ് തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചതു പോലെ വർക്കിച്ചനെ അടിച്ചു വീഴ്ത്തിയ ആൾ ടൊയോട്ടയുടെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു. മറ്റെയാൾ ബൊലേറോയിലും കയറി. രണ്ടു കാറുകളും കുതിച്ചു പാഞ്ഞു. വർക്കിച്ചന്റെ വരവും കാത്തിരുന്ന ആയിഷ വെളുപ്പിനെപ്പോഴോ മയങ്ങിപ്പോയി. എന്നാൽ ഒരു പോള കണ്ണടയ്ക്കാതെ വർക്കിച്ചൻ മുതലാളി വരുന്നതും നോക്കി അരയിൽ വാക്കത്തിയുമായി ബഷീർ കാത്തിരുന്നു. **************************************** അതേസമയം തേയില തോട്ടത്തിന് നടുവിലുള്ള പൂട്ടിയിട്ട ഒരു ഫാക്ടറിക്കുള്ളിൽ കൈകാലുകൾ ബന്ധിച്ച അവസ്ഥയിലായിരുന്നു വർക്കിച്ചൻ. മുഖത്തു ശക്തിയായി വെള്ളം വീണപ്പോഴാണ് അയാൾക്ക് ബോധം തെളിഞ്ഞത്. പതിയെ വർക്കിച്ചൻ കഴിഞ്ഞു പോയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തെടുത്തു. തന്നെ ആരോ തലയ്ക്കടിച്ചു ബോധം കെടുത്തി ഇവിടെ കൊണ്ട് വന്നു കൈകാലുകൾ കൂട്ടി കെട്ടി ഇട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് അയാൾക്ക് ബോധ്യമായി. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം അയാളിൽ ഭയം അരിച്ചിറങ്ങി. വർക്കിച്ചൻ ചുറ്റിലും കണ്ണോടിച്ചു. അയാളുടെ തലയ്ക്കു മുകളിൽ ഒരു ബൾബ് കത്തി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ മുന്നിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. ആറടിയോളം പൊക്കമുള്ള ഒരാൾ. വായിൽ പ്ലാസ്റ്റർ ഒട്ടിച്ചിരുന്നതിനാൽ വർക്കിച്ചന് ശബ്‌ദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഭീതിയോടെ അയാൾ തറയിൽ കിടന്നു ഞരങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും കറുത്ത ഓവർകോട്ട് ധരിച്ച മറ്റാരോ കൂടി അവിടേക്ക് കടന്നു വന്നു. രണ്ടുപേരും കൂടി ചേർന്ന് അയാളെ നിലത്തു നിന്നും പൊക്കിയെടുത്തു അടുത്ത് കണ്ട ടേബിളിലേക്ക് കിടത്തി. കയ്യും കാലും ടേബിളിന്റെ വശത്തായി കൂട്ടി കെട്ടി. എല്ലാം വളരെ വേഗം നടന്നു. ഇരുവരും മുഖം മറച്ചിരുന്നു. മറ്റേയാളോട് പുറത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോളാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു കൊണ്ട് ഓവർ കോട്ട് ധരിച്ച ആൾ കയ്യിൽ ഒരു കത്രികയുമായി വർക്കിച്ചന് നേരെ നടന്നടുത്തു. ഞൊടിയിടയിൽ വർക്കിച്ചന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കത്രിക ഉപയോഗിച്ച് അയാൾ മുറിച്ചു കളഞ്ഞു. ഒച്ച വയ്ക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ വർക്കിച്ചൻ ഇരുവശത്തേക്കും തല വെട്ടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ അയാൾ ചുറ്റികയും ആണിയും എടുത്തു ശര വേഗത്തിൽ വർക്കിച്ചന്റെ കൈപ്പത്തിയിലും കാൽ പാദത്തിലും ആണികൾ അടിച്ചിറക്കി. മൊട്ടു സൂചികൾ വർക്കിയുടെ നഖത്തിന്റെ ഇടയിൽ കുത്തിയിറക്കി. മൂർച്ചയേറിയ കത്തി കൊണ്ട് വർക്കിയുടെ ശരീരത്തിൽ അയാൾ കോറി വരച്ചു. അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ കത്തി കൊണ്ട് ആഴത്തിൽ “SHADOW” എന്ന് ആലേഖനം ചെയ്തു. പതിയെ കത്തിമുന വർക്കിച്ചന്റെ ലൈംഗികാവയത്തെ മുറിച്ചു കളഞ്ഞു. ശേഷം കത്തിയും ചുറ്റികയും വേസ്റ്റ് ബിന്നിൽ നിക്ഷേപിച്ച ശേഷം അയാൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വേദന കൊണ്ട് വർക്കിച്ചൻ മുതലാളി ഞരങ്ങി. അവിടം മുഴുവൻ രക്തം തളം കെട്ടി. വർക്കിച്ചൻ പിടഞ്ഞു പിടഞ്ഞു മരണത്തിലേക്ക് അടുത്തു കൊണ്ടിരുന്നു. #🕵️‍♀️ കുറ്റാന്വേഷണ കഥകൾ

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ അനുരാഗം : ഭാഗം 31 എഴുത്തുകാരി: അഞ്ജലി അഞ്ജു എന്തോ വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഉണർന്നത്. കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ പരിചയമില്ലാത്ത സ്ഥലം. അപ്പോളാണ് കല്യാണം കഴിഞ്ഞതും ഏട്ടന്റെ വീട് ആണെന്നതും ഓർമ വന്നത്. വീണതെന്താണെന്ന് താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ദേഷ്യത്തിൽ എന്നെയും നോക്കിയിരിക്കുന്ന റിഷിയേട്ടനെ ആണ് കണ്ടത്. “ദുഷ്ടേ നീയെന്നെ ചവിട്ടി താഴെയിട്ടല്ലേ?” “ഞാനൊന്നും ചെയ്തില്ല.” “പിന്നെ ഞാനെങ്ങനെ താഴെ വീണു. നീ ചവിട്ടി ഇട്ടതാ. ഉറക്കത്തിലും ഞാൻ അത് അറിഞ്ഞു.” ഈശ്വരാ ഇനി ഞാൻ തന്നെയാവുമോ? ഈ കാര്യത്തിൽ എന്നെ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റില്ല. ഉറങ്ങി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ തോന്നിയ പോലെയാണ്. ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരു സൈഡിൽ കിടന്ന ഞാൻ ബെഡ് ഫുൾ കയ്യടക്കി വെച്ചേക്കുവാ. കൂടുതൽ തർക്കിക്കാതെ പോവുന്നതാവും നല്ലത്. ഞാൻ കൂടുതലൊന്നും മിണ്ടാതെ ചവിട്ടി തുള്ളി ഫ്രഷ് ആവാൻ പോയി. ഫ്രഷ് ആയി ഇറങ്ങി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി. കഴുത്തിൽ താലി മാലയൊക്കെ വന്നപ്പോൾ തന്നെ കുറേ മാറ്റങ്ങൾ വന്നത് പോലെ. ഒരു നുള്ള് സിന്ദൂരമെടുത്ത് നെറ്റിയിൽ തൊട്ടു. എന്തോ പണ്ട് മുതലേ സിന്ദൂരം തൊടാനും താലി മാല ഇടാനുമൊക്കെ ഇഷ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടയാളെ വിവാഹം കഴിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം ഇല്ലാതായി പോയി. അയാൾ ജീവനോടെ പോലും ഇല്ലെന്നുള്ളത് വേദന ഉളവാക്കി. അതിനും കാരണക്കാരി ഞാൻ തന്നെ. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞതും റിഷിയേട്ടനെ ഇടിച്ചു നിന്നു. “വീഴ്ത്തിക്കാൻ ആണോ മിണ്ടാത്തെ പുറകിൽ വന്നു നിക്കുന്നത്.” “അത് കൊള്ളാം നീ നോക്കാതെ തിരിഞ്ഞിട്ടല്ലേ? നീയിവിടെ സൗന്ദര്യം നോക്കി നിക്കാതെ ചേട്ടന് ചായ എടുത്തിട്ട് വാ.” “ഓഹ് പിന്നെ..” ഞാൻ താഴേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ അടുക്കളയിൽ അമ്മയും ജോലിക്കാരിയുമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. കുറച്ചു നേരം അമ്മയോടൊക്കെ സംസാരിച്ചു. വിച്ചുവും ചേച്ചിയുമൊക്കെ രാവിലെ തന്നെ തിരിച്ചു പോയി. പിന്നെ വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ മാത്രം. റിഷിയേട്ടനോട് മിണ്ടാൻ താല്പര്യമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ പിന്നെ റൂമിലേക്ക് പോയില്ല. താഴെ തന്നെ ചുറ്റി പറ്റി നിന്നു. അച്ഛമ്മ ഞാനുമായി കമ്പനി ആയി. അച്ഛൻ മാത്രം അധികം മിണ്ടിയില്ല. പിന്നീട് ഉള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ബന്ധുക്കളുടെ വീടുകളിൽ പോയി. എന്റെ വീട്ടിലും പോയി. ഇപ്പോൾ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഏട്ടനെ മതി. എന്നെ വേണ്ടാതായി. എനിക്ക് കുശുമ്പ് തോന്നി. അയാൾക്ക് ആണെങ്കിൽ ഒടുക്കത്തെ ഷോയും. വല്യ ആളാണെന്നാ വിചാരം. എന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കലാണ് മെയിൻ ഹോബി. സത്യം പറയാല്ലോ ഒരു നിമിഷം വെറുതെ കളയാതെ പുറകേ നടന്നു ഉപദ്രവിക്കുന്നത് കൊണ്ട് സങ്കടപ്പെട്ട് ഇരിക്കാനൊന്നും സമയം ഇല്ല. ആള് ഒടുക്കത്തെ സെൽഫ് ആണെങ്കിലും ഇത് വരെ എന്നിൽ ഭാര്യ എന്ന ഒരു അവകാശവും സ്ഥാപിക്കാൻ വന്നിട്ടില്ല. അതിൽ എനിക്ക് ആശ്ചര്യം തോന്നിയിരുന്നു. കാരണം ഞാൻ അങ്ങനെയല്ല റിഷിയേട്ടനെ പറ്റി കരുതിയത്. ഏട്ടൻ സാധാരണ കാണിക്കുന്ന സ്വഭാവം വെച്ചു എല്ലാം പിടിച്ചു വാങ്ങിക്കും എന്നാണ് കരുതിയത്. ആ കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് ഏട്ടനോട് മതിപ്പ് തോന്നി. ഹണി മൂണിന് പോവാൻ ചേച്ചി നിർബന്ധിച്ചപ്പോളും തിരക്കാണ് പിന്നീട് പോവാമെന്നാണ് ഏട്ടൻ പറഞ്ഞത്. “നാളെ മുതൽ ഓഫീസിൽ പോണം.” ഓരോന്നും ആലോചിച്ചു റൂമിൽ ഇരിക്കുമ്പോളാണ് ഏട്ടനത് പറഞ്ഞത്. “മ്മ്.” “നീയും വരണം ” “ഞാനോ? ഞാനെന്തിനാ വരുന്നത്.” “പിന്നെ നീ എന്റെ അസിസ്റ്റന്റ് അല്ലേ?” “പക്ഷെ ഞാനിപ്പോ നിങ്ങളുടെ ഭാര്യ അല്ലേ അപ്പൊ എനിക്കെന്തിനാ ഇനി ജോലി. അല്ലെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ ആട്ടും തുപ്പും വാങ്ങാൻ ഞാൻ അവിടേക്ക് വരില്ല. വീട്ടിലും ഓഫീസിലും സഹിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല.” “അതൊന്നും പറ്റില്ല. നമ്മൾ നാളെ ഓഫീസിൽ പോകും. നിനക്ക് കുറേ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ ഉണ്ട്.” “ഓ ശല്യം.” എനിക്ക് ദേഷ്യമാണ് വന്നത്. രാവിലെ തന്നെ ഓഫീസിൽ പോയി. അവിടെ പിന്നെ എല്ലാം പഴയ പോലെ തന്നെ ആയിരുന്നു. ആകെ ഒരു മാറ്റം പണ്ട് എന്നോട് മിണ്ടാതെ ഇരുന്നവർക്കും ഇപ്പോൾ എന്നോട് നല്ല സ്നേഹമാണ്. പക്ഷെ നിഷ ചേച്ചിക്ക് എന്നോട് മിണ്ടാൻ എന്തോ പേടി പോലെ. കാര്യം അറിഞ്ഞപ്പോളല്ലേ കോമഡി പുള്ളിക്കാരി ഏട്ടനെ പറ്റി പറയുന്നത് ഞാൻ ഏട്ടനോട് പറയുവോ എന്നാണ് ചേച്ചിയുടെ പേടി. ചേച്ചി പറയുന്നതിനേക്കാൾ കുറ്റം ഏട്ടനെ പറ്റി ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ കിളി പോയെന്നാണ് തോന്നുന്നത്. അങ്ങനെ ചേച്ചിയുടെ പേടിയും ഞാൻ മാറ്റി കൊടുത്തു. മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ വെച്ചു ചീത്ത പറയില്ലെങ്കിലും നല്ല രീതിയ്ക്ക് ആ മനുഷ്യനെന്നെ ഉപദ്രവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദുഷ്ടൻ! ആഹ് പിന്നെ ആകെ സമാധാനം പാറുവിനെ ഓഫീസിലേക്ക് മാറ്റിയതാണ്. ✡️✡️✡️✡️✡️✡️✡️✡️✡️✡️✡️✡️✡️✡️✡️✡️ ഇനിയുള്ള ഒരാഴ്ച്ച റിഷിയേട്ടൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാവില്ല എന്തോ മീറ്റിംഗിന് വേണ്ടി ട്രിവാൻഡ്രം വരെ പോകുവാണ്. എന്നെയും വിളിച്ചതാണ്. എനിക്ക് പോകാൻ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. ഒരാഴ്ച്ച ഏട്ടൻ ഇല്ലെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ സന്തോഷമാണ് തോന്നിയത്. ഒരു ശല്യം ഒഴിയുമല്ലോ. അല്ലെങ്കിൽ എവിടെ പോയാലും എന്ത് ചെയ്താലും എന്റെ പുറകെ നടക്കും. ഒരു നിമിഷം സമാധാനം തരില്ല. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ഏട്ടനോട് ഒരു അടുപ്പവും തോന്നിയിട്ടില്ല. ഓഫീസിൽ പണ്ട് എങ്ങനെയായിരുന്നോ പരസ്പരം പെരുമാറിയത് അത് പോലെ തന്നെയാണ് രണ്ടാളും. പക്ഷെ ഏട്ടൻ എന്റെ വീട്ടുകാരോട് സ്നേഹത്തിൽ ആയത് പോലെ ഞാനും ഏട്ടന്റെ വീട്ടുകാരെ കറക്കി എടുത്തു കേട്ടോ. ഇപ്പൊ ഇവിടുത്തെ അച്ഛന് എന്തിനും ഏതിനും എന്നെ മതി. വർക്ക്‌ ഒന്നും എനിക്ക് അറിയാത്തതിന്റെ പേരിൽ ഏട്ടനെന്നെ പുച്ഛിച്ചാലും അച്ഛൻ എന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ചു എല്ലാം പറഞ്ഞ് തരും. വൈകിട്ട് ഏട്ടൻ പോയി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വല്യ സന്തോഷം തോന്നി. എല്ലാവരോടും കുറേ സംസാരിച്ചു. ഫ്രണ്ട്‌സിനെയൊക്കെ വിളിച്ചു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് കിടക്കാൻ നേരം റൂമിൽ വന്നപ്പോൾ വല്ലാത്ത നിശബ്ദത തോന്നി. ഉറക്കവും വന്നില്ല. കുറേ നേരം തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നു. പഴയ കാര്യങ്ങളൊക്കെ മനസിലേക്ക് വന്നു. ഇത്രയും നാൾ അതൊന്നും ആലോചിക്കാൻ ഒരു അവസരം റിഷിയേട്ടൻ തന്നിട്ടില്ല. എത്രയൊക്കെ എന്നെ വെറുപ്പിച്ചാലും റിഷിയേട്ടൻ ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ് വിഷാദ രോഗത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടത്. ആളവിടെ എത്തിയിട്ടുണ്ടാവുമോ? വിളിച്ചു ചോദിക്കാമെന്ന് വെച്ചാൽ ഷോ കാണേണ്ടി വരും. സമയം ആണെങ്കിൽ പോവുന്നതുമില്ല. കുറേ നേരം തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന് എപ്പോളാണ് ഉറങ്ങിയതെന്ന് അറിയില്ല. രാവിലെ ഓഫീസിൽ പോകാനും മടി ആയിരുന്നു. ആകെ ഉഷാറില്ലാത്തത് പോലെ. ഓഫീസിൽ ചെന്നപ്പോൾ പാറു മുഴുവൻ സമയവും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും വല്ലാത്ത മിസ്സിംഗ്‌. ഇത്രത്തോളം റിഷിയേട്ടൻ എന്നെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നോ? അറിയില്ല. ചിലപ്പോൾ തോന്നുന്നതാവും. എന്റെ വിഷമത്തോടെയുള്ള ഇരുപ്പൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ പാറു വിചാരിച്ചത് പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തിട്ടാവുമെന്നാണ്. പിന്നീടൊരു ഉപദേശമായിരുന്നു അവിടെ നടന്നത്. ഓരോ സംഭവങ്ങളും കീറി മുറിച് അവൾ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു. എന്തിനേറെ ശ്രീയേട്ടന് എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞത് പോലും എല്ലാം ഞാൻ കണ്ട് പിടിച്ചത് കൊണ്ടാണെന്നു വരെ അവൾ കണ്ടെത്തി. പാവം ശ്രീയേട്ടൻ ആ സ്നേഹത്തിൽ എനിക്ക് ഒരു സംശയവുമില്ല ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടതാണ് എന്നോടുള്ള പ്രണയം. എന്തുകൊണ്ടോ ഞാനതൊക്കെ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുവാണ് കാരണം ഇനി ഒരു തിരിച്ചു വരവ് ഏട്ടനില്ല. എങ്കിൽ പിന്നെ റിഷിയേട്ടനെ സ്നേഹിച്ചാൽ പോരെ. എന്ത് കൊണ്ടോ ഏട്ടന് മുന്നിൽ താണ് കൊടുക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല. പിടിച്ചെടുക്കും പോലെയല്ലേ എന്നെ സ്വന്തമാക്കിയത്. ശ്രീയേട്ടൻ മരിച്ച വിഷമത്തിൽ തന്നെ എന്റെ അഭിപ്രായം പോലും നോക്കാതെ എന്നെ സ്വന്തമാക്കാൻ അല്ലേ ഏട്ടൻ ശ്രമിച്ചത്. അതെങ്ങനെയാണ് ശ്രീയേട്ടനെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്തൊക്കെയാണ് എന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്. എന്നെ ഒന്ന് മനസിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ അങ്ങനെ ചെയ്യുമായിരുന്നോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് അർഹമായ മറുപടി കിട്ടിയാൽ ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ഏട്ടനെ സ്നേഹിക്കുമായിരിക്കും. പാറു പറഞ്ഞത് പെട്ടെന്ന് ഒരു വിവാഹം കൊണ്ട് എന്റെ മാനസികാവസ്ഥ മാറുമെന്ന് ഡോക്ടർ ആണ് പറഞ്ഞതെന്നാണ്. അത് കൊണ്ടാണ് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചത്രേ. അതൊക്കെ ഏട്ടന്റെ നാടകമാണ്. അല്ലെങ്കിൽ ഏട്ടന്റെ വീട്ടുകാരെ ഇതൊക്കെ നടക്കും മുന്നേ വിവാഹം ആലോചിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് വിടേണ്ട ആവശ്യം ഉണ്ടോ? കുറുക്കന്റെ ബുദ്ധിയാണ്. എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ നല്ലവനായി അഭിനയിക്കും പോലെ ഈ അനുവിന്റെ അടുത്ത് നടക്കില്ല. ഹും… ഏട്ടൻ പോയിട്ട് ഇപ്പോൾ മൂന്ന് ദിവസമായി. ഒരിക്കൽ പോലും ഏട്ടനെന്നെ വിളിച്ചില്ല. ഞാനും വിളിച്ചില്ല. ആകെ നിരാശ എന്നെ വന്നു മൂടി. കാര്യം ഏട്ടനോട് പ്രത്യേകിച്ച് സ്നേഹമൊന്നും തോന്നിയിട്ടില്ലെങ്കിലും ഏട്ടനെന്നെ ചുറ്റി പറ്റി നടക്കുന്നത് എനിക്കിഷ്ടം ആയിരുന്നു. വീട്ടിൽ ഒറ്റ മകളായത് കൊണ്ട് തന്നെ കൂട്ടുകാർ വീട്ടിൽ സഹോദരങ്ങളോട് വഴക്ക് കൂടുന്നതും സ്നേഹിക്കുന്നതും ഒക്കെ പറയുമ്പോൾ കൊതി തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. റിഷിയേട്ടൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ അത് പോലുള്ള അനുഭവമാണ് എനിക്കും തോന്നിയത്. ഒരു ഒറ്റപ്പെടൽ ഉണ്ടായിട്ടേ ഇല്ല. അവിടെ ചെന്നിട്ട് ഒന്ന് വിളിക്കുക പോലും ചെയ്യാഞ്ഞപ്പോൾ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു നോവ്. ഞാനെന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നത് ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചില്ലേൽ അങ്ങോട്ടും വിളിക്കില്ല. അല്ലെങ്കിലും ഏട്ടൻ സ്വാർത്ഥനാണ് സ്വന്തം കാര്യത്തിന് മാത്രേ നമ്മളോട് സ്നേഹം കാണിക്കുള്ളു. ഇനിയിപ്പോ എനിക്ക് മാറ്റം ഒന്നും ഉണ്ടാവാത്തത് കൊണ്ട് ഇനി എന്നെ വിട്ടു പോകാമെന്നു വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമോ? അറിയില്ല. അങ്ങനെ രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. എന്നെ പുറകേ നടന്നു ഉപദ്രവിച്ചത് പോലെ ഞാനും ഉപദ്രവിക്കും നോക്കിക്കോ. ഇങ്ങനെ ഓരോന്നും ആലോചിച്ചിരുന്നപ്പോളാണ് ചേച്ചി അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നത്. “എന്താണ് വല്യ ആലോചനയിലാണല്ലോ?” ഞാൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. “റിഷിയെ വിളിച്ചിരുന്നോ?” “ഇല്ല ചേച്ചി.” “അവനും വിളിച്ചില്ലേ?” “ഇല്ല.” “നിങ്ങൾ തമ്മിലെന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടോ?” “അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല.” “എനിക്ക് എന്തോ അങ്ങനെ തോന്നി അതാ ചോദിച്ചത്. അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിലും രണ്ടാളും വേഗം പറഞ്ഞു തീരത്തേക്കണം കേട്ടോ. അല്ലെങ്കിലും എത്ര വഴക്ക് ഇട്ടാണ് അവൻ ഇവിടെല്ലാവരെയും വിവാഹത്തിന് സമ്മതിപ്പിച്ചത് എന്നിട്ട് രണ്ടാളും വഴക്കുമിട്ട് നടന്നാൽ അടി കൊള്ളും.” “വഴക്കിട്ടാണോ സമ്മതിപ്പിച്ചത്?” “ആഹാ അത് കൊള്ളാം. അവനത് പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ? നിന്നെ അവന് ഇഷ്ടമാണെന്ന് കോളജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ എന്നോട് പറഞ്ഞതാ. അവനായിട്ട് പറഞ്ഞതല്ല കേട്ടോ അവന്റെ ഡയറി ഞാൻ കണ്ടിട്ട് കയ്യോടെ പൊക്കിയപ്പോളാണ് ആള് കാര്യം പറഞ്ഞത്.” “ഡയറിയോ?” “അതേന്നെ. അതിൽ മുഴുവൻ നീയെ ഉള്ളൂ. നീ കണ്ടിട്ടില്ലേ ആ അലമാരയിൽ വല്ലതും കാണും. വായിച്ചു നോക്കൂ ഫുൾ കോമഡിയാ. പിന്നെ ഞാനാണ് പറഞ്ഞു തന്നതെന്ന് അവനോട് പറയരുത് കേട്ടോ.” “മ്മ്മ്..” “അല്ല എന്നിട്ട് ഇവിടെങ്ങനെ സമ്മതിച്ചു.” “അച്ഛനും അച്ഛമ്മയും സമ്മതിച്ചില്ല. ഒരു ദിവസം കള്ളും കുടിച്ച് വന്നു ഭയങ്കര കരച്ചിലും ബഹളവും ആയിരുന്നു. ഞാൻ കണ്ടില്ല കേട്ടോ പിറ്റേന്ന് അച്ഛനാണ് എന്നോട് പറഞ്ഞത്. അതോടെ എല്ലാരും സമ്മതിച്ചു. അവനൊരു സർപ്രൈസ് ആവട്ടെ എന്ന് വെച്ചു അവൻ പോലും അറിയാതെ ആണ് ഞങ്ങൾ കല്യാണം ആലോചിച്ചു അവിടെ വന്നത്. അനു അന്നവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു.” “ചേച്ചി പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ.” “ആണെന്നെ.” എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. പാവം ഏട്ടനെ ഞാൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. പക്ഷെ തലേദിവസം വിളിച്ചു എന്നോട് പറഞ്ഞതൊക്കെയോ? അറിയില്ല. എങ്കിലും മനസ്സിലെവിടെയോ സന്തോഷം തോന്നി. എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ഏട്ടൻ ഒരു പാവമാണെന്നു തോന്നി. അമ്മ വിളിച്ചപ്പോൾ ചേച്ചി താഴേക്ക് പോയി. ഞാൻ വേഗം തന്നെ അലമാരയിലൊക്കെ ഏട്ടന്റെ ഡയറി തപ്പാൻ തുടങ്ങി. കുറേ നോക്കിയിട്ടും കണ്ടില്ല. ശേ ചിലപ്പോൾ ആ പൊട്ടൻ അത് കൂടെ കൊണ്ട് പോയി കാണും. അങ്ങനെ വിഷമിച്ചു വന്നിരിക്കുമ്പോളാണ് ടേബിളിന്റെ മുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന ഡയറിയിൽ എന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിയത്. ഇത് ഇവിടെ ഇരുന്നിട്ട് ഞാനിപ്പോളാണോ ശ്രദ്ധിച്ചത് മണ്ടി. തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ പ്രണയവീചികൾ : ഭാഗം 31 pranaya veejikal നോവൽ എഴുത്തുകാരി: ആർദ്ര നവനീത്‌ സൂര്യന്റെ പൊൻകിരണങ്ങൾ ജനാല വഴി റൂമിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. മുഖത്ത് രശ്മികൾ പതിച്ചപ്പോൾ ഋതു മെല്ലെ കണ്ണുതുറന്നു. ചുവരിലെ ക്ലോക്കിൽ സമയം എട്ട് നാൽപ്പത് കാണിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . ഞായറാഴ്ച ആയതിനാൽ ഓഫീസ് അവധിയാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവൾ കുറച്ചു സമയം ഉണർന്നുകിടന്നു. കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന വലിയൊരു പിങ്ക് ടെഡിയിലേക്കവൾ മുഖമമർത്തി കൈകൾ കൊണ്ട് ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. അല്പനേരത്തിനുശേഷം എഴുന്നേറ്റ് ഫ്രഷ് ആയി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ഒറ്റയ്ക്കായതിനാൽ പാചകമെല്ലാം കണക്ക് തന്നെയാണ്. ബ്രഡ് ബട്ടർ പുരട്ടി ടോസ്റ്റ് ചെയ്തശേഷം തിളച്ച പാലിൽ കോഫി പൗഡറും പഞ്ചസാരയും ചേർത്തവൾ മഗ്ഗിലേക്ക് പകർത്തി. എടുത്ത രണ്ട് ബ്രെഡിൽ ഒരെണ്ണം കഴിച്ചശേഷം കോഫിയും നുണഞ്ഞവൾ പാത്രം കഴുകി വച്ചു. അല്പസമയം ടിവി കണ്ടിരുന്നു. സമയം പതിനൊന്ന് ആകുന്നു. മുൻപൊക്കെ എല്ലാ ഞായറാഴ്ചകളിലും പുറത്തേക്ക് പോകുമായിരുന്നു. അമ്പുവും വൈശുവും നീരവും ഒക്കെയായി അന്നത്തെ ദിവസo ജോറാണ്. സാരംഗ് പിന്നീടാണ് അതിലേക്ക് കടന്നുവന്നത്. അവന്റെ കൈകളിൽ കൈകോർത്ത് ബീച്ചിലൂടെ നടന്നിരുന്നു. അന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വീണുകിടന്നപ്പോൾ കേട്ട അവന്റെ ഹൃദയതാളം ഇപ്പോഴും കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ. ഓർമ്മകളുടെ കുത്തൊഴുക്കിൽ അനുവാദം ചോദിക്കാതെ അവ കടന്നു വന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് പരവേശം തോന്നി. നിശബ്ദത തലകെട്ടിക്കിടക്കുന്ന ഈ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഇരുന്ന് ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ. ശ്വാസം ആഞ്ഞുവലിച്ചുകൊണ്ടവൾ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് ഓടിയിറങ്ങി. അനുസരണയില്ലാതെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നു. മനസ്സിനും മിഴികൾക്കും അനുസരണശീലം പണ്ടേ ഇല്ലല്ലോ. മനസ്സിലുള്ള വികാരക്ഷോഭങ്ങൾ മിഴികൾ കൃത്യമായി പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. അവൾക്ക് ചെറുതായി ദേഷ്യം വന്നു. ഇനിയും ഫ്ലാറ്റിൽ ഇരുന്നാൽ ശരിയാകില്ലെന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ടാകാം ഋതു പുറത്തേക്ക് പോകാനായി വസ്ത്രം മാറി വന്നു. ബാംഗ്ലൂർ വന്നശേഷം ഓഫീസിൽ പോകുന്നതല്ലാതെ പുറത്തേക്ക് പോകുന്നത് വിരളമായിരുന്നു. ഷോപ്പിങ്ങിന് പോലും പോകാറില്ല. അല്ലെങ്കിലും വസ്ത്രങ്ങളോടുള്ള കമ്പമെല്ലാം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. ഫാഷൻ നോക്കിയും മോഡൽ നോക്കിയും എടുത്തിരുന്ന ഋതുവിൽ നിന്നും ഇപ്പോഴത്തെ ഋതുവിലേക്കുള്ള മാറ്റം.. ബ്ലാക്ക് പട്യാലയും അതിന് ഒട്ടും ചേരാത്തൊരു ടോപ്പുമായിരുന്നു വേഷം. മുടി പിന്നിലേക്ക് ക്ലിപ്പിട്ട് ഒതുക്കി. മുഖത്ത് ചമയങ്ങളൊന്നും തന്നെയില്ല. വെള്ളാരംകണ്ണുകൾ കീഴടക്കിയ കണ്മഷിപോലും ഇന്ന് അന്യമാണ്. കണ്ണാടിക്ക് മുൻപിൽ നിന്ന് ദീർഘമായൊന്ന് ശ്വസിച്ചശേഷം ബാഗും കാറിന്റെ കീയും എടുത്തവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അമ്പുവിന്റെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ഡോർ അടഞ്ഞു കിടപ്പാണ്. ഒരുനിമിഷം അവരെ വിളിക്കണോയെന്ന് ശങ്കിച്ചുനിന്നു. വേണ്ട… അവർക്കൊരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഇനി താൻ കാരണം ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല… നിശ്ചയിച്ചുറപ്പിച്ചതുപോലെ അവൾ ലിഫ്റ്റിനരികിലേക്ക് നടന്നു. ഞായറാഴ്ച ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ എല്ലായിടത്തും തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. പേരുപോലും നോക്കാതെ ഏതോ ഒരു ടെക്സ്റ്റയിൽസിലേക്ക് കയറി കൈയിൽ തടഞ്ഞ രണ്ടു പട്യാലയും ടോപ്പും ഇന്നർ ഗാർമെൻറ്സും എടുത്ത് സെയിൽസ് ഗേളിന് നേരെ നീട്ടി. കളറും മോഡലുമൊന്നും തിരഞ്ഞു പിടിക്കാതെ വന്നയുടൻ തന്നെ ഷോപ്പിംഗ് തീർത്തതുകൊണ്ടാകാം അവരുടെ അത്ഭുതത്തോടെയുള്ള നോട്ടം തന്റെ നേരെ വീഴുന്നത് ഋതു ശ്രദ്ധിച്ചു. അടുത്തതായി കാർ നിർത്തിയത് പാർക്കിലാണ്. ഉച്ചസമയം ആയതുകൊണ്ട് തന്നെ സൂര്യൻ കത്തിജ്വലിച്ച് നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഇളംപച്ചനിറത്തിൽ കടൽ.. വെയിൽ വകവയ്ക്കാതെ തടികൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരു ബെഞ്ചിരുന്നു. അവിടവിടെയായി ആളുകൾ നിൽപ്പുണ്ട്. സമയം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇത്രനേരം താനിവിടെ ചിലവഴിച്ചോ എന്നവൾ അമ്പരന്നു. വിശപ്പോ ദാഹമോ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. എഴുന്നേൽക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ക്ഷീണംപോലെ. രാവിലെ ഒരു കഷ്ണം ബ്രെഡും കോഫിയുമല്ലേ കഴിച്ചുള്ളൂ. പോരാഞ്ഞിട്ട് വെയിൽ മുഴുവൻ കൊണ്ടു. ഫോൺ പോലും എടുത്തില്ലെന്ന് അപ്പോഴാണ് ഓർത്തത്. തളർച്ച വകവയ്ക്കാതെ കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. കാറിനടുത്തായി രണ്ടുമൂന്ന് ചെറുപ്പക്കാർ കൂടി നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അവരുടെ ബൈക്കുകൾ അവിടെ ഇരിപ്പുണ്ട്. താടിയും മുടിയും കളർ ചെയ്ത് നീട്ടിവളർത്തിയിരുന്ന കോലങ്ങൾ. ഒന്നും വകവയ്ക്കാതെ കാറിന്റെ ഡോർ തുറക്കാൻ കൈ നീട്ടിയതും അതിലൊരുവൻ കൈയിൽ പിടിച്ചു. കൂടെയുള്ളവന്മാരുടെ ചിരിയും അർത്ഥം വച്ചുള്ള പരിഹാസവും കൂടെ മദ്യത്തിന്റെയും മറ്റെന്തിന്റെയൊക്കെയോ രൂക്ഷഗന്ധവും. കൈനീട്ടി ഒരുവന്റെ കവിളിൽ ആഞ്ഞടിച്ചശേഷം ശക്തിയായി പിന്നിലേക്ക് തള്ളി. കൂടെയുള്ളവന്മാർ ചാടിയെഴുന്നേൽക്കും മുൻപേ കാറിലേക്ക് കടന്നിരുന്ന് റിവേഴ്‌സ് എടുത്തു. അല്പദൂരം മുന്നോട്ടുപോയി. വഴിവിളക്കുകളുടെ പ്രകാശത്തിൽ ബാംഗ്ലൂരിന്റെ സൗന്ദര്യം ഒന്നുകൂടി വർദ്ധിച്ചതുപോലെ. പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് കയറുമ്പോലെ തോന്നി. തലയൊന്ന് കുടഞ്ഞുകൊണ്ട് വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നോക്കി. കണ്ണുകൾ അടയുന്നതുപോലെ… തളർച്ചകൊണ്ട് കൈകൾ ദുർബലമാകുന്നു. ചീറിവരുന്ന ഏതോ വണ്ടിയുടെ ഹെഡ് ലൈറ്റിന്റെ തീവ്രപ്രകാശം കണ്ണുകളിൽ തുളച്ചു കയറി. സ്റ്റിയറിങ് വെട്ടിച്ചതും എവിടെയോ കാർ ഇടിച്ചുകയറി. നെറ്റി സ്റ്റീയറിങ്ങിലേക്ക് ഇടിച്ചു. കണ്ണുകൾ പൂർണ്ണമായും അടഞ്ഞ് ബോധം മറയുമ്പോഴും തുള്ളി തുള്ളിയായി രക്തം ഇറ്റുവീണുകൊണ്ടിരുന്നു.. (തുടരും )

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ നീരവം : ഭാഗം 4 എഴുത്തുകാരി: വാസുകി വസു ആ സ്ത്രീ ലൈറ്റ് അണച്ച് അവരുടെ മുറിയിലെത്തി.. ഫോൺ എടുത്തു ആരെയോ വിളിച്ചു. പിന്നെ അടക്കിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.. “സാറേ നല്ലൊരു കൊച്ചിനെ ഒത്തു കിട്ടിയട്ടുണ്ട്..ഏകദേശം പതിനേഴ് പതിനെട്ട് വയസ്സ് കാണും..ഈ പ്രാവശ്യം റേറ്റ് അൽപ്പം കൂടും” മറുവശത്ത് നിന്ന് കേട്ട മറുപടി അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചെന്ന് ആ മുഖത്ത് നിന്ന് അറിയാം..നല്ലൊരു ഇരയെ സമർത്ഥമായി ചൂണ്ടയിൽ കോർത്ത് പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ആഹ്ലാദത്തിൽ അവർ കിടന്നു.ഇതൊന്നും അറിയാതെ അപ്പുറത്ത് മുറിയിൽ പാവം മീരജ നിദ്രയെ പുൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു… രാവിലെ ഉണരുമ്പോൾ മീരക്ക് ശരീരമാകെ കൊളുത്തിപ്പിടിക്കുന്ന വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു.എഴുന്നേൽക്കാൻ തോന്നിയില്ല.അവളങ്ങനെ കുറച്ചു നേരം കൂടി കിടന്നു.. അമ്മയുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയതും മീരയാകെ അസ്വസ്ഥമായി. “ഭദ്രന്റെ മുമ്പിൽ അമ്മക്ക് പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞോ?അയാൾ അമ്മയെ ഉപദ്രവിച്ചോ? ഉത്തരമില്ലാത്ത ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിനെ മദിച്ചു തുടങ്ങി. അതേസമയമാണ് ആ സ്ത്രീ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നത്.അവരുടെ മുഖത്ത് പതിവില്ലാത്തൊരു മന്ദഹാസം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ” മോള് എഴുന്നേൽക്കുന്നില്ലേ” കുളികഴിഞ്ഞവർ വന്നു കയറിയതേയുള്ളൂ.തലമുടിയോട് കൂട്ടിച്ചേർത്തു കെട്ടിയ തേർത്തഴിച്ച് മുടി വലത് വശത്തേക്കിട്ട് ഒന്നു കൂടി തോർത്തുവാൻ തുടങ്ങി. കൈകൾ കൊണ്ട് മുടിത്തുമ്പ് ഒന്ന് കുടഞ്ഞോടെ വെളളത്തുള്ളികൾ നിലത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. “കുളിക്കാൻ നോക്കൂ കുട്ടി” സ്നേഹപൂർവ്വമുളള ശാസനക്കൊടുവിൽ കിടക്കവിട്ട് മീരജ എഴുന്നേറ്റു. “അസ്ഥികൾ നുറുങ്ങുന്ന വേദന..” “സാരമില്ല കുട്ടീ..ചൂടു വെളളത്തിലൊരു കുളി കഴിയുമ്പോൾ ക്ഷീണവും വേദനയുമെല്ലാം മാറും.ആന്റി കുഴമ്പിട്ട് ശരീരമൊക്കെ തേച്ച് തരാം” എതിര് പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.അതിനു മുമ്പേ അവർ പേരറിയാത്തൊരു കുഴമ്പുമായി മീരക്ക് അരികിലിലെത്തി. “തുണിയൊക്കെ അഴിച്ചു മാറ്റ്” ഡ്രസ് മാറ്റണമെന്ന് അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടതോടെ കുഴമ്പ് പുരട്ടേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി. “നാണിക്കുകയൊന്നും വേണ്ടാ..ഞാനുമൊരു പെണ്ണല്ലേ” “അതല്ല ആന്റി കുഴമ്പിങ്ങ് തന്നേക്ക്..ഞാൻ പുരട്ടിക്കൊള്ളാം” “അതെങ്ങെനെ ശരിയാകും” അങ്ങനെ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അവർ അവളുടെ എതിർപ്പിനെ അവഗണിച്ച് ടോപ്പും പാന്റും ബലമായി ഊരിയെടുത്തു.മറ്റൊരു സ്ത്രീയുടെ മുന്നിൽ ആണെങ്കിലും അർദ്ധനഗ്നയായി നിൽക്കാൻ ജാള്യത അനുഭവപ്പെട്ടു. ഇരുകൈകളുമെടുത്ത് നാണം മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവർ സമ്മതിച്ചില്ല. മീരയുടെ അർദ്ധനഗ്നമേനിയിടെ അളവുകൾ കണ്ണാൽ അളന്ന് എടുത്തു. ഏതൊരു പുരുഷനെയും ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കാൻ ഇവളുടെ ആകാരവടിവിനു കഴിയും.പലവിധ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ അവർ മനസ്സിൽ നടത്തി. മീരയെ കട്ടിലിലേക്ക് കമഴ്ത്തി കിടത്തി ശരീരമാകെ കുഴമ്പു തേച്ച് പിടിപ്പിച്ചു അമർത്തി തുടങ്ങി. ശരീരവേദനയാൽ അവൾ ഞെരുങ്ങിപ്പോയി. “സാറിനെ ഉറപ്പായും ഇവൾ പ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കും” അവർ ഊറിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തിരുമ്മൽ തുടർന്നു. 💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻 ചൂടുവെളളത്തിൽ കുളിയും കഴിഞ്ഞു വന്ന മീരജക്ക് തെല്ല് ആശ്വാസം അനുഭവപ്പെട്ടു.എങ്കിലും ആന്റിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുവാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. മീരജക്ക് മുമ്പിൽ ആവി പറക്കുന്ന പുട്ടും കടലക്കറിയും ചൂടോടെയവർ വിളമ്പി.ഒരുഗ്ലാസ് ചായയും പകർന്നു വെച്ചു. “കഴിക്ക് കുട്ടീ” ആന്റി സ്നേഹപൂർവ്വം ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ നിരസിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവരുടെ കൂടെ ഇരുന്ന് അവൾ അത് കഴിച്ചെന്ന് വരുത്തി എഴുന്നേറ്റു.. ആ സ്ത്രീ നൽകിയ ചുരീദാറാണു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്.തനിയെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അമ്മയുടെ ഓർമ്മകൾ പിന്നെയും അവളെ തഴുകിയെത്തി. “മീരമോള് വിഷമിക്കേണ്ടാ.. അമ്മയെ കുറിച്ചുള്ള വിവരമൊക്കെ ഞാൻ തിരക്കിയറിയാം” ആന്റിയുടെ ആശ്വാസ വാക്കുകൾ അവളിലൊരു കുളിർമഴയായി പെയ്തിറങ്ങി… 💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻 “ഛെ…വീട്ടിൽ ചെന്ന് അച്ഛനോടും അമ്മയോടും എന്ത് പറയും.അവരാകെ പ്രതീക്ഷയിൽ ഇരിക്കുവാണല്ലോ” നിരാശയോടെ നീരജ് കാറിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു.അവനരികിൽ ഇടത് വശത്തായിരുന്ന നീരജക്ക് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ല. ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളോടെയാണ് വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത്.മീരയെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ട് വരുമെന്ന ഉറപ്പ് അച്ഛനും അമ്മക്കും അവർ കൊടുത്തിരുന്നു. ഏട്ടനെ തേച്ച് ഈ അവസ്ഥയിൽ ആക്കി പോയവളുടെ മുഖച്ഛയയുള്ളൊരു പെൺകുട്ടിയെ തിരക്കാൻ തുടങ്ങിയട്ട് മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വളരെ യാഥൃശ്ചികമായാണ് മീരജയുടെ അരങ്ങേറ്റത്തിന്റെ നോട്ടീസ് അവർ കാണാനിടയായത്.അതാണ് അവർ അവളെ തേടിയെത്താനും കാരണം.. ” നമുക്ക് മീരയുടെ വീട്ടിൽ പോകാം.യാചിച്ചിട്ട് ആണെങ്കിലും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വരാം” പ്രതീക്ഷയിലാണു നീരജിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നീരജ നോക്കിയത്.പക്ഷേ അവനിൽ ആത്മവിശ്വാസമൊന്നും അവൾ കണ്ടില്ല. “എന്തായാലും ഒന്നുകൂടി യാചിക്കാം..നമ്മുടെ ഏട്ടനെ എങ്ങനെ എങ്കിലും തിരികെ കൊണ്ട് വരണ്ടേ” നീരജ മെല്ലെയൊന്ന് തേങ്ങി.. ആ കരച്ചിൽ നീരജിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ചെന്ന് പതിച്ചു. “വാ..നമുക്ക് പോകാം..എത്ര രാത്രിയാണെങ്കിലും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകണം” നീരജ് പ്രതീക്ഷയോടെ മീരയുടെ വീട്ടിലേക്ക് കാറ് ഓടിച്ചു.കൂടെ ചെല്ലാൻ മീര നിരസിച്ചെങ്കിലും നീരജും നീരജയും മടങ്ങി പോയിരുന്നില്ല.മീരയില്ലാതെ വീട്ടിലേക്ക് ചെല്ലാൻ കഴിയില്ല. അച്ഛനും അമ്മയും കാത്തിരിക്കുമെന്ന് അവർക്ക് അറിയാം.. മീരയുടെ വീടും സ്ഥലവും മുമ്പേ അറിഞ്ഞ് വെച്ചിരുന്നതിനാൽ അവർക്ക് അധികം പ്രയാസപ്പെടേണ്ടി വന്നില്ല. അവളുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴിക്ക് മുമ്പിലായി കാറ് റോഡിൽ ഒതുക്കിയട്ട് അവർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. കയ്യിലിരുന്ന മൊബൈൽ ടോർച്ചു ഓൺ ചെയ്തു ഇരുട്ടിനെ പ്രകാശമാക്കി മീരയുടെ വീട്ടിലേക്ക് അവർ നടന്നു. “ഇവിടെയെങ്ങും ആരുമില്ലെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ” വീടും പരിസരവുമാകെ ഇരുളിൽ കുളിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.അവരാകെ നിരാശരായി മടങ്ങാനൊരുങ്ങി. “വാ പോയേക്കാം” നീരജിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് നീരജ പിന്തിരിഞ്ഞ അതേ സമയം അകത്തെ മുറിയിലൊരു ലൈറ്റ് പ്രകാശിച്ചത് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു. “നിൽക്ക് നീരജേ” അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞ ഭാഗത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.സന്തോഷത്തോടെ അവർ അവിടേക്ക് ചെന്നു. വീട്ടുകാരെ വിളിക്കാനായി ശബ്ദം ഉയർത്താൻ ശ്രമിച്ചതും നീരജ അവന്റെ വായ് പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. “നീരജ് അതു കണ്ടോ” കുറച്ചു തുറന്നു കിടന്നിരുന്ന ജനാല വാതിലിനു നേരെ നോക്കി നീരജ പറഞ്ഞു. അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് പ്രകാശം ജാലക വാതിലൂടെ പുറത്തേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങി. ഇരുവരും ജനാല വാതിലൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കിയതും ശക്തമായി നടുങ്ങി.താഴെ കിടന്നിരുന്ന സ്ത്രീ ശരീരം രണ്ടു പുരുഷന്മാർ ചേർന്ന് പായിൽ പൊതിഞ്ഞ് കെട്ടുന്നു.അവരാകെ പരിഭ്രാന്തരായി. “ഇനിയിവിടെ നിൽക്കുന്നത് അപകടമാണ്” നീരജ് ശബ്ദം അടക്കി പറഞ്ഞു. ഇരുവരും പിന്തിരിഞ്ഞ് ഓടുന്നതിനിടയിൽ നീരജയുടെ കൈ ജനൽപ്പാളിയിൽ തട്ടി ശബ്ദം ഉണ്ടായി. “ആരാടാ അത്” അകത്ത് നിന്നിരുന്ന ഭദ്രനും യതീന്ദ്രനും ശബ്ദം കേട്ട് ഭയന്നു.ആരോ തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തികൾ കണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ ഭദ്രൻ ഉറക്കെ അലറിയത്. “ഭദ്രാ ആരായാലും വിടരുത്..അപകടമാണ്. പിടിക്കവരെ” യതീന്ത്രൻ പറഞ്ഞതും ഭദ്രൻ വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തേക്കിറങ്ങി.അതേസമയം നീരജും നീരജയും കൂടി ഓടിയണച്ചു കാറിൽ കയറി. “നീരജ് വേഗം വിട്….അവർ നമ്മളെ കണ്ടെത്തിയാൽ കൊല്ലും” ഭയപ്പെട്ടു നിലവിളിച്ചു അവൾ..നീരജ് വേഗം കാറ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു മുമ്പോട്ട് എടുത്തു.. ഭദ്രൻ ഓടിയെത്തുമ്പോഴേക്കും കാറ് അകന്ന് പോയിരുന്നു.. “ആരാ ഭദ്രാ അത്” “അറിയില്ല” തനിക്ക് പിന്നാലെ എത്തിയ യതീന്ദ്രനോട് നിരാശയുടെ സ്വരത്തിലാണു അയാൾ പറഞ്ഞത്. “ആരായാലും കണ്ടെത്തി കൊന്ന് കളയണം..നമ്മളെ അവർ കണ്ട സ്ഥിതിക്ക് നമുക്ക് അപകടമാണ്” “മ്മം” ഭദ്രൻ മെല്ലെ അമർത്തി മൂളി… “വീടിനു തീ വെക്കാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തത് വിടാം..നമുക്ക് മുറിയിൽ കുഴിയെടുത്ത് ഗൗരിയെ അടക്കം ചെയ്യാം” തങ്ങളുടെ പ്ലാൻ ആകപ്പാടെ മാറ്റി മറിച്ച് ഭദ്രനും യതീന്ദ്രനും തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി… 💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃💃🏻💃🏻💃🏻 “മീരേ വേഗം ഒരുങ്ങ്..നമുക്ക് ടൗണിലൊക്കെ പോയിട്ട് വരാം” സന്ധ്യ മയങ്ങിയതോടെ ആന്റി വന്ന് മീരയോട് ഒരുങ്ങാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.. സംശയം നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ അവൾ അവരെ നോക്കിയെങ്കിലും സംശയാസ്പ്ദമായി ഒന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തെല്ല് മടിയോടെ എങ്കിലും കൂടെ ഒരുങ്ങി അവളും ചെന്നു.ടൗണിലെ തുണിക്കടയിൽ നിന്ന് കുറച്ചു ഡ്രസുകൾ മീരക്ക് എടുത്തിട്ട് വലിയൊരു ഹോട്ടലിൽ അവർ കയറി.. “എന്താ ആന്റി ഇവിടെ” മീര തെല്ലൊന്ന് ഭയന്നു.. “ആന്റി നിനക്കായിട്ടൊരു ജോലിയുടെ കാര്യം ഒരു സാറിനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടിട്ട് പോകാം” ആന്റിയും കൂടെയുള്ളതിനാൽ മീരക്ക് ധൈര്യം വന്നു.അവർ അവളെയും കൂട്ടി പത്താം നമ്പർ റൂമിലെത്തി. അവിടെ ആജാനുബാഹുവായൊരു മദ്ധ്യവയസ്ക്കൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. മീര തെല്ല് ഭയത്തോടെ അവരുടെ പിന്നിലൊളിച്ചു. “പേടിക്കെണ്ടാ നിനക്ക് ജോലി തരുന്ന സാറാണത്” അയാൾ എഴുന്നേറ്റു വന്ന് മീരയെ അടിമുടി ശ്രദ്ധിച്ചു.അവളുടെ ഉടലഴകിൽ അയാൾ മതിമറന്നു. പെട്ടന്ന് മീരയെ അയാൾക്ക് മുമ്പിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട് അവർ പെട്ടെന്ന് പുറത്തിറങ്ങി കതക് അടച്ചു.അപ്പോഴാണ് താൻ പെട്ടിരിക്കുന്ന ചതിയുടെ ആഴം മീരക്ക് മനസ്സിലായത്.അവൾ ഭയന്ന് നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.. “കരഞ്ഞിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ലെടീ..ചോദിച്ച പൈസ പുളിങ്കുരുപോലെ എണ്ണിക്കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്..നന്നായി സഹകരിച്ചാൽ മടങ്ങുമ്പോൾ കൈ നിറയെ കാശ് നിനക്കും തരാം” വൃത്തികെട്ടൊരു ചിരി അയാളിൽ ഉണ്ടായി..മീരക്ക് അറപ്പ് തോന്നി.. “സർ..രക്ഷിക്കണം..ഞാൻ അത്തരക്കാരിയല്ല..” “അതൊക്കെ ഞാനാക്കി തരാമെടീ” മദ്ധ്യവയസ്ക്കൻ അവളെ കടന്നു പിടിച്ചു. അയാളുടെ കരുത്തിനു മുമ്പിൽ മീരക്ക് അധികസമയം പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.അവൾ തളർന്നു തുടങ്ങി… യാതൊരു ധൃതിയും കാണിക്കാതെ അയാൾ അവളെ പൊക്കിയെടുത്ത് കിടക്കയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു..എന്നിട്ട് വിശന്ന് വലഞ്ഞിരുന്ന ചെന്നായെ പോലെ ഇരക്ക് മേലെ ചാടി വീണു… മീരയുടെ തേങ്ങിക്കരച്ചിൽ ദുർബലമായി തുടങ്ങി.. മാനസികമായും ശാരീരികവുമായി അവൾ കൂടുതൽ തളർന്നു… അപ്പോൾ വാതിലിനു പുറത്ത് ആ സ്ത്രീ മീരയെ കൂട്ടിക്കൊടുത്തതിന്റെ പ്രതിഫലം എണ്ണി തൃപ്തിപ്പെടുകയായിരുന്നു… (തുടരും)

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ നീരവം : ഭാഗം 3 ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്കുളള പാതിദൂരം മീര പിന്നിട്ടിരുന്നു…അമ്മയുടെ നിലവിളി പിന്നിൽ നിന്ന് കേട്ടുവോ.. അവളുടെ മനസ്സാകെ അസ്വസ്ഥമായി..വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകാനായി മനസ്സ് വെമ്പൽ കൊണ്ടു.. ഇടവഴിയിൽ നിന്ന് മെയിൻ റോഡിലൂടെ ആയിരുന്നു യാത്ര.. വഴിയാകെ വിജനമാണു..എപ്പോഴോ തോന്നിയ നിമിഷത്തിൽ പിന്നിലേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചു. അപ്പോൾ അകലെ നിന്നൊരു വാഹനം ലൈറ്റ് തെളിച്ചു പാഞ്ഞു വരുന്നത് കണ്ടു.ശത്രുവാണോ മിത്രമാണോ എന്ന് അറിയാത്തതിനാൽ പെട്ടെന്ന് അവൾ അവിടെയുള്ള മരത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചു. അതിനു സമീപമായി പിന്നിൽ നിന്ന് വന്ന വാഹനം ബ്രേക്കിട്ടു നിൽക്കുന്നത് ഞെട്ടലോടെയാണു അവൾ കണ്ടത്…. മീരയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ക്രമാതീതമായി വർദ്ധിച്ചു… തന്നെ കാണാതെ ഭദ്രനും യതീന്ദ്രനും കൂടി തിരക്കി ഇറങ്ങിയതാണോ..ആ ഓർമ്മയിലൊന്ന് നടുങ്ങി നെഞ്ചിലക്കവൾ കൈകൾ ചേർത്തു…. മുൻ ഭാഗം വായിക്കാൻ…. സമയം കടന്നു പോയി. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയവർ ഇരുട്ടിലേക്ക് മാറി നിന്നു.രണ്ടു പേരുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അവർ കാറിൽ കയറുന്നതും മെല്ലെ അകന്ന് പോകുന്നതും കണ്ട് ആശ്വാസത്തോടെ ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു. “ഭാഗ്യം ഭദ്രനും യതീന്ദ്രനുമല്ല.” ആശ്വാസത്തോടെ മരത്തിന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് റോഡിലേക്കിറങ്ങി.വിജനമായ റോഡിലൂടെ യാതൊരു മറ്റൊരു വാഹനവും കടന്ന് വരാത്തതിൽ തെല്ല് ഭയം തോന്നാതിരുന്നില്ല. ബസ് പോയി കാണുമോ?അതോ ഇന്ന് ഇല്ലയോ? ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കി കടന്നുപോയി.നിമിഷങ്ങൾ ഇഴഞ്ഞ് നീങ്ങുമ്പോൾ ഒരുപാട് ദൈർഘ്യമുള്ളതു പോലെ . കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അകലെ നിന്നൊരു വാഹനത്തിന്റെ ഇരമ്പൽ കേട്ടതും അവൾ ജാഗരൂകയായി. ദീരെ നിന്ന് പ്രകശവലയം അടുത്തെത്തി.അതൊരു ബസാണെന്ന് മനസിലായതോടെ റോഡിലേക്ക് കയറി കൈ ഉയർത്തി വീശി കാണിച്ചു. ശക്തമായ പ്രകാശം മുഖത്ത് അടിച്ചതും കണ്ണഞ്ചിപ്പോയി. മീരക്ക് മുന്നിൽ ബസ് നിന്നു.അവൾ അതിൽ കയറി. വളരെ കുറച്ചു യാത്രക്കാർ. അവളൊഴികെ പുരുഷന്മാരാണു എല്ലാവരും. പേടിയോടെയെങ്കിലും ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന സീറ്റിലൊന്നിൽ ഇരുന്നു.യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവനും അവളിലായി. “എവിടേക്കാ” മദ്ധ്യവയസ്ക്കനായ കണ്ടക്ടർ അരികിലെത്തി.. ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച നോട്ടുകളിൽ ഒന്ന് എടുത്ത് അവൾ കൊടുത്തു. “ടൗണിലേക്ക്” പൈസ വാങ്ങി ടിക്കറ്റും ബാലൻസും കൊടുത്തിട്ട് കണ്ടക്ടർ അയാളുടെ സീറ്റിൽ ചെന്നിരുന്നു.ചുരീദാറിന്റെ നരച്ച ഷാളെടുത്ത് തലയിലൂടെയിട്ട് മീര പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ഇരുളിൽ കാഴ്ചകൾ വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും തെരുവുവിളക്കുകളും വീടുകൾക്ക് മുമ്പിലെ പ്രകാശവും പിന്നിലേക്ക് ഓടി മറഞ്ഞു. തണുത്ത ഈർപ്പമുള്ള കാറ്റ് മുഖത്തെ തഴുകി തലോടിയെങ്കിലും കുളിര് തോന്നിയില്ല.മനസ്സും ശരീരവുമാകെ ചുട്ടു പൊള്ളുകയാണ്.. ചിന്തകളിൽ മുഴുകി ഇരിക്കുമ്പോൾ ബസ് വഴിയിൽ എവിടെയോ നിർത്തുന്നത് അറിഞ്ഞു.യാത്രക്കാർ പലരും ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞു.വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന യാത്രക്കാർ. ഏറിയാൽ ഏഴോ എട്ടോ ആൾക്കാരുണ്ട്. എതിർ വശത്തെ സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നൊരു ചെറുപ്പക്കാരൻ മീര ബസിൽ കയറിയത് മുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.ഇടക്ക് അവളുടെ നോട്ടം അയാളിൽ എത്തിയിരുന്നു. അയാളുടെ നോട്ടമത്ര പന്തിയല്ലെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ തലവഴി ഷാൾ മൂടിയത്. ബസ് പിന്നെയും മുമ്പോട്ട് ഓടിത്തുടങ്ങി..നിർത്തിയ സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നൊരു മദ്ധ്യവയസ്ക്ക കയറി. വലിയൊരു പൊട്ട് നെറ്റിയിൽ തൊട്ടിട്ടുണ്ട്. മുടി നിറയെ മുല്ലപ്പൂവ് വെച്ചിരുന്നു.മീരയുടെ സീറ്റിലാണു അവർ വന്നിരുന്നത്. അവൾ മെല്ലെ ഒതുങ്ങിയിരുന്നു. ഇടക്കിടെ ആ സ്ത്രീ ഫോണിലാർക്കോ ഫോൺ ചെയ്തു. മീര അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.അല്ലെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് അവിടെയെങ്ങും ആയിരുന്നില്ല. തന്നെ കാണാതെ വരുമ്പോൾ ഭദ്രൻ അമ്മയെ ഉപദ്രവിക്കുമോന്നാണു ഭയപ്പെട്ടത്. “ടൗൺ എത്തി” കണ്ടക്ടർ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഞെട്ടലോടെ മീരജ ചിന്തയിൽ നിന്നും ഉണർന്നു. ബസ് നിർത്തിയതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല.അവൾ നോക്കുമ്പോൾ സീറ്റെല്ലാം കാലിയാണ്. “വേഗം ഇറങ്ങ് കൊച്ചേ..രാവിലെ വീണ്ടും ഓട്ടം തുടങ്ങേണ്ടതാണു” അയാൾ മുഷിവോടെയാണു സംസാരിച്ചത്.മീര ധൃതിയിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.ബസ് സ്റ്റാൻഡിലാണു ബസ് നിന്നത്.അവൾ ചുറ്റിനുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. യാത്രക്കാർ ആരുമില്ല..ബസുകൾ ഓട്ടം അവസാനിപ്പിച്ചു സ്റ്റാൻഡിൽ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഭിക്ഷക്കാരും തെരുവിൽ അലയുന്നവരും കടകളുടെ മുന്നിൽ നിലത്ത് കിടക്കുന്നു. സമയം ഒരുപാട് ആയതുപോലെ തോന്നുന്നു. രാത്രിയിൽ എങ്ങോട്ട് പോകും..ആദ്യമായാണ് ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് ഇത്രയും ദൂരം യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. നല്ല ഭയമുണ്ട്.അവൾ മെല്ലെ ഒരു ബസിന്റെ പിന്നിലേക്ക് മാറി നിന്നു അറിയാവുന്ന ദൈവങ്ങളെ വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു. “കാത്തോണേ ഭഗവാനേ..തുണയായി കൂടെയുണ്ടാകണേ.എനിക്കും അമ്മക്കും മറ്റാരുമില്ല” ഇരുളിനു കനമേറി തുടങ്ങി.. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നിലൊരു സ്വരം കേട്ടവൾ നടുങ്ങിപ്പോയി. “എത്രയാടീ റേറ്റ്” രണ്ടു മൂന്ന് ആൾക്കാർ തനിക്ക് അരികിലേക്ക് നടന്നു വരുന്നു.അവൾ പെട്ടെന്ന് അവിടെ നിന്ന് ഓടാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അതിലൊരാൾ മീരയുടെ കയ്യിൽ കടന്നു പിടിച്ചു. “എങ്ങോട്ടാടീ മോളേ ഓടുന്നത്..സഹകരിച്ചാൽ നിനക്ക് കൊള്ളാം. കൈ നിറയെ കാശും തരാം” അയാളുടെ വായിൽ നിന്ന് മദ്യത്തിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം നാസികയിൽ തുളച്ചു കയറി. അപകടത്തിലായെന്ന് മനസിലായതും അവർക്ക് മുമ്പിൽ കരഞ്ഞു. “പ്ലീസ്..ഞാൻ അത്തരക്കാരിയല്ല..എന്നെ ഉപദ്രവിക്കരുത്” നെഞ്ചുരുകി മീര കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ കരളുരുകാൻ മാത്രം അവർ ഹൃദയമുളളവർ ആയിരുന്നില്ല. മൂന്നുപേരും കൂടി അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു. “വലിയ പതിവ്രത ചമയണ്ടെടീ..എല്ലാവരും ആദ്യം ഇങ്ങനെയാണ് പറയുക.അതല്ല പരിചയമില്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ ഊഴം കഴിയുമ്പോൾ നല്ല എക്സ്പീരിയൻസ് ആകും” മീരജ സർവ്വ ശക്തിയും എടുത്തു കുതറാൻ ശ്രമിച്ചു. നിലവിളിച്ചു.രക്ഷിക്കാൻ ആരെങ്കിലും എത്തുമെന്ന പ്രതീക്ഷ നശിച്ചു. അവർ മീരയുമായി ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന ബസിലേക്ക് കയറി. ഇടക്ക് എപ്പോഴോ മങ്ങിയ വെളിച്ചം ചെറുപ്പക്കാരുടെ മുഖത്ത് വീണു.അതിലൊരാൾ ബസിൽ വെച്ചു തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചവൻ ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. തന്റെ ജീവിതം ഇവിടെ ഒടുങ്ങ്..നശിച്ചു കഴിഞ്ഞട്ട് ജീവിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയൊഴുകി. “എന്നതാടാ ഈ കാണിക്കുന്നത്..” ഉറക്കെയുളള അലർച്ചയുടെ ഉറവിടം തേടി മീരയുടെ മിഴികൾ അലഞ്ഞു.ചെറുപ്പക്കാരും ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. “ചേച്ചി….ഞങ്ങൾ” അവന്മാർ തെല്ലൊന്ന് പതറി. “എന്റെ മോളാടാ ഇവൾ..ഇവളെ തന്നെ വേണോ നിനക്കൊക്കെ കാമം തീർക്കാൻ” മീരജ നിലത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു ആ സ്ത്രീയുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചു.അവളുടെ ശരീരമാകെ വിറക്കുന്നുണ്ട്. ബസിൽ തന്നോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന സ്ത്രീയെ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ഈശ്വരൻ അയച്ച ദൈവമാണെന്ന് അവൾ കരുതി. “ഇവർ കളളം പറയുവാ..ഇവരുടെ മകളൊന്നുമല്ല” ബസിൽ വന്നിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ കയർത്ത് സംസാരിച്ചു.ആ സ്ത്രീ മറുപടി പറയുന്നതിനു പകരം മൊബൈൽ എടുത്ത് കോൾ ചെയ്തു. “ഹലോ.. പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ” പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല..അതിനു മുമ്പേ അവന്മാർ ബസിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഓടി. “വാ മോളേ” മീരയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു അവർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.എതിർപ്പില്ലാതെ അവൾ കൂടെച്ചെന്നു. “ഇവന്മാരൊക്കെ ഇത്രക്കേയുള്ളൂ.പേടിത്തൊണ്ടന്മാർ.ഇരുട്ടിന്റെ മറ ലഭിച്ചാൽ മതി മാന്യതയുടെ മുഖം മൂടി അഴിഞ്ഞു വീഴും” “അതൊക്കെ പോട്ടേ..മോൾ എവിടെ നിന്നാണ്.. എന്തിനാ രാത്രിയിൽ ഒറ്റക്ക് ഇറങ്ങിയത്” അവരുടെ ചോദ്യത്തിന് മുമ്പിൽ മീര പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. എല്ലാം തുറന്നു സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് മനസ്സിനു കുറച്ചു ആശ്വാസം ലഭിച്ചു. “സാരമില്ല.. മോൾ എന്റെ കൂടെ വീട്ടിലേക്ക് പോന്നോളൂ..ഞാൻ ഒറ്റക്കെയുള്ളൂ..നമുക്ക് എല്ലാത്തിനും പ്രതിവിധി ഉണ്ടാക്കാം” ആ സ്ത്രീ മീരക്ക് ആത്മധൈര്യം പകർന്നു കൊടുത്തു. അവരോടൊപ്പം പോകാതെ ഇനിയും ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് അപകടമാണെന്ന് അറിയാം. “മോൾക്ക് വിശപ്പ് കാണുമല്ലോ..അല്ലേ.ഇവിടെ അടുത്തൊരു തട്ടുകടയുണ്ട്.വെളുപ്പിന് വരെയുണ്ട്.നമുക്ക് വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട് പോകാം” വേണ്ടെന്നു പറയാൻ തോന്നിയില്ല.വയർ ആളിക്കത്തുന്നുണ്ട്.പകൽ ഉച്ചക്ക് മുമ്പ് കുറച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചതാണു മീരജ… കുറച്ചു ദൂരം നടന്നപ്പോൾ ചെറിയൊരു തട്ടുകട കണ്ടു.അവർ അവിടെ കയറി. ചൂട് പൊറോട്ടയും ചൂട് ബീഫ് കറിയും.മണമടിച്ചതോടെ വിശപ്പ് ഇരട്ടിയായി. “എന്റെ വീട് ഇവിടെ അടുത്താണ്. നമുക്കൊരു ഓട്ടോയിൽ പോകാം.ബന്ധുവീട്ടിൽ പോയിട്ട് അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ താമസിച്ചു” ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു മീരജയയോടെ ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. മീരജ സമ്മതഭാവത്തിൽ തല കുലുക്കി..അല്ലാതെ മറ്റ് വഴികൾ മുമ്പിൽ ഇല്ല.ആ സ്ത്രീയോടൊപ്പം ഒരു ഓട്ടോയിൽ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ചെറിയൊരു ഓടിട്ട വീട് ആയിരുന്നു അത്..രണ്ടു മുറികളും ഒരു അടുക്കളയും.നല്ല വൃത്തിയായി എല്ലായിടവും സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു..മീരജക്ക് അവരോട് മതിപ്പ് തോന്നി. രണ്ടു മുറികളൊന്നിൽ കിടക്കാനായി മീരക്ക് സൗകര്യം ഒരുക്കി കൊടുത്തു.. മനസ്സിനു കുറച്ചു സമാധാനം വന്നെങ്കിലും ശരീരത്തിനു നല്ല തളർച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ കിടന്നതും അവൾ പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയി.. ആ സ്ത്രീ ലൈറ്റ് അണച്ച് അവരുടെ മുറിയിലെത്തി.. ഫോൺ എടുത്തു ആരെയോ വിളിച്ചു. പിന്നെ അടക്കിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.. “സാറേ നല്ലൊരു കൊച്ചിനെ ഒത്തു കിട്ടിയട്ടുണ്ട്..ഏകദേശം പതിനേഴ് പതിനെട്ട് വയസ്സ് കാണും..ഈ പ്രാവശ്യം റേറ്റ് അൽപ്പം കൂടും” മറുവശത്ത് നിന്ന് കേട്ട മറുപടി അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചെന്ന് ആ മുഖത്ത് നിന്ന് അറിയാം.. നല്ലൊരു ഇരയെ സമർത്ഥമായി ചൂണ്ടയിൽ കോർത്ത് പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ആഹ്ലാദത്തിൽ അവർ കിടന്നു. ഇതൊന്നും അറിയാതെ അപ്പുറത്ത് മുറിയിൽ പാവം മീരജ നിദ്രയെ പുൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. (തുടരും