#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ നീരവം : ഭാഗം 3 ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്കുളള പാതിദൂരം മീര പിന്നിട്ടിരുന്നു…അമ്മയുടെ നിലവിളി പിന്നിൽ നിന്ന് കേട്ടുവോ.. അവളുടെ മനസ്സാകെ അസ്വസ്ഥമായി..വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകാനായി മനസ്സ് വെമ്പൽ കൊണ്ടു.. ഇടവഴിയിൽ നിന്ന് മെയിൻ റോഡിലൂടെ ആയിരുന്നു യാത്ര.. വഴിയാകെ വിജനമാണു..എപ്പോഴോ തോന്നിയ നിമിഷത്തിൽ പിന്നിലേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചു. അപ്പോൾ അകലെ നിന്നൊരു വാഹനം ലൈറ്റ് തെളിച്ചു പാഞ്ഞു വരുന്നത് കണ്ടു.ശത്രുവാണോ മിത്രമാണോ എന്ന് അറിയാത്തതിനാൽ പെട്ടെന്ന് അവൾ അവിടെയുള്ള മരത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചു. അതിനു സമീപമായി പിന്നിൽ നിന്ന് വന്ന വാഹനം ബ്രേക്കിട്ടു നിൽക്കുന്നത് ഞെട്ടലോടെയാണു അവൾ കണ്ടത്…. മീരയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ക്രമാതീതമായി വർദ്ധിച്ചു… തന്നെ കാണാതെ ഭദ്രനും യതീന്ദ്രനും കൂടി തിരക്കി ഇറങ്ങിയതാണോ..ആ ഓർമ്മയിലൊന്ന് നടുങ്ങി നെഞ്ചിലക്കവൾ കൈകൾ ചേർത്തു…. മുൻ ഭാഗം വായിക്കാൻ…. സമയം കടന്നു പോയി. കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയവർ ഇരുട്ടിലേക്ക് മാറി നിന്നു.രണ്ടു പേരുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു അവർ കാറിൽ കയറുന്നതും മെല്ലെ അകന്ന് പോകുന്നതും കണ്ട് ആശ്വാസത്തോടെ ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചു. “ഭാഗ്യം ഭദ്രനും യതീന്ദ്രനുമല്ല.” ആശ്വാസത്തോടെ മരത്തിന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് റോഡിലേക്കിറങ്ങി.വിജനമായ റോഡിലൂടെ യാതൊരു മറ്റൊരു വാഹനവും കടന്ന് വരാത്തതിൽ തെല്ല് ഭയം തോന്നാതിരുന്നില്ല. ബസ് പോയി കാണുമോ?അതോ ഇന്ന് ഇല്ലയോ? ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കി കടന്നുപോയി.നിമിഷങ്ങൾ ഇഴഞ്ഞ് നീങ്ങുമ്പോൾ ഒരുപാട് ദൈർഘ്യമുള്ളതു പോലെ . കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അകലെ നിന്നൊരു വാഹനത്തിന്റെ ഇരമ്പൽ കേട്ടതും അവൾ ജാഗരൂകയായി. ദീരെ നിന്ന് പ്രകശവലയം അടുത്തെത്തി.അതൊരു ബസാണെന്ന് മനസിലായതോടെ റോഡിലേക്ക് കയറി കൈ ഉയർത്തി വീശി കാണിച്ചു. ശക്തമായ പ്രകാശം മുഖത്ത് അടിച്ചതും കണ്ണഞ്ചിപ്പോയി. മീരക്ക് മുന്നിൽ ബസ് നിന്നു.അവൾ അതിൽ കയറി. വളരെ കുറച്ചു യാത്രക്കാർ. അവളൊഴികെ പുരുഷന്മാരാണു എല്ലാവരും. പേടിയോടെയെങ്കിലും ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന സീറ്റിലൊന്നിൽ ഇരുന്നു.യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവനും അവളിലായി. “എവിടേക്കാ” മദ്ധ്യവയസ്ക്കനായ കണ്ടക്ടർ അരികിലെത്തി.. ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ച നോട്ടുകളിൽ ഒന്ന് എടുത്ത് അവൾ കൊടുത്തു. “ടൗണിലേക്ക്” പൈസ വാങ്ങി ടിക്കറ്റും ബാലൻസും കൊടുത്തിട്ട് കണ്ടക്ടർ അയാളുടെ സീറ്റിൽ ചെന്നിരുന്നു.ചുരീദാറിന്റെ നരച്ച ഷാളെടുത്ത് തലയിലൂടെയിട്ട് മീര പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ഇരുളിൽ കാഴ്ചകൾ വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും തെരുവുവിളക്കുകളും വീടുകൾക്ക് മുമ്പിലെ പ്രകാശവും പിന്നിലേക്ക് ഓടി മറഞ്ഞു. തണുത്ത ഈർപ്പമുള്ള കാറ്റ് മുഖത്തെ തഴുകി തലോടിയെങ്കിലും കുളിര് തോന്നിയില്ല.മനസ്സും ശരീരവുമാകെ ചുട്ടു പൊള്ളുകയാണ്.. ചിന്തകളിൽ മുഴുകി ഇരിക്കുമ്പോൾ ബസ് വഴിയിൽ എവിടെയോ നിർത്തുന്നത് അറിഞ്ഞു.യാത്രക്കാർ പലരും ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞു.വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന യാത്രക്കാർ. ഏറിയാൽ ഏഴോ എട്ടോ ആൾക്കാരുണ്ട്. എതിർ വശത്തെ സീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നൊരു ചെറുപ്പക്കാരൻ മീര ബസിൽ കയറിയത് മുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.ഇടക്ക് അവളുടെ നോട്ടം അയാളിൽ എത്തിയിരുന്നു. അയാളുടെ നോട്ടമത്ര പന്തിയല്ലെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ തലവഴി ഷാൾ മൂടിയത്. ബസ് പിന്നെയും മുമ്പോട്ട് ഓടിത്തുടങ്ങി..നിർത്തിയ സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നൊരു മദ്ധ്യവയസ്ക്ക കയറി. വലിയൊരു പൊട്ട് നെറ്റിയിൽ തൊട്ടിട്ടുണ്ട്. മുടി നിറയെ മുല്ലപ്പൂവ് വെച്ചിരുന്നു.മീരയുടെ സീറ്റിലാണു അവർ വന്നിരുന്നത്. അവൾ മെല്ലെ ഒതുങ്ങിയിരുന്നു. ഇടക്കിടെ ആ സ്ത്രീ ഫോണിലാർക്കോ ഫോൺ ചെയ്തു. മീര അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.അല്ലെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് അവിടെയെങ്ങും ആയിരുന്നില്ല. തന്നെ കാണാതെ വരുമ്പോൾ ഭദ്രൻ അമ്മയെ ഉപദ്രവിക്കുമോന്നാണു ഭയപ്പെട്ടത്. “ടൗൺ എത്തി” കണ്ടക്ടർ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. ഞെട്ടലോടെ മീരജ ചിന്തയിൽ നിന്നും ഉണർന്നു. ബസ് നിർത്തിയതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല.അവൾ നോക്കുമ്പോൾ സീറ്റെല്ലാം കാലിയാണ്. “വേഗം ഇറങ്ങ് കൊച്ചേ..രാവിലെ വീണ്ടും ഓട്ടം തുടങ്ങേണ്ടതാണു” അയാൾ മുഷിവോടെയാണു സംസാരിച്ചത്.മീര ധൃതിയിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.ബസ് സ്റ്റാൻഡിലാണു ബസ് നിന്നത്.അവൾ ചുറ്റിനുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു. യാത്രക്കാർ ആരുമില്ല..ബസുകൾ ഓട്ടം അവസാനിപ്പിച്ചു സ്റ്റാൻഡിൽ പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഭിക്ഷക്കാരും തെരുവിൽ അലയുന്നവരും കടകളുടെ മുന്നിൽ നിലത്ത് കിടക്കുന്നു. സമയം ഒരുപാട് ആയതുപോലെ തോന്നുന്നു. രാത്രിയിൽ എങ്ങോട്ട് പോകും..ആദ്യമായാണ് ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് ഇത്രയും ദൂരം യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. നല്ല ഭയമുണ്ട്.അവൾ മെല്ലെ ഒരു ബസിന്റെ പിന്നിലേക്ക് മാറി നിന്നു അറിയാവുന്ന ദൈവങ്ങളെ വിളിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു. “കാത്തോണേ ഭഗവാനേ..തുണയായി കൂടെയുണ്ടാകണേ.എനിക്കും അമ്മക്കും മറ്റാരുമില്ല” ഇരുളിനു കനമേറി തുടങ്ങി.. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നിലൊരു സ്വരം കേട്ടവൾ നടുങ്ങിപ്പോയി. “എത്രയാടീ റേറ്റ്” രണ്ടു മൂന്ന് ആൾക്കാർ തനിക്ക് അരികിലേക്ക് നടന്നു വരുന്നു.അവൾ പെട്ടെന്ന് അവിടെ നിന്ന് ഓടാൻ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അതിലൊരാൾ മീരയുടെ കയ്യിൽ കടന്നു പിടിച്ചു. “എങ്ങോട്ടാടീ മോളേ ഓടുന്നത്..സഹകരിച്ചാൽ നിനക്ക് കൊള്ളാം. കൈ നിറയെ കാശും തരാം” അയാളുടെ വായിൽ നിന്ന് മദ്യത്തിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം നാസികയിൽ തുളച്ചു കയറി. അപകടത്തിലായെന്ന് മനസിലായതും അവർക്ക് മുമ്പിൽ കരഞ്ഞു. “പ്ലീസ്..ഞാൻ അത്തരക്കാരിയല്ല..എന്നെ ഉപദ്രവിക്കരുത്” നെഞ്ചുരുകി മീര കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു. പക്ഷേ കരളുരുകാൻ മാത്രം അവർ ഹൃദയമുളളവർ ആയിരുന്നില്ല. മൂന്നുപേരും കൂടി അവളെ പൊക്കിയെടുത്തു. “വലിയ പതിവ്രത ചമയണ്ടെടീ..എല്ലാവരും ആദ്യം ഇങ്ങനെയാണ് പറയുക.അതല്ല പരിചയമില്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങളുടെ ഊഴം കഴിയുമ്പോൾ നല്ല എക്സ്പീരിയൻസ് ആകും” മീരജ സർവ്വ ശക്തിയും എടുത്തു കുതറാൻ ശ്രമിച്ചു. നിലവിളിച്ചു.രക്ഷിക്കാൻ ആരെങ്കിലും എത്തുമെന്ന പ്രതീക്ഷ നശിച്ചു. അവർ മീരയുമായി ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന ബസിലേക്ക് കയറി. ഇടക്ക് എപ്പോഴോ മങ്ങിയ വെളിച്ചം ചെറുപ്പക്കാരുടെ മുഖത്ത് വീണു.അതിലൊരാൾ ബസിൽ വെച്ചു തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചവൻ ആണെന്ന് മനസ്സിലായി. തന്റെ ജീവിതം ഇവിടെ ഒടുങ്ങ്..നശിച്ചു കഴിഞ്ഞട്ട് ജീവിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയൊഴുകി. “എന്നതാടാ ഈ കാണിക്കുന്നത്..” ഉറക്കെയുളള അലർച്ചയുടെ ഉറവിടം തേടി മീരയുടെ മിഴികൾ അലഞ്ഞു.ചെറുപ്പക്കാരും ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. “ചേച്ചി….ഞങ്ങൾ” അവന്മാർ തെല്ലൊന്ന് പതറി. “എന്റെ മോളാടാ ഇവൾ..ഇവളെ തന്നെ വേണോ നിനക്കൊക്കെ കാമം തീർക്കാൻ” മീരജ നിലത്ത് നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു ആ സ്ത്രീയുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചു.അവളുടെ ശരീരമാകെ വിറക്കുന്നുണ്ട്. ബസിൽ തന്നോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന സ്ത്രീയെ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ഈശ്വരൻ അയച്ച ദൈവമാണെന്ന് അവൾ കരുതി. “ഇവർ കളളം പറയുവാ..ഇവരുടെ മകളൊന്നുമല്ല” ബസിൽ വന്നിരുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ കയർത്ത് സംസാരിച്ചു.ആ സ്ത്രീ മറുപടി പറയുന്നതിനു പകരം മൊബൈൽ എടുത്ത് കോൾ ചെയ്തു. “ഹലോ.. പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ” പറഞ്ഞു തീർന്നില്ല..അതിനു മുമ്പേ അവന്മാർ ബസിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഓടി. “വാ മോളേ” മീരയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു അവർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.എതിർപ്പില്ലാതെ അവൾ കൂടെച്ചെന്നു. “ഇവന്മാരൊക്കെ ഇത്രക്കേയുള്ളൂ.പേടിത്തൊണ്ടന്മാർ.ഇരുട്ടിന്റെ മറ ലഭിച്ചാൽ മതി മാന്യതയുടെ മുഖം മൂടി അഴിഞ്ഞു വീഴും” “അതൊക്കെ പോട്ടേ..മോൾ എവിടെ നിന്നാണ്.. എന്തിനാ രാത്രിയിൽ ഒറ്റക്ക് ഇറങ്ങിയത്” അവരുടെ ചോദ്യത്തിന് മുമ്പിൽ മീര പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. എല്ലാം തുറന്നു സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് മനസ്സിനു കുറച്ചു ആശ്വാസം ലഭിച്ചു. “സാരമില്ല.. മോൾ എന്റെ കൂടെ വീട്ടിലേക്ക് പോന്നോളൂ..ഞാൻ ഒറ്റക്കെയുള്ളൂ..നമുക്ക് എല്ലാത്തിനും പ്രതിവിധി ഉണ്ടാക്കാം” ആ സ്ത്രീ മീരക്ക് ആത്മധൈര്യം പകർന്നു കൊടുത്തു. അവരോടൊപ്പം പോകാതെ ഇനിയും ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് അപകടമാണെന്ന് അറിയാം. “മോൾക്ക് വിശപ്പ് കാണുമല്ലോ..അല്ലേ.ഇവിടെ അടുത്തൊരു തട്ടുകടയുണ്ട്.വെളുപ്പിന് വരെയുണ്ട്.നമുക്ക് വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട് പോകാം” വേണ്ടെന്നു പറയാൻ തോന്നിയില്ല.വയർ ആളിക്കത്തുന്നുണ്ട്.പകൽ ഉച്ചക്ക് മുമ്പ് കുറച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചതാണു മീരജ… കുറച്ചു ദൂരം നടന്നപ്പോൾ ചെറിയൊരു തട്ടുകട കണ്ടു.അവർ അവിടെ കയറി. ചൂട് പൊറോട്ടയും ചൂട് ബീഫ് കറിയും.മണമടിച്ചതോടെ വിശപ്പ് ഇരട്ടിയായി. “എന്റെ വീട് ഇവിടെ അടുത്താണ്. നമുക്കൊരു ഓട്ടോയിൽ പോകാം.ബന്ധുവീട്ടിൽ പോയിട്ട് അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ താമസിച്ചു” ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു മീരജയയോടെ ആ സ്ത്രീ പറഞ്ഞു. മീരജ സമ്മതഭാവത്തിൽ തല കുലുക്കി..അല്ലാതെ മറ്റ് വഴികൾ മുമ്പിൽ ഇല്ല.ആ സ്ത്രീയോടൊപ്പം ഒരു ഓട്ടോയിൽ അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ചെറിയൊരു ഓടിട്ട വീട് ആയിരുന്നു അത്..രണ്ടു മുറികളും ഒരു അടുക്കളയും.നല്ല വൃത്തിയായി എല്ലായിടവും സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു..മീരജക്ക് അവരോട് മതിപ്പ് തോന്നി. രണ്ടു മുറികളൊന്നിൽ കിടക്കാനായി മീരക്ക് സൗകര്യം ഒരുക്കി കൊടുത്തു.. മനസ്സിനു കുറച്ചു സമാധാനം വന്നെങ്കിലും ശരീരത്തിനു നല്ല തളർച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ കിടന്നതും അവൾ പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയി.. ആ സ്ത്രീ ലൈറ്റ് അണച്ച് അവരുടെ മുറിയിലെത്തി.. ഫോൺ എടുത്തു ആരെയോ വിളിച്ചു. പിന്നെ അടക്കിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.. “സാറേ നല്ലൊരു കൊച്ചിനെ ഒത്തു കിട്ടിയട്ടുണ്ട്..ഏകദേശം പതിനേഴ് പതിനെട്ട് വയസ്സ് കാണും..ഈ പ്രാവശ്യം റേറ്റ് അൽപ്പം കൂടും” മറുവശത്ത് നിന്ന് കേട്ട മറുപടി അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചെന്ന് ആ മുഖത്ത് നിന്ന് അറിയാം.. നല്ലൊരു ഇരയെ സമർത്ഥമായി ചൂണ്ടയിൽ കോർത്ത് പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ആഹ്ലാദത്തിൽ അവർ കിടന്നു. ഇതൊന്നും അറിയാതെ അപ്പുറത്ത് മുറിയിൽ പാവം മീരജ നിദ്രയെ പുൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. (തുടരും

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ അനുരാഗം : ഭാഗം 30 ഒരാഴ്ചയായി ഓഫിസിൽ പോയിട്ട്. എല്ലാത്തിനോടും മടുപ്പായിരുന്നു. പലപ്പോളും മരിച്ചാലോ എന്ന് തോന്നി. പക്ഷെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഓർക്കുമ്പോൾ… പാറു മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും വീട്ടിൽ വരുമായിരുന്നു. തനിയെ തമാശകൾ പറയും പരദൂഷണം പറയും. ഒന്നിനും താല്പര്യമില്ലെങ്കിലും ഞാൻ എല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കും പോലെ ഇരിക്കും. പല രാത്രികളിലും ശ്രീയേട്ടന്റെ ആത്മാവ് എന്നെ ഉപദ്രവിക്കാൻ വരുമെന്ന ഭയം കൊണ്ട് അമ്മയുടെ കൂടെയാണ് കിടന്നത്. ഇടക്ക് റിഷിയേട്ടൻ വീട്ടിൽ വരുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. അച്ഛനോട് വല്ലാത്ത അടുപ്പം ഏട്ടൻ കാണിച്ചിരുന്നു. ഏട്ടനെ കാണുമ്പോൾ അച്ഛനും ഒരു സമാധാനം ഉള്ളത് പോലെ. അച്ഛന്റെ നിർബന്ധപ്രകാരം ഒരു സൈകാർട്ടിസ്റ്റിനെ പോയി കണ്ടിരുന്നു. കൗൺസിലിംഗ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുറച്ചു ആശ്വാസം തോന്നി. മുറിയിൽ തന്നെ അടച്ചിരിക്കാതെ ഒന്ന് പുറത്ത് പോകാമെന്ന് അച്ഛനാണ് പറഞ്ഞത്. ഞാൻ വരുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും നിർബന്ധിച്ചു കൊണ്ട് പോയി. ബീച്ചിലാണ് പോയത്. കുറേ നേരം തിരമാലകളെ നോക്കി ഇരുന്നു. അച്ഛനും ഒന്നും മിണ്ടാതെ കടലിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നിഗൂഢമായ പല രഹസ്യങ്ങളും ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിട്ടും എത്ര ശാന്തമാണ് സമുദ്രം ശ്രീയേട്ടനെ പോലെ.. “അനു.. അച്ഛന് ഒരു കാര്യം മോളോട് പറയാൻ ഉണ്ട്. ഇന്ന് വരെ മോളുടെ ഇഷ്ടത്തിന്റെ കൂടെയാണ് അച്ഛൻ നടന്നത്. നീ സ്വതന്ത്രമായി വളരുന്നതിലായിരുന്നു എന്റെ അഭിമാനം. പെൺകുട്ടിയാണ് നീയെന്ന് ഒരിക്കൽ പോലും ഞാൻ നിന്നെ ഓർമപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. ഞാനും അതോർത്തിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം.” അച്ഛനെന്താണ് പറയാൻ പോവുന്നതെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. എന്നിൽ ആകാംഷ നിറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. “പക്ഷെ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് പേടി തോന്നുന്നു മോളേ. ഒരു മകളുള്ള അച്ഛന്റെ അവസ്ഥ ഇപ്പോളാണ് ഞാനറിയുന്നത്. ഓരോ നിമിഷവും നിന്നെ കാണാതെ ഇരിക്കുമ്പോളും നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ എന്നുള്ള പേടിയാണ്. ഇനിയും എത്ര നാൾ എനിക്ക് നിന്നെ സംരക്ഷിക്കാനാവും. എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ… ” ഞാൻ അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ കയറി പിടിച്ചു. “എന്തിനാ ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയണേ?” എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു അച്ഛന്റെയും.. “ആദ്യമായി അച്ഛൻ മോളോട് ഒരു കാര്യം ആവശ്യപ്പെടുവാണ്. മോളത് സമ്മതിക്കണം. റിഷിയുമായുള്ള വിവാഹം അത് ഉടനേ നടത്തണം.” ഞെട്ടലോടെ അച്ഛനെ ഞാൻ നോക്കി. “മോൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു കല്യാണത്തിനുള്ള മാനസികാവസ്ഥ അല്ലെന്ന് അറിയാം. പക്ഷെ ജീവിതത്തിൽ കുറച്ചു മാറ്റങ്ങളും തിരക്കുകളും വരുമ്പോൾ മോളെല്ലാം മറക്കും. ഈ മനസും മാറും. പിന്നെ റിഷി,കുറച്ചു ദിവസമേ ആയുള്ളെങ്കിലും അവന് നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം അതെനിക്ക് അറിയാം. എന്റെ മോളുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തെറ്റായ തീരുമാനം എടുക്കാൻ എനിക്ക് ആവില്ല. അറിയാവുന്ന ഒരാളെ ആവുമ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനത്തോടെ നിന്നെ ഏൽപ്പിക്കാമല്ലോ. ഞാൻ ഒത്തിരി ആലോചിച്ച് എടുത്തൊരു തീരുമാനമാണ്. മോൾക്ക് അച്ഛനെ സ്വാർത്ഥനായി തോന്നുമായിരിക്കാം പക്ഷെ എന്റെ മോളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ എന്നേക്കാൾ അറിയുന്ന ആരാണ് ഉള്ളത് അത് കൊണ്ട് മോൾക്ക് ഈ ബന്ധം നല്ലതേ വരുത്തുള്ളു.” സങ്കടത്തോടെ അച്ഛനെ നോക്കാനേ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു. മറുത്തൊന്നും പറയാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. “മോള് സന്തോഷത്തോടെ ഇതിന് സമ്മതിക്കണം. റിഷിയുടെ അച്ചൻ എന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്നു. എത്രയും പെട്ടെന്ന് അവർക്ക് കല്യാണം നടത്തണമെന്നാണ്. റിഷിക്കും അതാണ് ഇഷ്ടം. അടുത്ത മാസത്തിലെ നല്ലൊരു മുഹൂർത്തം കണ്ട് വയ്ക്കാൻ ഞാനവരോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.” “അച്ഛാ.. ഇത്രയും വേഗത്തിലോ.. എനിക്ക് അൽപം സമയമെങ്കിലും തന്നു കൂടെ.” “കുറച്ചു നേരത്തേയായ് പോയി. പക്ഷെ അതാവും നല്ലത്. വൈകിപ്പിച്ചിട്ടും എന്തിനാണ്. നിന്നെ പഴയത് പോലെയാക്കി തരാമെന്ന് റിഷി എനിക്ക് വാക്ക് തന്നിട്ടുണ്ട്.” റിഷിയേട്ടനോട് എനിക്ക് ദേഷ്യവും വെറുപ്പും തോന്നി. ഏട്ടൻ അവസരം മുതലെടുക്കുവാണ്. അന്നെന്നെ വിളിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ എന്റെ മനസിലേക്ക് വന്നു. ദുഷ്ടൻ എന്റെ മനസ് തളർന്ന സമയത്ത് അയാളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ നോക്കുന്നു. കഷ്ടം ! പുച്ഛമാണ് തോന്നിയത്. അച്ഛനോട് മറുത്തൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഇത്രയും നാൾ അനുഭവിച്ചതിലും കൂടുതൽ ഇനി എന്ത് വരാനാണ്. അച്ഛന്റെ ഇഷ്ടം നടക്കട്ടെ. പിന്നീടെല്ലാം പെട്ടെന്നായിരുന്നു. രണ്ടാഴ്ചക്കുള്ളിലായിരുന്നു മുഹൂർത്തം. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴൊക്കെയോ ഏട്ടൻ എന്നോട് സ്നേഹം കാണിക്കാൻ വന്നെങ്കിലും ഞാൻ അവഗണിച്ചു. പിന്നീട് എന്നോടൊന്നും മിണ്ടാൻ വന്നില്ല. പാറു എന്നെ ഉപദേശിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റിഷിയേട്ടന്റെ ആത്മാർത്ഥ സ്നേഹത്തെ പ്രശംസിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാനൊന്നും പറയാൻ പോയില്ല. അമ്മ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ അങ്ങനെ ചെയ്യണം ഇങ്ങനെ ചെയ്യണം എന്നൊക്കെ ഉപദേശത്തിന്റെ കെട്ടുകൾ അഴിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പാവം അച്ഛന്റെ മുഖത്തു മാത്രം സങ്കടമോ പേടിയോ ആയിരുന്നു. റിഷിയേട്ടൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലെങ്കിലും ഏട്ടന്റെ ചേച്ചിയും വിച്ചുവും വിളിക്കുമായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് അമ്മയും വിളിച്ചു. അവർക്കൊക്കെ നല്ല സ്നേഹമാണെന്ന് തോന്നി. ഇടയ്ക്കൊക്കെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്തൊക്കെയാണ് നടക്കുന്നതെന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോൾ ഭ്രാന്ത്‌ പിടിക്കും. സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഇതൊന്നും ആലോചിച്ചിട്ടില്ല. വളരെ ആകാംക്ഷയോടെയാണ് ഞാനെന്റെ വിവാഹത്തെ കുറിച്ച് പണ്ട് ചിന്തിച്ചിരുന്നത് പക്ഷെ ഇപ്പോൾ ഒരു വികാരവും തോന്നുന്നില്ല. സാരിയും ആഭരണങ്ങളുമൊക്കെ അണിഞ്ഞു കണ്ണാടിയിലെ പ്രതിബിംബത്തിൽ നോക്കിയപ്പോൾ മറ്റാരെയോ പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. പക്ഷെ കണ്ണുകളിലെ നിരാശ ഭാവം എന്നെ എനിക്ക് തന്നെ കാട്ടി തന്നു. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും അനുഗ്രഹത്തോടെ വിവാഹ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് കയറുമ്പോളും നിർവികാരത മാത്രമാണ് ഉണ്ടായത്. കൂടി നിന്ന ആളുകളിലോ നാദസ്വര മേളത്തിലോ എന്തിന് അടുത്തിരുന്ന റിഷിയേട്ടനിൽ പോലും എന്റെ ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞില്ല. കഴുത്തിൽ താലി പതിഞ്ഞതും ഞാനറിയാതെ എന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു കൈകൾ കൂപ്പി. എന്താണ് ഞാനപ്പോൾ പ്രാർത്ഥിച്ചതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. എന്തിനിങ്ങനെ ചെയ്‌തെന്നും അറിയില്ല. ഏട്ടൻ സിന്ദൂരം തൊട്ടു തന്നപ്പോളും കൈകൂപ്പി ഞാനത് ഏറ്റു വാങ്ങി. ഏട്ടന്റെയും എന്റെയും കൈകൾ ചേർത്ത് വെച്ചു തന്നപ്പോളാണ് അച്ഛന്റെ പ്രസന്നമായ മുഖം കുറച്ചു നാളുകൾക്കു ശേഷം ഞാൻ കണ്ടത്. അച്ഛന്റെ സന്തോഷം മാത്രം മതിയായിരുന്നു എനിക്ക്. ഒടുവിൽ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. റിഷിയേട്ടന്റെ വീട് വളരെ വലുതായിരുന്നു. വീട് ചുറ്റി കാണിക്കാനും റിസപ്ഷന് എന്നെ ഒരുക്കാനും ഒക്കെ ചേച്ചിയാണ് കൂടെ നിന്നത്. ചേച്ചിക്ക് റിഷിയേട്ടനെന്നു പറഞ്ഞാൽ ജീവനാണെന്ന് എനിക്ക് കുറച്ചു സമയം കൊണ്ട് തന്നെ മനസിലായി. എന്ത് പറഞ്ഞാലും അവസാനം അത് ഏട്ടന്റെ കാര്യത്തിലെത്തും. ഞാനൊരു വൈൻ റെഡ് കളറിലെ ഗൗൺ ആയിരുന്നു ധരിച്ചത്. ഡ്രെസ്സൊക്കെ എടുക്കാൻ ഞാൻ പോയിരുന്നില്ല. എല്ലാം റിഷിയേട്ടനും ചേച്ചിയുമാണ് സെലക്ട്‌ ചെയ്തത്. നിഷ ചേച്ചിയൊക്കെ റിസപ്ഷന് വന്നിരുന്നു. എല്ലാവരും ആശംസ അറിയിച്ചു പോയി. രാവിലത്തെ പോലെ തന്നെ അടുത്ത് ഏട്ടൻ നിന്നിരുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. ഫോട്ടോ ഷൂട്ടിന് കുറെയൊക്കെ അവർ പറഞ്ഞ പോലെ നിന്നു കൊടുത്തെങ്കിലും കുറേ ആയപ്പോൾ മടുത്തിരുന്നു. അവസാനം അതും എങ്ങനൊക്കെയോ തീർത്തു വന്നപ്പോൾ ഏട്ടന്റെ അമ്മ റൂം കാണിച്ചു തന്നു. ഫ്രഷ് ആയി വരാൻ പറഞ്ഞു. സത്യം പറയാല്ലോ എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒന്ന് കിടന്നാൽ മതിയെന്നായിരുന്നു. വേഗം പോയി ഫ്രഷ് ആയി ഒരു ചുരിദാർ എടുത്ത് ഇട്ടു. താഴേക്ക് ഇറങ്ങി ചെന്നു. ചേച്ചിയുടെയും വിച്ചുവിന്റെയും കൂടെ ഇരുന്നു. ഉറക്കം വന്നിട്ടും ഞാൻ അവർ പറയണത് കേട്ടു ഇരുന്നു. റൂമിലേക്ക് പോവാൻ മടിയായിരുന്നു. കുറേ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ഗ്ലാസ്‌ പാലുമായി അമ്മ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോളേ എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു എനിക്കുള്ള പണിയാണെന്ന്. അത് കണ്ടതും ചേച്ചിയും വിച്ചുവും ഓരോന്നും പറഞ്ഞു കളിയാക്കാനും തുടങ്ങി. അമ്മ എന്റെ കയ്യിൽ പാലും തന്ന് എന്നെ റൂമിലേക്ക് വിട്ടു. ചമ്മലാണോ പേടിയാണോ എന്നറിയില്ല റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്തൊക്കെയോ തോന്നി. റിഷിയേട്ടനെ ഓർത്തപ്പോൾ തന്നെ നാട് വിട്ട് പോയാലോ എന്നാണ് തോന്നിയത്. വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ ഏട്ടനെവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് കണ്ടപ്പോളാണ് എനിക്ക് ആശ്വാസം തോന്നിയത്. ഞാൻ പയ്യെ പാല് ടേബിളിൽ വയ്ക്കാൻ പോയപ്പോളാണ് ബാത്‌റൂമിൽ നിന്ന് റിഷിയേട്ടൻ ഇറങ്ങി വന്നത്. ടവൽ മാത്രം ചുറ്റി കൊണ്ട് ഏട്ടൻ വരുന്നത് കണ്ടതും ഞാനെന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു ഒരു കൈ കൊണ്ട് മുഖവും പൊത്തി. “അയ്യേ.. !” വിരലുകൾക്ക് ഇടയിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ ഏട്ടൻ നെഞ്ചിൽ കയ്യൊക്കെ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. “ഈ കോലത്തിലാണോ ഇറങ്ങി വരുന്നത്. ഒരു ബനിയൻ ഇട്ടൂടെ.” “ആഹാ അത് കൊള്ളാല്ലോ. ഇതേ എന്റെ റൂമാണ്. എനിക്ക് ഇഷ്ടം ഉള്ളത് പോലെ ഞാൻ നടക്കും. വേണേൽ ഡ്രസ്സ്‌ ഇടാതെയും നടക്കും.” “അതൊക്കെ പണ്ട്. ഇതിപ്പോ എന്റെയും കൂടെ റൂമാണ്.” “നീയും നടന്നോളൂ ഞാൻ എതിരൊന്നും പറയില്ല. അയ്യേ വൃത്തികെട്ടവൻ.” ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു ബനിയനും ഇട്ടു ഏട്ടൻ എന്റെ അടുത്ത് വന്നു നിന്നു. “ആഹാ പാലൊക്കെ ആയിട്ടാണല്ലോ. താ ഞാൻ കുടിച്ചിട്ട് ബാക്കി തരാം.” “അങ്ങനിപ്പോ കുടിക്കണ്ട.” അതും പറഞ്ഞ് അത് മുഴുവൻ ഞാൻ തന്നെ കുടിച്ചു. എന്നെ നോക്കി ഒരു പുച്ഛ ചിരിയും ചിരിച്ച് ഏട്ടൻ ബെഡിൽ പോയി കിടന്നു. ഞാൻ അതിശയത്തോടെ ഏട്ടനെ നോക്കി നിന്നു. ഇനി ഞാനെവിടെ കിടക്കും. “നീ കിടക്കുന്നില്ലേ? എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നു.” “ഞാൻ…? ” “ഞാൻ നിന്നെ പിടിച്ചു തിന്നാൻ ഒന്നും പോണില്ല. നീ ഇവിടെ കിടന്നോളു. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ എനിക്ക് ഉറക്കം വന്നിട്ട് വയ്യ. രണ്ട് ദിവസായിട്ടുള്ള ഓട്ടമാണ്. കിടക്കുമ്പോൾ ലൈറ്റ് കൂടെ ഓഫ്‌ ആക്കിയേക്ക്.” ഇതും പറഞ്ഞ് ഏട്ടൻ ഷീറ്റ് തല വഴി മൂടി കിടന്നു. കുറച്ചു നേരം എന്താ ചെയ്യുക എന്നാലോചിച്ചു നിന്നിട്ട് ഞാനും ബെഡിൽ ഒരറ്റത്തായി മാറിയിരുന്നു. ഏട്ടൻ ഉറങ്ങിയെന്നു തോന്നിയപ്പോൾ അരികു ചേർന്ന് ഞാനും കിടന്നു. ഒത്തിരി ക്ഷീണം ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് തന്നെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു പോവുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ പ്രണയവീചികൾ : ഭാഗം 30 ബാംഗ്ലൂർ എം ജി റോഡിലെ ഫ്ലാറ്റ് നമ്പർ 12 ബി യിലെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും ഫ്ളാറ്റിന് മുൻവശത്ത് സെറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഗാർഡനിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ് ഋതു. അമ്പുവും നീരവും അടുത്ത ഫ്ലാറ്റിലുണ്ട്. വൈശുവിന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരു വർഷമായി അവളും ഭർത്താവും ദുബായിലാണ് ഇപ്പോൾ. റിച്ചുവിനെയാണ് അവൾ വിവാഹം കഴിച്ചതും. അമ്പുവിന്റെ പരിചയത്തിലുള്ള വ്യക്തിയുടെ ഫ്ലാറ്റ് ആണ്. റെന്റിന് താമസിക്കുകയാണ് ഋതു ഇപ്പോൾ. നനഞ്ഞ മുടി മുൻപിലേക്കിട്ടുകൊണ്ട് അവൾ കോഫി മഗ് ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ച് മൊത്തി. രണ്ടരമാസമായിരിക്കുന്നു ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് വന്നിട്ട്.. ഒന്നുകൂടി വ്യക്തമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ എല്ലാവരിൽനിന്നും ഒളിച്ചോടി വന്നിട്ട്. ദിവസവും ഒരു പ്രാവശ്യം വീട്ടിൽ വിളിക്കും. അമ്മയുടെ കരച്ചിലും പിഴിച്ചിലും സ്ഥിരമായി കേൾക്കാം. അച്ഛന്റെ സ്വരത്തിലെ നൊമ്പരം തിരിച്ചറിയാമെങ്കിലും അറിഞ്ഞതായി ഭാവിച്ചിരുന്നില്ല. ഋഷിയേട്ടന്റെ സ്വരത്തിൽ തന്നോടുള്ള പരിഭവം വ്യക്തമാണ്. സാരംഗിനെ വേദനിപ്പിച്ചത് കൊണ്ടാണെന്ന് വ്യക്തമായി അറിയാം.. സാരംഗിനെപ്പറ്റി ചോദിക്കാൻ പലപ്പോഴും മനസ്സ് വെമ്പിയിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴെല്ലാം സ്വയം ശാസിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏട്ടനായി ഒന്നും ഇങ്ങോട്ട് പറയാറുമില്ല. മനഃപൂർവ്വമാണെന്ന് അറിയാം. അവന് നല്ലൊരു ജീവിതം ലഭിക്കണമെന്ന് മാത്രമേ ആഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുള്ളൂ. മറ്റൊരു പെണ്ണിനൊപ്പം അതോർക്കുമ്പോൾ തന്നെ നെഞ്ച് പിടയുകയാണ്. തന്റെ താലിയുടെ അവകാശിയാണ് … തന്നെ സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിപ്പിച്ചവൻ.. തന്റെ മിഴികളിൽ നിന്നും മനസ്സ് വായിച്ചവൻ.. പ്രണയത്തിന്റെ ആഴവും പരപ്പും വ്യക്തമാക്കി തന്നവൻ… കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഭാഗ്യമില്ലാത്ത ജന്മമായിപ്പോയി തന്റേത്. കാത്തുസൂക്ഷിച്ച പരിശുദ്ധി പതിനഞ്ചാം വയസ്സിൽ ഒരുവൻ കവർന്നെടുത്തു. ആ വേദനയിൽ മനസ്സും ശരീരവും നീറിപ്പുകയുമ്പോൾ ചേർത്തു നിർത്തേണ്ടവരാൽ സ്വായത്തമാക്കേണ്ടി വന്ന അവഗണനകൾ.. ഒടുവിൽ മനോഹരമായ നൂലിഴകളിൽ കോർത്ത പ്രണയവുമായി തന്നിലേക്ക് വന്നണഞ്ഞവൻ.. എല്ലാം തിരികെ കിട്ടിയെന്ന് വിചാരിച്ച നിമിഷം കൈക്കുമ്പിളിലൂടെ ഊർന്നുപോയ ജീവിതം. അവളുടെ മുൻപിൽ വേദിന്റെ രക്തത്തിൽ കുളിച്ച രൂപം തെളിഞ്ഞു വന്നു. ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്നും മാഞ്ഞുപോയിട്ടും വേദിനോടവൾക്ക് ആ നിമിഷം വല്ലാത്ത ദേഷ്യം തോന്നി. ശ്രീവേദ് അങ്ങനെയൊരു വ്യക്തി ഇല്ലാതിരുന്നുവെങ്കിൽ താനിപ്പോൾ സാരംഗിന്റെ പാതിയായി.. അവന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അമ്മയായി നല്ലൊരു ജീവിതം നയിക്കുമായിരുന്നു. വിധി എന്ന രണ്ടക്ഷരം പലരുടെയും ജീവിതത്തിൽ വില്ലനാണ്. അല്ലെങ്കിലും ആശിച്ചതെല്ലാം നേടാനായാൽ ആ ജീവിതത്തിന് എന്ത് കിക്ക്.. ഹ്മ്മ്.. അവളുടെ മുഖത്ത് പുച്ഛം നിറഞ്ഞൊരു ഭാവം വിരിഞ്ഞു. പിറ്റേന്ന് അമ്പുവിനോടും നീരവിനോടുമൊപ്പമാണ് ഓഫീസിൽ പോകാനിറങ്ങിയത്. അങ്ങനെയാണ് പതിവും. പഴയതുപോലെ കുസൃതിയില്ലാതെ തികച്ചും ഗൗരവമായ അന്തരീക്ഷമാണ് തങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇപ്പോഴുള്ളത്. അവർക്കും താൻ സാരംഗേട്ടനെ വെറുപ്പിച്ച് വന്നതിൽ ദേഷ്യമുണ്ട്. കാരണം അവർ അത്രയേറെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നല്ലോ ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ജീവിതo. മറ്റൊരു നാടായതുകൊണ്ട് തന്നെ ആർക്കും തന്നെപ്പറ്റി ഒന്നുമറിയില്ല. അല്ലെങ്കിലും ബാംഗ്ലൂർ പോലൊരു തിരക്കുപിടിച്ച നഗരത്തിൽ സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ മാത്രം നോക്കി ജീവിതo ആഘോഷിക്കുന്നവർക്ക് മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യത്തിൽ തലയിടേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ. ഫോണും ചാറ്റിങ്ങും ഔട്ടിങ്ങും ഫ്രണ്ട്‌സുമായൊരു ലോകം. ശരിക്കും ത്രില്ലിംഗ്. വിവാഹം കഴിഞ്ഞവരുമുണ്ട് അവർക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങളും ഭർത്താവുമായി അവരുടെ മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങൾ. പതിവുപോലെ സിസ്റ്റത്തിന് മുൻപിലിരുന്ന് ചെയ്യാനുള്ള വർക്കുകൾ തീർക്കാൻ തുടങ്ങി . ബ്രേക്ക്‌ ടൈമിൽ മൂന്ന് നിരകൾക്കപ്പുറത്ത് നിന്നും അമ്പുവിന്റെയും നീരവിന്റെയും ചിരി മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ദീപികയുമുണ്ട് കൂട്ടത്തിൽ. മെലിഞ്ഞു കൊലുന്നനെയുള്ള സുന്ദരി. സ്ട്രൈറ്റ് ചെയ്തിട്ട മുടിയിഴകളും കാജൽ വരച്ചു കറുപ്പിച്ച മിഴികളുമായുള്ള പെൺകുട്ടി. അവളെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെയാണ് ഋതുവിന് കാണാനായത്.. കൂട്ടുകാരോടൊപ്പമുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ സന്തോഷവതിയായിരുന്ന ഋതുവിനെ. അങ്ങോട്ട് പോകണമെന്നും അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ കൂടണമെന്നും ഒക്കെ മനസ്സ് ആഗ്രഹിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരിക്കൽ താനവരുടെ അരികിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അവർ സംസാരം നിർത്തി സീറ്റുകളിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണുണ്ടത്. അന്നത്തെ അവഗണന ഒരുപാട് വേദന സമ്മാനിച്ചെങ്കിലും അതിന് താൻ അർഹയാണെന്ന് സ്വയം മനസ്സിനെ പഠിപ്പിച്ചു. പണ്ടൊക്കെ കോളേജ് വിട്ട് വന്നാൽ ഗസ്റ്റ് ഹൗസിൽ എല്ലാവരും കൂടി ഇരുട്ടുന്നതുവരെ കളിയും ബഹളവുമായിരുന്നു. തന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ തന്റെ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരി കാണാൻ ഒത്തിരി ആഗ്രഹിച്ച തന്റെ കൂട്ടുകാരാണ് ഇന്ന് തൊട്ടടുത്ത ഫ്ലാറ്റിലുണ്ടായിട്ടും അന്യരെപ്പോലെ കഴിയുന്നത്. ഒരുമിച്ച് ഉള്ള സന്ദർഭങ്ങളിലും തങ്ങൾക്കിടയിൽ നിശബ്ദത കൂട്ട് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. കാത്തിരിപ്പല്ല ഇത്.. വിരഹവുമല്ല… പ്രണയത്തിന് മാത്രമറിയാവുന്ന എന്തോ ഒന്ന്. അല്ലെങ്കിലും എന്നെങ്കിലും അവസാനിപ്പിക്കേണ്ട ജീവിതം.. അത്രേയുള്ളൂ ഋതികയ്ക്ക് ഈ ശരീരം. സാരംഗ് പൂർണ്ണമായും മറ്റൊരു പെണ്ണിന്റേതാകുന്ന നിമിഷം ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്നും എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി വിട ചൊല്ലി മടങ്ങണം. അടുത്ത ജന്മം എന്നൊന്നുണ്ടെങ്കിൽ സാരംഗിനെ പ്രണയമായി.. അവന്റെ ഭാര്യയായി.. അവന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഉദരത്തിൽ വഹിക്കാൻ ഭാഗ്യമുള്ളവളായി സൃഷ്ടിക്കണമെന്നൊരു ആഗ്രഹമേയുള്ളൂ. പകരാൻ കരുതിവച്ച സ്നേഹം അവനായി പകർന്നു നൽകണം… അവന്റെ മാറിലെ ചൂടേറ്റ് അവന്റെ പ്രണയം തന്റെ ഓരോ അണുവിനും ഏറ്റുവാങ്ങണം… കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ കീബോർഡിലേക്ക് ഇറ്റു വീണുകൊണ്ടിരുന്നു. ദൂരെ മാറിനിൽക്കുകയായിരുന്നുവെങ്കിലും അവളുടെ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ ചുട്ടു പൊള്ളിക്കുകയായിരുന്നു അമ്പുവിനെയും നീരവിനെയും. പരസ്പരം ഒന്നുനോക്കിയശേഷം അവർ സീറ്റിലേക്കിരുന്നു. കണ്ടനാൾ ഇടിച്ചു കയറി നേടിയെടുത്ത സൗഹൃദമായിരുന്നു ഋതുവുമായി. കൂടപ്പിറപ്പായി തന്നെയാണ് അവളെ കണ്ടിരുന്നതും. എന്തൊക്കെയോ വിഷമങ്ങൾ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടു നടക്കുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നിട്ടും അവളുടെ മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കേണ്ടെന്ന് കരുതി ഒന്നും ചോദിച്ചിട്ടില്ല പകരo കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ അവളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനേ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളൂ . ഒടുവിൽ ജീവിതത്തിലെ കറുത്ത അധ്യായങ്ങൾ ഒരു പുസ്തകംപോലെ മുൻപിൽ തുറന്നപ്പോൾ തകർന്നുപോയിരുന്നു. അവളനുഭവിച്ച വേദനകളുടെയും അവഗണകളുടെയും കാഠിന്യമോർത്തപ്പോൾ ചങ്ക് തകർന്നിട്ടേയുള്ളൂ. ഒടുവിൽ സാരംഗേട്ടന് അവളോടുള്ള പ്രണയം സത്യസന്ധമാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളെക്കുറിച്ച് എല്ലാമറിഞ്ഞിട്ടും ആ മനുഷ്യൻ അവളെ ഭ്രാന്തമായി സ്നേഹിക്കുകയാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവരൊന്നിക്കാൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചു. അമ്പലനടയിൽ വച്ച് അവരൊന്നായപ്പോൾ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു സന്തോഷിച്ചു. ഒടുവിൽ അവളുടെ മാനം കവർന്നവൻ അവളുടെ കൈകൊണ്ട് തന്നെ അവസാനിച്ചുവെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളെയോർത്തുള്ള വേദനയ്ക്കിടയിലും അവളെയോർത്ത് അഭിമാനിച്ചു. പെണ്ണിന്റെ മാനത്തിന് നേരെയുയരുന്ന അവന്റെ പൈശാചികത ഉന്മൂലനം ചെയ്യാൻ പൂർണ്ണാധികാരം അവൾക്ക് തന്നെയാണ്. എന്നാൽ താൻ നേരിട്ട് കണ്ടതാണ് അവളില്ലാതെ അവളുടെ സാമീപ്യമില്ലാതെ തകർന്നു നടക്കുന്ന സാരംഗ് ഏട്ടനെ. അവൾ ജയിലിലായതിനുശേഷം ആ കണ്ണുകളിൽ തിളക്കം മടങ്ങി വന്നിട്ടില്ല… ഒടുവിൽ ഡിവോഴ്സ് പേപ്പേഴ്സ് അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി അയാളുടെ പതനം പൂർത്തിയാക്കിയശേഷമാണ് അവൾ തിരികെ വന്നതെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ദേഷ്യമോ സങ്കടമോ അങ്ങനെയെന്തൊക്കെയോ ആണ് തോന്നിയത് . ആ സ്നേഹo കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ മാത്രം കാഠിന്യമുള്ളതായി തീർന്നോ ഋതുവിന്റെ ഹൃദയം. ജീവിതം അങ്ങനെയാണ് ഒഴുക്കിനനുസരിച്ച് ഗതി മാറും. ഇവിടെ രണ്ടും പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്.. ഋതുവും സാരംഗും.. ഇരു തുലാസ്സിലുമായി അവരെ നിർത്തുമ്പോൾ ഇരു ഭാഗവും പറയുന്ന ന്യായങ്ങൾ തുല്യമായതുകൊണ്ട് തന്നെ ഒരു തട്ടും താഴുന്നില്ല. ഇരുവരും പ്രണയം കൊണ്ടാണ് പൊരുതുന്നത്. എല്ലാമറിഞ്ഞിട്ടും അവളെ കൈനീട്ടി സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്ന സാരംഗിന്റെ പ്രണയം ഒരു തുലാസിൽ… പരിശുദ്ധിയില്ലാത്തവളെന്ന് ബോധ്യമുണ്ടായിട്ടും സാരംഗിന്റെ താലിക്ക് മുൻപിൽ തല കുനിച്ച് ഒരു ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ട് ഒടുവിൽ കൊലപാതകി എന്ന പട്ടം ചാർത്തപ്പെട്ട തന്നെപ്പോലൊരുവളല്ല അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ വേണ്ടതെന്ന് തീരുമാനിച്ച ഋതു ഒരു വശത്ത്…. പ്രണയം… അത് ചിലപ്പോൾ ഇങ്ങനെയാണ്. ചില പ്രണയം വന്നുചേരുന്നവയാണ് … ചില പ്രണയം വിട്ടുകൊടുക്കുമ്പോഴാണ് ധന്യമാകുന്നത്… ചില പ്രണയം പൊരുതി നേടേണ്ടി വരും.. ദുഃഖo സമ്മാനിച്ചാലും സന്തോഷo സമ്മാനിച്ചാലും പല ഭാവങ്ങളിൽ പ്രണയം ഒരവസാനവുമില്ലാതെ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു…. ആഴത്തിലുള്ള പ്രണയം അതാണല്ലോ ഏറ്റവും വലിയ വേദനയും.. (തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ പ്രണയവീചികൾ : ഭാഗം 29 ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും ഒന്നിനുവേണ്ടിയും കാത്തുനിൽക്കാറില്ലല്ലോ. ഋതുക്കൾ മാറിമാറി വന്ന് അവരുടെ വരവറിയിച്ച് മടങ്ങി. വേനലും വസന്തവും ശിശിരവുമൊന്നും ഋതുവിനെ ബാധിച്ചില്ല. കേസും ജയിലും കോടതിയുമായി മല്ലിട്ട ദിനങ്ങൾ. സ്വയരക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടിയുള്ള കൊലപാതകം. പ്രതിയുടെ ബാക്ക്ഗ്രൗണ്ട് ക്ലീൻ ആയതിനാലും പ്രായവും കണക്കിലെടുത്ത് ശിക്ഷയുടെ കാഠിന്യം കുറവായിരുന്നു. ഒടുവിൽ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തുമ്പോഴും എല്ലാവരിലും മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചിരുന്നു. നന്ദൻ മേനോൻ പഴയ പ്രൗഢിയിൽ നിന്നും സാധാ അച്ഛനെന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് പരിണമിച്ചിരുന്നു. അമ്മയുടെ മുടിയിഴകളെ നര ബാധിച്ചിരുന്നു. ഋഷിയേട്ടന്റെ സ്ഥിതിയും മറിച്ചായിരുന്നില്ല. കൂട്ടുകാരുമായുള്ള കോൺടാക്ട്സ് പോലും തുടരാൻ അവൾക്ക് താല്പര്യം തോന്നിയില്ല. തന്നെ കാണാനായി വന്ന സാരംഗിനെയും അവന്റെ നിറമിഴികളെയും കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് നെഞ്ചോട് ചേർന്നുകിടന്ന താലിയിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് നിശബ്ദമായി വേദനിച്ച നിമിഷങ്ങൾ. മുറിയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയ ദിനങ്ങൾ. അപ്പോഴും കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ തന്റെ കണ്ണുകളിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചില്ലെന്നവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ഓർത്തു. തന്നെപ്പോലൊരു കൊലപാതകിയല്ല സാരംഗിന് വേണ്ടതെന്ന അവളുടെ സ്വാർത്ഥത അവനിൽ നിന്നും അകലാൻ കാരണമായി. എന്നും തന്റെ വീട്ടുകാരുടെ മുൻപിൽ തല കുമ്പിട്ടിരിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ. അവന്റെ പഴയ പ്രസരിപ്പ് എങ്ങോ പോയിമറഞ്ഞെന്ന് അവൾ കണ്ടുപിടിച്ചു. മോനേ.. നിന്നെ ഭർത്താവായി നേടാൻ എന്റെ മോൾക്ക് ഭാഗ്യമില്ല. ഇനിയും അവളെയോർത്ത് നിന്റെ ജീവിതo പാഴാക്കരുത്… അച്ഛന്റെ ഇടറിയ സ്വരം വിങ്ങലോടെയാണ് മുറിയിലിരുന്ന് കേട്ടത്. അപ്പോഴും കഴുത്തോട് ചേർന്നു കിടക്കുന്ന അവന്റെ താലി മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. അതായിരുന്നു ജീവിക്കാനുള്ള പ്രചോദനവും. ഋഷി ഏട്ടന് വരുന്ന വിവാഹാലോചനകൾ പലതും സഹോദരി കൊലപാതകിയാണെന്നറിഞ്ഞതിനാൽ മുടങ്ങി പോകുന്നതെന്ന് ബ്രോക്കർ പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോൾ നിന്ന നിൽപ്പിൽ ഉരുകിയൊലിച്ചു പോയി. താൻ കാരണം അന്നുമിന്നും അപമാനം മാത്രമാണ് എല്ലാവർക്കും ലഭിച്ചിട്ടുള്ളത് അതോർത്തവൾ ഏങ്ങി. ഒരാശ്വാസത്തിനായി അമ്പലത്തിൽ പോയി. പലരുടെയും സഹതാപം നിറഞ്ഞ നോട്ടവും പിറുപിറുക്കലുകളും കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. തൊഴുതിറങ്ങിയപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്നൊരു വിളികേട്ടു. ഇളം നിറത്തിലെ കോട്ടൺ സാരിയുടുത്ത മധ്യവയസ്കയായ ഒരമ്മ. മുഖത്ത് ഐശ്വര്യം തുള്ളിത്തുളുമ്പുന്നുണ്ട്. ഓർമ്മയിൽ പരതിയെടുത്ത മുഖത്തിന്‌ സാരംഗിന്റെ അമ്മയുടെ രൂപമായിരുന്നു. സായാഹ്നത്തിലെ ആകാശത്തിലെ അന്തിചുവപ്പിന് കൂട്ടേകാനെന്നവണ്ണം മന്ദമാരുതൻ ഓടിയെത്തി. അതിലവരുടെ സാരിത്തലപ്പ് ഉലയുന്നത് അവൾ കൗതുകത്തോടെ നോക്കിനിന്നു. മുഖവുരയില്ലാതെ അവർ സംസാരത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. എന്റെ മോൻ നിന്നെയൊരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ… ആ പക്ഷേയിൽ തന്നെ ആ അമ്മ മനസ്സ് ഊഹിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. വികാരക്ഷോഭത്താൽ അവരുടെ മൂക്കിൻതുമ്പ്‌ വിറച്ചു. അവർ വീണ്ടും തുടർന്നു. അവന്റെ മുറിയിൽ മുഴുവൻ നിന്റെ മുഖമാണ്. ഒരുത്തനാൽ പിച്ചിചീന്തിയ കുട്ടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്നിലെ സ്ത്രീക്ക് അറിയാമായിരുന്നു നിന്റെ വേദന. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അവന്റെ സ്നേഹം അംഗീകരിച്ചതും. എന്നാൽ ഇന്ന് കൊലപാതകി എന്നൊരു പട്ടം കൂടി നിന്നിലുണ്ട്. എന്നിലെ സ്ത്രീയ്ക്ക് നിന്നോട് സഹതാപമുണ്ട്.. പക്ഷേ എന്നിലെ അമ്മയ്ക്ക് നിന്നെ മരുമകളായി കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. അതെന്റെ സ്വാർത്ഥതയാകാം. എന്റെ മോന്റെ ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം തികഞ്ഞൊരു പെൺകുട്ടി വരണമെന്ന ആഗ്രഹമില്ല പക്ഷേ സമൂഹം നല്ലതു പറയുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി കടന്നു വരണമെന്നാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. നമ്മളിന്ന് ജീവിക്കുന്നത് സമൂഹത്തിലാണ് അപ്പോൾ അവരുടെ വാക്കുകളും നോട്ടവും കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. അവന്റെ പ്രായത്തിന്റെ എടുത്തു ചാട്ടത്തിൽ പറ്റിപ്പോയ പ്രണയം അത്രയല്ലേയുള്ളൂ. ഇനി എന്റെ മോന്റെ ജീവിതത്തിൽ വരരുത് ഒരമ്മയുടെ അപേക്ഷയാണ്. അവൻ നീ പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കും. അവനിങ്ങനെ കളിയും ചിരിയുമില്ലാതെ നശിച്ചു പോകുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. ഞാൻ വളർത്തിയ എന്റെ മോനല്ലേ അവൻ. അവന് താഴെ ഒരു അനിയൻ കൂടിയുണ്ട്. അവനും വേണ്ടേ ഒരു ജീവിതം. അമ്മയെ ശപിക്കരുത്… തന്റെ മുൻപിൽ നിന്നും കൈകൂപ്പി തൊഴുന്ന ആ അമ്മയെ… അമ്മയുടെ കണ്ണുനീരിനെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ അവൾക്കായില്ല. ചങ്ക് പറിയുന്ന വേദനയ്ക്കിടയിലും അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. എനിക്ക് മനസ്സിലാകും അമ്മയുടെ മനസ്സ്. ഒരിക്കലും സാരംഗിന്റെ ജീവിതത്തിൽ കടന്നു വരാൻ യോഗ്യതയില്ലാത്തവളാണ് ഞാൻ. ഞാൻ സംസാരിക്കാം അവനോട്. അമ്മയുടെ മോനെ അമ്മയ്ക്ക് തിരികെ ലഭിക്കും… അവർക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതവൾ ഓടുകയായിരുന്നു. അതുവരെ തടഞ്ഞു വച്ചിരുന്ന കണ്ണുനീർ കെട്ടുകൾ പൊട്ടിച്ച് സ്വതന്ത്രമായിരുന്നു. അന്ന് മുഴുവൻ കരഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ഒരു തീരുമാനമെടുത്ത് അവളുടെ കൈകൾ ഫോൺ എടുത്തു. നീണ്ട നാളുകൾക്കുശേഷം അമ്പു എന്ന നമ്പറിലേക്ക് കാൾ പോയി. കാൾ എടുത്തിട്ടും നിശബ്ദമായ നിമിഷങ്ങൾ അവർക്കിടയിൽ തളംകെട്ടി നിന്നു. ഇത്രയ്ക്ക് ഞങ്ങളെ ഒഴിവാക്കാൻ നിനക്ക് തോന്നിയല്ലേടീ.. അമ്പുവിന്റെ ഇടറിയ സ്വരം. ഒടുവിൽ അവനെ സമാധാനിപ്പിച്ച് വിളിച്ച കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. ദൂരെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഒരു ജോലി. എല്ലാവരിൽ നിന്നുമൊരു ഒളിച്ചോട്ടം കൂടി. ഞാനിപ്പോൾ ബാംഗ്ലൂർ ആണ്. ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയിൽ ജോലി ശരിയാക്കാം. പക്ഷേ സാരംഗേട്ടൻ അവന്റെ വാക്കുകൾ ഇടറിയിരുന്നോ. കാണും.. കാരണം ഞങ്ങളൊന്നിക്കാൻ അവൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. സാരംഗ് തന്റെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തിയപ്പോൾ അവനൊരുപാട് സന്തോഷിച്ചു. ദുഃഖം മാത്രം കൈമുതലായുണ്ടായിരുന്ന ആത്മസഖിക്ക് ഇനിയൊരു സന്തുഷ്ടജീവിതം അവനും സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നിരിക്കാം.. അവൾ ദീർഘമായി ശ്വസിച്ചു. പാടില്ല അമ്പൂ.. ആ ജീവിതത്തിൽ കടന്നു ചെല്ലാൻ ഒരു യോഗ്യതയുമില്ലാത്തവളാണ് ഞാൻ. ഞാൻ കാരണം ആ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ ഇനിയും നിറയാൻ പാടില്ല. ഒരു ബ്ലേഡിൽ തീർക്കാവുന്ന ജീവിതമാണ് എന്റേത്.. എന്നിട്ടും മരിക്കാത്തത് അതിന്റെ പേരിൽ ആ മനുഷ്യൻ തകരുന്നത് കാണാൻ വയ്യാത്തതുകൊണ്ടാണ്. തന്റെ സ്വരത്തിലെ ഉറപ്പ് അതവനിൽ ഭയമുണ്ടാക്കിയോ അറിയില്ല അതുകൊണ്ടാകാം അവൻ നിശ്ശബ്ദത പാലിച്ചു. ജോലി കിട്ടി പോകുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആരും സമ്മതിച്ചില്ല. ഒടുവിൽ മകളുടെ കണ്ണുനീരിന്റെ മുൻപിൽ അവർക്ക് തോൽവി സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു. ഋഷിയേട്ടൻ പോകാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ബഹളം വച്ചു. അനിയത്തിയുടെ കുറവുകൾ അംഗീകരിക്കുന്നൊരു പെൺകുട്ടി മതിയെന്ന് തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ഇവിടെ കിടന്ന് തന്റെ ജീവൻ ഇല്ലാതാക്കണമോയെന്ന ചോദ്യത്തിന് മുൻപിൽ ഏവരുടെയും ശിരസ്സ് താഴ്ന്നു.. ഒറ്റയ്ക്കാണ് പോകാനിറങ്ങിയത്. കൂടെ വരാൻ ആരെയും സമ്മതിച്ചില്ല. അമ്പുവാണ് ജോലി ശരിയാക്കിയതെന്നും കമ്പനിയുടെ പേരും പറഞ്ഞില്ല. കാറിൽ കയറുന്നതിന് മുൻപായി ഓടിയണച്ചെത്തി സാരംഗ്. വേദന നിറഞ്ഞ മുഖം നെഞ്ചിൽ നീറ്റലുണ്ടാക്കി. എങ്കിലും കൃതൃമമായ പുഞ്ചിരി മുഖത്ത് വിരിയിച്ചു. പോവല്ലെടീ എന്നെ വിട്ട്. എനിക്ക് പറ്റില്ല നീയില്ലാതെ. നീ പോകാൻ ഞാനാണ് കാരണമെങ്കിൽ ഞാനിനി ഈ വീട്ടിൽ വരില്ല. ദൂരെ നിന്ന് ഞാൻ കണ്ടോളാം. എങ്കിലും പോവല്ലേ ഋതൂ… നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി ആ മിഴികൾ. ഹൃദയത്തിൽ ആരോ കാരമുള്ള് കൊണ്ട് കുത്തി വലിക്കുന്നതുപോലെ.. വേദനിച്ചു.. നീറി.. പുകഞ്ഞു. എനിക്ക് നീയില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ആ നെഞ്ചോട് ചേർന്നുനിന്ന് ആ ഹൃദയതാളം ശ്രവിച്ച് ഉറക്കെ പറയണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരമ്മയുടെ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ മുഖം.. സമൂഹത്തിലെ അനുകമ്പ നിറഞ്ഞ നോട്ടവും പിറുപിറുക്കലുകളും… അവളുടെ കാലുകൾ ചങ്ങല കൊണ്ട് ബന്ധിച്ചതുപോൽ സ്തംഭിച്ചു പോയിരുന്നു. ഒന്ന് ചലിക്കാനാകാത്ത വിധം… ആ മാറോട് ചേരാനാകാത്ത വിധം.. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ഋതികയ്ക്ക് സാരംഗിലേക്കൊരു മടങ്ങി വരവില്ല. എന്നെയോർത്ത് ജീവിതം പാഴാക്കി കളയരുത്. അച്ഛനില്ലാത്ത വീടിനും ആ അമ്മയ്ക്കും അനിയനുമെല്ലാം നീയേയുള്ളൂ. അവരുടെ ജീവിതം നീ നശിപ്പിക്കരുത്. നീയെന്റെ പ്രണയമല്ല ഋതൂ. എന്റെ ഭാര്യയാണ്. ഞാൻ താലി ചാർത്തിയ എന്റെ ഭാര്യ. നിന്നിൽ പൂർണ്ണമായും അവകാശം ഉള്ളവൻ.. അവന്റെ സ്വരത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ആവേശം നിറഞ്ഞിരുന്നു. തന്നെ വിട്ടു പോകാൻ സമ്മതിക്കില്ലെന്ന വാശിപോലെ.. ഏതോ ദൈവത്തിന് മുൻപിൽ വച്ച് കെട്ടിയൊരു താലിച്ചരട്. അല്ലാതെ ജീവിതമൊന്നും തുടങ്ങിയിട്ടില്ലല്ലോ നമ്മൾ. ഒന്ന് ചുംബിക്കുകയോ ഒന്നിച്ചുറങ്ങുകയോ ഒരു വീട്ടിലോ ഒരു റൂമിലോ താമസിച്ചിട്ടില്ല. ശാരീരികമായി ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടില്ല. പിന്നെയും അങ്ങനൊരു ബന്ധത്തിന്റെ പേരിൽ പിന്നാലെ വരരുത്… ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന വേദനയിൽ മനപ്പൂർവം വാക്കുകൾ കോർത്തെടുത്ത അമ്പിനാൽ അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും മുറിവേൽപ്പിച്ചു. പലവട്ടം അവന്റെ കൈകൾ ഉയർന്നുതാഴ്ന്നു. അതവന്റെ ദേഷ്യമല്ലായിരുന്നു സങ്കടമായിരുന്നു എന്ന് തനിക്കല്ലാതെ മറ്റാർക്കാണ് മനസ്സിലാകുക. തന്നെയോർത്ത് ജീവിതം പാഴാക്കാതെ അവൻ പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് കടക്കണം അതിനുവേണ്ടി അഭിനയിച്ചേ പറ്റൂ. അവന്റെ പ്രഹരമെല്ലാം ഏറ്റുവാങ്ങി. ഉള്ളിലെ വികാരക്ഷോഭമടക്കാൻ കഴിയാതെ മുഖമെല്ലാം ചുവന്ന് അവൻ തളർന്നിരുന്നു. പോടീ… നീ കള്ളിയാണ്. മോഹങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും തന്ന് പറ്റിക്കുന്ന കള്ളി. എന്റെ ഹൃദയം വരെ മോഷ്ടിച്ച കള്ളി. നിന്റെ വെള്ളാരംകണ്ണുകൾ കള്ളം പറയില്ല എന്നോട്… അവൻ നന്നേ തളർന്നിരുന്നു. ഋഷിയേട്ടൻ അവനെ അടക്കിപ്പിടിച്ചു. അച്ഛനും അമ്മയും കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാറിൽ നിന്നുമൊരു ഫയലെടുത്ത് അവനുനേരെ നീട്ടിയശേഷം ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്കിരുന്നു. കാർ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോഴുo കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഹൃദയം പിടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു… ഇങ്ങനൊരു ജന്മം തന്നതോർത്ത് ദൈവത്തെ വരെ വെറുത്തു പോയ നിമിഷം. അവന്റെ സ്നേഹം ആവോളം നുകരാൻ ഭാഗ്യം തന്നില്ലല്ലോ നീ. അതിനർഹതയില്ലാത്തവളാക്കിയില്ലേ എന്നെ ആ ഹൃദയം അലമുറയിടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന അവന്റെ താലി മാത്രം മതിയിനി ജീവിക്കാൻ… സാരംഗ് മറ്റൊരാളുടേതാകുന്ന നിമിഷം വരെ മാത്രം ജീവിക്കാൻ. അതിലവന്റെ കരുതലുണ്ട്… ചിരിയുണ്ട്… പ്രണയമുണ്ട്… എല്ലാമെല്ലാമുണ്ട്… ഡിവോഴ്സ് പെറ്റിഷൻ.. ഫയൽ നോക്കിയ സാരംഗ് ഊർന്ന് നിലത്തിരുന്നു പോയി. ആ കണ്ണുകൾ തോരാമഴപോലെ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ പ്രണയം തനിക്ക് നൽകിയ സമ്മാനത്തിന്റെ അവഗണയുടെ വേദനയിൽ… (തുടരും )

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ അനുരാഗം : ഭാഗം 29 അച്ഛൻ നിർബന്ധിച്ചത് കൊണ്ടാണ് കഴിക്കാൻ പോയിരുന്നത്. അച്ഛനും അമ്മയും എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്ക് ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലയിരുന്നു. എങ്ങനെയൊക്കെയോ കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി റൂമിലേക്ക് പോയി. ശ്രീയേട്ടന്റെ മെസ്സേജ് വരുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അത് എന്താണെന്ന് നോക്കാൻ പേടിയായിരുന്നു. മനസ് ശൂന്യമായിരുന്നു. കമഴ്ന്നു കിടന്ന് ഓരോന്നും ആലോചിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു. എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? പെട്ടെന്ന് തലയ്ക്കു പിന്നിലായി ആരോ തലോടും പോലെ തോന്നി. ഞെട്ടലോടെ ചാടി എണീറ്റപ്പോൾ അച്ഛനായിരുന്നു. “എന്ത് പറ്റി മോളേ?” “ഒന്നുമില്ല. പെട്ടെന്ന് പേടിച്ചു.” “അതല്ല. എന്തോ വിഷമം ഉണ്ടല്ലോ എന്താണ്?” “ഒന്നുമില്ലല്ലോ.” ഒരു പരുങ്ങലോടെ ഞാൻ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ എന്റെ അനുക്കുട്ടനെ ഇന്നും ഇന്നലെയും കാണാൻ തുടങ്ങിയതല്ല. ഇന്ന് വരെ ഒന്നും നീ എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചിട്ടില്ല. കൂട്ടുകാരോട് പറയുന്ന ലാഘവത്തിലാണ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നമ്മൾ ഷെയർ ചെയ്തിട്ടുള്ളത്.” “അതൊന്നുമല്ല അച്ഛാ.. ഇത് അച്ഛനെ കൊണ്ട് സോൾവ് ചെയ്യാനാവില്ല.” “അതെന്താണ് നിന്റെ സൂപ്പർ ഹീറോയ്ക്ക് പ്രായമായെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?” കണ്ണിലേക്കു നോക്കി അച്ഛൻ ഓരോന്നും പറയുമ്പോളും വീണ്ടും ഒളിച്ചോടാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. പൊട്ടിക്കരച്ചിലോടെ അച്ഛന്റെ മാറത്ത് ചാഞ്ഞു ഒരു അഞ്ചു വയസുകാരിയെ പോലെ ഞാൻ നിന്നു. എപ്പോളും അങ്ങനെ ആയിരുന്നു. എന്റെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും ഉചിതമായ സൊല്യൂഷൻ കണ്ടെത്തുന്നത് അച്ഛനാണ്. പൂർണ സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നാണ് അച്ഛനെന്നെ വളർത്തിയത്. പക്ഷെ ആ സ്വാതന്ത്ര്യം ഞാൻ ദുരുപയോഗം ചെയ്തു. നുണ പറഞ്ഞു പോയിട്ട് ആപത്തിലല്ലേ പെട്ടത്. എല്ലാം പറഞ്ഞു തീർത്തിട്ട് അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. കുറ്റവാളിയെ പോലെ തല കുനിച്ചു ഞാൻ നിന്നു. ഒരു നിശബ്ദതയ്ക്കു ശേഷം അച്ഛൻ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി. “നീ എന്തിനാണ് മുഖം താഴ്ത്തി നിൽക്കുന്നത്. തെറ്റ് ചെയ്തത് നീയല്ല. അവന്റെ തെറ്റുകൾ അറിഞ്ഞിട്ടും നീ അവനെ നന്നാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതോടെ ശ്രീയെന്ന അധ്യായം എന്റെ മോളുടെ ജീവിതത്തിൽ അടഞ്ഞിരിക്കണം. മോളു പറഞ്ഞതാണ് ശരി. തെറ്റ് ചെയ്തവർ അർഹമായ ശിക്ഷ ഏറ്റുവാങ്ങണം. അത് അവനായിട്ട് സമ്മതിക്കാത്ത സ്ഥിതിക്ക് നമ്മൾ സത്യത്തിന്റെ കൂടെ നിക്കണം. ഇപ്പോ ആകെ അവനെതിരെയുള്ള തെളിവ് ആ വീഡിയോ ആണ്. എത്രയും പെട്ടെന്ന് നമുക്കത് അധികൃതരെ ഏൽപ്പിക്കണം.” “പക്ഷെ അച്ഛാ.. അയാൾ ഇത് അറിഞ്ഞാൽ നമ്മളെയെല്ലാം കൊല്ലും.” “അവൻ നിയമത്തിനു മുന്നിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടില്ല. അത്ര വലിയ പാപമാണ് അവൻ ചെയ്തത്.” അത് കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി. “മോളെന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നത്. ഇത്രയും ക്രൂരത ചെയ്തവനെ ഇനിയും എന്ത് വിശ്വസിച്ചാണ് സ്നേഹിക്കുക. അച്ഛൻ പറയുന്നത് മോള് കേൾക്കണം.” “മ്മ്.” “എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ റിലേറ്റീവ് ACP ആണ്. നമ്മൾ പറഞ്ഞ ഉടനേ ആക്ഷൻ എടുക്കണമെങ്കിൽ അറിയുന്നവരെ ഇത് ഏൽപ്പിക്കണം. പിന്നെ മോള് ആണ് ഇത് കൊടുത്തതെന്ന് ആരെയും അറിയിക്കാതെ അന്വേഷിക്കാൻ പറയാം. അച്ഛനില്ലേ എല്ലാം നമുക്ക് ശെരിയാക്കാം.” അച്ഛനോടെല്ലാം പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒത്തിരി ആശ്വാസം തോന്നി. അച്ഛനെ എനിക്ക് വിശ്വാസം ആണ്. ഈ ലോകത്ത് ഇപ്പോൾ അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ മാത്രമേ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നുള്ളു. കുറേ നേരം എന്റെ കൂടെ ഇരുന്നു എന്നെ സമാധാനിപ്പിച്ചിട്ടാണ് അച്ഛൻ പോയത്. ആരെയൊക്കെയോ വിളിക്കുന്നത് കണ്ടു. വീഡിയോ പെൻഡ്രൈവിൽ കോപ്പി ചെയ്തു വാങ്ങിയിരുന്നു. എന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ടെൻഷൻ ഇപ്പോൾ അച്ഛനിലേക്ക് പകർന്നിരിക്കുന്നു. അമ്മയോട് ഞങ്ങൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിറ്റേ ദിവസം ഞാൻ ജോലിക്ക് പോയില്ല. അച്ഛനും പറഞ്ഞു ഒരു ദിവസം ലീവ് എടുക്കാൻ. പാറു കാരണം ചോദിച്ചെങ്കിലും പനിയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞു. ശ്രീയേട്ടൻ വിളിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ കാൾ എടുത്തില്ല. മെസ്സേജ് നോക്കിയപ്പോൾ ചിലതിൽ അപേക്ഷയും ചിലതിൽ ഭീഷണിയും ആയിരുന്നു. മറുപടിയൊന്നും കൊടുത്തില്ല. മുഴുവൻ സമയവും റൂമിൽ തന്നെ കഴിച്ചു കൂട്ടി. ഇന്നും ഓഫീസിൽ പോവണ്ട എന്നാണ് കരുതിയത് പക്ഷെ അച്ഛൻ സമ്മതിച്ചില്ല. എന്നും ഇങ്ങനെ ഒതുങ്ങി കൂടാൻ പറ്റില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് നിർബന്ധിച്ചു വിട്ടു. അച്ഛൻ എന്നെ ഓഫീസിൽ കൊണ്ടാക്കി തന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഒറ്റക്ക് പോവാൻ പേടിയായിരുന്നു. എന്റെ മനസ് വായിച്ചെടുക്കാൻ അച്ഛന് മാത്രേ കഴിയുള്ളു. അച്ഛന്റെ മകളായി ജനിച്ചതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം. പോകാൻ നേരവും എന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു പേടിക്കണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞു. അച്ഛൻ കൂടെ ഉള്ളപ്പോൾ ഞാനെന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അച്ഛന്റെ വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തു ഒരു ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു വന്നു. രണ്ട് ദിവസം എന്നെ കാണാത്തത് കൊണ്ട് നിഷ ചേച്ചി വിശേഷം തിരക്കിയാണ് അകത്തേക്ക് കയറ്റിയത്. ഞാൻ ചെന്നു കഴിഞ്ഞാണ് റിഷിയേട്ടൻ വന്നത്. വലിയ മൈൻഡ് ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാനും ഒന്നും പറയാൻ പോയില്ല. എന്റെ ഇപ്പോളുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ വെച്ചു നോക്കുമ്പോൾ റിഷിയേട്ടൻ ഒന്നുമല്ല. ജോലികൾക്ക് ഇടയിലെപ്പോളോ ശ്രീയേട്ടൻ മനസിലേക്ക് വന്നു. പണ്ട് ഏട്ടനെ പറ്റി ഓർക്കുമ്പോൾ പ്രണയമായിരുന്നു മനസ്സിൽ ഇപ്പോൾ ഭയമാണ്. രണ്ട് ദിവസം കൊണ്ട് എന്തൊക്കെ മാറ്റമാണ് ഉണ്ടായത് അല്ലേ? ഉച്ചക്ക് പാറുവിനെ വിളിച്ചിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസത്തെ കഥകൾ ഞാൻ വിവരിച്ചു കൊടുക്കാത്തതിന് എന്നോട് പിണങ്ങി ഇരിക്കുവാണ്. ശ്രീയേട്ടനെ കിട്ടിയപ്പോൾ എനിക്ക് അവളെ വേണ്ടാതായെന്നാണ് പുതിയ കണ്ടെത്തൽ. ഞാനൊന്നും മാറ്റി പറയാൻ പോയില്ല. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ വേറെ എന്ത് കഥയാണ് അവളോട് പറയുക. കുറച്ചു ദിവസം അവൾക്ക് മുഖം കൊടുക്കാതെ മുങ്ങി നടക്കണം. ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് ഓഫീസിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ നിഷ ചേച്ചിയും വേറെ കുറച്ചു ചേച്ചിമാരും കൂട്ടം കൂടി എന്തോ വലിയ ചർച്ചയിൽ ആയിരുന്നു. എന്താണെങ്കിലും അവരുടെ കൂടെ സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ലാതിരുന്ന കൊണ്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് പോകാതെ നടന്നതും നിഷ ചേച്ചി എന്നെ അങ്ങോട്ടേക്ക് വിളിച്ചു. “അനു നീ അറിഞ്ഞോ രണ്ട് പെൺകുട്ടികളെ കാണാതായില്ലായിരുന്നോ അവരെയൊക്കെ ഒരുത്തൻ കൊന്നതാണത്രേ.” “ചേച്ചി എന്താണ് പറഞ്ഞത്?” എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു വിറയൽ കടന്ന് പോയി. “അതേന്നെ അതും ഒരു മലയാളി. അവൻ വേറെയും പെൺപിള്ളേരെ കൊന്നിട്ടുണ്ട്. അവൻ വല്ല സൈക്കോയും ആവും.” ആരോ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കേട്ടു നിന്നതേ ഉള്ളൂ. “ആഹ് അറസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പോയപ്പോ പോലീസിനേയും അവൻ ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടൊന്നൊക്കെ പറയുന്നുണ്ട്. ശെരിയാണോ അതോ മാധ്യമങ്ങൾ വെറുതെ പറയുന്നതാണോ എന്നൊന്നും അറിയില്ല.” “ഇങ്ങനെയുള്ളവർ മരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.” അവർ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും എനിക്ക് ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ ശ്രീയേട്ടൻ ഞാൻ കാരണം… മരിക്കാനോ? അങ്ങനെ ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല. പാവം എത്ര തവണ ആരോടും ഇത് പറയരുതെന്ന് പറഞ്ഞതാണ്. എന്റെ കാലുകൾ ക്യാബിനിലേക്ക് ചലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ മാത്രമാണ് ഏട്ടൻ മരിക്കാൻ കാരണം. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാവുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിട്ടില്ല. നന്നാവും എന്ന് വിചാരിച്ചാണ്… വേണ്ടിയിരുന്നില്ല. ഇനി എന്ത് ചെയ്യും. മലവെള്ള പാച്ചിൽ പോലെ ചിന്തകൾ എന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി. ഭ്രാന്ത്‌ പിടിക്കും പോലെയാണ് തോന്നിയത്. തലയിൽ കയ്യമർത്തി താഴേക്ക് ഊർന്നു വീഴുമ്പോളും ആദ്യമായി ഏട്ടനെ കണ്ട നിമിഷം ഉള്ളിലൂടെ കടന്നു പോയി. ആ നുണക്കുഴിയും വെള്ളാരം കണ്ണുകളും അതെന്നെ ഭ്രാന്ത്‌ പിടിപ്പിക്കുന്നു. അലറി കരയാനാണ് തോന്നിയത്. ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ല. ആരോ എന്റെ തോളിൽ തട്ടുന്നുണ്ട്. എന്റെ പേര് വിളിക്കുന്നുണ്ട് പക്ഷെ എനിക്ക് പ്രതികരിക്കാനാവുന്നില്ല. അനുരാഗ… എവിടുന്നോ ശ്രീയേട്ടന്റെ ശബ്ദം മാത്രം കാതുകളിൽ അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. മുഖത്തേക്ക് വെള്ളം വീണപ്പോളാണ് കണ്ണ് തുറന്നത്. റിഷിയേട്ടനാണ് അടുത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നത്. “ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?” “ശ്രീയേട്ടൻ !” കരയാൻ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞുള്ളു. “പോട്ടെ സാരമില്ല..” കുനിഞ്ഞിരുന്ന് കരയുമ്പോൾ റിഷിയേട്ടൻ തലയിൽ തലോടി ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏട്ടന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ട് ദുഃഖത്തെ പെയ്തൊഴിച്ചു. അച്ഛന്റെ സാമീപ്യമായിരുന്നു ഏട്ടനിൽ ഞാൻ അപ്പോൾ കണ്ടത്. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞതും പാറു അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നു. അവൾ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞെന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. റിഷിയേട്ടൻ ഞങ്ങളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കി തന്നു. പാറു എന്റെ കൂടെ തന്നെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ വല്ല കടും കയ്യും ചെയ്യുമെന്ന് കരുതിയിട്ടാവും. കുറേ കഴിഞ്ഞ് അച്ഛനും വന്നു. അച്ഛനോട് ഉള്ളിലുള്ള വിഷമങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു കരഞ്ഞു. അച്ഛന്റെ വാക്കുകളാണ് അൽപം എങ്കിലും ആശ്വാസം തോന്നിപ്പിച്ചത്. തുടരും….

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ നീരവം : ഭാഗം 2 മീരയുടെ മുടിക്കുത്തിനു പിടിച്ചു വലിച്ചിഴച്ചു ഭദ്രൻ മുന്നോട്ടു നടന്നു.വേദനയാൽ അവൾ നിലവിളിച്ചു. റൗഡിയായ ഭദ്രനെ എല്ലാവർക്കും ഭയമാണ്.അതിനാൽ എല്ലാവരും നോക്കി നിന്നതേയുള്ളൂ..മീരയോട് സ്നേഹം ഉണ്ടെങ്കിലും അകലം പാലിക്കാനേ കഴിയൂ… പതിനേഴുകാരിയെ നിലത്തൂടെ വലിച്ചിഴച്ച് ഭദ്രൻ കാറിൽ കയറ്റി.അവളുടെ നിലവിളിയെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് കാറ് മുമ്പോട്ട് പാഞ്ഞുപോയി. “നീയും നിന്റെ മകളും എന്തിനുളള പുറപ്പാടാണ്” വീട്ടിലെത്തിയ ഭദ്രൻ ഗൗരിയുടെ മുടിക്കുത്തിനു വലിച്ചു മുന്നോട്ട് നീക്കി നിർത്തി.കൈ നിവർത്തി അവരുടെ മുഖത്ത് ശക്തമായി അടിച്ചു.അടിയേറ്റ് ഗൗരി നിലത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. “അയ്യോ എന്റെ അമ്മയെ ഒന്നും ചെയ്യരുതേ.എന്നെ എന്ത് വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോളൂ” മീര ഓടിവന്ന് ഭദ്രന്റെ കാലിലേക്ക് വീണു അശ്രുകണങ്ങളൊഴുക്കി.അയാൾ അവളുടെ മുടിയകെ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു മുകളിലേയ്ക്ക് വലിച്ചു ഉയർത്തി. തല പൊട്ടിപ്പിളരുന്നതു പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടവൾ അലറിക്കരഞ്ഞു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ മാറിടത്തിലേക്ക് നീണ്ടു. വൃത്തികെട്ട നോട്ടം ഏൽക്കാതിരിക്കാനായി മാടിടത്തിലേക്ക് ഇരുകൈകളും ചേർത്തു പിടിച്ചു. അമ്മയെ തല്ലിയാൽ മകൾക്ക് വേദനിക്കുമെന്ന് ഭദ്രന് അറിയാം.നിലത്ത് കിടന്ന ഗൗരിയെ കാലുയുർത്തി അയാൾ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി.ഒരു നിലവിളിയോടെ അവര് ബോധശൂന്യയായി. “നിങ്ങൾ പറയുന്നതെന്തും ഞാൻ അനുസരിക്കാം.എന്റെ അമ്മയെ കൊല്ലരുത്” അയാൾ അതിനും മടിക്കില്ലെന്ന് മീരജക്ക് നന്നായി അറിയാം.അതാണ് അവൾ കേണപേക്ഷിച്ചത്.ക്രൂരമായൊരു ചിരിയോടെ ഭദ്രൻ അവളുടെ മുഖം തനിക്ക് അഭിമുഖമായി തിരിച്ചു. വിറകൊള്ളുന്ന അധരങ്ങളിലൊരു മുത്തം കൊടുക്കാൻ ഒരുങ്ങി.ഭയന്ന് മീര കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചു.വൃത്തികെട്ട ചുണ്ടുകൾ തനിക്ക് നേരെ അടുത്ത സമയം അവൾ വായ് തുറന്നു. “യതീന്ദ്രൻ അറിഞ്ഞാൽ നിങ്ങളെ കൊല്ലാൻ മടിക്കില്ല” അവസാന ശ്രമമെന്നോണം മീരജ അവനെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി.ഭദ്രനൊന്ന് നടുങ്ങി.ആ സമയത്തവൾ അവനിൽ നിന്ന് തെന്നിയകന്നു.അയാൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയതോടെ അവൾ അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അവരെ വാരിയെടുത്തു. “അമ്മേ കണ്ണ് തുറക്ക്” ആധിയോടെ അവൾ അമ്മയെ കുലുക്കി വിളിച്ചു. അവർ കണ്ണ് തുറക്കാത്തതിനാൽ അവൾ ഭയപ്പെട്ടു.അടുക്കളയിൽ നിന്നൊരുമൊന്ത വെള്ളം കൊണ്ട് വന്ന് അതിൽ നിന്നും കുറച്ചെടുത്ത് അമ്മയുടെ മുഖത്ത് കുടഞ്ഞു.ചെറിയൊരു ഞരുക്കത്തോടെ അവർ കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നു. “അമ്മേ…” മീരയിൽ നിന്നൊരു നിലവിളി ഉയർന്നു. മോളേന്ന് വിളിച്ചു അവരും പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് നീണ്ട അവരുടെ നിലവിളികൾ നേർത്തൊരു ഞരക്കമായി മുറിക്കുള്ളിൽ അവശേഷിച്ചു. സമയം മെല്ലെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. രാത്രി വളർന്നു തുടങ്ങി. പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ ഭദ്രൻ ഇതുവരെ മടങ്ങിയെത്തിയില്ല. “എന്റെ മോൾ ഇവിടെ നിന്ന് ദൂരേക്ക് എവിടെയെങ്കിലും പൊയ്ക്കോളൂ.. അയാളുടെ കണ്ണെത്താത്ര ദൂരത്തേക്ക്..” മകളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു ആ അമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഗൗരിയുടെ കണ്ണുനീർ അവളുടെ ചുമലിലൂടെ ഒഴുകി. “ഇല്ല അമ്മേ കളഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ എങ്ങോട്ടുമില്ല” “അമ്മയുടെ ജീവിതം ഏകദേശം തീരാറായി.നിന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചതോടെ മറ്റ് വഴികൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഭദ്രന്റെ സഹായം സ്വീകരിച്ചതാണു എനിക്ക് പറ്റിയ തെറ്റ്.വിധവയായൊരു സ്ത്രീയിൽ കഴുകൻ കണ്ണുകൾ കൊത്തി വലിച്ചത് അവളുടെ മനോഹരമായ ശരീരമാണ്. അമ്മയോ നശിച്ചു.എന്റെ മോൾക്കെങ്കിലും അമ്മയുടെ ഗതി വരരുത്” ഭർത്താവിന്റെ മരണശേഷം അടുക്കളപ്പണി ചെയ്തെങ്കിലും ഗൗരിയുടെ ശരീരത്തിൽ ആയിരുന്നു പലരുടേയും കണ്ണുകൾ. സുന്ദരിയാണവർ.അഴകൊത്ത ശരീരവടിവും ഉണ്ട് അവർക്ക്. ഭദ്രൻ ആ നാട്ടിലൊരു ജോലി തിരക്കി വന്നതാണ്.അനാഥനായിരുന്ന അയാൾക്ക് വീടിന്റെ മുന്നിലെ വരാന്തയിൽ സ്ഥാനം നൽകുമ്പോൾ തനിക്കും വളർന്നു വരുന്ന മകൾക്കുമൊരു രക്ഷാകവചം ആയിരുന്നു. ജോലി ചെയ്തു പൈസ കൊടുക്കുമ്പോൾ ഭദ്രനിൽ നിന്ന് ഗൗരി വാങ്ങിയിരുന്നില്ല.അയൽക്കാരും നാട്ടുകാരും അവരെക്കുറിച്ച് അപവാദം പ്രചരിപ്പിച്ചതോടെ ഭദ്രനാണാ തീരുമാനം എടുത്തത്. “എനിക്ക് ഒരു കുടുംബ ജീവിതം ഇനി ഉണ്ടാകില്ല. ഞാൻ കാരണം നിങ്ങൾക്ക് പേരുദോഷമുണ്ടായി.അതിനു ഞാനുമൊരു കാരണമാണു.നിന്നെ വിവാഹം ചെയ്താൽ അതിനൊരു പരിഹാരമാകും.ആണൊരുത്തൻ വീട്ടിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇവിടത്തെ കതകിൽ വന്ന് മുട്ടാൻ പലരും ഭയക്കും.മോളെയും അന്തസായി വളർത്താൻ കഴിയും” ഭദ്രൻ വെച്ചു നീട്ടിയ വാഗ്ദാനത്തിൽ ഗൗരി വഴങ്ങിയില്ല.പക്ഷേ വീട്ടിൽ തനിക്ക് അവരെ കിട്ടിയപ്പോൾ അയാൾ ബലമായി അവരെ കീഴടക്കി. അതോടെ ഗൗരിക്ക് മറ്റ് വഴികൾ ഇല്ലാതായി.. തങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരുമിച്ചാണു ജീവിക്കുന്നതെന്ന് ഭദ്രൻ തന്നെ പറഞ്ഞു പ്രചരിപ്പിച്ചു. അതോടെ ഗൗരിക്ക് ഭദ്രനുമായുളള വിവാഹത്തിനു സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.. ആദ്യമൊക്കെ ഭദ്രൻ ഗൗരിയേയും മോളെയും നല്ലരീതിയിലാണു നോക്കിയത്.മദ്യപാനവും കൂട്ടുകെട്ടും ആയതോടെ അവന്റെ സ്വഭാവമാകെ മാറി.സുഹൃത്തുക്കളുമായി വീട്ടിൽ വെച്ചായി സത്ക്കാരങ്ങൾ.ലഹരിക്ക് ഒടുവിൽ അയാളുടെ അനുവാദത്തോടെ ഓരോർത്തർക്കും മുന്നിലായി ഗൗരിക്ക് മാനത്തിനു വില പറയേണ്ടി വന്നു.സത്യത്തിൽ ഗൗരിയുടെ ശരീരം വെച്ച് അവൻ പണം സമ്പാദിച്ചു.. എതിർക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴൊക്കെ ക്രൂരമായ മർദ്ദനമായി.മീരയെ കൊല്ലുമെന്ന് ഭയപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ സ്വയം നശിക്കാൻ തീരുമാനം എടുത്തു. ഗൗരിയൊരു സാധുവായിരുന്നു.അതാണ് ഭദ്രൻ മുതലെടുത്തത്.. വളർന്ന് വരുന്ന മകളിലാണ് ഭദ്രന്റെ ശ്രദ്ധയെന്ന് മനസ്സിലായ അവരാകെ തകർന്നു. രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴൊക്കെ അവർ പിടിക്കപ്പെട്ടു.ഇനി ആവർത്തിച്ചാൽ കൊല്ലുമെന്ന് ഭയപ്പെടുത്തി.. പഠിക്കുവാൻ മീരജ മിടുക്കിയായിരുന്നെങ്കിലും പത്താം ക്ലാസോടെ അവളുടെ പഠിത്തം ഭദ്രൻ അവസാനിപ്പിച്ചു. നൃത്തത്തോടുളള അവളുടെ ഇഷ്ടം ഭദ്രൻ മുതലെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു മീരയെ ഡാൻസ് പണം ചിലവാക്കി ഡാൻസ് പഠിപ്പിച്ചു. അതു കഴിഞ്ഞു അരങ്ങേറ്റവും നടത്താൻ തീരുമാനം എടുത്തു. ആ ഗ്രാമത്തിലെ പണക്കാരനായ യതീന്ദ്രൻ ഭദ്രന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത് ആയിരുന്നു. ഭാര്യയെ തൊഴിച്ചു കൊന്നെങ്കിലും പണക്കൊഴുപ്പിൽ നിയമത്തിന്റെ പഴുതുകളിൽ നിന്ന് അയാൾ രക്ഷപ്പെട്ടു. മീരജയുടെ സൗന്ദര്യത്തിലും മേനിയഴകിലും ആകൃഷ്ടനായ യതീന്ദ്രൻ അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാനുളള ആഗ്രഹം അറിയിച്ചു.പതിനെട്ട് വയസ്സ് തികയാത്തതിനാലാണു അയാൾ കാത്തിരിക്കുന്നത്.ഡാൻസിനും അരങ്ങേറ്റത്തിനുമുളള പണം അയാളാണ് ചിലവാക്കിയത്.ഭദ്രൻ ബ്ലേഡിനു കൊടുക്കുന്ന യതീന്ദ്രന്റെയാണ്.. “മോളേ ആലോചിച്ച് ഇരിക്കാതെ രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്ക്” ഗൗരി ധൃതി കൂട്ടിയെങ്കിലും മീരജ വഴങ്ങിയില്ല.അമ്മയില്ലാതെ പോകില്ലെന്ന പിടിവാശിയിലാണ്. “അമ്മ സ്വയം രക്ഷിച്ചോളാം..എന്റെ മോളുടെ മാനം അമ്മക്ക് മുമ്പിൽ പിച്ചിച്ചീന്തുന്നത് കാണാനുള്ള ശേഷിയില്ല” അമ്മയുടെ അവസാനത്തെ വാചകം അവളുടെ മനസ്സിനെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിച്ചു.ഇനിയിവിടെ നിൽക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും അപകടത്തിലാകുമെന്ന് അറിയാം.അതോടെ അവിടെ നിന്ന് പോകാൻ മീരജ തയ്യാറായി.. ഉടുത്തിരുന്ന ഉടുതുണിയുമായി ഇറങ്ങാനാണു തീരുമാനിച്ചത്.യാതൊന്നും എടുക്കേണ്ടെന്ന് അമ്മയാണു പറഞ്ഞത്.ഓടി രക്ഷപ്പെടാനും മറഞ്ഞിരിക്കാനും കയ്യിൽ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ തടസ്സമാകും. “അമ്മയുടെ കയ്യിൽ കുറച്ചു പണമുണ്ട്” നിലത്ത് നിന്ന് പതിയെ എഴുന്നേറ്റ ഗൗരി കുറച്ചു നോട്ടുകൾ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിടത്ത് നിന്ന് എടുത്തു അവളെ ഏൽപ്പിച്ചു. “ലാസ്റ്റ് ഒരു ബസ്സുണ്ട് ടൗണിലേക്കുണ്ട്..വേഗം ചെല്ല്..സമയമില്ല” അമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ നോട്ടുകൾ ചുരുട്ടിക്കൂട്ടി പിടിച്ചു അവളൊന്ന് വിങ്ങിപ്പൊട്ടി കരഞ്ഞു.ഹൃദയം പറിച്ചെറിയുന്ന വേദനയുണ്ട്.അമ്മയെ പിരിഞ്ഞു ഇന്നുവരെ ഇരുന്നട്ടില്ല. അടച്ചിട്ടിരുന്ന വാതിലിൽ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അവരൊന്ന് ഞെട്ടി.മകളെ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു കൊണ്ട് ഗൗരി അടുക്കള വാതിക്കലെത്തി. “ദുഷ്ടൻ വന്നിട്ടുണ്ട്.. എന്റെ മോൾ ഇതുവഴി പൊയ്ക്കോളൂ. എന്ത് ശബ്ദം കേട്ടാലും തിരികെ വരരുത്” അമ്മയുടെ കണ്ണുനീർ അവളെ ആകെയുലച്ചു.അടുക്കള വാതിൽ പതിയെ തുറന്ന് അവർ അവളെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി വാതിലടച്ചു. കുറച്ചു സമയം ഇരുട്ടുമായി പൊരുത്തപ്പെടാൻ സമയം എടുത്തു.പതിയെ മുമ്പോട്ട് നടന്നു. മനസ്സിലൂടെ നീരജയുടെയും നീരജിന്റെയും മുഖം മിന്നൽ പോലെ പാഞ്ഞുപോയി. “ഈശ്വരാ അവർ എവിടെയുളളവരാണ്..ഒന്ന് കാണിച്ചു തരണേ” മീരജ മൗനമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഇന്നുവരെ ആ ഗ്രാമം വിട്ട് മീര പുറത്തേക്ക് പോയിട്ടില്ല.പഠിച്ചതും വളർന്നതും ഗ്രാമത്തിൽ തന്നെയാണ്. അതിനാൽ ഇരുട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവൾക്കൊരു ഭയം തോന്നി. വാതിൽ തുറക്കാൻ താമസിച്ചതോടെ ഭദ്രൻ അപകടത്തിന്റെ ചൂരടിച്ചു.അയാൾ വാതിൽ ചവുട്ടി പൊളിച്ചു.അവിടെ മീരയെ കാണാഞ്ഞതിനാൽ അയാൾ പരിഭ്രാന്തനായി. “എവിടേടി..അവൾ.. തെറിയോടൊപ്പം അയാൾ കാലുയർത്തി ഗൗരിയുടെ അടിനാഭിയിൽ തൊഴിച്ചു.അകലേക്കവർ തെറിച്ചു വീണു.കുറച്ചു നേരമൊന്ന് പിടഞ്ഞു.പതിയെ അവരുടെ ദേഹിയെ വിട്ട് പ്രാണൻ അകന്നുപോയി. മീരയെ കാണാത്തതിനാൽ അയാൾ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല..പുറത്തേക്ക് കുതിച്ചു പാഞ്ഞു. ” എവിടെ ആണെങ്കിലും നിന്നെ പൊക്കുമെടീ..എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ അനുവദിക്കില്ല.വിലകൂടിയ പനിനീർപ്പൂവാണു നീ” ഭ്രാന്തനെ പോലെ അയാൾ പരിസരമാകെ അവളെ തേടിയലഞ്ഞു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്കുളള പാതിദൂരം മീര പിന്നിട്ടിരുന്നു…അമ്മയുടെ നിലവിളി പിന്നിൽ നിന്ന് കേട്ടുവോ.. അവളുടെ മനസ്സാകെ അസ്വസ്ഥമായി..വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ പോകാനായി മനസ്സ് വെമ്പൽ കൊണ്ടു.. ഇടവഴിയിൽ നിന്ന് മെയിൻ റോഡിലൂടെ ആയിരുന്നു യാത്ര.. വഴിയാകെ വിജനമാണു..എപ്പോഴോ തോന്നിയ നിമിഷത്തിൽ പിന്നിലേക്ക് ചുവടുകൾ വെച്ചു. അപ്പോൾ അകലെ നിന്നൊരു വാഹനം ലൈറ്റ് തെളിച്ചു പാഞ്ഞു വരുന്നത് കണ്ടു. ശത്രുവാണോ മിത്രമാണോ എന്ന് അറിയാത്തതിനാൽ പെട്ടെന്ന് അവൾ അവിടെയുള്ള മരത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചു.അതിനു സമീപമായി പിന്നിൽ നിന്ന് വന്ന വാഹനം ബ്രേക്കിട്ടു നിൽക്കുന്നത് ഞെട്ടലോടെയാണു അവൾ കണ്ടത്…. മീരയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ക്രമാതീതമായി വർദ്ധിച്ചു… തന്നെ കാണാതെ ഭദ്രനും യതീന്ദ്രനും കൂടി തിരക്കി ഇറങ്ങിയതാണോ..ആ ഓർമ്മയിലൊന്ന് നടുങ്ങി നെഞ്ചിലക്കവൾ കൈകൾ ചേർത്തു… (തുടരും)

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ നീരവം : ഭാഗം 1 - എഴുത്തുകാരി: വാസുകി വസു “നീരജ് നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നൊരു പെൺകുട്ടിയല്ല ഞാൻ.. ഈ ഗ്രാമം വിട്ട് ഒരിക്കലും ഞാൻ പുറത്ത് പോയിട്ടില്ല.എന്റെ സർവ്വസ്വവും ഇവിടെ തന്നെയാണ്. പ്ലീസ് നിങ്ങൾ ഒന്ന് പോയി തരുവോ.എന്റെ അരങ്ങേറ്റമാണിന്ന് ഇവിടെ” ചമയങ്ങളണിഞ്ഞ് തൊഴുകൈകളോട് മീരജ അവനു മുമ്പിൽ നിൽക്കുകയാണ്.കണ്ണുകളിൽ യാചനാ ഭാവമാണ്.ഉപദ്രവിക്കരുതേയെന്ന്.. “മീരജ താൻ എന്നെക്കൂടിയൊന്ന് മനസ്സിലാക്കണം പ്ലീസ്..” നീരജ് അപേക്ഷിച്ചെങ്കിലും അവളിലെ ഭയം മാറിയിരുന്നില്ല.കണ്ണുകളിൽ ഭയം ഓളം വെട്ടുന്നുണ്ട്.ആ മിഴികൾ ഭയപ്പാടോടെ ആരെയോ തേടുകയാണ്.. “പ്ലീസ് താൻ ഇവിടെ നിന്ന് ഒന്ന് പോയി തരൂ..അയാൾ ഇപ്പോൾ ഇവിടെയെത്തും.എന്റെ അരങ്ങേറ്റം ഇല്ലാതാക്കരുത്” തേങ്ങലിന്റെ അകമ്പടിയോടെ മീരജയുടെ കരച്ചിൽ ഉയർന്നു.നീരജിന്റെ നെഞ്ചിലൊരു പിടച്ചിൽ ഉയർന്നു. “വാടാ നമുക്ക് പോകാം.ഇവളുടെ മുമ്പിൽ അപേക്ഷിച്ചിട്ടും കാര്യമില്ല.കല്ലിനു പേലും കുറച്ചെങ്കിലും അലിവ് ഉണ്ടാകും” നീരജ അവന്റെ കയ്യും പിടിച്ചു വലിച്ചു മുമ്പോട്ട് നടന്നു. സ്റ്റേജിൽ നിന്ന് അനൗൺസ്മെന്റ് ഉയർന്നു. “നമ്മുടെ ഗ്രാമത്തിന്റെ അഭിമാനമായ മീരജയുടെ അരങ്ങേറ്റമാണ് അടുത്തത്” മീരജ സ്റ്റേജിനു പിന്നിലെ ചെറിയ റൂമിലേക്ക് ഓടിക്കയറി.ചമയങ്ങളിൽ അവൾക്ക് സംതൃപ്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. “മീര എന്റെ ഏട്ടനൊരു പാവമാണ്.എന്റെ ഏട്ടനൊരു പെൺകുട്ടിയെ പ്രണയിച്ചിരുന്നു.അവൾ പോയതോടെ ഏട്ടൻ മാനസികമായി തകർന്നു. ഏട്ടനെ രക്ഷിക്കാൻ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖസാദൃശ്യമുള്ളൊരു പെൺകുട്ടിയുടെ സാന്നിധ്യം ആവശ്യമാണ്” നീരജ് പറയുന്നതെല്ലാം ക്ഷമയോടെയാണു മീരജ ആദ്യം കേട്ടത്.പിന്നീട് കേൾക്കുന്തോറും അവൾക്ക് പേടിയായി. “അതേ മീരജാ..നീരജ് പറയുന്നതെല്ലാം സത്യമാണ്‌. ഞാനും ഇവനും ഇരട്ടകളാണ്.ഞങ്ങളുടെ മൂത്ത ഏട്ടനാണ് നീരവ്.പണം എത്ര വേണമെങ്കിലും തരാം” പിന്നീട് ഓരോന്നും വിവരിക്കുമ്പോൾ അവളിൽ ഭയവും വളർന്നു… അച്ഛൻ കുഞ്ഞിലേ നഷ്ടമായതാണ് മീരജക്ക്.പാവപ്പെട്ട കുടുംബം. അമ്മ ഗൗരി യവ്വനത്തിലും സുന്ദരിയായിരുന്നു..അവർക്ക് ബന്ധുക്കളില്ല. സ്വന്തം ഗ്രാമം വിട്ട് കുറച്ചു അകലെയുള്ളൊരു കുഗ്രാമത്തിലാണു അവർ താമസം തുടങ്ങിയത്. അനൗൺസ്മെന്റ് വീണ്ടും ഉയർന്നതോടെ ധൃതിയിൽ ചിലങ്കകൾ അണിഞ്ഞ് സ്റ്റേജിലേക്ക് കയറി. വലിയൊരു കയ്യടി ഉയർന്നു അവൾക്ക് പ്രോൽസാഹനവുമായി. ഗാനത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ നൃത്തം തുടങ്ങി. വളരെയേറെ മനോഹരമായ നൃത്തച്ചുവടുകൾ ആയിരുന്നു. ഇടയിൽ എപ്പോഴോ ചുവടുകൾ പിഴച്ചു കാലുകൾ ഇടറിപ്പോയി. നെഞ്ചിൻ കൂട്ടിൽ നടന്ന് അകന്ന് മറയുന്ന നീരജും നീരജയും സ്ഥാനം പിടിച്ചു. ഇടക്കെപ്പഴോ അവരൊന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോൾ തൂവിതുളുമ്പിയ അവരുടെ മിഴിനീർകണങ്ങൾ കണ്ടിരുന്നു. കൂടെ കാണാത്ത അവരുടെ ഏട്ടന്റെ അവ്യക്തമായ രൂപം മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥതമാക്കി.കയ്യടിച്ച് പ്രോൽസാഹിപ്പിച്ചിരുന്ന കാണികൾ കൂക്കുവിളി ഉയർത്തിയതോടെ സ്റ്റേജിന്റെ തിരശ്ശീല വീണു.മീര കരഞ്ഞു കൊണ്ട് റെസ്റ്റ് റൂമിലേക്ക് ഓടി. “എന്ത് പറ്റി മീരേ” “ഇങ്ങോട്ട് മാറി നിൽക്കെടീ” ഭദ്രൻ കൈ നീട്ടി മീരയെ ടീച്ചറുടെ പിന്നിൽ നിന്ന് മുന്നിലേക്ക് നീക്കി നിർത്തി അവളുടെ മുഖത്ത് കൈനിവർത്തി അടിച്ചു.അവൾ വേദനയാൽ പുളഞ്ഞു. “എനിക്ക് അറിയാമെടീ മുടക്കിയ പണം എങ്ങനെ മുതലാക്കണമെന്ന്..വെറുതെയല്ല ഇത്രയും നാളും ഭദ്രൻ അമ്മക്കും മകൾക്കും ചിലവിനു നൽകിയത്.നിന്റെ ശരീരം കണ്ടു തന്നെയാണ്..” റൗഡിയായ ഭദ്രനെ എല്ലാവർക്കും ഭയമാണ്.അതിനാൽ എല്ലാവരും നോക്കി നിന്നതേയുള്ളൂ..മീരയോട് സ്നേഹം ഉണ്ടെങ്കിലും അകലം പാലിക്കാനേ കഴിയൂ… പതിനേഴുകാരിയെ നിലത്തൂടെ വലിച്ചിഴച്ച് ഭദ്രൻ കാറിൽ കയറ്റി.അവളുടെ നിലവിളിയെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് കാറ് മുമ്പോട്ട് പാഞ്ഞുപോയി. (തുടരും)

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ അനുരാഗം : ഭാഗം 28 - ഏട്ടൻ പോകാൻ സമ്മതിച്ചപ്പോളാണ് ശ്വാസം നേരെ വീണത്. താത്കാലികമായിട്ട് ആണെങ്കിലും ഏട്ടനിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ ആശ്വാസം തോന്നി. പോകാനിറങ്ങുമ്പോൾ ഏട്ടൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകളിൽ ഭീഷണിയുടെ സ്വരമായിരുന്നു. രാവിലേ മുതൽ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചപ്പോൾ ഒരു മരവിപ്പാണ് ഉണ്ടായത്. ഒരു കടൽ എന്റെയുള്ളിൽ ഉറങ്ങി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പാറു വിളിച്ചെങ്കിലും അവളോട് ഒന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞില്ല. പേടി ആയിരുന്നു. ഞാൻ കാരണം അവർക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാലോ എന്ന്. സ്വരം വല്ലാതെ ആയതിന്റെ കാരണം ചോദിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞു മാറി. എന്ത് വന്നാലും പതറാതെ നിന്നിരുന്ന എനിക്ക് ഇപ്പോൾ മാത്രമെന്താ ഒരു ശെരിയായ തീരുമാനം എടുക്കാൻ കഴിയാത്തത്. ഞാനും കണ്ണീർ പരമ്പരകളിലെ നായികമാരെ പോലെയായോ. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്താലും അയാൾ അറിയും ഉറപ്പാണ്. ഏട്ടന്റെ മാനസികനില വെച്ച് എന്താണ് ചെയ്യുകയെന്ന് ആർക്കാണ് പറയാൻ പറ്റുന്നത്. ചിലപ്പോൾ ദേഷ്യം മുഴുവൻ എന്നോടാവും. പതിയിരുന്ന് ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. എനിക്ക് എന്ത് പറ്റിയാലും ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ? ഓർക്കാൻ കൂടെ പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. സന്ധ്യയോടടുത്താണ് വീട്ടിൽ എത്തിയത്. വാതിൽക്കൽ തന്നെ അമ്മ എന്നെയും കാത്ത് നിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അറിയാതെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു. വേഗം അമ്മ കാണാതെ അതൊക്കെ തുടച്ചു ഒരു ചിരിയും മുഖത്തു ഫിറ്റ്‌ ചെയ്ത് വീട്ടിലേക്ക് കയറി. “എന്റെ പൊന്ന് അമ്മക്കുട്ടി എനിക്ക് ഒന്നും പറ്റില്ല. എവിടെ പോയാലും അമ്മയെ കാണാൻ ഞാൻ വരില്ലേ.” അറിയാതെ എവിടെയോ വാക്കുകൾ ഇടറി. “കെട്ടിക്കാൻ പ്രായമായിട്ടും ഊരു തെണ്ടലിന് ഒരു കുറവും ഇല്ല. ഇവിടെ കല്യാണ കാര്യവും ചോദിച്ചു ഓരോരുത്തർ വരാൻ തുടങ്ങി. നീ ഇങ്ങനെ നടന്നോ.” “അതേ ഇന്ന് ഉച്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു കാർ നിറയെ ആളുകളാണ് നിന്നെ കാണാൻ വന്നത്. നിന്റെ സീനിയർ ആയിരുന്നു ചെക്കനെന്നു പറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ചെറുക്കൻ നിന്റെ കൂടെ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞു.” “ഏഹ് അതാരാ?” “ആര് റിഷിയേട്ടനോ? അവർ ഇവിടെ വന്നോ?” അവർ നിന്റെ അച്ഛന്റെ നമ്പറും വാങ്ങി പിന്നെ ഒരിക്കൽ വരാം എന്നും പറഞ്ഞു പോയി.” ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ അമ്മ പറഞ്ഞു നിർത്തി. “നിനക്ക് അറിയാമോ അവരെ? നല്ല കൂട്ടർ ആണെങ്കിൽ നമുക്ക് നോക്കാം.” “ആ എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല. ഞാൻ ഒന്ന് കിടക്കട്ടെ.” “നീ കഴിക്കുന്നില്ലേ?” “പിന്നെ മതി.” റൂമിൽ ചെന്നതും ഫ്രഷ് ആവാൻ പോലും നിക്കാതെ ഞാൻ കട്ടിലിൽ കിടന്നു. എല്ലാരും സ്വാർത്ഥരാണ്. എനിക്ക് മറ്റൊരാളെ ഇഷ്ടാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും നാണമില്ലാതെ കല്യാണം ആലോചിച്ചു വരാൻ എങ്ങനെയാ അയാൾക്ക് തോന്നിയത്. കഷ്ടം ! എല്ലാ ആണുങ്ങളും കണക്കാ. ##################### ഇന്നലെ വെള്ളമടിച്ചത് ഓവർ ആയി പോയി. ശേ ഇതിന്റെയൊന്നും ഒരു ആവശ്യവും ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ അവളും ശ്രീഹനും ഇഷ്ടത്തിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കുടിച്ച് കഴിഞ്ഞ് എന്തൊക്കെ പറ്റിയെന്ന് ഒരു ഓർമയും ഇല്ലായിരുന്നു. എപ്പോളാണ് വീട്ടിൽ വന്നതെന്ന് പോലും അറിയില്ല. ഉണരുമ്പോൾ റൂമിൽ കിടക്കുവാണ്. ഇതൊക്കെ പോട്ടെ കുടിച്ചിട്ട് അനുവിനെ വിളിച്ചത് എന്തിനാണെന്നാ എനിക്ക് മനസിലാവാത്തത്. കാൾ റെക്കോർഡിങ് ഓൺ ആയിരുന്നെങ്കിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഉറപ്പായും കുളമാക്കി കാണും. ഇന്നാണെങ്കിൽ അവൾ ഇല്ലാതിരുന്നത് കൊണ്ട് ഓഫീസിലും മടുപ്പായിരുന്നു. വല്ലാതെ മിസ്സ്‌ ചെയ്യുന്നു. ഇനി മാക്സിമം അവളിൽ നിന്ന് അകലണം. അവർക്ക് പരസ്പരം ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ അവർ ജീവിക്കട്ടെ. ഇനി ഒരിക്കലും അനുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാനൊരു ശല്യം ആകാൻ പാടില്ല. സ്നേഹം എങ്ങനെ പിടിച്ചു വാങ്ങാനാണ്. പ്രണയത്തിൽ സ്വാർത്ഥത കാട്ടിയിട്ട് എന്ത് കാര്യം? ശ്രീഹൻ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവളെന്നെ തല്ലി ഓടിച്ചാലും ഞാൻ പിറകെ ചെന്നേനെ. ഇതിപ്പോ അങ്ങനെയല്ലല്ലോ. അല്ലെങ്കിലും ഓവർ കോൺഫിഡൻസ് ആയിരുന്നു അനുവിനെ സ്വന്തമാക്കുമെന്ന്. എന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്തായി.. “എന്താണ് മോനേ റൂമിൽ തന്നെ കുത്തിയിരുന്ന് ആലോചിക്കുന്നത്?” “ചേച്ചി ഇതെപ്പോൾ വന്നു.” “ഞാൻ വന്നിട്ട് കുറേ കാലമായി. അല്ലെങ്കിലും ഇവിടെ കുറേ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നടന്ന സ്ഥിതിക്ക് ഞാൻ വരാതിരുന്നത് എങ്ങനെയാ?” “എന്ത്?” “നീ ഇന്നലെ കള്ളും കുടിച്ച് എന്തൊക്കെ കോലാഹലം ആണ് ഇവിടെ കാട്ടിക്കൂട്ടിയത്. ആരൊക്കെയോ അനുവിനെയും നിന്നെയും പിരിക്കാൻ നോക്കുന്നെന്നോ, ആരെന്തു ചെയ്താലും അവളെയെ കെട്ടുള്ളൂ, അല്ലെങ്കിൽ കുടിച്ച് മരിക്കും അങ്ങനെ കുറേ പറഞ്ഞല്ലോ.? എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റിയില്ല” “അയ്യോടാ പാവം. സത്യം പറ നീ കള്ളു കുടിച്ച പോലെ അഭിനയിച്ചതല്ലേ?” “ഒന്ന് പൊയ്‌ക്കെ ചേച്ചി. എന്നിട്ട് എനിക്ക് എന്തിനാ?” “അത് കൊള്ളാം. നീ അങ്ങനെ ചെയ്ത കൊണ്ടല്ലേ ഇന്ന് എല്ലാവരും കൂടെ പെണ്ണ് ആലോചിച്ചു അനുവിന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്നത്.” “എന്നിട്ട്?” “എന്നിട്ടെന്താ അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ അവളവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു. അവളുടെ അമ്മയോട് കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞ് പിന്നീട് ഒരിക്കൽ വരാമെന്നും പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി.” “ശേ എന്ത് പണിയാണ് കാണിച്ചത്?ചേച്ചിക്കെങ്കിലും എന്നോടൊന്നു പറയാൻ പാടില്ലായിരുന്നോ?” “അതിനിപ്പോ എന്താടാ?” “ഒന്നുമില്ല. ചേച്ചിക്ക് അത് പറഞ്ഞാൽ മനസിലാവില്ല.” “ആഹാ പാവമല്ലേ എന്ന് വെച്ചു സഹായം ചെയ്ത് കൊടുത്തപ്പോൾ ഇപ്പോൾ കുറ്റം മുഴുവൻ ഞങ്ങൾക്ക് ആയോ? ഞാനെത്ര പ്രാർത്ഥിച്ചെന്ന് അറിയുവോ എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമാകാൻ.” “ഇഷ്ടായോ?” “അയ്യെടാ..! അച്ഛന് വല്യ താല്പര്യമില്ല. പക്ഷെ അമ്മയ്ക്കും അച്ഛമ്മയ്ക്കും കുറേ ഇഷ്ടായി. ഏതായാലും ഉടനേ കല്യാണം കാണും.” ഓ അതൊന്നും നടക്കാൻ പോണില്ല. മനസിലാണ് ഞാനത് പറഞ്ഞത്. എന്തൊക്കെ വന്നാലും അവൾ സമ്മതിക്കില്ല. അത് ഉറപ്പാണ്. “എന്താടാ? ഒരു സന്തോഷം ഇല്ലല്ലോ? ” “ഒന്നുമില്ല ചേച്ചി. ചെറിയ സൗന്ദര്യ പിണക്കം. അത്രേ ഉള്ളൂ.” “എപ്പോളും മറ്റുള്ളവർക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചാൽ മതിയോ? ഒരിക്കലെങ്കിലും ചേച്ചിക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ചുകൂടെ.” “ഇനിയും സമയം ഉണ്ട് നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാളെ കണ്ടെത്താൻ.” “ഇപ്പോൾ ഏതായാലും അതിനെ പറ്റി ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല.” “മ്മ്..” ദൈവമേ ഇനി അവളോട് ഞാനെന്ത് പറയും. ഉറപ്പായിട്ടും എന്നോട് പട വെട്ടാനാവും നാളെ ഓഫീസിൽ വരുന്നത്. ഏതായാലും അച്ഛനൊക്കെ ചെന്നപ്പോൾ അവൾ ഇല്ലാതിരുന്നത് നന്നായി. അല്ലെങ്കിൽ എന്നോടുള്ള ദേഷ്യത്തിൽ വല്ല വിമും കലക്കി കൊടുത്തേനെ. ഇനിയെല്ലാം വരും പോലെ വരട്ടെ. തുടരും….

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ പ്രണയവീചികൾ : ഭാഗം 28 - കൈയിൽ ലോഹത്തിന്റെ കൊത്തുപണികളോട് കൂടിയ ഫ്‌ളവർ വെയ്‌സ് അതിലൂടൊഴുകി തറയിലിറ്റ് വീഴുന്ന ചൂട് രക്തം. എന്റെ മോനേ… ആർത്തലച്ചുള്ള ഗൗരിയുടെ ശബ്ദം അവിടെ മുഴങ്ങി. ശ്രീധരൻ തളർന്ന് ഇരുന്നുപോയി. പാറിപ്പറന്ന മുടികളോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും അവനെ ആഞ്ഞടിച്ചു അവൾ. ഒടുവിൽ തളർന്ന് നിലത്തേക്കൂർന്ന് ഇരുന്നപ്പോഴും കൈയിൽ ആ ഫ്ളവർവെയ്‌സ് ഭദ്രമായിരുന്നു. ചലനമറ്റ് ശ്വാസം നിലച്ച് രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് കിടക്കുന്ന വേദിന്റെ ശരീരം. ഞെട്ടലിൽ നിന്നും മോചിതരാകാൻ നിമിഷങ്ങളെടുത്തു എല്ലാവർക്കും. സാരംഗിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഓടിചെന്നവൻ തളർന്നിരുന്ന ഋതുവിനെ മാറോട് ചേർത്തു. പ്രതിമ കണക്കെ അവൾ അനങ്ങാതിരുന്നതേയുള്ളൂ.. അവളുടെ കൈയിലിരുന്ന ഫ്‌ളവർവേയ്സ് അവൻ ബലപൂർവ്വം വാങ്ങി വലിച്ചെറിഞ്ഞു. സാരംഗ് അവളെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ച് ഉറക്കെ അലറി കരഞ്ഞു. ഒരു പുരുഷന് ഇത്രമേൽ കരയാൻ കഴിയുമോയെന്ന് ആ അവസ്ഥയിലും നന്ദൻ ആലോചിച്ചു. എന്തിനാ മോളേ.. നീ… ഞാൻ കൊല്ലുമായിരുന്നുന്നില്ലേ ആ പന്ന മോനെ.. ഋഷി ഋതുവിന്റെ മുൻപിലിരുന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ചെയ്ത തെറ്റിന് പകരമായി അവൻ നിന്നെ കൂടെ കൂട്ടാനല്ലേ ആഗ്രഹിച്ചത്. അവന്റെ ജീവനെങ്കിലും തരാമായിരുന്നില്ലേ… ഗൗരി കരയുന്നതിനിടയിലും ആക്രോശിച്ചു. ഞൊടിയിടയിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാവമാറ്റത്തോടെ സാരംഗിന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും മോചിതയായി ഋതു ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. മിണ്ടരുത് നിങ്ങൾ.. ഇങ്ങനെയാണോ മകനെ വളർത്തുന്നത്. ഇഷ്ടം തോന്നിയാൽ കീഴടക്കേണ്ടത് പെണ്ണിന്റെ മനസ്സാണ് ശരീരമല്ല. നിങ്ങളുമൊരു സ്ത്രീയല്ലേ.. അനുവാദമില്ലാതെ ബലമായി കീഴടക്കുമ്പോൾ അവളനുഭവിക്കുന്ന വേദന നിങ്ങൾക്ക് ഊഹിക്കാവുന്നതല്ലേയുള്ളൂ. നിങ്ങൾക്കറിയാമോ പലപ്രാവശ്യം ഇവനെന്റെ ശരീരം മോഹിച്ചു വന്നിട്ടുണ്ട്. ഓരോ പ്രാവശ്യവും തലനാരിഴയ്ക്കാണ് ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നത്. ചെയ്ത തെറ്റിന് പകരമായി ഏറ്റെടുക്കാൻ വന്നതാണ് പോലും. അവന് കൊതിതീരെ ഭോഗിക്കാനുള്ള വസ്തു അതിനായിരുന്നു എന്നെ വിവാഹം ചെയ്യാമെന്ന് പറഞ്ഞത്. അവന്റെ കാൽക്കീഴിലിട്ട് എന്നെ നരകിപ്പിക്കാൻ. അഥവാ മറ്റു നിവർത്തിയില്ലാതെ അവൾ അവനെ സ്വീകരിച്ചാലും അവളുടെ ശരീരം മാത്രമേ കാണുള്ളൂ.. മനസ്സ് നിർജീവമായിരിക്കും… ആത്മാവ് ആ ശരീരമുപേക്ഷിച്ച് പാലായനം ചെയ്തിരിക്കും. സ്ത്രീകളെ കാണുമ്പോൾ കാമം മൂക്കുമ്പോൾ അവനറിയണം അവന് ജന്മം നൽകിയതും അതേ ശരീരമുള്ള ഒരു സ്ത്രീയാണെന്ന്. പെണ്ണിനെ മാത്രമല്ല ചൊല്ലി വളർത്തേണ്ടത്. പെണ്ണിനെ ബഹുമാനിക്കാൻ ആൺമക്കളെ പഠിപ്പിക്കണം. നേരം വൈകി വീട്ടിൽ വന്നു കയറുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ നേർക്ക് ആയിരം ചോദ്യശരങ്ങളുമായി ചീറി നിൽക്കുമല്ലോ എല്ലാവരും. എന്നാൽ ആണൊന്ന് താമസിച്ചു വന്നാൽ അവൻ എവിടെ ആരുടെ കൂടെയായിരുന്നു.. എന്ത് ചെയ്യുകയായിരുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടോ.. ഗൗരിക്ക് പറയാൻ മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും പത്തുമാസം ഉദരത്തിൽ വഹിച്ച് താൻ ജന്മo നൽകിയ മകനാണ്. ഒരു പുൽക്കൊടി കൊണ്ടുപോലും തല്ലി നോവിക്കാതെ വളർത്തിയവൻ. തന്റെ മാറിലെ ചൂടേറ്റ് വളർന്നവൻ. അവൻ വളരേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന് അവർക്ക് തോന്നി. അവനെന്നും കുഞ്ഞായിരുന്നെങ്കിൽ… തന്റെ സാരിത്തുമ്പിൽ നിന്നും പിടിവിടാതെ അമ്മേ എന്ന് കൊഞ്ചി നടക്കുന്ന കുഞ്ഞ് വേദൂട്ടൻ. വളർന്നതുകൊണ്ടല്ലേ അവൻ മാറിപ്പോയത്. അച്ഛച്ചനും അച്ഛമ്മയും ശ്രീധരനുമെല്ലാം മൗനമായി തേങ്ങുന്നുണ്ട്. അതും തങ്ങളുടെ രക്തം തന്നെയല്ലേ. തങ്ങൾ വളർത്തിയ കുഞ്ഞ്. അനുവാദമില്ലാതെ പെണ്ണിന്റെ ശരീരത്ത് തൊടുന്നവന്റെ ജീവനെടുക്കാൻ ഏറ്റവും അർഹയായത് അവൾ തന്നെയാണ്. ഇവിടെ ഞാനാണ് ശരി. എന്റെ കൈകൊണ്ട് അവസാനിക്കേണ്ടവൻ തന്നെയാണിവൻ. നിയമത്തിന്റെ മുൻപിൽ ഹാജരാക്കി ഇവന്റെ ശരീരം പുഷ്ടിപ്പെടുത്തി സുന്ദരനാക്കി ഇവനെ മിനുസപ്പെടുത്തി എടുക്കേണ്ടതില്ല.. കൊല്ലണം അതാ ഞാൻ ചെയ്തത്. അവൾ സാരംഗിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. എനിക്ക് വേണ്ടി എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല.. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ വേദന കലർന്ന പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് തലമുടിയിൽ കോർത്തു വലിച്ച് ചുവരോട് ചാരിയിരുന്നു സാരംഗ്. എല്ലാം തകർന്നവനെപ്പോലെ. ശ്രീദേവിയും ചിത്രയും കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. നന്ദൻ തളർന്ന് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കൊലപാതകി എന്ന പേര് കൂടി ഇപ്പോഴവളിൽ ചാർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അയാൾ ഓരോ നിമിഷവും നീറുകയായിരുന്നു. ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് പോലീസ് എത്തി. കൊലപാതകം ചെയ്യാനുപയോഗിച്ച വസ്തു കൈവിരൽ പതിയാതെ എടുത്തു ഭദ്രമാക്കി അവർ. അതനുസരിച്ച് അവർ അവളെ സെറ്റിയിലേക്ക് ഇരുത്തി. മാറിൽനിന്നും നീങ്ങിക്കിടന്ന ദാവണി ശരിയാക്കി കൊടുത്തു. താൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ആയിരുന്ന സമയത്ത് വേദ് വന്നതും. സെക്യൂരിറ്റിയെ പറഞ്ഞയച്ചതും ബലമായി അകത്തുകയറി തന്നെ കീഴടക്കാൻ ശ്രമിച്ചതുമെല്ലാം അവൾ വ്യക്തമാക്കി. സെക്യൂരിറ്റിയെ ചോദ്യം ചെയ്തപ്പോൾ വീട്ടിൽ ആരുമില്ലായിരുന്നുവെന്നും വേദ് തന്നെ സാധനം വാങ്ങാൻ അയച്ചുവെന്നും അയാൾ മൊഴി നൽകി. അവളെ ഒരു പോറലുമേൽക്കാതെ തിരിച്ചു കിട്ടും.. പ്രതാപ് ചന്ദ്രൻ അയാളുടെ ചുമലിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. ഋഷിയും സാരംഗും ഓടിവന്നവളെ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു. ഒരിക്കലും വിടില്ലെന്നപോലെ. അവളൊന്ന് തേങ്ങി. തന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നവരാണ്. തനിക്ക് വേണ്ടി കൊല്ലാനും ചാകാനും തയ്യാറായവർ. ഒരാൾ പ്രാണനാണെങ്കിൽ ഒരാൾ പാതിയാണ്. ഹൃദയത്തിൽ തന്നെയാണ് അവരുടെ സ്ഥാനം. അവളുടെ കൈകൾ താലിയിൽ അമർന്നു. കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ മത്സരമെന്നോണം ഒഴുകിയിറങ്ങി.. ഏട്ടൻ കരയല്ലേ.. എല്ലാവരും തകർന്നിരിക്കുകയാ. ഞാൻ ചെയ്തത് എനിക്ക് ശരിയാണ് ഏട്ടാ. എനിക്കറിയാം എന്റെ ജീവിതം ഭദ്രമാക്കാൻ ഏട്ടൻ ചെയ്യാനിരുന്നതാണിത്. തന്നെപ്പോലൊരു പരിശുദ്ധി ഇല്ലാത്തവളെയും കൊലപാതകിയെയുമല്ല അവൻ ജീവിതത്തിൽ കൂടെ കൂട്ടേണ്ടത്. എന്തോ തീരുമാനിച്ചതുപോലെ പൊടുന്നനെ അവൾ ധൈര്യം ആവാഹിച്ചു. കാത്തിരിക്കരുത് എനിക്കായി സാരംഗ്. ഇനിയാ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വരാൻ യോഗ്യതയില്ലാത്തവളാണ് ഞാൻ. വേദ് പറഞ്ഞതുപോലെ മറ്റൊരുത്തന്റെ എച്ചിൽ. മറക്കണം എന്നെ. ഒരിക്കലും തേടി വരികയോ കാത്തിരിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്. സാരംഗിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഋതിക ഒരിക്കലും കടന്നു വരില്ല. നിയപരമായി എന്നിലുള്ള അവകാശo ഞാൻ തന്നെ മാറ്റിത്തരാം. താലി കെട്ടിയെന്നൊരു ബന്ധമേ നമുക്കിടയിലുള്ളൂ. കേവലമൊരു താലിച്ചരടിന്റെ പേരിൽ എന്നിലേക്ക് വരരുത് സാരംഗ്. അവളുടെ വാക്കുകളുടെ കാഠിന്യത്തിൽ അമ്പരന്ന് മുഖമുയർത്തിയപ്പോഴേക്കും അവരിൽനിന്നും മാറി അവൾ മുന്നോട്ട് പോയിരുന്നു. പോലീസിന്റെയും ആളുകളുടെയും മധ്യത്തിലൂടെ കടന്നു ചെന്നവൾ വണ്ടിയിൽ കയറുന്നതും ഒരു പൊട്ടുപോലെ ആ വണ്ടി ദൂരേക്ക് മറയുന്നതും ശില പോലവൻ കണ്ടു നിന്നു. (തുടരും )

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ പ്രണയവീചികൾ : ഭാഗം 27 - നോവൽ എഴുത്തുകാരി: ആർദ്ര നവനീത്‌ അപമാനഭാരത്താൽ വേദിന്റെ മുഖം താഴ്ന്നിരുന്നു. ഇക്കാലമത്രയും എല്ലാവരുടെയും മുൻപിൽ കെട്ടിയാടിയ ആട്ടത്തിന്റെ മുഖപടമാണിന്ന് ഏവർക്കും മുൻപിൽ അഴിഞ്ഞു വീണത്. ഋതു അവളെന്നും ഒരു ലഹരിയായിരുന്നു തന്നിൽ. മറ്റൊരു പെണ്ണിനും ഇടം നേടാൻ കഴിയാത്ത തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ പ്രതിഷ്ഠിച്ച രൂപo. അന്നത്തെ കൂട്ടുകാരന്റെ വാക്കുകൾ.. അവൾ അകന്നു പോകുമോ എന്ന അനാവശ്യമായ ചിന്തകൾ ഇതെല്ലാമായിരുന്നു അന്നവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ കാരണമായത്. അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ ഉടൻ തന്നെ അവളുടെ വിവാഹം നടത്താൻ എല്ലാവരും ശ്രമിക്കുമെന്നും അതുവഴി എങ്ങനെയെങ്കിലും അവളെ കൂടെ കൂട്ടാമെന്നും വിചാരിച്ചു. എന്നാൽ വാടിത്തളർന്ന് കിടക്കാതെ അവൾ കരുത്തോടെ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. എല്ലാവരിൽ നിന്നുമകന്നു. കാണുമ്പോഴെല്ലാം മോഹമുണർത്തിക്കൊണ്ടവൾ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ തവണയും തന്റെ പിടിയിൽനിന്നും പരൽമീൻ പോലെ വഴുതിപ്പോകുമ്പോഴും അവളോടുള്ള മോഹവും ആവേശവും കൂട്ടിയിട്ടേയുള്ളൂ. പ്രണയവും പകയും വാശിയും ഒക്കെ കലർന്നൊരു വികാരമായിരുന്നു അവളോട്. ശരീരം പിടിച്ചടക്കിയാൽ പെണ്ണ് കൈപ്പിടിയിലൊതുങ്ങുമെന്ന് വിചാരിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ആ ധാരണകൾ തെറ്റായിരുന്നുവെന്ന് ഓരോ നിമിഷവും അവൾ തെളിയിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ നന്ദൻ അമ്മാവന്റെ മനസ്സിൽ കയറിക്കൂടി ഋതുവിനെ സ്വീകരിക്കാമെന്ന് അറിയിച്ചു. എന്നാൽ അവൾ എതിർത്തു. അവളുടെ എതിർപ്പുകൾ അമ്മാവൻ വകവയ്ക്കില്ലെന്ന് അറിയാമായിരുന്നതിനാൽ അവൾ തന്റേതാകുമെന്ന് അടിയുറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. എന്നാൽ എല്ലാം തകർത്തത് അവനാണ് സാരംഗ്. വേദിന്റെ കണ്ണുകൾ വൈരപ്പൊടി വീണതുപോലെ പുകഞ്ഞു. അന്നവന്റെ നെഞ്ചിലവൾ കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സമനില തെറ്റുമെന്ന് തോന്നിയതാണ്. ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്ന പ്രണയം മനസ്സിനെ ഉലച്ചിരുന്നു. അവളുടെ വേദിന്റെ കൈപ്പാട് തെളിഞ്ഞ ചുവന്നു തിണർത്ത കവിളും അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ മുടിയും വസ്ത്രങ്ങളും അയാൾ വേദനയോടെ നോക്കിക്കണ്ടു. മകളുടെ വാക്കുകൾക്ക് ചെവിയോർക്കാതെ ബന്ധുക്കളുടെ വാക്കുകൾക്ക് വില നൽകിയതിൽ അയാൾ ആത്മാർത്ഥമായി പശ്ചാത്തപിച്ചു. താൻ ജന്മം നൽകിയ കുഞ്ഞാണ്.. തന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ പിടിച്ചു പിച്ചവച്ച.. തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് താൻ ഉറക്കിയ മകൾ.. എന്നിട്ടും അത്രയും വലിയൊരു ദുരന്തം മകൾക്ക് സംഭവിച്ചിട്ടും അവളെ ചേർത്തു പിടിക്കാതെ അവഗണിച്ച മഹാപാപി. അച്ഛന്റെ നിറഞ്ഞ മിഴികളും കുറ്റബോധം കാരണം നീറിപ്പുകയുന്ന മനസ്സും അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. തന്റെയുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു നീറ്റൽ പടരുന്നത് അവളറിഞ്ഞു. ജന്മം നൽകിയ കുഞ്ഞിനെ വിശ്വസിക്കാൻ കൂട്ടാക്കാത്തവനാണ് ഞാൻ. ചേർത്തുപിടിച്ച് ആത്മവിശ്വാസം പകരുന്നതിന് പകരം വാക്കുകൾ കൊണ്ട് നോവിച്ചിട്ടേ ഉള്ളൂ. തളർത്താൻ നോക്കിയിട്ടേയുള്ളൂ.. എന്തിനും കുറ്റം മാത്രമേ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുള്ളൂ.. ഒരച്ഛനെന്ന നിലയിൽ പരാജയമായിപ്പോയി മോളേ ഈ നന്ദൻ മേനോൻ… ഗാംഭീര്യം നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിനുപകരം ആ സ്വരം ഇടറിപ്പോയിരുന്നു. അച്ഛാ.. സഹിക്കാനാകാതെ അവൾ ആ വായ കൈകളാൽ മറച്ചു. അന്നും ഇന്നും ഋതുവിന് അച്ഛനെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. വേദന തോന്നിയിട്ടുണ്ട് അച്ഛൻ മനസ്സിലാക്കാത്തതിൽ… ഒന്ന് ചേർത്ത് പിടിച്ചെങ്കിലെന്ന് ആശിച്ചിട്ടുണ്ട് . എങ്കിലും ഒരിക്കലും ഒരു തരിമ്പുപോലും ഇഷ്ടം കുറഞ്ഞിട്ടില്ല.. എന്റച്ഛനെ ഞാൻ വെറുത്തിട്ടുമില്ല… വിമ്മിക്കരയുന്ന മകളെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് നെറുകയിൽ ചുണ്ടമർത്തി അയാൾ. എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടമായെന്ന് കരുതിയ അച്ഛന്റെ വാത്സല്യചൂരിൽ അവൾ അലിഞ്ഞു നിന്നു. കണ്ടുനിന്ന ശ്രീദേവിയുടെയും ഋഷിയുടെയും മിഴികൾ ഒരുപോലെ നനഞ്ഞു. ഒരരികിലായി എല്ലാം കണ്ട് പുഞ്ചിരിയോടെ നിന്ന സാരംഗിനെ നന്ദൻ കൈയുയർത്തി തന്റെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു. മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ഒത്ത ശരീരമുള്ള സുമുഖനായ ചെറുപ്പക്കാരനെ നന്ദൻ ആപാദചൂഡം വീക്ഷിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അലയടിക്കുന്ന പ്രണയവും കരുതലും അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഋഷി പറഞ്ഞു എല്ലാം.. എന്റെ മകളുടെ മനസ്സിനെ തൊട്ടറിഞ്ഞ.. അവളെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്ന.. അവളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തിയ സാരംഗിനെ കുറിച്ചെല്ലാം. അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ ധിക്കരിക്കാനാകാതെ എന്നാൽ വേദിന് മുൻപിൽ തല കുനിക്കാതിരിക്കാൻ സ്വയം അവസാനിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായിനിന്ന എന്റെ മോളെ രക്ഷിക്കാൻ താലി എന്ന കവചം അവൾക്ക് നൽകിയതിനെപ്പറ്റി… ഋതുവിന്റെ മിഴികൾ പിടപ്പോടെ സാരംഗിൽ പതിഞ്ഞു. അച്ഛനെ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ.. ഋഷിയെട്ടനെയും സാരംഗിനെയും കൊലപാതകി എന്ന പട്ടം ചാർത്താതിരിക്കാൻ താൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴി. വേദ് എന്ന നീചൻ തന്റെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തുന്നതിന് മുൻപ് സ്വയം ജീവൻ ത്യജിക്കണമെന്ന്. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഉടൻ തന്നെ അവൻ താലി കൊണ്ട് സംരക്ഷിച്ചതും. നിന്റെ വെള്ളാരംകണ്ണുകൾ അതിൽ നിന്റെ മനസ്സ് കാണാൻ സാധിക്കുമെനിക്ക്.. വിട്ടുപോകാനല്ല എന്നുമെന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു വയ്ക്കാനാണ് ആഗ്രഹിച്ചത് പെണ്ണേ. നീയില്ലാതെ സാരംഗ് പൂർണ്ണനാകില്ല. ആലിലത്താലി കൊണ്ട് നിന്നിലെ അധികാരം ആവാഹിച്ചെടുത്തവനാണ് ഞാൻ. ആത്മാവ് തൊട്ടറിഞ്ഞ പ്രണയം. നിന്റെ കഴുത്തിലെ എന്റെ നാമം ആലേഖനം ചെയ്ത താലി ഏഴ് ജന്മങ്ങളിലും നീയെന്റേതാണെന്നുള്ള വാഗ്ദാനം കൂടിയാണ്. ഋതു ഇല്ലാതെ സാരംഗോ സാരംഗില്ലാതെ ഋതുവോ ഇല്ലെന്ന തിരിച്ചറിവാണ് നമ്മുടെ പ്രണയം. എനിക്കായി പിറന്നവൾ.. ദൈവം എനിക്കായി കരുതിവച്ച കനി. അവന്റെ മിഴികൾ അവളുമായി മൗനമായി സംവദിച്ചു. കൂടുതലൊന്നും പറയാനില്ലാതെ ബന്ധുക്കൾ നിശബ്ദത പാലിച്ചു. വേദ് ആകും ഇതിന്റെ പിന്നിലെന്ന് ആരും ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. കാരണം അവർക്കിടയിൽ അവൻ കെട്ടിപ്പടുത്തിയ വിശ്വാസം അത്രമേൽ വലുതായിരുന്നു. തന്റെ മകൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് പകരമായി അവൻ ചാർത്തുന്ന താലി അതിനൊരു പരിഹാരമാണെന്ന് ചിന്തിച്ചിരുന്നു ഗൗരി. നന്ദന് മുൻപിൽ ഉയർന്നുനിന്നിരുന്ന ശിരസ്സ് കുനിക്കേണ്ടി വന്നു. മക്കൾ തെറ്റുകാരെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ അവസ്ഥ ദയനീയമാണെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കുടുംബത്തിലെ ഈ തലമുറയിലെ ആദ്യത്തെ വിവാഹമാണ്. അത് നാടറിഞ്ഞ് നടത്തണം. നിശ്ചയിച്ച മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ സാരംഗ് ഒരിക്കൽക്കൂടി താലി ചാർത്തട്ടെ… അച്ചാച്ചന്റെ വാക്കുകളായിരുന്നു.. എല്ലാവർക്കും സമ്മതമായിരുന്നു. ഋഷി സാരംഗിനെ ആലിoഗനം ചെയ്തു. ശ്രീദേവി മകളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. അവരിലെ അമ്മ സന്തോഷിച്ച നിമിഷങ്ങൾ. ആ സന്തോഷത്തിനിടയിൽ എല്ലാവരും അൽപനേരം വേദിനെ മറന്നു. എന്നാൽ അവന്റെ ഭാവമാറ്റം ഒരാൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ മുഖത്തെ പക കത്തി ജ്വലിക്കുന്നത് ആ വ്യക്തി കണ്ടു. തനിക്ക് കിട്ടാതെ പോയത് ആർക്കും കിട്ടാൻ പാടില്ലെന്ന ദുഷ്ചിന്ത അവനിൽ നിറഞ്ഞു. പരസ്പര സ്നേഹത്താലും വിശ്വാസത്തിലുo കെട്ടിപ്പടുക്കേണ്ട പവിത്രമായ ഉടമ്പടിയാണ് വിവാഹമെന്നും സ്നേഹമെന്നത് ഒരു വ്യക്തിക്ക് മാത്രം തോന്നേണ്ടതല്ലെന്നും ബലമായി പിടിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുന്നതല്ല പ്രണയമെന്നും അപ്പോഴവൻ മനഃപൂർവം വിസ്മരിച്ചു. പകയും വാശിയും വൈരാഗ്യവും ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ച മനസ്സിൽ മറ്റൊന്നിനും സ്ഥാനമില്ലല്ലോ. തനിക്ക് നേടിയെടുക്കാൻ കഴിയാത്തതിനെ മുച്ചൂട് നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരും ഇന്നീ സമൂഹത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നല്ലോ. ഋതുവിന്റെ മുഖത്തെ സന്തോഷം ഇനി വേണ്ട. അവൾ കരയണം. പ്രണയം എന്ന വാക്ക് കേട്ടാലവൾ ഭയക്കണം. സ്നേഹം അവൾക്കന്യമാകണം… അവന്റെ മനസ്സ് മന്ത്രിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം അവന്റെ മിഴികൾ നാലുചുറ്റും ഓടിനടന്നു. ഒടുവിൽ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ ഫ്രൂട്ട്സ് മുറിക്കാൻ വച്ച കത്തിയിൽ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി . അതവൻ കൈപ്പിടിയിലൊതുക്കി. വന്യമായ ഭാവത്തോടെ സാരംഗിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി പിന്നിലൂടെ ആ കത്തി ചലിച്ചു. വീട് പോലും വിറച്ചുപോകുന്ന സ്വരത്തിൽ മുറിവേറ്റതിന്റെ അലർച്ചയും ബാക്കിയുള്ളവരുടെ നിലവിളിയും ആ വീട്ടിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. വെളുത്ത മാർബിളിൽ പരന്നൊഴുകുന്ന രക്തം കണ്ട് എല്ലാവരും അന്തിച്ചു നിന്നു.. (തുടരും )