#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ അനുരാഗം : ഭാഗം 24 എഴുത്തുകാരി: അഞ്ജലി അഞ്ജു ഫോൺ എടുത്ത് അനുവിന് ഡയൽ ചെയ്തു. “ഹലോ..?” “ഡീ ഞാനാ നിന്റെ ഭാവി കെട്ടിയോൻ.” “ആരാടോ താൻ?” “താനോ ചേട്ടാ എന്ന് വിളിക്കെടി.” “റിഷിയേട്ടനാണോ?” “ആഹാ മനസിലായല്ലോ? നീ ആള് കൊള്ളാല്ലോ? നീ മിടുക്കിയാണ്. അല്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാകുവോ? പക്ഷെ നിനക്ക് ആ കോന്തനെ അല്ലേ ഇഷ്ടം.” “ഏട്ടൻ മദ്യപിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലേ? ഇപ്പോൾ സംസാരിച്ചാൽ ശെരിയാകില്ല. ഞാൻ വെക്കുവാ.” “വെച്ചാൽ ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ കേറി വന്നു പറയും. റിഷിക്ക് ആരെയും പേടിയില്ല. എനിക്ക് ഒരു കാര്യമേ പറയാനുള്ളു നീ ആരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടാലും റിഷി മാത്രേ നിന്റെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടുള്ളൂ.” “അത് താൻ മാത്രം വിചാരിച്ചാൽ പോരല്ലോ.” “ആഹ് ഞാൻ മാത്രം വിചാരിച്ചാൽ മതി. നിനക്ക് വലിയ ഒരു വിചാരമുണ്ട് നീ എന്തോ സംഭവമാണെന്ന്. റിഷിക്ക് വേറെ പെണ്ണുങ്ങളെ കിട്ടാഞ്ഞിട്ടല്ല. ആദ്യായിട്ട് നിന്നോടാണ് ഇഷ്ടം തോന്നിയത്. നിന്നെ തന്നെ കെട്ടണം അതെന്റെ വാശിയാ.” “ഡാ അവൾ ഫോൺ വെച്ചെടാ. നമുക്ക് അവളുടെ വീട്ടിൽ പോകാം.” “ആഹ് പോകാം. പോകാൻ പറ്റിയ കോലമാണ്. നിന്നെ എങ്ങനെ നിന്റെ വീട്ടിൽ ആക്കും എന്നാ ഞാൻ ഓർക്കുന്നെ. നീ വന്നേ ഇന്നത്തേക്ക് ഇത് മതി.” ശേ എന്നാലും പാതിരാത്രി കള്ളും കുടിച്ചു ഒരു പെണ്ണിനോട് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയാമോ? പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ എന്നെ കെട്ടുമെന്ന്.. അതിന് എന്റെ ഇഷ്ടം കൂടെ വേണ്ടേ? അല്ലെങ്കിലും പൈസ ഉള്ളതിന്റെ അഹങ്കാരം ആവും. സ്വന്തം കാര്യം നടത്തിയെടുക്കാൻ സമർത്ഥൻ ആണല്ലോ. ഇനി ഇപ്പോൾ ശ്രീയേട്ടൻ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചാലും ഇയാളെ ഞാൻ കെട്ടില്ല നോക്കിക്കോ. നാളെ ശ്രീയേട്ടനെ കാണാൻ പോവേണ്ടതാണ്. കാർത്തി ചേട്ടനോട് ചോദിച്ചു അഡ്രസ് ഒക്കെ ഒപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. കാർത്തി ചേട്ടൻ ഒരിക്കൽ അവിടെ പോയിട്ടുണ്ട്. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്ന് കുറച്ചു ഉള്ളിലേക്ക് നടക്കണം. കാട് പിടിച്ച സ്ഥലം ആണെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു. അതൊക്കെ എങ്ങനെ എങ്കിലും മാനേജ് ചെയ്തോളാം ഞാൻ വരണ കാര്യം ഏട്ടനോട്‌ പറയരുതെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നാളെ പോകുമ്പോൾ കൊടുക്കാനുള്ള കാർഡ് ഒക്കെ ഒന്നൂടെ എടുത്തു വെച്ചു. ഉറക്കം വരാത്തത് കൊണ്ട് റൂമിൽ ഉലാത്തൽ തന്നെയായിരുന്നു പണി. മൂന്ന് നാല് തവണ സ്ഥലം എത്താറായോ എന്ന് ചോദിച്ചത് കൊണ്ടാവും സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തും മുന്നേ തന്നെ അടുത്ത സ്റ്റോപ്പ്‌ ആണെന്ന് കണ്ടക്ടർ പറഞ്ഞത്. കാർത്തി ചേട്ടൻ പറഞ്ഞത് പോലെ ഒരു നാട്ടിൻപുറം ആയിരുന്നു അത്. അധികം ആൾത്തിരക്ക് ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. അടുത്തു കണ്ട കടയിൽ ചോദിച്ചു വഴി ഒന്ന് കൂടെ കൃത്യമാക്കി. ഈശ്വരാ എന്താകുമോ എന്തോ? SSLC റിസൾട്ട്‌ നോക്കാൻ പോയപ്പോൾ മാത്രേ ഇങ്ങനൊരു അനുഭവം ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ. ഫോണെടുത്തു പാറുവിനെ ഒന്നൂടെ വിളിച്ചു. ഇതിനോടകം പത്തു തവണ എങ്കിലും വിളിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. അത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല അവൾ പറയുവാ ഒന്നും പറയാതെ തിരിച്ചു പോരാൻ. ദുഷ്ട! ധൈര്യം തരാൻ ഉള്ളതിന്.. എന്തും വരട്ടെ ഇന്ന് രണ്ടിൽ ഒന്ന് അറിയാല്ലോ. അകത്തേക്ക് കടന്നതും ഒരു അറുപതു വയസൊക്കെ ഉള്ള ആള് അവിടെ മുറ്റം വൃത്തിയാക്കുന്നത് കണ്ടു. എന്നെ കണ്ടതും ചൂലൊക്കെ മാറ്റി അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഞാൻ ശ്രീയേട്ടന്റെ കൂട്ടുകാരി ആണെന്നും ഏട്ടനെ കാണാനാണ് വന്നതെന്നും പറഞ്ഞപ്പോൾ ഏട്ടൻ പുറകു വശത്തുള്ള ഔട്ട്‌ ഹൗസിലാണ് വരുമ്പോൾ നിക്കാറുള്ളതെന്ന് പറഞ്ഞു. എല്ലാവരും വരുമ്പോളാണ് തറവാട്ടിൽ നിക്കുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും എങ്ങനെ താമസിക്കാൻ ആണ് ഇതൊക്കെ വൃത്തിയാക്കാൻ നല്ല ബുദ്ധിമുട്ടാവും. ശേ ഇതിനുള്ളൊക്കെ കാണണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ അനു നീ തറവാട് കാണാൻ ആണോ വന്നത്? ഞാൻ വേഗം ഏട്ടനെ പറ്റി അയാളോട് ചോദിച്ചു. എനിക്ക് അറിയാവുന്ന കാര്യമേ പുള്ളിക്കും അറിയൂ ആരോടും മിണ്ടില്ല. റൂമിൽ തന്നെ ഓരോ പടങ്ങൾ വരച്ചു ഇരിക്കും. ഏട്ടൻ നന്നായി വരക്കും എന്ന് നേരത്തെ അറിയാമെങ്കിലും വരച്ചതൊന്നും ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ല. ഞാൻ ഔട്ട്‌ ഹൗസിലേക്ക് നടന്നു. തറവാടിന് പുറകിലായി ഒരു ചെറിയ പൂന്തോട്ടം ഉണ്ട്. അത്രക്ക് വൃത്തിയൊന്നും ഇല്ല. ആൾതാമസം ഇല്ലാത്തോണ്ട് ആവും കാട് പോലെ കുറേ ചെടികൾ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. ചിലതൊക്കെ പൂത്തിട്ടും ഉണ്ട്. അതിന് ഇടയിലൂടെ നടന്നു ചെല്ലുന്നത് ഔട്ട്‌ ഹൗസിലേക്കാണ്. അത്രക്ക് പഴക്കം ഒന്നുമില്ലാത്ത കെട്ടിടം ആയിരുന്നു അത്. അത്യാവശ്യം ഒരു രണ്ടു മൂന്നു മുറികൾ ഉണ്ടാവും. അതിനു മുന്നിൽ ചെന്നതും കാലു വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്ത് പറഞ്ഞു വിളിക്കും. ഞാൻ പതിയെ വാതിലിൽ മുട്ടി നോക്കി. എന്തൊരു മണ്ടിയാ കാളിംഗ് ബെൽ അടിക്കാതെ വാതിലിൽ മുട്ടുന്നു. ഞാൻ ബെല്ലൊക്കെ അടിച്ചു നോക്കിയിട്ടും അനക്കം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ചു നേരം കൂടെ അവിടെ നിന്നിട്ട് ഞാൻ ഏട്ടനെ വിളിച്ചാലോ എന്ന് കരുതി നിന്നപ്പോൾ നേരത്തേ കണ്ട അയാൾ വരുന്നത് കണ്ടു. ഏട്ടൻ ദൂരെ എങ്ങും പോകാറില്ല അടുത്ത് ഒരു ഗ്രൗണ്ടിൽ കളി കാണാൻ പോയതാവും എന്ന് പറഞ്ഞു. വാതിൽ ചാരിയിട്ടേ ഉണ്ടാവുള്ളു അകത്തു കയറി ഇരുന്നോളു ഏട്ടനെ അയാൾ പറഞ്ഞു വിട്ടേക്കാം എന്നും പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അയാൾ പുറകിലേക്ക് ചെടികൾക്ക് ഇടയിലൂടെ പോവുന്നത് കണ്ടു. എങ്കിലും എങ്ങനെ ഈ കാട് പിടിച്ച സ്ഥലത്ത് ഇവർ ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നു. ഇഴ ജന്തുക്കൾ ഉണ്ടാവില്ലേ. ശ്രീയേട്ടനെ സമ്മതിക്കണം ഒറ്റക്ക് ഇവിടെങ്ങനെ രാത്രി കിടക്കും. പകലായിട്ട് പോലും എനിക്ക് പേടി വരുന്നു. ശ്രീയേട്ടൻ വന്നിട്ട് കയറാം എന്ന് വെച്ചു കുറച്ചു നേരം ഞാൻ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെയാണ് ഏട്ടൻ വരും മുന്നേ അകത്തു കയറി സർപ്രൈസ് കൊടുക്കാം എന്ന് വെച്ചത്. ഞങ്ങൾ സെറ്റ് ആകുമെങ്കിൽ tik tokil ഒക്കെ ഇട്ട് വൈറൽ ആവാല്ലോ. ഇതൊക്കെ നേരത്തേ ഓർത്തിരുന്നെങ്കിൽ വല്ല ബട്ടൺ ക്യാമറയുമായി വന്നാൽ മതിയായിരുന്നു. സമയം കിട്ടിയില്ല എല്ലാം പെട്ടെന്ന് ആയിരുന്നില്ലേ. പതിയെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. ഒരു ചെറിയ ഹാൾ ആയിരുന്നു അത്. അത്യാവശ്യം വൃത്തിയൊക്കെ ഉണ്ട്. ഫിത്തിയിൽ നല്ല ഒരു പെയിന്റിംഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഷെൽഫിൽ കുറച്ചു ബുക്കുകൾ ഇരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഫോണിൽ വീഡിയോ ഓൺ ആക്കി ഷെൽഫിൽ റൂം കാണത്തക്ക വിധം കൊണ്ട് വെച്ചു. ആഹാ അതേതായാലും സെറ്റ് ആയി. പിന്നീട് ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു നോക്കി. ഏട്ടന്റെ റൂം ഒക്കെ ഒന്ന് കണ്ടു നോക്കാം എന്ന് വെച്ചു. മറ്റൊരാളുടെ വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് ഇങ്ങനൊക്കെ ചെയ്യുന്നത് ശെരിയാണോ. അതൊന്നും വേണ്ട. ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കാം. കുറച്ചു നേരം നോക്കി നിന്നിട്ടും ഏട്ടനെ കാണാതെ ആയപ്പോൾ വിരസത തോന്നി. എത്രയെന്നു വെച്ചാ ഫോൺ പോലും ഇല്ലാതെ ഇങ്ങനെ നിക്കുന്നത്. ഞാൻ അടുത്ത റൂമിലേക്ക് എത്തി നോക്കി. ഏതായാലും നോക്കി കളയാം. വാതിൽ തുറന്ന് ഞാൻ ആ റൂമിൽ കയറി. ഒരു സൈഡിലായി കട്ടിൽ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിൽ ഏട്ടന്റെ ഷർട്ട് കിടക്കുന്നു. ഞാൻ അത് എടുത്തു. നല്ല സുഗന്ധം ആയിരുന്നു അതിന്. എനിക്ക് പരിചിതമായിരുന്നു ആ ഗന്ധം. അന്ന് കോളേജിൽ വെച്ച് ഞാനറിഞ്ഞ.. അത് തന്നെ എന്റെ ഊഹം വെറുതെ ആയിരുന്നില്ല. അന്ന് ശ്രീയേട്ടൻ ആയിരുന്നിരിക്കണം അത്. എനിക്ക് വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. എന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഓരോന്നും സഫലമായി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. റൂമിൽ ഒരു വശത്തായി മേശയും കസേരയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനു മുകളിൽ കുറേ പേപ്പറുകൾ ചിതറി കിടന്നിരുന്നു. എന്തോ ഒന്ന് ഏട്ടൻ വരയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മേശയുടെ വലിപ്പു തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിലും നിറയെ ചിത്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കൂടുതലും പെൺകുട്ടികളുടെ ചിത്രം ആയിരുന്നു. ദുഷ്ടൻ ഈ ലോകത്തുള്ള എല്ലാ പെൺപിള്ളേരെയും വരച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. അതിൽ ഒരു ചിത്രം ഏട്ടനും ഒരു പെൺകുട്ടിയും കൂടെ ഉള്ളതായിരുന്നു. ഇതാവും നമ്മുടെ തേപ്പ്കാരി. മ്മ് കൊള്ളാം ഒടുക്കത്തെ ലുക്ക്‌ ആണ്. വെറുതെയല്ല ഇങ്ങേരു വീണത്. അപ്പോളാണ് അതിൽ ഒരു ചിത്രത്തിൽ എന്റെ കണ്ണുടക്കിയത്. ആ ചിത്രത്തിലെ പെൺകുട്ടിക്ക് എന്റെ മുഖ സാദൃശ്യം ആയിരുന്നു. ഞാൻ ഓണം സെലിബ്രേഷനു പോയപ്പോൾ ഇട്ടിരുന്ന ഡ്രസ്സ്‌ ആയിരുന്നു. എന്തോ വിഷമത്തിൽ നിൽക്കുന്ന എന്നെ അതേ പോലെ പകർത്തി വരച്ചിരുന്നു. സന്തോഷം കൊണ്ടോ സങ്കടം കൊണ്ടോ എന്റെ കണ്ണു നിറഞ്ഞു. ഏട്ടനിതൊന്നും പുറത്ത് കാണിക്കാതെ എങ്ങനെ നടക്കുന്നു. ഞാൻ വീണ്ടും ആർത്തിയോടെ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കി. അങ്ങനെ ഓരോന്നും നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോളാണ് മറ്റൊരു ചിത്രത്തിൽ എന്റെ കണ്ണുടക്കിയത് ഒരു പെൺകുട്ടി ഉറങ്ങുന്ന പോലെ കിടക്കുന്നതായിരുന്നു ചിത്രം. പക്ഷെ ആ കുട്ടിയെ എനിക്ക് പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നു. എവിടെയാണ് കണ്ടിട്ടുള്ളതെന്ന് അറിയില്ല. കുറേ നോക്കിയതിനു ശേഷം അടുത്ത ചിത്രം കണ്ടതും എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ കടന്നു പോയി. തുടരും……

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ അനാഥ : ഭാഗം 29- അവസാനിച്ചു എഴുത്തുകാരി: നീലിമ അന്ന് വൈകിട്ട് ഞങ്ങൾ എല്ലാരും കൂടി സംസാരിച്ചിരുന്നപ്പോൾ മഹിയെട്ടന് ഒരു unknown നമ്പറിൽ നിന്നും കാൾ വന്നു… “പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പർ ആണല്ലോ? ” പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മഹിയേട്ടൻ കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു. “ഹലോ… ” ……. “അതേ… ആരാണ്?? ” …… “അതേ സാർ… ” …… “ഇന്നോ?  തീർച്ചയായും വരാം സാർ…. ” …… “ok സാർ…. ” കാൾ അവസാനിപ്പിച്ചു മഹിയേട്ടൻ അപ്പൂനെ നോക്കി… “അപ്പുക്കുട്ടാ… നീ എന്റെ നമ്പർ IG സാറിനു കൊടുത്തിരുന്നോ?? ” “മ്മ്… കൊടുത്തു മഹിയേട്ടാ… ഇന്നലെ എന്നോട് ചോദിച്ചു… ഞാൻ മഹിയെട്ടനോട് പറയാൻ മറന്നു പോയി… ” “ഏയ്.. അത് സാരമില്ല… അദ്ദേഹത്തിന് എന്നെ ഒന്നും കാണണമെന്ന്… ഇന്ന് വൈകിട്ട് 5 മണിക്ക്… ” “ig  സാറെന്തിനാ മഹിയേട്ടനെ കാണുന്നത്??? ” “അതെനിക്കറിയില്ല… അപ്പുനറിയുമോ?? ” മഹിയേട്ടൻ ചിരിയോടെ അപ്പൂനെ നോക്കി… “ഇല്ല മഹിയെട്ട… സാർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല… ” “എനിക്ക് ചെറിയ ഒരൂഹം ഉണ്ട്… ശരിയാകാനാണ് സാധ്യത… ” “എന്താ മഹിയേട്ടാ??? ” “സാറിന്റെ മക്കൾ?? ” “ഒരു മകനും ഒരു മകളും ആണെന്ന് തോന്നുന്നു… വ്യക്‌തമായിട്ടൊന്നും അറിയില്ല. ” “എന്റെ ഊഹം ശരിയാണെങ്കിൽ ആ പെൺകുട്ടി മാരീഡ് ആയിരിക്കില്ല… ” “അതൊന്നും എനിക്കറിയില്ല ഏട്ടാ… ” “എന്തായാലും ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ കാണട്ടെ… ” വയ്കിട്ട് മഹിയേട്ടൻ IG സാറിനെ കാണാൻ പോയി. മാഹിയേട്ടന്റെ ഊഹം ശരിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകളേ അപ്പൂനെ ഏൽപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ആഗ്രഹമുണ്ടത്രെ ! അത് അപ്പുനോട് നേരിട്ട് പറയാൻ അദ്ദേഹത്തിന് മടി.. അതാണ്‌ മഹിയേട്ടനെ വിളിച്ചത്… “അപ്പൂന് ഇഷ്ടക്കുറവൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല… ഇതറിഞ്ഞാൽ അവൻ നാളെ തന്നെ കല്യാണം വേണമെന്ന് പറയും.. താൻ നോക്കിക്കോ… ” “അതിന് അവനു കുട്ടിയെ ഇഷ്ടം ആകണ്ടേ?? ” “ഇഷ്ടമായിക്കഴിഞ്ഞല്ലോ?? ” “ങേ….” “ഞാൻ കുട്ടീടെ ഫോട്ടോ കണ്ടു. നമ്മുടെ കുഞ്ഞാറ്റയെ കാണിക്കുന്ന ഡോക്ടർ ഇല്ലേ?  ഡോക്ടർ അഞ്ജന… അതാണ്‌ ആള്… അപ്പു ഇച്ഛിച്ചതും IG കല്പിച്ചതും അഞ്ജന ആയത് കൊണ്ട് രോഗിക്ക്… അല്ല അപ്പൂന് എതിർപ്പൊന്നും ഉണ്ടാകാൻ വഴിയില്ല.. പിന്നെ ഞാൻ അപ്പൂനെ ആദ്യം കണ്ടപ്പോ കൂടെ ഈ IG യും ഉണ്ടായിരുന്നു. അന്നേ അയാള് ഇവനെ വിടാതെ പിടിച്ചിരിക്കുവായിരുന്നു.. കാരണം ഇപ്പോഴല്ലേ മനസ്സിലായത്… ” മഹിയേട്ടൻ പറഞ്ഞത് പോലെ അപ്പൂന് എതിർപ്പൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നാളെ തന്നെ കല്യാണം നടത്തുന്നതല്ലേ നല്ലത് എന്നുള്ള ഭാവമായിരുന്നു അവനു. മഹിയേട്ടൻ അച്ഛനോട് സംസാരിച്ചു. അച്ഛനും പൂർണ സമ്മതം… ജാതകപ്പൊരുത്തം നോക്കാൻ പോയപ്പൊഴായിരുന്നു കുഴപ്പം…പത്തിൽ പത്തു പൊരുത്തമുണ്ട്… പക്ഷെ പെൺകുട്ടിയ്ക്ക് സമയം മോശമാണത്രെ ! അത് കൊണ്ട് നിശ്ചയം ഉടനെ… വിവാഹം മൂന്ന് വർഷം കഴിഞ്ഞ്… കേശുവിനായിരുന്നു ഏറെ സന്തോഷം.. അവന്റെ ചേട്ടായിടെ കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചില്ലേ…. ഇടയ്ക്ക് അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു.. “ഹൊ… ചേട്ടായിടെ ഒരു ഭാഗ്യം… ലൈസെൻസ് കിട്ടിയില്ലേ?  ഇനി മൂന്ന് വർഷം പ്രേമിച്ചു നടക്കാല്ലോ?  ആരും ഒന്നും പറയില്ല… ആരെയും പേടിക്കേം വേണ്ട.. ” “മുട്ടേന്നു വിരിഞ്ഞില്ല.. അതിന് മുന്നേ ചെക്കന്റെ വർത്താനം കേട്ടില്ലേ.? ” ഞാൻ കളിയായി അവന്റെ ചെവിയിൽ ചെറിയ കിഴുക്ക് കൊടുത്ത്.. 💥💥💥💥💥💥💥💥 ദിവസങ്ങൾ വേഗം കടന്നു പോയി… അപ്പുവിന്റെ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞു… അവൻ തിരുവനതപുരത്തു ഒരു വില്ല വാങ്ങി. അച്ഛനും കേശുവും ഇപ്പൊ അവിടെയാണ് താമസം.. അത് കൊണ്ട് എപ്പോ കാണാൻ തോന്നിയാലും അവർ ഉടനെ ഓടിയെത്തും….. ഇടയ്ക്ക് ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്കും പോകും…. 💥💥💥💥💥💥💥 മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം… അടുത്ത മാസം അപ്പുന്റെ കല്യാണമാണ്….. ആർഭാടമായി നടത്തണമെന്നാണ് അഞ്ജന മോളുടെ വീട്ടുകാരുടെ ആഗ്രഹം… ഞങ്ങളും എതിര് നിന്നില്ല… വിവാഹത്തിന് മുന്നേ ഫാദറിനെ ഒന്ന് കൂടി കാണണമെന്ന് അപ്പു ആഗ്രഹം പറഞ്ഞു… അദ്ദേഹം പഴയതിലും ഭംഗിയായി ഓർഫനേജിന്റെ പ്രവർത്തനം പുനരാരംഭിച്ചതായി പറഞ്ഞിരുന്നു… അതിനു ശേഷം അങ്ങോട്ട് പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഇന്ന് ഓർഫനേജിലേയ്ക്ക് പോവുകയാണ്… ഫാദറിനെ കാണാൻ… ഞാനും മാഹിയെട്ടനും കുഞ്ഞാറ്റയും അപ്പുവും അഞ്ജനയും…. അഞ്ജന അപ്പുവിന് നല്ലൊരു കൂട്ടായിരിക്കുമെന്നു ഞങ്ങൾക്ക് ഇതിനോടകം മനസ്സിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു… ഫാദറിനടുത്തു ഞങ്ങൾ ചെല്ലുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ ഒരു കുറുമ്പനും ഉണ്ടായിരുന്നു… വെളുത്തു തുടുത്ത ഒരു സുന്ദരൻ… കുഞ്ഞി കണ്ണുകളും ചുരുണ്ട മുടിയും കുഞ്ഞു നുണക്കുഴിയും ഒക്കെയായി ഒരു കുട്ടിക്കുറുമ്പൻ… കഷ്ടിച്ച് ഒരു വയസ്സ് പ്രായം ഉണ്ടാകും. ഫാദറിന്റെ കയ്യിൽ ഇരുന്നു ഉറക്കെ കരയുകയാണാള്… ഫാദറും അടുത്ത നിൽക്കുന്ന സിസ്റ്ററും കൂടി സമാധാനിപിപ്പിക്കാൻ ആകുന്നതും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്… പക്ഷെ കുഞ്ഞൻ വാശിയിലാണ്… ഞാൻ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു… അവന്റ നേർക്ക് കൈ നീട്ടി… വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ.. ഞാൻ കൈ നീട്ടിയ ഉടനെ അവൻ എന്റെ കൈകളിലേക്ക് ചാടി.. എന്നെ കഴുത്തിലൂടെ കുഞ്ഞിക്കൈകളിട്ടു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു…. കരച്ചില് സ്വിച്ച് ഇട്ട പോലെ നിന്നു… ഒപ്പം ‘മ്മാ…  ‘ എന്നൊരു വിളിയും…. എന്റെ മാതൃ ഹൃദയം ഒന്ന് തേങ്ങി… അവനെ കൂടുതൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു… എന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു അവൻ കിടന്നു…. അവന്റെ വാശിയും ദേഷ്യവുമൊക്കെ എങ്ങോട്ടാ പോയി മറഞ്ഞു… “ഹൊ… ഇവനെ ഒന്ന് സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ഞങ്ങൾ പഠിച്ച പണി പതിനെട്ടും നോക്കിയതാ… ഇപ്പൊ ദേ നിമ്മീ മോളേ കണ്ടപ്പോൾ കരച്ചില് പെട്ടെന്ന് നിന്നത് കണ്ടോ??? ” “ഇവൻ ഏതാ ഫാദർ?? ” “കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച കിട്ടിയതാ ഇവനെ… ആരോ ഇവിടെ കൊണ്ട് ഉപേക്ഷിച്ചതാ… ” “ഈ മുത്തിനെ എങ്ങനെ കളയാൻ തോന്നി…??? ” “കൊന്നില്ലല്ലോ മോളേ… അത് തന്നെ വലിയ കാര്യം… ” (ശെരിയാണ് ഫാദർ പറഞ്ഞത്… ദിവസേന പത്രങ്ങളിലെ വാർത്തകൾ കാണുമ്പോൾ മനസ്സ് ഉരുകാറുണ്ട്…. മറ്റാർക്കു കഴിഞ്ഞാലും മരണ വേദന സഹിച്ചു ജന്മം നൽകുന്ന പൊന്നോമനയുടെ ജീവനെടുക്കാൻ ഓർമ്മയ്ക്ക് എങ്ങനെ കഴിയുന്നു എന്ന് പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചു പോകാറുണ്ട്…. ) അവന്റെ കളിയിലും ചിരിയിലും മുഴുകി സമയം പോയത് അറിഞ്ഞതേയില്ല… കുഞ്ഞാറ്റയും അവനൊപ്പം കളിക്കാൻ കൂടി…. എപ്പോഴൊക്കെയോ അവൻ എന്റെ സ്വന്തം മകൻ ആയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നി…. ഹൃദയം അതിനായി കൊതിച്ചു…. “ഇവനെ ഞങ്ങൾ എടുത്തോട്ടെ ഫാദർ?? ഞങ്ങളുടെ മകനായി…. ” മഹിയേട്ടൻ അത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അദ്‌ഭുതം കൊണ്ട് വാ പൊളിച്ചു നിന്നു പോയി ഞാൻ… എങ്ങനെ മനസ്സിലാകുന്നു ഇദ്ദേഹത്തിന് എന്റെ മനസ്സ്??? ഞാൻ പറയാതെ തന്നെ….. അതാണ് എന്റെ ഭാഗ്യവും…. ഫാദറിനു സന്തോഷമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു…. അങ്ങനെ അവനെ ഞങ്ങൾ ജീവിതത്തിൽ ഒപ്പം കൂട്ടി… ഞങ്ങളുടെ മകനായി… ഞങ്ങളുടെ ഉണ്ണിക്കുട്ടൻ…. ഫാദറിനോട് സംസാരിച്ചു നിന്നപ്പോഴാണ് ഒരാൾ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വരുന്നത് കണ്ടത്….. അത് അരുൺ ആണെന്ന് മനസിലാക്കാൻ എനിക്ക് അല്പ സമയം വേണ്ടി വന്നു. നടക്കാൻ ഒരല്പം ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ട് എന്നതൊഴിച്ചാൽ ആള് ആരോഗ്യവാനായിട്ടുണ്ട്. എന്റെ അന്ധാളിച്ചുള്ള നോട്ടം കണ്ടിട്ടാവണം മഹിയേട്ടൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു. “താൻ നോക്കണ്ട അരുൺ തന്നെയാ… താൻ അന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞതൊക്കെ ഞാനും ആലോചിച്ചു. ശരിയാണെന്നു എനിക്കും തോന്നി. ആരും ആശ്രയത്തിനു ഇല്ലാത്ത ഒരുവനെ ഒറ്റയ്ക്ക് മരിക്കാൻ വിടുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ എന്ന് തോന്നി. അവസാനം അവനു ബാക്കി വന്ന സമ്പാദ്യം ഒരു ചെറിയ വീടും കുറച്ചു സ്ഥലവും മാത്രമാണ്. അത് ഈ ഓർഫനേജിന്റെ പേരിൽ അവൻ എഴുതി വച്ചു. ഇപ്പോൾ അവൻ ഇവിടുത്തെ ഒരംഗം ആണ്. ” “മഹിയേട്ടാ… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനാകുന്നില്ല… പക്ഷെ അവന്റെ കാല്?? ” “അത് വയ്പ്പ് കാലാണ്… മനസ്സ് നന്നായപ്പോൾ നല്ല രീതിയിൽ ചിന്ദിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവന്റെ അസുഖം പകുതി മാറി.. പിന്നെ റോയിയെ ചികിൽസിച്ച ഡോക്ടറിന്റെ ട്രീറ്റ്മെന്റ് കൂടി ആയപ്പോൾ അവൻ വേഗം റിക്കവർ ആയി. ” എന്റെ മനസ്സ് തണുത്തു. ഇപ്പോൾ അവൻ പശ്ചാത്തപിക്കുന്നുണ്ട്.. അപ്പോൾ അവനും ഇവിടെ സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ അവകാശം ഉണ്ട്. അവൻ എന്റെ അരികിൽ എത്തി.. എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ക്ഷമ പറയുന്നില്ല. അതിനുള്ള അർഹത ഇല്ല. അത്രയധികം ദ്രോഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടും എനിക്ക് ഒരാപത്തു ഉണ്ടായപ്പോൾ സഹായിക്കാൻ ഉണ്ടായത് നിങ്ങളാണ്. കുറച്ചു വൈകി ആണെങ്കിലും ഈശ്വരൻ എന്റെ കണ്ണ് തുറപ്പിച്ചു… ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന അന്ധകാരം പാടേ മാറി. ഇപ്പോൾ അവിടം പ്രകാശപൂരിതമാണ്… പണം ആണ് എന്നെ അന്ധൻ ആക്കിയത്. അത് ഇല്ലാതായപ്പോൾ തന്നെ സമാധാനം എന്നെ തേടി വന്നു. ഇപ്പോഴാണ് ഞാൻ സന്തോഷവും സമാധാനവും എന്താണെന്ന് അറിയുന്നത്. എനിക്ക് നഷ്ടമായതെല്ലാം എനിക്ക് ഇവിടെ നിന്നും തിരികെ കിട്ടി. ഒന്നല്ല.. ഒരുപാട് അമ്മമാരെ കിട്ടി.. അച്ഛന്റെ സ്നേഹം കിട്ടി… സഹോദരനെയും സഹോദരിയെയും കിട്ടി… ഞാൻ ഹാപ്പി ആണ് നിമിഷ…ജീവിതത്തിൽ ഇതേ വരെ അനുഭവിക്കാത്ത സന്തോഷമാണ് എനിക്കിപ്പോൾ ലഭിക്കുന്നത്. എല്ലാത്തിനും കാരണം നിങ്ങൾ ആണ്… നന്ദി ഉണ്ട്… പറഞ്ഞാൽ തീരാത്ത അത്രയും…. ” അവൻ നിറ കണ്ണുകളോടെ തിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിലും എവിടെയോ നീറ്റൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. 💥💥💥💥💥💥💥 ഇന്ന് അപ്പുവിന്റെ വിവാഹമാണ്… അതിഥികൾ വന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു… അച്ഛനും മഹിയെട്ടനും കേശുവും  മഹിയേട്ടന്റെ അച്ഛനും ഒക്കെ ഓരോ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഓടി നടക്കുന്നു… കിരൺ സാറും അങ്കിളും  ടീച്ചറമ്മയും ആനന്ദും ഫാദറും ജയറാം ഡോക്ടറും വൈഫും ഒക്കെ നേരത്തെ തന്നെ എത്തി…. മഹിയേട്ടനെ വിളിക്കാൻ ഓഡിറ്റോറിയതിനു മുന്നിലേയ്ക്ക് പോയപ്പോഴാണ് ഒരു കാർ വന്നു നിന്നത്.. അതിൽ നിന്നും റോയി സാർ ഇറങ്ങി… കോ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്നും ശ്രേയയേ കൈ പിടിച്ചു ഇറക്കി. അവളെയും താങ്ങി നടത്തി ഞങ്ങളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു…. അവരുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് രണ്ട് വർഷം കഴിയുന്നു. ശ്രേയ 8 മാസം ഗർഭിണിയാണ്…. സന്തുഷ്ട കുടുംബം… വിവാഹം മംഗളമായിത്തന്നെ നടന്നു.. അപ്പു അഞ്ജനയുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടുന്നത് കണ്ട് എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു… ഒപ്പം അച്ഛന്റെയും…. ഞാൻ കാണാൻ ഏറെ ആഗ്രഹിച്ച കാഴ്ച!!! പിന്നെ ഫോട്ടോ സെഷൻ ആയിരുന്നു…. സദ്യയൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാരും ഒന്നിച്ചു നിന്നു ഒരു ഫോട്ടോ എടുക്കാമെന്ന് കരുതി…. എല്ലാപേരും ഒരു ഫ്രെയിമിൽ വരുന്ന ഫോട്ടോ മഹിയെട്ടന്റെ ആഗ്രഹം ആയിരുന്നു . മഹിയെട്ടന്റെ അരികിലായി നിൽക്കുമ്പോൾ കഴിഞ്ഞ് പോയ ദിനങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു . അനാഥത്വത്തിന്റെ തീച്ചൂളയിൽ വെന്തുരുകിയിരുന്ന നാളുകൾ ….. ജീവൻ പോലും നഷ്ടമാകും എന്ന് തോന്നിയിരുന്ന…… ഓർമ്മകൾ പോലും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ദിനങ്ങൾ …… അനാഥത്വത്തിന്റെ കൂരമ്പുകളിൽ നിന്നും സ്നേഹത്തിന്റെ റോസാ പുഷ്പങ്ങൾ നൽകി സനാഥത്വത്തിന്റെ പൂന്തോട്ടത്തിലേയ്ക്ക് എന്നെ കൈ പിടിച്ചു നടത്തിയത് ഫാദറും ടീച്ചറമ്മയും മഹിയെട്ടനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാതാപിതാക്കളും ഒക്കെ ചേർന്നാണ് . ഇന്ന് സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരായിരം പനിനീർ പൂക്കളാണ് എനിക്ക് ചുറ്റും വിടർന്നു നിൽക്കുന്നത് …… മധുരമുള്ള തേൻ കിനിയുന്ന ആയിരം പനിനീർ പുഷ്പങ്ങൾ …… ആ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ഒരു പുല്കൊടിയായെങ്കിലും ഇനിയുള്ള കാലം ജീവിക്കാനാകണമേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ മഹിയെട്ടനോടൊപ്പം ചേർന്ന് നിന്ന് പുഞ്ചിരിയോടെ ഞാൻ ഫോട്ടോയ്ക്ക് പോസ് ചെയ്തു . (അവസാനിച്ചു)- ഇത് വരെ നിങ്ങൾ തന്ന സപ്പോർട്ടിന് ഒത്തിരി ഒത്തിരി നന്ദി. ഒരുപാട് സ്നേഹം…. അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയണം ട്ടോ…. സ്റ്റിക്കർ cmnts ഉം സൂപ്പർ ഉം ഒഴിവാക്കി വലിയ കമന്റ്സ് ആയി തന്നെ അഭിപ്രായം പറയണേ

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ അനാഥ : ഭാഗം 28 എഴുത്തുകാരി: നീലിമ മണിക്കൂറുകൾക്ക് വർഷങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നി…. ലേബർ റൂമിന്റെ പുറത്ത് അക്ഷമനായി ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. ഹൃദയം പെരുമ്പറ കൊട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു…. ടെൻഷൻ കാരണം അറ്റാക്ക് വരുമോ എന്ന് വരെ തോന്നി. ഇരിക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ കോറിഡോറിലൂടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നു. ഓരോ നിമിഷം കഴിയും തോറും ടെൻഷൻ കൂടിക്കൂടി വന്നു. അപ്പുവും അച്ഛനും കേശുവും ഒക്കെ ഉണ്ട്. എല്ലാരുടെ മുഖത്തും ടെൻഷൻ മാത്രം… ഒരു നേഴ്സ് പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു. “നിമിഷ മഹേഷ്‌… ” അവർ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. ഞാൻ ഓടി അവർക്ക് അരികിൽ എത്തി… “നിമിഷ പ്രസവിച്ചുട്ടോ… പെൺകുഞ്ഞാണ്. അമ്മയും കുഞ്ഞും സുഖമായിരിക്കുന്നു. അല്പം കഴിഞ്ഞ് കുഞ്ഞിനെ കാണിക്കാം…. ” എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അവരുടെ ഇരു വശവും ചിറകു മുളയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അവർ തൂവെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു മാലാഖയായി മാറി… ഞാൻ അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും ഒരു വലിയ കല്ല് എടുത്ത് മാറ്റിയത് പോലെ എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഉള്ളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ വേലിയേറ്റം…. അത് എന്റെ മുഖത്തും പ്രതിഫലിച്ചു… കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വെള്ള തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു കുഞ്ഞു പാവക്കുട്ടിയെ അവർ പുറത്തേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വന്നു. ഞാൻ അവളെ കയ്യിൽ വാങ്ങി… പിടിക്കാനൊന്നും അറിയുമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് അമ്മ കൂടി പിടിച്ചു. ഞാൻ അവളെ എന്റെ നെഞ്ചോരം ചേർത്ത് വച്ച് ആ കുഞ്ഞു മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. വെള്ളാരം കല്ലുകൾ പോലുള്ള കുഞ്ഞി കണ്ണുകൾ മിഴിച്ചു അവൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കി…. റോസ് നിറമാണ്…. കുഞ്ഞി കൈകളും കാലുകളും ഒക്കെ പൊതിഞ്ഞു വച്ചിട്ടുണ്ട്. മുഖം മാത്രമേ കാണാനാകുന്നുള്ളു. കുഞ്ഞു മൂക്കും… കുഞ്ഞി ചുവന്ന ചുണ്ടുകളും…ഒരു കുഞ്ഞു ബാർബി ഡോൾ… എന്റെ കുഞ്ഞാറ്റ… ഞാൻ മന്ത്രിച്ചു.. അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു കുഞ്ഞു മുത്തം നൽകി. അവൾ അപ്പോഴും എന്നെത്തന്നെ മിഴിച്ചു നോക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പു എന്റെ അടുത്തായി അവളെത്തന്നെ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അമ്മ മോളേ വാങ്ങി. “മോളേ എപ്പോഴാ റൂമിലേയ്ക്ക് മാറ്റുന്നത്? ” “കുറച്ചു കഴിഞ്ഞേ മാറ്റുള്ളു… ” “ഞങ്ങൾക്ക് കാണാൻ കഴിയുമോ? ” “റൂമിലേയ്ക്ക് മാറ്റുമ്പോൾ കാണാം അമ്മേ… ” പറഞ്ഞിട്ട് അവർ കുഞ്ഞിനേയും വാങ്ങി അകത്തേയ്ക്ക് പോയി. പിന്നെയും രണ്ട് മണിക്കൂറിനു ശേഷമാണ് നിമ്മിയെ റൂമിലേയ്ക്ക് മാറ്റിയത്. മോളെ നിമ്മിയുടെ അരികിൽ കിടത്തിയിട്ടുണ്ട് .ഞാൻ അവൾക്കരികിലായി ഇരുന്നു… “മഹിയേട്ടാ… നമ്മുടെ മോള്.. നമ്മുടെ കുഞ്ഞാറ്റ… ” അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ നീർ മുത്തുകൾ തിളങ്ങി. ഞാൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു … നിമ്മീ പുഞ്ചിരിയോടെ കണ്ണുകളടച്ചു… 💖💖💖💖💖💖 ഇന്ന് കുഞ്ഞാറ്റ ജനിച്ചിട്ട് 28 ദിവസമായി…  ഞങ്ങളുടെ പൊന്നിന്റെ നൂല് കെട്ട്… ഞങ്ങളുടെ വാവ ജനിച്ചിട്ടുള്ള ആദ്യത്തെ ആഘോഷം.. അധികം ആൾക്കാരെയൊന്നും ക്ഷണിച്ചില്ല.. മഹിയേട്ടന്റെ അടുത്ത കുറച്ചു ബന്ധുക്കളും ചില സുഹൃത്തുക്കളും മാത്രം…  അച്ഛനും അപ്പുവും കേശുവും.. ഫാദറും … ടീച്ചറമ്മയും ആനന്ദും ഒക്കെ നേരത്തെ തന്നെ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ ചുന്ദരി മുത്തിനെ രാവിലെ തന്നെ ചെറു ചൂട് വെള്ളത്തിൽ കുളിപ്പിച്ച് പുത്തൻ ഉടുപ്പൊക്കെ ഇടീച്ചു… .. കരി വച്ചു പുരികം വില്ല് പോലെ വളച്ചെഴുതി… നെറ്റിയിൽ മധ്യ ഭാഗത്തു നിന്നു മാറി ഒരു പൊട്ട് കുത്തി… കരി വച്ചു ഒരു ബ്യൂട്ടി സ്പോട്ടു കൂടി ഇട്ടു … കണ്ണ് തട്ടാതിരിക്കാനാ… ഇപ്പൊ കണ്ടാൽ ശരിക്കും ഒരു പാവക്കുട്ടിയെ പോലെ ഉണ്ട്… മുറ്റത്ത് എത്തുമ്പോൾ നൂലുകെട്ടിനായി എല്ലാം ഒരുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു…. നില വിളക്കിനു മുന്നിലുള്ള കുഞ്ഞു പീഠത്തിൽ കുഞ്ഞാറ്റയെയും മടിയിൽ വച്ചു ഞാൻ ഇരുന്നു… ഒരു ചെറിയ താലത്തിൽ അരി വിതറിയിട്ടുണ്ട്… അതിന് മുകളിലായി കുഞ്ഞാറ്റയുടെ അരയിൽ കെട്ടാനുള്ള നൂലും സ്വർണത്തിലുള്ള അരഞ്ഞാണവും മാലയും തളയും വളയും കുറച്ചു കരിവളകളും എല്ലാം നിരത്തി വച്ചിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ കുഞ്ഞിക്കാലുകൾ അരിയിലേയ്ക്ക് എടുത്തു വയ്ക്കാനുള്ള നിർദ്ദേശം മുത്തശ്ശിയിൽ നിന്നും കിട്ടി… അപ്പൊ തന്നെ മോള് ഉച്ചത്തിൽ കരയാനും തുടങ്ങി… എനിക്ക് വല്ലാതെ സങ്കടം വന്നു… മഹിയേട്ടൻ നൂലെടുത്തു അവളുടെ അരയിലേയ്ക്ക് കെട്ടി… എല്ലാരുടെയും മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു… കുഞ്ഞാറ്റക്കുട്ടി മാത്രം നിലവിളി… അവളുടെ മുഖമോക്കെ ആകെ ചുവന്നു… ഞാൻ അവളെ നെഞ്ചോട്‌ ചേർത്ത് പിടിച്ചു… കരച്ചിൽ പെട്ടെന്ന് നിന്നു… അവൾ കൂടുതൽ എന്റെ നെഞ്ചിലേയ്ക്ക് പറ്റിച്ചേർന്നു… ഞാൻ അവളുടെ കുഞ്ഞിക്കവിളിൽ  ഒരു മുത്തം നൽകി. മുത്തശ്ശി മഹിയേട്ടന്റെ കയ്യിലായി ഒരു വെറ്റില നൽകി. വാവയുടെ പേരിടീൽ ചടങ്ങാണ്… മഹിയേട്ടൻ അവളുടെ വലതു ചെവിയിലായി വെറ്റില  ചേർത്തു വച്ചു പതിയെ പേര് വിളിച്ചു… മൂന്ന് വട്ടം… നിധി… നിധി… നിധി…. അതേ… ഞങ്ങളുടെ നിധി !!!! ഈശ്വരൻ ഞങ്ങൾക്കായി കരുതി വച്ചിരുന്ന നിധി ! ഒരിക്കൽ നഷ്ടമാകും എന്ന് ഞങ്ങൾ കരുതിയ ഞങ്ങളുടെ നിധി !അവൾക്ക് ഇതിനേക്കാൾ  മറ്റെന്തു പേരാണ് അനുയോജ്യമാവുക ???? പിന്നെ മാലയും വളയും തളയും അങ്ങനെ ഓരോന്നായി അവളെ അണിയിച്ചു… എല്ലാരും എന്തൊക്കെയോ അവളുടെ കഴുത്തിലും കൈകളിലുമായി അണിയിച്ചു കൊടുത്തു… എന്റെ രാജകുമാരി പൊന്നിൽ കുളിച്ച് എന്റെ നെഞ്ചോരം ചേർന്ന് കിടന്നു… , 💖💖💖💖💖💖 ഇന്ന് കുഞ്ഞാറ്റയുടെ വാക്‌സിനേഷൻ ആണ്… ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകണം. ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. കുഞ്ഞിക്കാലിൽ ഇൻജെക്ഷൻ എടുക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് നോവില്ലേ? അവള് കരയില്ലേ?? ഓർക്കുമ്പോ തന്നെ എനിക്ക് കരച്ചില് വരുന്നു… ഇതിപ്പോ കുഞ്ഞാറ്റയ്‌ക്കാണോ എനിക്കാണോ വാക്‌സിനേഷൻ എന്ന് പറഞ്ഞ് മഹിയേട്ടൻ നല്ലോണം കളിയാക്കുന്നുമുണ്ട്. ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാനായി ഇറങ്ങിയപ്പോഴാണ് അപ്പു വന്നത്. അവനും ഞങ്ങളുടെ ഒപ്പം വന്നു. ഡോക്ടറിനെ കണ്ടു.. ഡോക്ടർ അഞ്ജന മഹാദേവൻ. നിയോനാറ്റോളജിസ്റ്….. വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ ഒരു സുന്ദരി ഡോക്ടർ… കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ആ ഡോക്ടർ എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ബന്ധുവോ സുഹൃത്തോ ഒക്കെ ആണെന്ന് തോന്നി… ഡോക്ടർ കുഞ്ഞാറ്റയെ പരിശോധിച്ചു…. വേറെ കുഴപ്പമൊന്നും ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ വാക്‌സിൻ എടുക്കാനായി നഴ്സസ് റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി…. സിറിഞ്ചിലൂടെ മരുന്ന് എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ശരീരത്തിൽ കയറിയപ്പോൾ അവൾ വാവിട്ടു കരഞ്ഞു. എന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു… നിറ കണ്ണുകളോടെ ഞാൻ നോക്കിയത് മഹിയേട്ടനെയാണ്‌… ആള് എനിക്ക് മുന്നേ കരയാൻ തുടങ്ങിയെന്നു ആ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അതിന്റെ പേരിൽ അപ്പു മഹിയേട്ടനെ കളിയാക്കുന്നുമുണ്ട്. ഞാൻ കുഞ്ഞാറ്റയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു… അവളുടെ കരച്ചിലിന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞു വന്നു. എന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് കണ്ണുകളടച്ചു അവൾ കിടന്നു. op കഴിഞ്ഞ് നഴ്സിനോട് എന്തോ സംസാരിക്കാനായി  ഡോക്ടർ വന്നു… കുഞ്ഞാറ്റ കരയുന്നത് കണ്ടു എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു… കുഞ്ഞാറ്റയുടെ കയ്യൊക്കെ പിടിച്ചു വച്ചു കളിപ്പിച്ചു… ഞാൻ ഡോക്ടറിനെ തന്നെ നോക്കി… ഒരുപാട് നാളായി പരിചയമുള്ള ഒരാളോടുള്ളത് പോലെ എനിക്ക് ഡോക്ടറിനോട് വല്ലാത്ത അടുപ്പം തോന്നി… ഡോക്ടർ നഴ്സിനടുത്തേയ്ക്ക് പോയപ്പോൾ ഞാൻ മഹിയെട്ടനോടായി പറഞ്ഞു… “മഹിയേട്ടാ… നല്ല ഡോക്ടർ അല്ലേ?  എനിക്ക് എന്തോ വല്ലാത്ത അടുപ്പം തോന്നുന്നു… ആദ്യമായാണ് കാണുന്നതെങ്കിലും നല്ല പരിചയം ഉള്ളത് പോലെ… ” “മ്മ്… അത് ചേച്ചിക്ക് മാത്രമല്ല.. അനിയനും തോന്നുന്നുണ്ടെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്… ദേ അങ്ങോട്ട് നോക്ക്… ” മഹിയേട്ടൻ അപ്പൂനെ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു പറഞ്ഞു. ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ അപ്പു ആ ഡോക്ടറിനെ തന്നെ നോക്കി നിൽപ്പാണ്… “നമ്മുടെ അപ്പുക്കുട്ടന്റെ ജാതകം എഴുതിയെന്നല്ലേ അച്ഛൻ പറഞ്ഞത്?? ” “മ്മ്.. അതേ… എന്താ ഇപ്പൊ ചോദിക്കാൻ? ” “അല്ല,  അവന്റെ ജന്മപക്ഷി മയിലാണെന്നു ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ അച്ഛൻ പറയുന്ന കേട്ടു… പക്ഷെ കോഴി ആണെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്… ” മഹിയേട്ടൻ അപ്പൂനെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു… “ദേ.. മഹിയേട്ടാ… എന്റെ അപ്പു വായിനോക്കിയൊന്നും അല്ല.. അവനു ചിലപ്പോ ഡോക്ടറിനെ അറിയുമായിരിക്കും… ഞാൻ ചോദിക്കട്ടെ… ” ഞാൻ കുഞ്ഞാറ്റയെ മഹിയെട്ടന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്ത് അപ്പുവിനടുത്തെത്തി.. “മോനേ… മോനേ അപ്പൂ…” എവിടെ??? ആര് കേൾക്കാൻ??? അവിടെ നോട്ടത്തോട് നോട്ടം… ഈശ്വരാ.. ഇതെങ്ങാനും ആ കൊച്ചോ നഴ്‌സോ കണ്ടാൽ ഇവൻ ഒരു വായിനോക്കി ആണെന്നല്ലേ കരുതുള്ളു??? ഞാൻ കൈ അവന്റെ മുഖത്തിന്‌ സമാന്തരമായി പിടിച്ച് മുകളിലേയ്ക്കും താഴേയ്ക്കും വീശി… “അപ്പൂസേ… ” ഇത്തവണ ആള് സ്വപ്ന ലോകത്തു നിന്നും തിരികെ വന്നു… “അത് പിന്നെ ഇച്ചേയി ഞാൻ ആ കുട്ടിയെ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നി.. അതാ നോക്കിയത്… ” “അതിന് ഞാൻ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ലല്ലോ??? ” അവൻ ഒരു ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ചു… ഞങ്ങൾ കുഞ്ഞാറ്റയുമായി തിരികെ വീട്ടിൽ എത്തി… തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ അനാഥ : ഭാഗം 27 - എഴുത്തുകാരി: നീലിമ ഇവിടെ ഇരുന്നാൽ മതി. ഞങ്ങൾ ഉടനെ വരാം… അവൻ ok പറഞ്ഞതും അവന്മാർ പുറത്തിറങ്ങി. അവരെ കിരണിന്റെ പോലീസ് പുറത്ത് ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്തു. അരുൺ പതിയെ വീൽ ചെയർ കൈ കൊണ്ട് പതിയെ ഉരുട്ടി… ബാൽക്കണിയിലേക്ക് പോയി… അവനു അനുസരണ പണ്ടേ ഇല്ലല്ലോ ? ആകാശത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ഇരുന്നപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ചിന്തകൾ വന്ന് മൂടി. “””അരുൺ… “”” കാതിനടുത്തായി പതിഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൻ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞത്. അടുത്തു നിൽക്കുന്ന ആളിനെ കണ്ടതും അവന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു വിറയൽ കടന്ന് പോയി ….അവൻ ഭയന്ന് വിറച്ചു. അരുണിനെ സംബന്ധിച്ച് റോയി മരണപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നല്ലോ? മുന്നിലുള്ളത് ജീവനുള്ള റോയി ആണെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല… അവൻ അറിയാതെ അവന്റെ കൈകൾ ചലിച്ചു…. വീൽചെയർ പിറകിലേക്ക് പോയി. അരുൺ… പുറകിലേക്ക് പോകരുത്… റോയി വിളിക്കുന്നതിന്‌ മുന്നേ വീൽ ചൈറിനൊപ്പം അരുണും താഴേയ്ക്ക് പതിച്ചിരുന്നു… 🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷🌷 റോയി ഓടി വരുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ പരിഭ്രമിച്ചു. എന്താ റോയി എന്ത് പറ്റി? അവൻ… അരുൺ…. റോയിയുടെ സ്വരത്തിൽ ഭയവും പരിഭ്രമവും കലർന്നിരുന്നു. കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാതെ വീടിനു വശത്തേയ്ക്ക് അവൻ ഓടി… പിറകെ ഞങ്ങളും… അരുൺ താഴെ വീണ്‌ കിടക്കുന്നതാണ് ഞങ്ങൾ കണ്ടത്. വീട് പുതുക്കി പണിയാനാണെന്നു തോന്നുന്നു,, കുറേ സിമെന്റ് ചാക്കുകൾ കൂട്ടി ഇട്ടിരുന്നു. അതിനിടയിലേക്കാണ് അവൻ വീണത്. അത് കൊണ്ട് ആഴത്തിലുള്ള പരിക്കുകൾ ഒന്നും ഇല്ല എന്ന് തോന്നുന്നു. വീഴ്ചയുടെ ആഘാതത്തിൽ ബോധം മറഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങൾ അവനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചു. അവന്റെ കൂട്ടുകാർ ആരെയും കണ്ടില്ല. റോയി നല്ല വിഷമത്തിൽ ആയിരുന്നു. അവനോട് രണ്ട് വാക്ക് പറയണമെന്ന് റോയിക്ക് നല്ല ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് സാധിക്കാത്തതിന്റെ വിഷമമായിരുന്നു പുള്ളിക്കാരന്. ഡോക്ടർ പുറത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത് വരെ ഞങ്ങൾ icu വിനു മുന്നിൽ അക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു. ഡോക്ടർ പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നപ്പോൾ കിരനാണ് അടുത്തേക്ക്  ചെന്നത്. ഡോക്ടർ… എങ്ങനെയുണ്ട്? പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല. ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ ഒന്നുമില്ല. കൈക്ക്‌ ചെറിയ പൊട്ടൽ ഉണ്ട്. ഒരു 24 അവർ ഒബ്സെർവഷനിൽ കഴിയട്ടെ…. താങ്ക് യു ഡോക്ടർ… അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു നടന്നകന്നു. കൂടെ ഡേവിസ് ഡോക്ടറും ഉണ്ടായിരുന്നു .അവന്റെ ബിസിനസ് മുഴുവൻ അവൻ ബന്ധുക്കളെ ഏല്പിച്ചാണ് പോയത്. കോടിക്കണക്കിനു സ്വത്തുക്കൾ ഓസിനു കിട്ടിയാൽ പുളിക്കുമോ?  അവരെല്ലാം കൂടി ഒരറ്റത്തു നിന്നങ്ങു മുക്കി. ഇപ്പൊ എല്ലാം കടത്തിലാ… അവന്റെ അച്ഛൻ എന്തൊക്കെ കൊള്ളരുതായ്മ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ബിസ്നസ്സിൽ പുലി ആയിരുന്നു. ഇവന് അതിലൊന്നും ഒരു താല്പര്യേം ഇല്ല. ലാവിഷ് ആയിട്ട് അടിച്ചു പൊളിച്ചു നടക്കണം…. ബന്ധുക്കൾ എല്ലാം മുതലാക്കി. ഇന്നലെ ഞങ്ങൾക്ക് അവന്റെ ലാസ്റ്റ് പാർട്ടി ആയിരുന്നു. വീടും വസ്തുക്കളും ഒക്കെ വിറ്റാലേ ബിസ്നസ്സ് നഷ്ടത്തിൽ ആയതിന്റെ പേരിൽ ഉണ്ടായ കടങ്ങൾ ഒക്കെ വീടാൻ ഒക്കു…. അഞ്ച് പൈസയ്ക്ക് ഗതിയില്ലാത്ത അവനെ ഞങ്ങൾക്കിനി വേണ്ട സാറെ… ഞങ്ങളെ വിട്. ആ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സ് നിറച്ചു. തെറ്റുകളിൽ നിന്നും തെറ്റുകളിലേക്ക് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന അവനു കിട്ടാവുന്നതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും നല്ല ശിക്ഷ. മരണത്തേക്കാൾ നല്ല ശിക്ഷ ഇത് തന്നെയാണ്. മരണം അവനു ഒരു ശിക്ഷയേ അല്ല. ടാ നീ ഡോക്ടർ ഡേവിഡിനെ ഒന്ന് വിളിക്ക്. ഞാൻ ഡേവിസ് ഡോക്ടറെ വിളിച്ചു. സ്വിച്ചഡ് ഓഫ് ആണ്. ഞാൻ ഒന്ന് തിരക്കട്ടെ… കിരൺ പോയി. 10 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു അവൻ തിരികെ വന്നു. ടാ ശെരിക്കും ദൈവം അവനെ ശിക്ഷിക്കുക തന്നെയാണ്… ഞാൻ ഡേവിഡ് ഡോക്ടറിനെ തപ്പി നോക്കി. പുള്ളിക്കാരന് കുറച്ചു മുൻപ് ഒരു ആക്‌സിഡന്റ്… വൈഫും ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു…. തീർന്നു എന്നാ കേട്ടത്. ലോറി ആണ്.. കാർ തവിടു പൊടി ആയീന്നാ പറഞ്ഞത്. അരുണിന് ഒപ്പം നിന്ന ഒരേ ഒരു ബന്ധു ആണ് ഇപ്പൊ ഇല്ലാതായത്. അയാൾ സ്വത്തുക്കളൊക്കെ അനാഥാലയത്തിനു മുൻപേ തന്നെ എഴുതി വച്ചിരുന്നു എന്ന് പറയുന്നു. അന്നൊക്കെ അരുണിന് ഇട്ട് മൂടാൻ സ്വത്തു ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ? അവൻ അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന സ്വത്തും പണവും ബന്ധങ്ങളും എല്ലാം പോയി…. ഇനിയെങ്കിലും അവൻ നന്നാവുമോ? അവനോട് രണ്ട് ഡയലോഗ് എങ്കിലും പറയണമെന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു… ഇതിപ്പോ ഈ അവസ്ഥയിൽ ഉള്ള ഒരാളിനെ വീണ്ടും കുത്തി നോവിക്കാൻ നമ്മൾ അവനെപ്പോലെ മനസാക്ഷി ഇല്ലാത്തവരല്ലല്ലോ? റോയി നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു. എങ്കിലും അവനു ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാനും റോയിയും അവനെ കണ്ടു. റോയി മരിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് അവനു മനസിലായി എന്ന് തോന്നി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിർവികാരമായിരുന്നു. അരുൺ… റോയി പതിയെ വിളിച്ചു. അവൻ റോയിയെത്തന്നെ നോക്കി…. ദയനീയമായ കണ്ണുകളോടെ…. ഇത്ര നാളും ചെയ്തു കൂട്ടിയത് കൊണ്ടൊക്കെ നീ എന്ത് നേടി അരുൺ?  അച്ഛനും അമ്മയും ബന്ധുക്കളും ആരും ഇല്ലാത്ത ഒരു പെൺകുട്ടിയെ നീ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിച്ചോ? ഇപ്പൊ നിനക്ക് ആരുണ്ട്?  അനാഥത്വത്തിന്റെ വിഷമം.. അത് എത്ര വലുതാണെന്ന് നീ ഇന്ന് അറിയുന്നില്ലേ? ആരും സഹായത്തിനില്ലാതെ നീ ഇന്നിവിടെ കിടക്കുന്നു എങ്കിൽ അതിന് കാരണം നീ തന്നെയാണ്… പിന്നെ ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുനീരും…. ഇന്ന് വരെ നീ സമാധാനം അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?  സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ?  പക ആയിരുന്നില്ലേ നിന്റെ മനസ്സ് നിറയെ? ഇനി നിനക്ക് ഉറങ്ങാം സ്വസ്ഥമായി… പണത്തിന്റെയും ആൾബലത്തിന്റെയും ഹുങ്ക് ഇല്ലാതെ…. കൂടുതൽ നിന്നെ ഞാൻ കുത്തി നോവിക്കുന്നില്ല. ഇനിയെങ്കിലും മനുഷ്യനെപ്പോലെ ചിന്തിക്ക്… ജീവിക്ക്…. ഇത്രയെങ്കിലും നിന്നോട് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ എനിക്ക് മനസമാധാനം ഉണ്ടാകില്ല. നമുക്ക് വീണ്ടും കാണാം… റോയി എഴുന്നേറ്റു… എന്റെ ഭാര്യയെ ഇത്രയേറെ ദ്രോഹിച്ച നിന്നെ വെറുതെ വിടാൻ മനസുണ്ടായിട്ടല്ല …. കൊല്ലണം എന്ന് തന്നെയാ തീരുമാനിച്ചിരുന്നത് . മരണത്തേക്കാൾ വലിയ ശിക്ഷ ഈശ്വരൻ നിനക്ക് തന്ന് കഴിഞ്ഞു . ഈ ഒരവസ്ഥയിൽ നിന്നെ ദ്രോഹിക്കാൻ ഞാൻ നിന്നെപ്പോലെ മനസാക്ഷി ഇല്ലാതാവനല്ല . ദേഷ്യത്തോടെ ഞാൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ കരയുകയായിരുന്നു . അരുണിന്റെ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ അവന്റെ ഹൃദയ വേദന വെളിവാക്കി. അവന്റെ ദയനീയ മുഖം ആയിരം വട്ടം ഞങ്ങളോട് മാപ്പ് പറയുന്ന പോലെ തോന്നി… 💕💕💕💕💕💕💕 അരുൺ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്നും ഡിസ്ചാർജ് ആയ ശേഷം വീട്ടിലേയ്ക്ക് പോയി എന്നറിഞ്ഞു. അവനു നല്ല മാറ്റം ഉണ്ടെന്ന് മഹിയേട്ടൻ പറഞ്ഞു. ചെയ്തതിലൊക്കെ അവനു കുറ്റബോധം ഉണ്ടത്രേ…. പിന്നീട്  കുറച്ചു നാൾ അവനെക്കുറിച്ചു ഒന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ചോദിച്ചതുമില്ല.. മഹിയേട്ടൻ പറഞ്ഞതുമില്ല… 7 മാസം പൂർത്തിയായപ്പോൾ ഡോക്ടറിൽ നിന്നും കുറേശ്ശേ നടക്കാനുള്ള നിർദ്ദേശം കിട്ടി. വീടിനു അത്യാവശ്യം വലിപ്പമുള്ള മുറ്റം ആയിരുന്നതിനാൽ 4-5 റൗണ്ട് മുറ്റത്തു നടക്കും. നടക്കുമ്പോൾ മഹിയെട്ടനും കരുതലോടെ ഒപ്പം ഉണ്ടാകും… ഞാൻ  തളർന്നു തുടങ്ങുമ്പോൾ ആദ്യമായി നടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെയെന്ന പോലെ കൈ പിടിച്ച് നടത്തും. എനിക്ക് നടക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞാലും കേൾക്കില്ല…. ബാങ്കിൽ പോയാൽ തിരികെ എത്തുന്നതിനു മുൻപ് കുറഞ്ഞത് 10 തവണയെങ്കിലും വിളി വരും…. വന്നു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അച്ഛന്റെയും മകളുടെയും ലോകമാണ്…. ഏത് നേരവും കുഞ്ഞിനോട് സംസാരമാണ്… കഥയും പാട്ടും എന്ന് വേണ്ട abcd വരെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും. പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നാലുടൻ lkg യിൽ ചേർക്കാമെന്ന് ഞാൻ തമാശയായി പറയുകയും ചെയ്യും… മഹിയേട്ടന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ മതി ആള് അകത്തു കിടന്നു ചവിട്ട് തുടങ്ങും… തലങ്ങും വിലങ്ങു ചവിട്ടാണ്… കുഞ്ഞി കുഞ്ഞാറ്റയുടെ കുഞ്ഞി കാലു കൊണ്ടുള്ള ചവിട്ട്… അത്… വല്ലാത്ത ഒരു അനുഭൂതിയാണ്… ഒരമ്മയ്ക്ക് മാത്രം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നത്….. ഇപ്പോൾ ഈ റൂം ഞങ്ങളുടെ മാത്രം ലോകമാണ്….. ഞാനും മഹിയെട്ടനും ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞാറ്റയും…. 💥💥💥💥💥💥💥 ദിവസങ്ങൾ ശര വേഗത്തിൽ കടന്നു പോയി. വേദന കൊണ്ട് പുളയുന്ന നിമ്മിയുമായി ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തുമ്പോൾ ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയിരുന്നു…. എനിക്കൊന്നുമില്ല മഹിയേട്ടാ എന്ന് പറഞ്ഞ് എന്റെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ച്, അവളുടെ വേദന മറച്ചു പിടിച്ച് പുഞ്ചിരിയോടെ ലേബർ റൂമിലേയ്ക്ക് പോകുന്ന നിമ്മിയെ ഞാൻ നിറ കണ്ണുകളോടെ നോക്കി നിന്നു. തുടരും

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ അനാഥ : ഭാഗം 26 - എഴുത്തുകാരി: നീലിമ റോയി സാർ !!!! എനിക്ക് എന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. മഹിയെട്ടന്റെ അവസ്ഥയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. ആളും പെട്ടെന്ന് റോയി സാറിനെ കണ്ടു അദ്‌ഭുതത്തിൽ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. എന്റെ ശ്രദ്ധ ആ കാലുകളിലേയ്ക്കായി. ആരോഗ്യവാനായിരിക്കുന്നു അദ്ദേഹം… കാലുകളുടെ തളർച്ചയൊക്കെ പൂർണമായും മാറിയിരിക്കുന്നു. പഴയ റോയി സാറിൽ നിന്നും ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു അദ്ദേഹം. എനിക്ക് തന്നെ സംശയമായി… റോയി സാറാണോ അതോ അദ്ദേഹത്തോട് രൂപ സാദൃശ്യം ഉള്ള മറ്റാരെങ്കിലുമോ? റോയി അല്ലേ നിമ്മീ ഇത്? മഹിയേട്ടൻ എന്റെ ചെവിയോരം ചോദിച്ചു. അതേ എന്ന് ഞാൻ തലയാട്ടി… പക്ഷെ അപ്പോഴും അത് റോയി സാറാണെന്നു എനിക്ക് തന്നെ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു മാറ്റം… അദ്ദേഹം ഞങ്ങളുടെ അരികിൽ എത്തി… അപ്പോഴും ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രേയ എപ്പോ വന്നു?  കുറച്ചു ദിവസമായി കാണാനേ ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ?  ഞാൻ കരുതി ഇയാള് പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്നു… എവിടെ പോയാലും ഞാൻ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് തന്നെ വരും. എനിക്ക് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഏട്ടനേയും ഒക്കെ തിരികെ കിട്ടി… ആ സന്തോഷ വാർത്ത പറയാനാ ഇപ്പൊ കാണാൻ വന്നത്. വിളിച്ചു പറയാം എന്ന് കരുതി… പിന്നെ ആലോചിച്ചു നേരിട്ട് പറയാമെന്നു. ആഹാ… സന്തോഷ വർത്തയാണല്ലോ?  ആ സന്തോഷം തന്റെ മുഖത്ത് കാണാനുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് ആള് ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിച്ചത് എന്ന് തോന്നുന്നു. ഇതാരാ ശ്രേയ? ആള് എന്നെ നോക്കി അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ വിഷമാവസ്ഥയിൽ ആയി… അപ്പൊ റോയി സാർ അല്ലേ ഇത്?  ഇത്രയും സാമ്യം? ഒരു നൂറു ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഉയർന്നു. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ?  നിമ്മിയേച്ചി… ഓർഫനേജിൽ എന്നൊടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു… ഇത് ചേച്ചിടെ ഹസ്ബൻഡ് മഹേഷ്‌. അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. മഹിയെട്ടന് നേരെ കൈ നീട്ടി. മഹിയേട്ടൻ യാന്ത്രികമായി ഷേക്ക്‌ ഹാൻഡ് നൽകി. ആളിന്റെ കണ്ണുകൾ അദ്ദേഹത്തിൽ തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്. എന്റെയും… ഞാൻ ശ്രേയയുടെ കൈ പിടിച്ചു… മോളേ.. എന്റെ കൂടെ വാ.. എനിക്ക് കുറച്ചു സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ട്. ഞാൻ മഹിയേട്ടനെ നോക്കി. ഞങ്ങൾ ഇപ്പൊ വരാം മഹിയേട്ടാ… നിങ്ങൾ സംസാരിക്കു… പറഞ്ഞിട്ട് ശ്രേയയുടെ കൈ പിടിച്ചു തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. എന്താ നിമ്മിയേച്ചി?  എന്ത് പറ്റി? മോൾക്ക് രഞ്ജിത്തിനെ എങ്ങനെയാ പരിചയം? ഞാൻ 4 വർഷമായി ഇവിടെ വന്നിട്ട്. ഞാൻ വരുമ്പോൾ ആള് ഇവിടെ ഉണ്ട്. അന്ന് ഹോസ്പിറ്റൽ ചാർജ് ക്രിസ്റ്റഫർ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ഡോക്ടറിനായിരുന്നു. അയാളുടെ അറിവോടെയാണ് രഞ്ജിത് ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയതെന്നാണ് തോന്നുന്നത്.. വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ആളപ്പോൾ… ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ വെറും ഒരസ്ഥികൂടം ! കണ്ടു ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയി… പിന്നെ നടക്കാനൊന്നും  കഴിയില്ലായിരുന്നു. വീൽ ചെയറിൽ ആയിരുന്നു ആള്. ഭ്രാന്തു ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷെ,, ആരുടെയോ നിർദ്ദേശപ്രകാരം ഷോക്ക് ട്രീറ്റ്മെന്റ് വരെ കൊടുത്തിട്ടുണ്ടെന്നാണ് പിന്നീടെനിക്ക് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. എന്തായാലും ഞാൻ അവിടെ എത്തുമ്പോൾ ആള്  വെറും ഒരു ജീവച്ഛവം ആയിരുന്നു. ആളിന് പഴയ കാര്യങ്ങളൊന്നും ഓർമ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒത്തിരി തവണ ഷോക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു… അനാവശ്യാമായി.. അതാവും അങ്ങനെ സംഭവിച്ചത്. രണ്ട് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഡോക്ടർ ട്രാൻസ്ഫർ കിട്ടി അവിടെ നിന്നും പോയി… പകരം വന്നത് ഡോക്ടർ ഗംഗാധരൻ ആണ്. ഒരു സാധു ഡോക്ടർ… അദ്ദേഹത്തിന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ മനസ്സിലായി ആളിന് രോഗമൊന്നും ഇല്ല എന്ന്. എനിക്ക് ആളിനോട് ഒരു സിമ്പതി അന്നേ തോന്നിയിരുന്നു. അതാവും ആളിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു. വല്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയിൽ ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം.. എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും പരസഹായം വേണം… ആരും കണ്ടാൽ വിഷമിച്ചു പോകും.. എത്ര ദിവസം ഞാൻ ആ മുൻപിൽ നിന്നു കരഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നോ? ആളിന്റെ ഒരു ഡീറ്റെയിൽസും  അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ ഇവിടെ വരുമ്പോൾ  പേര് പോലും ഓർമ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഹോസ്പിറ്റലിൽ  കൊടുത്ത അഡ്രസ്സിൽ പേര് രഞ്ജിത് എന്ന് കണ്ടു. ആരാണെന്ന് അറിയാൻ ഗംഗാധരൻ ഡോക്ടർ ഇടയ്ക്ക് ക്രിസ്റ്റഫർ ഡോക്ടറെ പോയി കണ്ടു. അയാൾ ഒന്നും പറയാൻ തയാറായില്ല. പിന്നെ അയാളുടെ പേരിൽ കേസ് കൊടുക്കും എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. അയാൾ ഒരു പേടിത്തൊണ്ടൻ ആയിരുന്നോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു. അയാൾക്ക് കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. ആളിനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചത് ഒരു അരുൺ ആണെന്ന് മാത്രം അറിയാം. അയാളുടെ കോൺടാക്ട് നമ്പർ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വിവരങ്ങൾ അരുൺ ,ക്രിസ്റ്റഫർ ഡോക്ടറിനെ വിളിച്ചു തിരക്കുകയാണ് ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നത്. കുറേ നാളായി ഒരു കോൺടാക്ടും  ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു. ഇനി വിളിക്കുമ്പോൾ രഞ്ജിത് മരിച്ചു പോയി എന്നും അരുണിനെ അറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തതു കൊണ്ട് അടക്കം ചെയ്തു എന്നും പറയാൻ ഡോക്ടർ അയാളെ  പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ചു. വീണ്ടും അവൻ ആളിനെ അന്വേഷിച്ചു വരാതിരിക്കാൻ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞ ഒരു നുണയായിരുന്നു അത്. വിരട്ടി നിർത്തിയിരുന്നത് കൊണ്ട് ക്രിസ്റ്റഫർ ഡോക്ടറും സമ്മതിച്ചു. അരുണിന് സംശയം ഉണ്ടാകുമോ എന്നായിരുന്നു ഭയം. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അരുണിന്റെ കാൾ വന്നു. അവനും അദ്ദേഹത്തെ കൊല്ലാൻ തീരുമാനിച്ചൊരിക്കുകയായിരുന്നു എന്നാണത്രെ പറഞ്ഞത്. അത് കൊണ്ട് അവൻ പിന്നെ ആളിനെ അന്വേഷിച്ചു വന്നില്ല. പിന്നെ ഡോക്ടറിന്റെ സഹായത്തോടെ ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ  ട്രീറ്റ്മെന്റ് തുടങ്ങി…. ആളും  ഡോക്ടറും തമ്മിൽ പെട്ടെന്ന് അടുത്തു.  മകനെപ്പോലെയാ ഡോക്ടർ ആളിനെ നോക്കിയത്. ഒത്തിരി ചികിത്സകൾ ചെയ്തു… മറ്റെല്ലാ അസുഖങ്ങളും ഭേദമായി… പക്ഷെ,,, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ മാത്രം തിരികെ കിട്ടിയില്ല. പഴയ ആൾക്കാരെയോ ജീവിച്ച സ്ഥലമോ സംഭവങ്ങളോ ഒക്കെ കൊണ്ട് ഓർമ തിരികെ കിട്ടാൻ സാധ്യത ഉണ്ടെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ,,, ആരാണെന്നോ എന്താണെന്നോ അറിയാതെ എവിടെ അന്വേഷിക്കും?  ഒരു ന്യൂസ്‌ പോലും കൊടുക്കാനാകില്ല. അരുണിനെ പേടിച്. ” അത് റോയി സാർ തന്നെ എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി. മനസ്സിൽ ഒരു കുളിർ മഴ പെയ്ത അനുഭൂതി ആയിരുന്നു.. എല്ലാം കലങ്ങി തെളിയുകയാണ്… എല്ലാരേം എനിക്ക് തിരികെ ലഭിക്കുകയാണ്.. ഇപ്പൊ റോയി സാറിനെയും…. ഒരിക്കൽ എന്റെ ആരൊക്കെയോ ആകുമെന്ന്  കരുതിയയാൾ…. ഇന്ന് എനിക്ക് എന്റെ ഏട്ടന്റെ സ്ഥാനത്താണ്…. എന്റെ സ്വന്തം സഹോദരൻ…. മനസ്സിൽ ഉണ്ടായ സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ ആകാത്തതയായിരുന്നു. റോയി സാറാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ശ്രേയക്കും ആദ്യം വിശ്വസിക്കാനായില്ല.  റോയി സാറും രഞ്ജിത്തും ഒരാളാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം…. ഹൊ ! നിലാവ് ഉദിച്ചത് പോലെ ആയിരുന്നു അപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം…. റോയി സാറിനോട് എല്ലാം പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം നിർവികാരനായാണ് കേട്ടത്. അമിതമായ സന്തോഷ പ്രകടനങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. പണ്ടും ആൾ അങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നല്ലോ? എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് ഒന്നേ പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. സാർ ഞങ്ങളോടൊപ്പം വരണം… വർഷങ്ങളായി സാറിനെ മാത്രം വിചാരിച്ച്,, സാറിന്റെ വരവിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു ഒരാൾ ഉണ്ടവിടെ… സാർ മരിച്ചു എന്ന് എല്ലാരും പറഞ്ഞപ്പോഴും ഒരല്പം പോലും വിശ്വസിക്കാതെ സാറിനായി കാത്തിരുന്ന ഒരാൾ…. സാറിന്റെ അച്ഛൻ !! ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു ഒന്ന് രണ്ട് തവണ… സാറിന്റെ ഫോട്ടോയും നെഞ്ചോട്‌ ചേർത്ത് എന്റെ റോയി വരും എന്ന് പറഞ്ഞു ഹൃദയം പൊട്ടി കരഞ്ഞ ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖം ഇന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തെ കാണുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ഓർമയില്ല എന്ന് മാത്രം സാർ പറയരുത്. സഹിക്കാനാകില്ല ആ വൃദ്ധ ഹൃദയത്തിനത്. നമുക്ക് അദ്ദേഹത്തെ പതിയെ എല്ലാം പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കം… അച്ഛനെ ഓർമയില്ലാതിരുന്നിട്ട് കൂടി ആ കണ്ണുകളിൽ നീർ തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു. അത് എന്റെ ഉള്ള് പൊള്ളിച്ചു… ഞാൻ കാരണം അദ്ദേഹം അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന ദുരിതങ്ങളുടെ ഓർമ പോലും എന്റെ ഹൃദയത്തെ കീറിമുറിച്ചു. 💥💥💥💥💥💥 ഞാൻ കിരണിനെ വിളിച്ചു റോയിയെ കണ്ടെത്തിയതിനെക്കുറിച്ചൊക്കെ സംസാരിച്ചു. ഇനി എനിക്ക് വേണ്ടത് അവനെയാണ്… അരുണിനെ… അവനുള്ളത്‌ കൊടുക്കാൻ സമയമായി. അതിന് ഒരു വഴി തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നിയമത്തിന്റെ വഴിയിൽ പോയാൽ അവൻ എല്ലാ പഴുതുകളും അടച്ചു രക്ഷപെടും. നമുക്ക് അത് അനുഭവമുള്ളതാണല്ലോ? മ്മ്.. ശരിയാ… എനിക്ക് അവനെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടണം… വീൽ ചെയറിൽ ഇരിക്കുന്ന അവനെ തല്ലാനോ കൊല്ലാനോ അല്ല… അത് ആണുങ്ങൾക്ക് ചേർന്നതല്ലല്ലോ ? അവനോട് മുഖത്ത് നോക്കി രണ്ട് വാക്ക് പറയാൻ… എന്റെ നിമ്മിയോട്‌ അവൻ ചെയ്ത് കൂട്ടിയതൊന്നും ഞാൻ മറക്കില്ല… എനിക്ക് അവനെ കാണണം…. ടാ… അവനും 4-5 കൂട്ടുകാരും എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും ഇവിടെ അടുത്ത ഒരു വീട്ടിൽ ഒത്തു കൂടാറുണ്ട്. കുറച്ചു ഉള്ളിലേക്കാണ്… . വീട് അരുണിന്റെ തന്നെയാ… ഇപ്പോഴും അവൻ ആ പതിവ് തുടരുന്നുണ്ട്. ഒരു സെക്യൂരിറ്റി മാത്രമേ ഉണ്ടാകു… പിന്നെ അവന്റെ കൂട്ടുകാരും.. സെക്യൂരിറ്റിയെ ഞാൻ ചാക്കിട്ടിട്ടുണ്ട്…. നമുക്ക് ഈ സൺ‌ഡേ അവനെ അവിടെ പോയി ഒന്ന് കണ്ടേക്കാം…. തുടരും

#💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ അനുരാഗം : ഭാഗം 23 എഴുത്തുകാരി: അഞ്ജലി അഞ്ജു “ഞാൻ വേണമെന്ന് വെച്ചു ചെയ്തതല്ല. കരയാതെ ഇരിക്കു. എന്താണെങ്കിലും നമുക്ക് ശെരിയാക്കാം.” ഞാൻ കരയുകയാണെന്ന് റിഷിയേട്ടന്റെ വെപ്രാളം കണ്ടപ്പോളാണ് എനിക്ക് മനസിലായത്. കരയാനും മാത്രം ഉള്ള എന്ത് കാരണമാണ് ഞാൻ ഇവരോട് പറയുക. അതോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് ജാള്യത തോന്നി. നാണക്കേടായല്ലോ കരയണ്ടാരുന്നു. എന്നാലും എനിക്ക് ദേഷ്യവും സങ്കടവും സഹിക്കാൻ പറ്റണില്ല. “ഞാൻ കൊണ്ടാക്കാം വരൂ.” അയാളുടെ വർത്തമാനം കേട്ടില്ലേ. എല്ലാം നശിപ്പിച്ചിട്ട് കൊണ്ട് ആക്കി തരാമെന്ന്. “ആർക്ക് വേണം നിങ്ങളുടെ ഔദാര്യം. എനിക്ക് ഒറ്റക്ക് പോവാൻ അറിയാം.” ഇതും പറഞ്ഞു ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നപ്പോൾ കിളി പോയ പോലെ റിഷിയേട്ടൻ എന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ടു. “ഹേയ് നിൽക്കു. ഞാൻ കൊണ്ട് പോവാം.” കേൾക്കാത്ത പോലെ ഞാൻ വേഗം ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു. ഏട്ടനും എന്റെ പുറകേ വരണുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ മൈൻഡ് ചെയ്യാൻ പോയില്ല. കുറച്ചു കഷ്ടപ്പെടട്ടെ. എന്നെ നേരത്തേ വിട്ടിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ശ്രീയേട്ടനെ കാണില്ലായിരുന്നോ? അതോർത്തപ്പോൾ വീണ്ടും ദേഷ്യം കുമിഞ്ഞു കൂടി. റിഷിയേട്ടൻ സ്വാർത്ഥൻ ആണ്. സ്വന്തം കാര്യം മാത്രേ നോക്കുള്ളൂ. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ എത്തിയതും ബസ് വന്നു ഞാൻ അതിൽ വേഗം കയറി. റിഷിയേട്ടൻ എന്നെ നോക്കി നിക്കുന്നു. ഒരു വിജയി ഭാവത്തിൽ ഞാൻ ഏട്ടനെ നോക്കി. ബസ് നീങ്ങി തുടങ്ങിയതും ഏട്ടൻ ഓടി ബസിൽ കയറുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഞെട്ടിയിരുന്നു. ഇതെന്തിനാ ഇയാൾ ഇതിൽ കേറിയത്? അയാളുടെ കൂടെ പോകാതെ ഒറ്റക്ക് ബസിൽ പോവുമ്പോൾ എന്റെ വാശി ജയിക്കുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. ആള് പുറകിൽ എന്നെ നോക്കി തന്നെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഇടം കണ്ണിട്ട് ഒളിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ഏട്ടൻ ചിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ടോം ആൻഡ് ജെറി കളിച്ച് വീടിന് അടുത്ത സ്റ്റോപ്പ്‌ എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. ഞാൻ ഇറങ്ങാൻ എണീറ്റതും ഏട്ടനും വെപ്രാളം പിടിച്ചു ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ടു. എന്റെ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് എത്തുന്നത് വരെ ഏട്ടൻ പിന്നാലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉള്ളത് പറയാല്ലോ ആള് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല. പാവം ബസൊക്കെ കേറി ഇവിടെ വരെ വന്നില്ലേ. ഗേറ്റിനുളളിൽ കേറിയതും ഞാൻ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി അകത്തേക്ക് കയറുവാണെന്ന് പറയാതെ പറഞ്ഞു. ഏട്ടൻ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ ചിരിക്കുന്നത്. അയാളോട് എനിക്ക് ദേഷ്യമല്ലേ? മനസ്സിൽ എന്തോ വല്ലാത്ത ഭാരം തോന്നി. പക്ഷെ മുന്നിൽ നിന്ന് കരഞ്ഞപ്പോളാണ് ശെരിക്കും ആൾക്ക് വിഷമം ആയെന്ന് മനസിലായത്. കണ്ടപ്പോൾ സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ എന്ത് ദുഷ്ടനാണല്ലേ പാവം അവളെ കരയിപ്പിച്ചു. അവളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാനാണ് ഞാൻ ഓരോ കുരുത്തക്കേട് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. കരയും എന്ന് വിചാരിച്ചില്ല. എന്താണാവോ ഇത്ര അത്യാവശ്യം? കാര്യം ചോദിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞതുമില്ല. കൊണ്ട് ആക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒടുക്കത്തെ ഷോ. അല്ലെങ്കിലും ഒന്ന് താണ് കൊടുത്താൽ പെണ്ണിന് ജാഡ കൂടും. പുറകേ ചെന്നപ്പോൾ ബസും വന്നു. പോകാൻ വിചാരിച്ചതല്ല പക്ഷെ അവളുടെ നേരത്തെയുള്ള സങ്കടം കണ്ടപ്പോൾ ഒറ്റക്ക് വിടാൻ തോന്നിയില്ല. ഞാൻ കൂടെ കേറിയപ്പോൾ അവളും ഞെട്ടിയിട്ടുണ്ടാവും. വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായ തിളക്കം എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. വിച്ചു വന്നെന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു അവളുടെ കൂടെ ഇരിക്കാൻ ക്ഷണിച്ചെങ്കിലും ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ അടുത്ത് പോയി ഇരുന്നു. രഹസ്യത്തിൽ ഞാൻ ചേച്ചിയോട് കാര്യം തിരക്കി. എന്റെ കല്യാണമാണ് വിഷയം. ജോത്സ്യരെ കണ്ടത്രേ ഈ വർഷം നടന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ വൈകിയേ ഉണ്ടാവുള്ളു. അല്ലെങ്കിലും വൈകും ആ തെണ്ടി എന്നെ എന്ന് ഇഷ്ടപ്പെടാനാ. “റിഷി നിന്റെ കല്യാണ കാര്യമാണ് ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചിരുന്നത്. ഞങ്ങൾ അത് ഉറപ്പിക്കുവാണ്.” “എന്റെ കല്യാണം ഞാനല്ലേ തീരുമാനിക്കേണ്ടത്. എനിക്ക് ഇപ്പോളേ താല്പര്യമില്ല.” “അതൊന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. അല്ലെങ്കിലും നേരത്തേ ആയാലും താമസിച്ചായാലും വിച്ചു എപ്പോളും നിന്റെ കൂടെ ഉള്ളതല്ലേ. അപ്പോ ഇപ്പോൾ തന്നെ ആണെങ്കിൽ ജോത്സ്യർ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ല എന്ന് ഓർത്തു വിഷമിക്കണ്ടല്ലോ?” അച്ഛമ്മ ആണ് പറഞ്ഞത്. അപ്പോ വിച്ചുവാണ് നായിക. വെറുതെയല്ല മുഖത്തു നാണമൊക്കെ വാരി വിതറിയിരിക്കുന്നത്. “നിങ്ങളൊക്കെ ഇതെന്താണ് പറയുന്നത്. ഞാൻ വിച്ചുവിനെ വിവാഹം കഴിക്കാനോ?” “ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷെ എന്റെ സ്വന്തം അനിയത്തി കുട്ടിയായി മാത്രേ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുള്ളു. ഒരിക്കലും അവളെ എന്റെ ഭാര്യയുടെ സ്ഥാനത്ത് കാണാൻ എനിക്കാവില്ല.” “അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ നീ ഈ വീടിനു പുറത്തു പോകേണ്ടി വരും.” “ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തടവിൽ കിടക്കുന്നതിലും നല്ലത് പിച്ച തെണ്ടിയാണെങ്കിലും കുടിലിൽ കഴിയുന്നതാണ്.” “റിഷി..! അച്ഛനോടാണോ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത്. നീ കയറി പോകാൻ നോക്ക്.” അമ്മ ഇത് പറഞ്ഞതും ഞാൻ എന്റെ റൂമിലേക്ക് പോയി. കുറച്ചു നേരം റൂമിലിരുന്ന് മനസ് ശാന്തമായപ്പോളാണ് വിച്ചുവിനെ ഓർത്തത്. കുട്ടിക്കാലം തൊട്ടേ എന്റെ കയ്യിൽ തൂങ്ങി നടന്ന കുട്ടിയാണ് അവൾ. ഇപ്പോളും അവളുടെ കുട്ടിക്കളികൾക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ല. അനിയത്തിയായി മാത്രേ ഇത് വരെ കണ്ടിട്ടുള്ളു. എല്ലാവരും ഓരോന്നും പറഞ്ഞാണ് ആ പാവത്തിന്റെ മനസിൽ ഓരോന്നും കുത്തി വെച്ചത്. ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു ടെറസിലേക്ക് പോയി. അവൾ അവിടെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. പണ്ടും ആരോടെങ്കിലും പിണങ്ങിയാൽ അവൾ എവിടെയാ ഉണ്ടാകാറുള്ളത്. ഞാൻ അടുത്ത് ചെന്നിട്ടും അവൾ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. “വിച്ചു..” “സോറി ഡാ. ഞാൻ അത്.” “എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല ഏട്ടാ. അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ഓർത്തപ്പോളാ എനിക്ക് മനസിലായത് എന്നോട് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ ഏട്ടൻ ഇന്ന് വരെ പെരുമാറിയിട്ടില്ല. പരസ്പരം ഇഷ്ടം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എന്നെ പോലെ തന്നെ ഏട്ടനും എന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പലപ്പോഴും എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഏട്ടൻ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്യട്ടെ എന്ന് വിചാരിച്ചെങ്കിലും ഇനിയും കാത്തിരിക്കാൻ വയ്യാ. വീട്ടിൽ നല്ല രീതിയിൽ കല്യാണത്തിന് നിർബന്ധിക്കുവാണെന്നെ. ഇനിയും ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ പറ്റില്ല. എന്റെ ഇഷ്ടം പറയാൻ സമയമൊക്കെ കണ്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. നാളെ ഏട്ടന്റെ പിറന്നാൾ ആണ്. നാളെ എന്റെ ഇഷ്ടം പറയണം. ഉറപ്പായും ഏട്ടനും ഇഷ്ടം പറയും. പക്ഷെ പ്രശ്നം അതല്ല എനിക്ക് നാളെ ലീവ് തരുമോ എന്തോ? ഓഫിസിലെ കാര്യം പറയണ്ടല്ലോ. നേരത്തെ വിടും എന്നല്ലാതെ വേറെ മാറ്റങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല. ഓഫീസിൽ എത്തിയപ്പോൾ താമസിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ പതിവ് ചീത്തവിളി ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇന്നിത് എന്ത് പറ്റിയാവോ? ഞാൻ ഉണ്ടെന്ന് പോലും മൈൻഡ് ചെയ്യുന്നില്ല. ആകെ ഒരുമാതിരി. എനിക്കും എന്തോ പോലെ തോന്നി. എപ്പോളും വഴക്കിട്ടു ശീലമായി പോയി. ഇനി ലീവ് തരില്ലായിരിക്കും എന്ന് വിചാരിച്ചാണ് ചോദിച്ചത്. പക്ഷെ പതിവിന് വിപരീതമായി കാരണം പോലും ചോദിക്കാതെ സമ്മതിച്ചു. എന്ത് പറ്റിയത് ആണെങ്കിലും നന്നായി. ലീവ് തന്നല്ലോ. നാളത്തെ കാര്യം ആലോചിക്കാനേ എനിക്ക് സമയം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. നാളെ കാണുന്ന കാര്യം പറയാനാണ് ഞാൻ ശ്രീയേട്ടനെ വിളിച്ചത്. പക്ഷെ ഏട്ടൻ തൃശൂരിലേക്ക് പോയിരുന്നു. എന്തോ അത്യാവശ്യം ഉണ്ടായത്രേ. എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി. ഒന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോകാമായിരുന്നില്ലേ. ശേ ലീവും പറഞ്ഞു പോയി. പിന്നെ ഓർത്തപ്പോൾ തൃശൂര് പോയി സർപ്രൈസ് ആയി ഇത് പറയാമെന്നു വെച്ചു. അടിപൊളി ഐഡിയ അല്ലേ? ഏതായാലും അങ്ങനെ വിടാൻ അനു തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല. എന്താണെങ്കിലും അറിയണം. അമ്മയോട് കല്യാണത്തിന് സമ്മതമാണെന്നും ഒരാൾ ഉടനെ പെണ്ണ് ചോദിച്ചു വരുമെന്നും ഒരു സൂചനയും കൊടുത്തു. നാളെ പാറുവിന്റെ കൂടെ ഒരിടം വരെ പോണമെന്നും പറഞ്ഞു. “പാറു. അവരു രണ്ടാളും ഇഷ്ടത്തിലാ. അവന് ഇവിടെ എറണാകുളത്ത് ഉണ്ട്. പരസ്പരം കാണാറൊക്കെ ഉണ്ട്. ഇതൊന്നും അറിയാത്ത ഞാനൊരു പൊട്ടൻ.” “ആഹ് പോട്ടെടാ. മതി ഇപ്പളെ ഓവർ ആണ്. നീ വീട്ടിൽ എങ്ങനെ ഈ കോലത്തിൽ ചെല്ലും. റിഷിക്ക് ആരെയും പേടിയില്ല. “പോകാം. അതിന് മുന്നേ എനിക്ക് അവളെ വിളിക്കണം. എവിടെ ഫോൺ? ” “ആരെയാ? വേണ്ട. നീ വാ പോകാം.” “നീ ഒന്നും പറയണ്ട.” “ഡീ ഞാനാ നിന്റെ ഭാവി കെട്ടിയോൻ.” “ആരാടോ താൻ?” തുടരും………

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ അനാഥ : ഭാഗം 25 എഴുത്തുകാരി: നീലിമ ഞാൻ ഓടിപ്പോയി അവളെ വാരിയെടുത്തു ഉമ്മ വച്ചു. അവൾ വീണ്ടും എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു. ആ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവളെയും കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ എന്റെ ഭാര്യയെ എനിക്ക് നഷ്ടമാകുമോ എന്നു ഞാൻ ഭയന്നിരുന്നു… വീണ്ടും ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുമോയെന്നുള്ള ഭയമാണ് എന്നെ അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്…. ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണെന്നൊന്നും അപ്പോൾ തോന്നിയില്ല… സാറിന്റെ തലയ്ക്കടിച്ചു അവിടെ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുമ്പോഴും എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. ആരോ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉപേക്ഷിച്ച കുഞ്ഞിനെ ഒരു കൂട്ടുകാരൻ മുഖാന്തരം കിട്ടിയതാണെന്നു പറഞ്ഞു ഇവളെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. ഇവളെയും കുഞ്ഞിനേയും കൂട്ടി കാസർഗോഡേയ്ക്ക് വണ്ടി കയറി.. ശ്രേയ എന്നവൾക്ക് പേരിട്ടു.. ശ്രെയയെ ഒന്ന് സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഇവൾ ഗർഭിണി ആണെന്നറിയുന്നത്. അതോടെ എനിക്ക് ഇവൾ ഒരധികപ്പറ്റായി… തിരികെ തന്നാൽ പിടിക്കപ്പെടുമെന്നു ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് അതിന് മുതിർന്നില്ല. പിന്നീട് എനിക്ക് ഇവളോട് വെറുപ്പായി… വേറൊരാളിന്റെ ചോര… ആ ചിന്ത എന്റെ വെറുപ്പ്‌ കൂട്ടി… സ്നേഹിച്ചില്ല.. എന്നാൽ ആകും വിധം ഇവളെ ദ്രോഹിച്ചിട്ടേ ഉള്ളൂ… അവസാനം ഇവളുടെ വിഷമം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ എന്റെ ഭാര്യയാണ് ഇവളെ ഫാദറിന്റെ അടുക്കൽ ഏൽപ്പിച്ചത്… പക്ഷെ എല്ലാം കാണുന്ന ഒരാൾ മുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു… ഇവളെ ദ്രോഹിച്ചതിനുള്ള ശിക്ഷ എനിക്ക് കിട്ടി…. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് സ്വത്തുക്കൾ എല്ലാം കിട്ടിയപ്പോൾ സ്വന്തം മോള് ഞങ്ങളെ ചവിട്ടി പുറത്താക്കി. അപ്പൊ താങ്ങാൻ ഇവളെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു… പാവമാ ഇവള്.. സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം അറിയുന്ന കുട്ടി… ഇവളാണ്… ഇവളാണ് നിങ്ങളുടെ മകൾ.. ഈ നിൽക്കുന്ന ശ്രേയ…. അയാൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു നിർത്തി… ഞാൻ ശ്രെയയെ നോക്കി… സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുവാണ് അവൾ … കേട്ടതൊന്നും വിശ്വസിക്കാനാകാതെ… ചുവരിനോട് ചേർന്ന്… കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു ഒഴുകുന്നുണ്ട്… ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു.. അവളുടെ ചുമലിൽ കൈ വച്ചതേ ഉള്ളൂ അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു…. കരയല്ലേ മോളേ… സന്തോഷിക്കുകയല്ലേ വേണ്ടത്??? ഇപ്പൊ നീ ആരുമില്ലാത്തവളല്ല… അച്ഛനും അമ്മയും ചേട്ടനും എല്ലാരും ഉണ്ട് നിനക്ക്… അറിയാം ചേച്ചി… ആ തിരിച്ചറിവാണ് ഇപ്പൊ എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്…. ഇത് വരെ ചിറ്റപ്പനും കുഞ്ഞമ്മയും അല്ലാതെ സ്വന്തമെന്നു പറയാൻ ആരും ഇല്ലന്ന് കരുതിയിരുന്നതാണ്… ഇപ്പൊ പെട്ടെന്ന്… എല്ലാരും ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ… എനിക്കറിയില്ല ചേച്ചി… ഇപ്പൊ എനിക്ക് തോന്നുന്ന വികാരം എന്താണെന്ന്??? കേട്ടതൊന്നും എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാനാകുന്നില്ല…. ഒന്നും പെട്ടെന്ന് ഉൾക്കൊള്ളാനാകുന്നില്ല…. എനിക്ക് മനസ്സിലാകും മോളേ…. പക്ഷെ, നീ കേട്ടതൊക്കെ സത്യമാണ്… നിന്റെ അവസ്ഥ ഇതാണെങ്കിൽ ഇത്ര നാളും നിന്നെ നഷ്ടമായ വേദന സഹിച്ച ഇവരുടെ അവസ്ഥയോ??? സ്നേഹിക്കുന്നവരെ നഷ്ടമാകുമ്പോഴുള്ള വേദന… അത് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകില്ല മോളേ… അത് അനുഭവിച്ചവളാണ് ഞാൻ…. നിന്റെ അച്ഛനാണത്… ഇത്രയും നാൾ കൂടി നഷ്ടമായിന്നു വിശ്വസിച്ച മകളേ കിട്ടിയതാണ്… നിന്നെ ഒന്ന് ചേർത്തു പിടിക്കാൻ അദ്ദേഹം മനസ്സിൽ കൊതിക്കുന്നുണ്ടാകും… ചെല്ല് മോളേ…. അങ്കിൾ ശ്രീയയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു… അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ എടുത്ത് നെറുകയിൽ ഒരു സ്നേഹ ചുംബനം നൽകി… അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകികൊണ്ടിരുന്നു…. ശ്രേയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചോട്‌ ചേർന്ന് കരഞ്ഞു… മോളേ അച്ഛാ ന്ന് ഒന്ന് വിളിക്കെടീ… ശ്രേയ സങ്കടം കൊണ്ട് ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ അച്ഛാ എന്ന് വിളിച്ചു അദ്ദേഹത്തിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു…. കണ്ടു നിന്ന ഞങ്ങൾ എല്ലാപേരും കരഞ്ഞു… കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് അവര് ശ്രേയയുമായി പോകാൻ ഒരുങ്ങി… ശ്രേയ അങ്കിളിന്റെ കൈ പിടിച്ചു നിർത്തി… ഒപ്പം ഇവർക്ക് എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാൽ അവരെ സഹായിക്കാനും… മോളേ…. എങ്ങനെ കഴിയുന്നു നിനക്ക് ഇതൊക്കെ?? നിന്നെ ഇത്രയേറെ ദ്രോഹിച്ചിട്ടും?? എന്റെ റോൾ മോഡൽ നിമ്മീ ചേച്ചിയാണച്ഛാ…ചേച്ചി ദ്രോഹിക്കുന്നവരെപ്പോലും സ്നേഹിച്ചിട്ടേയുള്ളു… ഓർഫനേജിൽ ഞാൻ ചേച്ചിയെ കണ്ടല്ലേ വളർന്നത്… അവൾ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. നിന്റെ ഇഷ്ടം അതാണെങ്കിൽ അങ്ങനെ ആകട്ടെ… അവര് പോകാൻ നേരം ചിറ്റപ്പൻ ശ്രെയയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. അവളോട് ചെയ്തതിനൊക്കെ ക്ഷമ ചോദിച്ചു… അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമാധാനിപ്പിച്ചിട്ടാണ് പോയത്. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ശ്രീയയും കിരൺ സാറും അങ്കിളും കൂടി വീട്ടിലേയ്ക്ക് വന്നു. പുരുഷന്മാർ എല്ലാം ഹാളിൽ സംസാരിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ സ്ത്രീ ജനങ്ങൾ അടുക്കളയിലായി സംസാരം. ഇടയ്ക്ക് ഞാനും ശ്രേയയും മാത്രമായപ്പോൾ അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു. ചേച്ചി… എനിക്ക് ചേച്ചിയോട് സംസാരിക്കാനുണ്ട്. മോള് പറഞ്ഞോ… അത്… ചേച്ചി… രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് വീട്ടിൽ അച്ഛന്റെ സഹോദരി വന്നിരുന്നു. കുറേ നേരം എന്നോട് സംസാരിച്ചു. എന്നെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായി. പോകുന്നതിനു മുൻപ് അപ്പച്ചിയുടെ മകന് എന്നെ കൊടുക്കുമോ എന്ന് അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു.. അച്ഛനും കിരണേട്ടനും സമ്മതംഅറിയിച്ചു. പക്ഷെ… എനിക്ക്… മോൾക്ക് മറ്റാരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടമാണോ? മ്മ്.. അതേ ചേച്ചി.. എനിക്ക് ഒരാളെ ഇഷ്ടമാണ്. ആരെ? പേര് രഞ്ജിത് എന്നാണ്. ആളിനെ ഞാൻ പരിചയപ്പെടുന്നത് മെന്റൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വച്ചാണ്. അന്ന് ആള് അവിടുത്തെ patient ആയിരുന്നു. അത്ര ഹെൽത്തി ഒന്നും ആയിരുന്നില്ല. ഇന്ന്…. ഇന്ന് ആൾ ok ആണ്. എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്… പക്ഷെ.. അച്ഛനും കിരണേട്ടനും സമ്മതിക്കില്ല… എനിക്കറിയാം… മെന്റൽ patient എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ?? നമുക്ക് അത് വേണോ മോളേ? അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല ചേച്ചി… ചേച്ചിയും മഹിയെട്ടനും അദ്ദേഹത്തെ ഒന്ന് കാണു…അദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിക്കു… ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിനോട് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ആളിന് ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ അച്ഛനോടും ഏട്ടനോടും സംസാരിച്ചാൽ മതിയല്ലോ? വരാം മോളേ… നാളെത്തന്നെ പോകാം… പിറ്റേന്ന് ഞങ്ങൾ ശ്രേയയോടൊപ്പം പോയി. ശ്രേയ പറഞ്ഞ രഞ്ജിത് ദൂരെ നിന്നും നടന്ന് വരുന്നത് കണ്ടു. ആളെ കണ്ടു ഞാൻ ഞെട്ടി… നിറഞ്ഞ ചിരിയുമായി നടന്ന് വരുന്ന റോയി സാർ!!! റോയി സാർ !!!! എനിക്ക് എന്റെ കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. മഹിയെട്ടന്റെ അവസ്ഥയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല. ആളും പെട്ടെന്ന് റോയി സാറിനെ കണ്ടു അദ്‌ഭുതത്തിൽ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. എന്റെ ശ്രദ്ധ ആ കാലുകളിലേയ്ക്കായി. ആരോഗ്യവാനായിരിക്കുന്നു അദ്ദേഹം… കാലുകളുടെ തളർച്ചയൊക്കെ പൂർണമായും മാറിയിരിക്കുന്നു. പഴയ റോയി സാറിൽ നിന്നും ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു അദ്ദേഹം. എനിക്ക് തന്നെ സംശയമായി… റോയി സാറാണോ അതോ അദ്ദേഹത്തോട് രൂപ സാദൃശ്യം ഉള്ള മറ്റാരെങ്കിലുമോ? റോയി അല്ലേ നിമ്മീ ഇത്? മഹിയേട്ടൻ എന്റെ ചെവിയോരം ചോദിച്ചു. അതേ എന്ന് ഞാൻ തലയാട്ടി… പക്ഷെ അപ്പോഴും അത് റോയി സാറാണെന്നു എനിക്ക് തന്നെ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത്രയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു മാറ്റം… അദ്ദേഹം ഞങ്ങളുടെ അരികിൽ എത്തി… അപ്പോഴും ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്രേയ എപ്പോ വന്നു? കുറച്ചു ദിവസമായി കാണാനേ ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ? ഞാൻ കരുതി ഇയാള് പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്നു… എവിടെ പോയാലും ഞാൻ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് തന്നെ വരും. എനിക്ക് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഏട്ടനേയും ഒക്കെ തിരികെ കിട്ടി… ആ സന്തോഷ വാർത്ത പറയാനാ ഇപ്പൊ കാണാൻ വന്നത്. വിളിച്ചു പറയാം എന്ന് കരുതി… പിന്നെ ആലോചിച്ചു നേരിട്ട് പറയാമെന്നു. ആഹാ… സന്തോഷ വർത്തയാണല്ലോ? ആ സന്തോഷം തന്റെ മുഖത്ത് കാണാനുണ്ട്. അപ്പോഴാണ് ആള് ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിച്ചത് എന്ന് തോന്നുന്നു. ഇതാരാ ശ്രേയ? ആള് എന്നെ നോക്കി അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ ആകെ വിഷമാവസ്ഥയിൽ ആയി… അപ്പൊ റോയി സാർ അല്ലേ ഇത്? ഇത്രയും സാമ്യം? ഒരു നൂറു ചോദ്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ ഉയർന്നു. തുടരും

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ അനുരാഗം : ഭാഗം 22 എഴുത്തുകാരി: അഞ്ജലി അഞ്ജു വീട്ടിൽ എത്തിയതും ആദ്യം തന്നെ ശ്രീയേട്ടന് മെസ്സേജ് അയച്ചു. അത് കഴിഞ്ഞു നേരെ ഫ്രഷ് ആയി വന്നു. ആകെ ക്ഷീണം ആ ദുഷ്ടൻ ഒരു സമാധാനം തരില്ലല്ലോ. വൈകിട്ട് നേരത്തേ പോലും വിട്ടില്ല. കുറേ നേരം പോസ്റ്റ്‌ അടിപ്പിച്ചിട്ടാണ് വിട്ടത്. എല്ലാരും പോകുമ്പോ എനിക്കും പോകാൻ പറ്റില്ലേ? അയാൾ പോകും വരെ എന്നെ നിർത്തേണ്ട വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടോ? എന്റെ ബസ് എങ്ങാനും മിസ്സ്‌ ആയിരുന്നേൽ അങ്ങേരെ ഞാൻ ഡ്രൈവർ ആക്കിയേനെ. ഫോണിൽ നോട്ടിഫിക്കേഷൻ വന്നത് കണ്ടെങ്കിലും അത് ശ്രീയേട്ടന്റെ മെസ്സേജ് ആവുമെന്ന് ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ആദ്യം തന്നെ ആളിപ്പോ എവിടാണെന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു. ഏട്ടൻ എറണാകുളത്ത് ഉണ്ടത്രേ. അപ്പോ ഞാൻ രാവിലെ കണ്ടത് ഏട്ടനെ തന്നെയാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പായി. ഒത്തിരി സന്തോഷം തോന്നി. അത്രയും തിരക്കിനിടയിലും ഏട്ടനെ കണ്ടത് ഓർത്തപ്പോൾ.. ദൈവം ചേർത്ത് വെക്കുന്നതാണെങ്കിലോ? അല്ലെങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഞാൻ വിചാരിച്ചിട്ടില്ല. സിനിമയിൽ ഒക്കെ കാണും പോലെ. ഞാൻ ഏട്ടനെ കണ്ടെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ ആൾക്കും വിശ്വാസമായില്ല. സ്ഥലവും സമയവും പറഞ്ഞപ്പോൾ ആളും ശെരിക്കും ഞെട്ടി. ആളിവിടെ എത്തിയിട്ട് ഇപ്പോൾ രണ്ടാഴ്ചയായി. ഇവിടെ ഏതോ കമ്പനിയിൽ നല്ല ഓഫർ വന്നപ്പോൾ കേറിയതാണ്. അടുത്ത വർഷം ആകുമ്പോൾ ഫാമിലിയും ഇങ്ങോട്ടേക്കു വരുമത്രെ. ഇവിടെ വന്നിട്ടും എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ ഉള്ളിൽ എവിടോ ചെറിയൊരു വിഷമം. എന്റെ വീട് ഇവിടാണെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. അത് കൊണ്ടാണ് പറയാഞ്ഞതെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ദുഃഖം കൂടെ ഇല്ലാതായി. കല്യാണം വല്ലതും ആയോ എന്ന് ഇങ്ങോട്ട് ചോദിച്ചപ്പോ എന്തോ പോലെ തോന്നി. ആ ഒരു മറുപടി കണ്ടതും ഞാൻ ഫ്ലാറ്റ് ആയെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ. ഒന്ന് രണ്ടു വർഷം കൊണ്ട് എന്റെ കൊച്ചിന് നല്ല മാറ്റം ഉണ്ട് കേട്ടോ. നാണം കുണുങ്ങി ഒന്നുമല്ല. എന്റെ നമ്പർ ചോദിച്ചു മേടിച്ചു. നാളെ രാവിലെ അതേ ടൈമിൽ തന്നെ ആണോ വരുന്നതെന്നും ചോദിച്ചു. ആണെങ്കിൽ കാണാം എന്ന്. ഇതൊക്കെ കണ്ടതും എന്റെ മനസ്സിൽ ഉറങ്ങി കിടന്ന കോഴിക്കുഞ്ഞു ചിറക് വിടർത്തി ഉണർന്നു. ഹി ഹി ഇനി എന്റെ പഴയ പണി വീണ്ടും തുടങ്ങണമല്ലോ ഈശ്വരാ.. രാവിലെ പതിവിലും നേരത്തേ എണീറ്റു. ശെരിക്കും പറയാൻ ആണെങ്കിൽ രാത്രി ഉറക്കമില്ലാഞ്ഞു എന്ന് വേണം പറയാൻ. സന്തോഷം വന്നാലും സങ്കടം വന്നാലും ആദ്യം പോണത് ഉറക്കം ആണ്. സാധാരണ പോലെ കഞ്ഞി കോലത്തിൽ ഇനി പോകാൻ പറ്റില്ല എന്റെ ഏട്ടനെ കാണാൻ ഉള്ളതല്ലേ. പിങ്ക് കളർ ചുരിദാറും ഒരു കുഞ്ഞി പൊട്ടും ചന്ദനക്കുറിയും ഒക്കെ ഇട്ട് താഴെ ചെന്നപ്പോൾ അമ്മ ചോദിക്കുവാ ഇന്ന് ഓഫിസിൽ ആരുടെയെങ്കിലും കല്യാണം ആണോ എന്ന്. ഓ അത്രക്ക് ആഡംബരം കൂടി പോയോ? ഇനി കുറച്ചു കുറയ്ക്കണോ? വളയൊക്കെ ഊരി വെച്ചു ഇനി അല്ലേൽ ഓഫിസിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ ഇതും പറഞ്ഞു റിഷിയേട്ടൻ കളിയാക്കിയാലോ? ആദ്യത്തെ ബസ് മിസ്സാവാൻ ലേറ്റ് ആയി ഇറങ്ങാമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. പക്ഷെ അമ്മ സമ്മതിക്കണ്ടേ. സമയം പോയെന്നും പറഞ്ഞു എന്നെ ഉന്തി തള്ളി വിട്ടു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നപ്പോൾ ദേ ഞാൻ സ്ഥിരം പോകുന്ന ബസ് വരുന്നു. ഞാൻ ആ നാട്ടുകാരിയേ അല്ല എന്ന മട്ടിൽ നിന്നു. കണ്ടക്ടർ ചേട്ടൻ നോക്കിയെങ്കിലും ഞാൻ മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല. ആ ബസ് പോയി കഴിഞ്ഞതും വല്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. എപ്പോളും കാണുന്നത് പോലെ അല്ലല്ലോ ഏട്ടൻ പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ ഞാൻ ഇപ്പോൾ കാണാൻ പോവുന്നത്. ഒന്ന് വിളിച്ചു നോക്കിയാലോ? ഓ വേണ്ട തുടക്കത്തിൽ തന്നെ നശിപ്പിക്കണ്ട. അങ്ങനെ ഓർത്തു നിന്നപ്പോൾ ബസ് വന്നു. അതിൽ കേറി ഇന്നലെ ഇരുന്ന സീറ്റിൽ തന്നെ ചാടി കേറി ഇരുന്നു. ഫോൺ ബെൽ ചെയ്തപ്പോൾ പാറു ആവുമെന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിച്ചത്. പക്ഷെ ശ്രീയേട്ടൻ ആയിരുന്നു. സന്തോഷം കൊണ്ടാണോ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഞെട്ടൽ കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യാൻ പറ്റണില്ല. കയ്യൊക്കെ വിറക്കുന്നു. ഏട്ടന്റെ സ്വഭാവം വെച്ചു വിളിച്ചത് തന്നെ അത്ഭുതം ആണ്. ഇനി എനിക്ക് അത് ഇഷ്ടമല്ലാത്ത കൊണ്ട് മനഃപൂർവം എടുക്കാഞ്ഞത് ആണെന്ന് എങ്ങാനും വിചാരിക്കുവോ? എന്ത് ചെയ്യും? “ഇന്ന് ഓഫീസിൽ പോകുന്നുണ്ടോ?” “ഞാൻ ബസിലാണ്. ഏട്ടനെവിടാ?” “ഞാൻ ഇന്നലെ നിന്ന സ്ഥലത്ത് തന്നെ ഉണ്ട്.” “ആണോ ഞാൻ ഇപ്പോൾ അവിടെത്തും.” ഇത് പറഞ്ഞതും ബസ് അവിടെത്തിയതും ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. ഏട്ടന്റെയും എന്റെയും കണ്ണുകൾ പരസ്പരം ഉടക്കി. ഏട്ടനെന്നെ കൈ പൊക്കി കാണിച്ചു. ഇരുവരും പുഞ്ചിരിച്ചു. ബസ് അപ്പോളേക്കും പോയിരുന്നു. “സാരമില്ല. 5.45 വരെ നോക്കിയിട്ട് തന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം.” “ശെരി.” “ഓകെ വൈകിട്ട് കാണാം.” ഇതു പറഞ്ഞു ഏട്ടൻ ഫോൺ വെച്ചതും ഡാൻസ് കളിക്കാനാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. എന്താ ഇപ്പൊ എന്റെ ശ്രീയേട്ടന് പറ്റിയത്. ആരെങ്കിലും തലയ്ക്കിട്ടു അടിച്ചോ ആവോ? എന്ത് പേടിതൊണ്ടൻ ആയിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടാൽ ഓടുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ കണ്ടില്ലേ എന്നെ കാണണമെന്ന്. ശോ എനിക്ക് വയ്യാ. അനു നീ ഒരു സംഭവം തന്നെ. വേഗം ഫോണെടുത്തു പാറുവിനോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അവളാണെങ്കിൽ ഞാൻ നുണ പറയുവാണെന്നാ പറയുന്നത്. ഞാൻ അവസാനം കാൾ ലിസ്റ്റ് അയച്ചു കൊടുത്തപ്പോൾ പകുതി വിശ്വസിച്ചു. ഏട്ടൻ വിളിച്ച കാര്യങ്ങളും ഓർത്തു സന്തോഷിച്ചു ആടി പാടിയാണ് ഓഫീസിലേക്ക് ചെന്നത്. റിഷിയേട്ടന്റെ ക്യാബിന് വെളിയിൽ നിന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ അകത്തു ആളെ കണ്ടില്ല. രക്ഷപെട്ടു വന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ പതിയെ ഡോർ തുറന്നു അകത്തേക്ക് കയറി എന്റെ സീറ്റിലേക്ക് പോകാൻ തിരിഞ്ഞതും എന്തിലോ തട്ടി നിന്നു. മുഖം ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ റിഷിയേട്ടൻ! ഇങ്ങേരിവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നോ? വെറുതെ വന്നില്ലെന്ന് ആശിച്ചു. “എങ്ങോട്ടേക്കാ ചാടി ഓടി വരുന്നത്.” “അത് ഞാൻ സാർ ഇവിടെ നിന്നത് കണ്ടില്ല.” “എന്താണ് ഇന്നും താമസിച്ചത്?” “അത് ബസ്.. ” “അയ്യോ അതൊന്നും വേണ്ട സാറിന് ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ?” “നീ എന്നെ ആക്കിയാണോ സാറെന്ന് വിളിക്കുന്നത്?” “അല്ല. അതെന്താ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്?” “ശേ അത്രക്ക് മോശമാണോ?” ഈശ്വരാ ശ്രീയേട്ടൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ ആണല്ലോ കണ്ടത്. അമ്മയും കളിയാക്കി. ഇനി ബോർ ആണോ? ഇതും ആലോചിച്ചു വിഷമത്തോടെ തല ഉയർത്തിയപ്പോൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന റിഷിയേട്ടനെയാണ് കണ്ടത്. ദേഷ്യത്തിൽ പോയി എന്റെ ചെയറിൽ ഇരുന്നു. പിന്നെ എല്ലാം സ്ഥിരം പരിപാടി തന്നെ, തീറ്റ കുടി.വെറുതെയല്ല ഈ മസിലും പെരുപ്പിച്ചു നടക്കുന്നത്. കഴിക്കുന്നത് മൊത്തോം അങ്ങോട്ട് പോകുവ. ഇനി ഈ ചുരിദാർ ഇടുന്ന പരിപാടിയില്ല. ഓട്ടത്തിനിടക്ക് ഷാൾ ഒക്കെ ഭാരമാണെന്നേ. എന്റെ മേക്കപ്പും എല്ലാം പോയി കാണും. വൈകിട്ട് 4.30 തൊട്ട് ഞാൻ പോകാൻ ചോദിക്കുവാ. എന്നെ വിടുന്നില്ല. ഓരോ കാര്യം പറഞ്ഞു നിർത്തി നിർത്തി 5.30 ആയപ്പോളാണ് വിട്ടത്. എനിക്ക് ദേഷ്യം അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ നേരെ ഓഫീസിലേക്ക് നടന്നു. എല്ലാവരും പോയി കഴിഞ്ഞതിനാൽ സെക്യൂരിറ്റി മാത്രേ അവിടുള്ളൂ. ഞാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ ഇറങ്ങി വരുന്ന റിഷിയേട്ടനെയാണ് കണ്ടത്. ചോദ്യ ഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കുന്ന റിഷിയേട്ടനെയും സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടനെയും കണ്ടപ്പോൾ പറയാൻ വന്ന ചീത്ത മുഴുവൻ തൊണ്ടയിൽ കെട്ടി നിന്നു. “അത് അത്.. ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ഈ സമയത്ത് ആണോ വിടുന്നത്. നിങ്ങൾക്ക് ഒരു ബോധമില്ലേ?” “അത്രക്ക് ലേറ്റ് ആയില്ലല്ലോ.” തുടരും………

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ അനാഥ : ഭാഗം 24 എഴുത്തുകാരി: നീലിമ ഇവനാ… ഇവനാ എന്റെ മോളെ കൊണ്ട് പോയത്… അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു… അച്ഛൻ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല… കിരൺ സാറിന്റെ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞങ്ങളും… നടക്കുന്നതെന്താണെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ ഞങ്ങളും നിന്നു… അങ്കിൾ വീണ്ടും ശ്രേയയുടെ ചിറ്റപ്പന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു… പറയെടാ…. എവിടെടാ എന്റെ മോള്.. അവളെ നീയെന്തു ചെയ്തു??? ജീവനോടെ ഉണ്ടോ അതോ…. അങ്കിൾ വീണ്ടും അയാളുടെ കഴുത്തിനു കുത്തിപ്പിടിച്ചു… ഒരടി കൂടി കൊടുത്തു… നിന്നു കത്തുകയായിരുന്നു അങ്കിൾ… ആ മുഖത്തെ ദേഷ്യം ഞങ്ങളെയെല്ലാം ഭയപ്പെടുത്തി… എന്താ അച്ഛാ ഇത്??? അയാളെ വിട്… ഇനി തല്ലിയാൽ അയാള് ചത്തു പോകും…. ഇല്ലെടാ… ഞാൻ ഇവനെ വിടില്ല… ഞാൻ ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ടും നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലേടാ കിച്ചു… ഇവനാ… ഇവനാ നമ്മുടെ കീർത്തി മോളെ കൊണ്ട് പോയത്… ഇത്തവണ ഞങ്ങൾ എല്ലാരും ഞെട്ടി… അച്ഛൻ എന്താ പറഞ്ഞത്??? ഇയാള്… ഇയാളാണോ????? കിരൺ സാറിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു… അതേടാ മോനേ…. ഇവൻ തന്നെയാ…. കൊല്ലണ്ടേടാ ഇവനെ??? അച്ഛന് ഉറപ്പുണ്ടോ??? ഉറപ്പുണ്ടോന്നോ??? മറക്കില്ലെടാ ഞാൻ ഇവനെ…. ഒരിക്കലും മറക്കില്ല… ഇവന്റെ മുഖം.. എത്ര വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും.. എത്ര മാറിയാലും ഒരു നോക്കു കൊണ്ട് തിരിച്ചറിയും ഞാൻ ഇവനെ… അത്രയ്ക്കും ഞാൻ മനസ്സിൽ പതിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് ഇവന്റെ മുഖം.. അയാൾക്കിട്ട് ഒന്ന് കൂടി പൊട്ടിച്ചു… ഇത്തവണ കൊടുത്തത് കിരൺ സാറാണ്… വീണ്ടും അടിക്കാൻ കൈ ഓങ്ങിയപ്പോൾ ശ്രേയ ഇടയിൽ കയറി… മതി… എന്തിനാ നിങ്ങൾ എന്റെ ചിറ്റപ്പനെ ഇങ്ങനെ തല്ലുന്നത്??? അറ്റ്ലീസ്റ്റ് കാരണം എങ്കിലും ഒന്ന് പറ….. അയാൾ ശ്രെയയെ അങ്കിളിന്റെ മുന്നിലേയ്ക്ക് നീക്കി നിർത്തി… ഇവളാ… ഇവളാ സാറിന്റെ മോള് !!!! ഇത്തവണ ശ്രേയയും അങ്കിളും ഉൾപ്പെടെ എല്ലാരും ഞെട്ടി…. നീ എന്താ പറഞ്ഞത്??? അതേ സാറേ… പറ്റിപ്പോയി… സാർ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം… ഇവള് സാറിന്റെ മകളാണ്… അന്ന് ഞാൻ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും മോഷ്ടിച്ച സാറിന്റെ കുഞ്ഞ്… അങ്കിൾ ശ്രേയയേ നോക്കി…. അവൾ വല്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയിലാണ്.. എന്താണ് നടക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്കും മനസ്സിലായില്ല… അങ്കിൾ ശ്രേയയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങി.. ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരച്ഛന്റെ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും കരുതലും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു… ശ്രേയ ഭയന്ന് പിറകിലേക്ക് നീങ്ങി ചുവരിൽ തട്ടി നിന്നു… അദ്ദേഹം ശ്രേയയുടെ തലയിൽ തഴുകി… മോളേ…. നിറ കണ്ണുകളോടെ അദ്ദേഹം പതിയെ അവളെ വിളിച്ചു… അവൾ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് കൈ കൂപ്പി… ക്ഷമിക്കണം… എനിക്ക്… എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല. ഇവിടെ നടക്കുന്നതൊന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു… ചിറ്റപ്പൻ അവൾക്ക് അരികിലേക്ക് വന്നു. എന്റെ മോള് എന്നോട് പൊറുക്കണം… ഇദ്ദേഹമാണ് നിന്റെ അച്ഛൻ ! ഞാൻ… ഞാൻ നിന്റെ ആരുമല്ല… തട്ടിയെടുത്തതാ ഞാൻ നിന്നെ.. ഇദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നും… എന്താ ഇതൊക്കെ??? അവൾ കരച്ചിലോടെ ചോദിച്ചു… ഞാൻ പറയാം… കിരൺ സാർ മുന്നിലേയ്ക്ക് വന്നു… എനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞനുജത്തി ഉണ്ടായിരുന്നു… ഞങ്ങളുടെ കീർത്തി മോള്… സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്നേ അവളെ ഞങ്ങൾക്ക് നഷ്ടമായി… ഒരാള് തട്ടിയെടുത്തു… എന്താ ഉണ്ടായതെന്ന് ഞങ്ങൾക്കും അറിയില്ല… അന്ന് അവൾക്ക് ഒരു വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം… അകത്തു കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ വച്ചു കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അവളെ സെർവന്റിനെ ഏല്പിച്ചാണ് അമ്മ കുളിക്കാൻ പോയത്… തിരികെ വന്നപ്പോൾ മോളേ കാണുന്നില്ല… എല്ലാ സ്ഥലത്തും നോക്കി.. പുറത്തിറങ്ങി വന്നപ്പോൾ കാണുന്നത് തല പൊട്ടി ബോധം മറഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അച്ഛനെയാണ്… ബാക്കി പറഞ്ഞത് അങ്കിളാണ്.. അന്ന് ഞാൻ ASI ആയിരുന്നു. വീട്ടിൽ എത്തുന്നതിനു കുറച്ചു മുൻപ് എന്റെ ബൈക്ക് പഞ്ചർ ആയി. വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ട് ഏതെങ്കിലും മെക്കാനിക്കിനെ വിളിക്കാമെന്ന് കരുതി നടന്നാണ് വീട്ടിൽ എത്തിയത്. ഗേറ്റ് കടന്നപ്പോൾ കണ്ടത് എന്റെ കീർത്തി മോളെയും കയ്യിൽ പിടിച്ചു ഓടി രക്ഷപെടാൻ തുടങ്ങുന്ന ഇവനെയാണ്. ഓടിച്ചെന്നു രണ്ടെണ്ണം പൊട്ടിച്ചു മോളേ വാങ്ങി…. പെട്ടെന്നാണ് ഇവൻ തറയിൽ കിടന്ന ഒരു മരക്കഷ്ണം എടുത്ത് തലയിൽ ആഞ്ഞടിച്ചത്…. ബോധം മറയുന്നതിനു മുൻപ് എന്റെ പോന്നു മോളെയും അടക്കിപ്പിടിച്ചു ഓടുന്ന ഇവനെയാണ് കണ്ടത്… പിന്നീട് ഞാൻ ഇവനെയും എന്റെ കുഞ്ഞിനേയും ഒരുപാട് അന്വേഷിച്ചു. കണ്ടെത്താനായില്ല…. നിറ കണ്ണുകളോടെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു നിർത്തി…. പിന്നീട് ഇപ്പോഴാണ് ഇവനെ കാണുന്നത്… ഈ കുട്ടിയാണ് എന്റെ മകളെന്ന് ഇവൻ പറയുന്നു…..നീ എന്തിനാണ് ഇവളെ തട്ടിയെടുത്തതെന്നെനിക്കറിയണം…. എങ്ങോട്ടാണ് ഇവളെ കൊണ്ട് പോയതെന്നറിയണം… ഇത്ര നാളും എവിടെയായിരുന്നു എന്നറിയണം…. പറയെടാ നീ ഓരോന്നായി…. അങ്കിൾ വീണ്ടും രണ്ട് കൈ കൊണ്ടും അയാളുടെ കോളറിൽ പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ഇത്തവണ ശ്രേയ നിശ്ശബ്ദയായിരുന്നു…. ഞാൻ പറയാം… എല്ലാം പറയാം… ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റാണ്.. നിങ്ങളോടും ഇവളോടുമെല്ലാം…. ഒരനാഥനായിരുന്നു ഞാൻ… ആരുമില്ലാത്തവൻ… അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കണ്ട ഓർമ ഇല്ല. അകന്ന ഒരു ബന്ധുവാണ് വളർത്തിയത്. 14 ആമത്തെ വയസ്സിൽ ആയാളും പോയി… ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കായി… ജീവിക്കാൻ വേണ്ടി പലതും ചെയ്തു. ഞങ്ങളുടെ അയൽക്കാരൻ ദയ തോന്നി ഡ്രൈവിംഗ് പഠിപ്പിച്ചു. അയാൾ തന്നെ ഒരു വീട്ടിൽ കാർ ഡ്രൈവർ ആക്കി തരികയും ചെയ്തു. ആയിടയ്ക്കാണ് ഞാൻ ഇവളെ പരിചയപ്പെടുന്നത്… എനിക്കിവളെ ഇഷ്ടമായി.. ഇവൾക്ക് എന്നെയും. വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പ് വക വയ്ക്കാതെ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു ഇവൾ എന്നോടൊപ്പം വന്നു. പിന്നെ ഇവൾ ആയിരുന്നു എന്റെ ലോകം.. 2 വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദൈവം ഞങ്ങൾക്ക് തന്നില്ല… ഡോക്ടറിനെ കണ്ടു… കുഴപ്പം എനിക്കായിരുന്നു…. ചികിത്സിച്ചാൽ കുഞ്ഞുണ്ടാകാൻ ചെറിയ സാധ്യത ഉണ്ടെന്ന് മാത്രം ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. 5 വർഷം കാത്തിരുന്നു… ഫലമുണ്ടായില്ല. കുഞ്ഞിന് വേണ്ടിയുള്ള ഇവളുടെ ആഗ്രഹത്തിന് മുന്നിൽ ഞാൻ തളർന്നു പോയി… ഒടുവിൽ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാമെന്നു കരുതി. പക്ഷെ ഒരു സ്ഥിരം ജോലിയോ ഒരു തുണ്ട് ഭൂമിയോ ബാങ്ക് ബാലൻസോ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത ഞങ്ങൾക്ക് കുഞ്ഞിനെ തരാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞു അനാഥാലയത്തിന്റെ അധികൃതരും കൈ മലർത്തിയപ്പോൾ തകർന്നു പോയി ഞാൻ… പിന്നെ പേടിയായി… ഇവൾ എന്നെ വിട്ടു പോകുമോയെന്ന്… ജീവിതത്തിൽ വീണ്ടും ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോകുമോയെന്നുള്ള ഭയം എന്റെ ഉറക്കം കളഞ്ഞു. അതിനിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ജോലിയും നഷ്ടമായി. ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കോളമെത്തി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് സാറിന് ഒരു ഡ്രൈവറിനെ വേണമെന്ന് ഒരു സുഹൃത്ത്‌ വഴി അറിഞ്ഞത്. അങ്ങനെ ഞാൻ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ എത്തി. ഗേറ്റ് തുറന്ന് ഉള്ളിൽ കടന്നപ്പോൾ മുൻ വാതിലിലെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ മുട്ടിലിഴഞ് വെളിയിലേക്ക് വരുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ് വാവയെയാണ് കണ്ടത്. ഭംഗിയുള്ള ഒരു ചെറിയ പാവക്കുട്ടിയെപ്പോലെ തോന്നി. അവൾ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു… മുന്നിലെ നാല് കുഞ്ഞിപ്പല്ലുകൾ കാട്ടിയുള്ള ചിരി…. തുടരും

#📙 നോവൽ #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ അനാഥ : ഭാഗം 23 - എഴുത്തുകാരി: നീലിമ അതിന്റെ സത്യാവസ്ഥ നമുക്ക് അറിയണം.. ഒന്നുകിൽ ഡോക്ടർ ചതിച്ചതാണ്.. അല്ലെങ്കിൽ ആ സ്കാനിങ് സെന്ററിൽ ഉള്ളവരെ സംശയിക്കണം. നിങ്ങൾ എവിടെ നിന്നാണ് സ്കാൻ എടുത്തത്? ദേവീ scans… ഡേവിഡ് ഡോക്ടർ റെക്കമെന്റ് ചെയ്തതാണ്… അവിടെ നിന്ന് തെന്നെ എടുക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. നമുക്ക് നാളെ അവിടെ വരെ ഒന്ന് പോകാം… മ്മ്.. അതേ… കിരണിനെയും കൂട്ടാം… ഒരു പോലീസ് കൂടെ ഉള്ളത് നല്ലതാണ്.. ശെരിയെടാ.. അപ്പൊ നാളെ കാണാം.. നീ കിരണിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞേക്ക്.. ചതിച്ചതാണോ ഞങ്ങളെ? രണ്ട് ഡോക്ടർസും ചേർന്ന്??? അതിന്റെ ആവശ്യം?? എത്രയാലോചിച്ചിട്ടും പിടികിട്ടിയില്ല. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരും സ്കാനിങ് സെന്ററിലേക്ക് പോയി. കിരൺ ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് വിവരങ്ങൾ അറിയാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ടായില്ല… ചെറിയ ഒരു വിരട്ടലിന്റെ ആവശ്യമേ ഉണ്ടായുള്ളൂ. ഡേവിഡ് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടാണ് അവർ അങ്ങനെ ഒരു റിപ്പോർട്ട്‌ തന്നതെന്തന്നാണ് അവിടെ നിന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. വീണ്ടും മനസ്സ് മുഴുവൻ സംശയങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും കുമിഞ്ഞു കൂടി. ടാ കിരണേ… അരുണും ആ ഡേവിഡ് ഡോക്ടറും തമ്മിൽ എന്താണ് ബന്ധം? അയാൾ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറഞ്ഞത്? ഞങ്ങളെ വിഷമിപ്പിച്ചിട്ട് അയാൾക്ക് എന്ത് നേട്ടം? അയാൾ മാത്രമല്ലല്ലോ?. ഡോക്ടർ ഗീതയും പറഞ്ഞില്ലേ? അവരുടെ ലക്ഷ്യം കാശാണെന്നു കരുതാം… പക്ഷെ, ഡേവിഡ് ഡോക്ടർ??? അയാൾ ഒരു കോടീശ്വരൻ ആണ്.. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെയും ഇത്രയും ഫേമസ് ആയ ഒരു ഡോക്ടർ പ്രഫഷണൽ എത്തിക്സ് മറന്ന് കാശിനു വേണ്ടി ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ചെയ്യുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസം ഉണ്ട്. നമുക്ക് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം.. ആ ഡേവിഡ് ഡോക്ടറിനെ പൊക്കാം.. എന്താ? കിരൺ ഞങ്ങളെ നോക്കി.. അത് തന്നെയാ എനിക്കും തോന്നുന്നത്. പക്ഷെ രഹസ്യമായിട്ടാവണം… ഇന്ന് sunday അല്ലേ? അയാൾ വീട്ടിൽ കാണും.. നമുക്ക് അങ്ങോട്ട്‌ പോയാലോ? റാം എന്നെ നോക്കി.. ഞാൻ കിരണിനെയും. കിരൺ റാമിന് നേരെ തിരിഞ്ഞു. ടാ… നീ അയാളെ വിളിക്ക്.. എന്നിട്ട് നിനക്ക് വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരു പേഷ്യന്റിന് ഡോക്ടറിനെ കാണണം അങ്ങോട്ട് വന്നോട്ടെ എന്ന് ചോദിക്ക്.. റാം ഉടൻ തന്നെ ഫോൺ എടുത്ത് അയാളെ വിളിച്ചു. ടാ.. അയാൾ വീട്ടിൽ ഉണ്ട് 12 മണിക്ക് മുൻപ് ചെന്നാൽ കാണാമെന്ന്. നമുക്ക് ഇപ്പൊ തന്നെ പോയേക്കാം.. ടാ… നീ അപ്പുനോട് പറഞ്ഞോ? കിരൺ എന്നെ നോക്കി. ഞാൻ വിളിച്ചിരുന്നു ടാ… ഇപ്പൊ കുറച്ചായി അവരൊക്കെ വന്നിട്ട്. നിമ്മീടെ അച്ഛന് എന്തോ നല്ല സുഖമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു.. എന്തൊക്കെയോ ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ. കുറച്ചു ദിവസം ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആയിരുന്നു എന്ന്… നിമ്മീടെ അസുഖം കാരണം mind ഡിസ്റ്റർബേഡ് ആയിരുന്നു. ഒന്ന് പോകാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. ഇപ്പൊ കുഴപ്പമില്ല എന്ന പറഞ്ഞത്. നിമ്മിക്ക് സുഖമില്ല എന്നെ ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞുള്ളു. അപ്പോഴേക്കും ഫോണിൽ കൂടി കരച്ചിൽ തുടങ്ങി. ips കാരനാണെകിലും ചേച്ചിടെ കാര്യം പറയുമ്പോൾ അവൻ കുഞ്ഞ് വാവയാ… അത് കൊണ്ട് കൂടുതൽ ഡീറ്റെയിൽസ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അത് നന്നായി… ഇല്ലെങ്കിൽ അവൻ ആ ഡേവിഡ് ഡോക്ടറിനെ ഇടിച്ചു പഞ്ചർ ആക്കിയേനെ… ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ റാമിനൊപ്പം എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ ഡോക്ടർ ഒന്ന് ഞെട്ടി. പിന്നെ ഞെട്ടൽ മറച്ചു പിടിച്ചു ചിരി വരുത്തി… മഹേഷ്‌ എന്താ റാമിനൊപ്പം? നിമിഷയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും? ഇപ്പൊ ഒന്നും ഇല്ല. ഉണ്ടാകാതിരിക്കാനാണ് വന്നത്. ഡോക്ടർ സംശയത്തിൽ എന്നെ നോക്കി… ഡോക്ടർ റാമിനെ നോക്കി… ഏതോ patient ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞത് മഹേഷ്‌ ആണോ? ഞങ്ങൾ അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ഞങ്ങൾ അകത്തേയ്ക്ക് വന്നോട്ടെ? വന്നോളൂ… ഡോക്ടർ തിരിഞ്ഞ് അകത്തേയ്ക്ക് പോയി.. പിറകെ ഞങ്ങളും… സാറിന്റെ വൈഫ്‌? അവൾ ഇവിടെ ഇല്ല… മക്കളോ? അയാൾ വിഷമത്തിൽ മുഖം കുനിച്ചു… ഞങ്ങൾക്ക് കുട്ടികളില്ല.. oh സോറി… റാം വിഷമം ഭാവിച്ചു. പക്ഷെ എനിക്ക് ദേഷ്യമാണ് തോന്നിയത്. തനിക്ക് മക്കൾ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ടാണോ ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനെ ഇല്ലാതാക്കാൻ നോക്കിയത്? ഞാൻ അത് ചോദിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു.. എന്നിട്ടും സമ്മതിച്ചു തരാൻ ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ തെളിവ് സഹിതം ഞങ്ങൾ എല്ലാം അറിഞ്ഞു എന്നയാളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ഡോക്ടറെ… നിങ്ങളെപ്പോലെ പ്രഗത്‌ഭനായ ഒരു ഡോക്ടറിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല ഇതൊന്നും. നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആരും വിശ്വസിക്കുകയുമില്ല. പക്ഷെ,, നിങ്ങൾ ഇവിടെ കുറ്റവാളിയാണ്… ഒരു കുരുന്നു ജീവനെ ഇല്ലാതാകാൻ നോക്കിയായാൾ… ഒരു കൊലപാതകിയാകാൻ തയാറെടുത്തയാൾ… എന്ത് തെറ്റാണ് ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞ് നിങ്ങളോട് ചെയ്തത്? നിങ്ങൾ ഇത്ര നാളത്തെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിനിടയിൽ വളരെ മാന്യൻ ആയിരുന്നു… പ്രഫഷണൽ എത്തിക്സ് മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നയാൾ… അങ്ങനെയുള്ള നിങ്ങൾ സ്വന്തം ഇമേജ് പോലും നോക്കാതെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യണമെങ്കിൽ…. എന്തായിരുന്നു അതിന് പിന്നിലുള്ള ചേതോവികാരം??? പറയണം ഡേവിഡ് സാർ… നിങ്ങൾ അത് പറയാതെ ഞങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്നും പോകില്ല… ശെരിയാണ്… എന്റെ പ്രൊഫഷൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത ആരും ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്തതാണ് ഞാൻ ചെയ്തത്… എന്നെ തേടിയെത്തുന്നവർക്ക് ദൈവമാകേണ്ടവനാണ് ഞാൻ… ഇത് വരെ ഞാൻ അങ്ങനെ ആയിരുന്നു. ഇപ്പൊ ഞാൻ കാലനാകാൻ ശ്രമിച്ചത് എന്റെ മകന് വേണ്ടിയാണ്…. അല്പം പോലും കുറ്റബോധം ആ മുഖത്ത് കാണാനായില്ല. മകന് വേണ്ടിയോ? മനസിലായില്ല…. ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരും അയാളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു… അതേ… എന്റെ മകൻ.. അരുണിന് വേണ്ടി… അരുൺ മോഹന് വേണ്ടി… അരുൺ… അവൻ നിങ്ങളുടെ മകനോ? ഞാൻ ആശ്ചര്യത്തോടെ അയാളെ നോക്കി… അവൻ.. അവൻ എന്റെ ഭാര്യയുടെ സഹോദരിയുടെ മകനാണ്… അല്ല,, മക്കൾ ഇല്ലാത്ത ഞങ്ങൾക്ക് അവൻ മകൻ തന്നെ ആയിരുന്നു… ഞങ്ങളുടെ മകൻ… അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു… ഒരു പിതാവിന്റെ വാത്സല്യം ആണ് ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞത്. അതിന് നിങ്ങൾ ക്രിസ്ത്യൻ അല്ലേ? ഞങ്ങളുടേത് love മാര്യേജ് ആയിരുന്നു… അതിന് ഇവിടെ പ്രസക്തിയില്ല. അയാൾ നിവർന്നിരുന്നു… മുഖത്ത് ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു. നിങ്ങൾ നിങ്ങൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയില്ലേ? അവൻ ഇത്ര നാളും അനങ്ങാൻ പോലുംകഴിയാതെ കിടന്നത് നീ കാരണമല്ലേ? ഒരു വേള അവനെ നഷ്ടമാകുമോ എന്ന് പോലും ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ആ… നിന്നെ… ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയ നിന്നെ ഞാൻ പൂവിട്ടു പൂജിക്കണോ ? ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊല്ലാൻ തന്നെയായിരുന്നു ഉദ്ദേശം… ആദ്യം നിന്റെ കുഞ്ഞിനെ… പിന്നെ നിന്നെ… 5-6 മാസം കൊതിച്ചതല്ലേ അതിന് വേണ്ടി… പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടാകുന്ന വേദന ഞങ്ങൾക്ക് കാണണമായിരുന്നു…. അവനു ആക്‌സിഡന്റ് ഉണ്ടായപ്പോൾ ഞങ്ങൾ അനുഭവിച്ച വേദനയ്ക്ക് പകരം… അയാൾ ദേഷ്യത്തോടെ കിതച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു നിർത്തി… കൊള്ളാം… നിങ്ങൾ ഒരു ഡോക്ടർ തന്നെയാണോ? നിങ്ങളുടെ മകനെന്നു പറയുന്നവൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ നിങ്ങൾ തൊണ്ട തൊടാതെ വിഴുങ്ങി അല്ലേ? അതിന്റെ സത്യാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചു നിങ്ങൾ തിരക്കിയോ? അന്നത്തെ ആക്‌സിഡന്റ് അത് ആരും ക്രീയേറ്റ് ചെയ്തതൊന്നുമല്ല… അത് ഒരു സാധാരണ ആക്‌സിഡന്റ് തന്നെയായിരുന്നു. അത് ഇവൻ create ചെയ്തത് ആയിരുന്നു എങ്കിൽ ആ കാർ ഉടമയെ നിങ്ങളുടെ മകൻ ജീവനോടെ വിടുമായിരുന്നു? നിങ്ങൾക്ക് അറിയുമോ? നിങ്ങളുടെ മകൻ കാരണം ഇവന്റെ ഭാര്യ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന വിഷമങ്ങൾ… അത് എത്ര ഭീകരം ആയിരുന്നു എന്ന്? നിങ്ങളുടെ മകന് അവളോട് തോന്നിയ താല്പര്യം അവൾ അനുവദിച്ചു കൊടുക്കാത്തത്തിന്റെ പേരിൽ… അവളുടെ അനുവാദമില്ലാതെ കയ്യിൽ കടന്ന് പിടിച്ചപ്പോൾ തല്ലിപ്പോയതിന്റെ പേരിൽ… ആദ്മാഭിമാനമുള്ള ഏതൊരു പെണ്ണും ചെയ്യുന്നതേ അവളും ചെയ്തുള്ളു… അതിന്റ പേരിൽ അവൾ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നത് ചില്ലറയൊന്നുമല്ല… ആദ്യം അവളെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്ന ആളിനെപ്പോലും അവൻ ഇല്ലാതാക്കി… ഒരു തെളിവും അവശേഷിപ്പിയ്ക്കാതെ… ഇപ്പോഴും അവൾ ജീവിക്കുന്നത് ഇവനെ പോലെ ഒരാളെ… അവളെ നന്നായി മനസിലാക്കുന്ന ഒരാളെ അവൾക്ക് ഭർത്താവായി കിട്ടിയത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്…. കേട്ടതൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ഡോക്ടർ ഇരുന്നു… ഒരക്ഷരം ശബ്ദിക്കാനാകാതെ… സ്തബ്ധനായി… മക്കളെ സ്നേഹിക്കാം.. വാത്സല്യ പൂർവ്വം വളർത്താം.. പക്ഷെ… അവരുടെ സ്വഭാവം കൂടി നന്നാക്കേണ്ടത് മാതാപിതാക്കളുടെ കടമയാണ്.. പണവും പ്രതാപവും ഒന്നുമല്ല… നല്ല സ്വഭാവമാണ്.. നല്ല പെരുമാറ്റമാണ്.. നല്ല മനസ്സാണ്…മക്കൾക്ക് നൽകേണ്ടത്. സഹിഷ്ണുതയും.. സ്നേഹവും…. മിതത്വവും ഒക്കെയാണ് മാതാപിതാക്കൾ മക്കളെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്… നിങ്ങൾക്കൊന്നും അതിന് കഴിഞ്ഞില്ല. നിങ്ങൾ അവനെ ക്രിമിനൽ ആയി വളർത്തി… അല്ല,,, അവന്റെ അച്ഛനും ക്രിമിനൽ ആയിരുന്നല്ലോ? ഇപ്പൊ അമ്മാവനും… കൊള്ളാം നല്ല ഫാമിലി… കിരൺ പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു… ഡോക്ടർ കണ്ണുനീരും നെറ്റിയിൽ പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പ് കണങ്ങളും തുടച്ചു മാറ്റി. നിങ്ങൾ ഒരു നല്ല ഡോക്ടർ അല്ല.. ഇനി ഡോക്ടർ ആയി ഇരിക്കാനുള്ള അർഹത പോലും നിങ്ങൾക്കില്ല… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.. എനിക്കൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു… അയാൾ മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു… ഡോക്ടർ ഗീതയും നിങ്ങൾക്ക് കൂട്ടു നിന്നു അല്ലേ? ഇല്ല… അവർ ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഫസ്റ്റ് സ്കാൻ റിപ്പോർട്ടും എന്റെ ആൾ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്… അയാൾ കുനിഞ്ഞ ശിരസോടെ ഇരുന്നു… പശ്ചാത്താപം ആണല്ലോ എല്ലാത്തിന്റെയും പ്രായശ്ചിത്തം… നിങ്ങളുടെ ഈ കണ്ണുനീരിൽ സത്യം ഉണ്ടെന്ന് ഞങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചോട്ടെ? അയാൾ മൗനിയായിരുന്നു വീണ്ടും കരഞ്ഞു. അവനെ ഞങ്ങൾ പൂട്ടിക്കോളാം … നിങ്ങളുടെ പുന്നാര മകൻ അരുണിനെ…. കിരൺ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് മിഴിച്ചു നോക്കുന്നത് കണ്ടു. പിന്നെ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു നിങ്ങൾക്ക് അതിന് കഴിയില്ല ഓഫീസർ….. അയാൾ അത് പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും കിരൺ അയാൾക്കിട്ടു രണ്ട് പൊട്ടിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കിരണിനെ പിടിച്ചു മാറ്റി…. നിങ്ങൾ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു സഹായം ചെയ്യണം… കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടി അരുൺ ഒന്നും അറിയരുത്. ഒക്കെ ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞു എന്ന് അവൻ അറിയാൻ പാടില്ല.. അറിഞ്ഞാൽ?? നിങ്ങൾ കാട്ടിക്കൂട്ടിയതോക്കെ തെളിവ് സഹിതം പത്രങ്ങളിൽ വരും.. ചാനലുകൾക്ക് ചാകര ആയിരിക്കും… നിങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ നല്ല ഇമേജ് അത് സ്വയം നശിപ്പിക്കരുത്… സർജ്ജറി കഴിഞ്ഞു എന്നും നിമ്മിക്ക് കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടമായി എന്നും അവൻ വിശ്വസിക്കട്ടെ….. കുഞ്ഞ് ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞു നമുക്ക് അവനെ നന്നായൊന്നു കാണണം…. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ എല്ലാം നിമ്മീ അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ദീർഘമായി ഒന്ന് നിശ്വസിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.. അമിതമായ സന്തോഷ പ്രകടനങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല… ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചാൽ അതിലേറെ ദുഖിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും… അതാണല്ലോ അവൾ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും പഠിച്ചത്… ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ പ്രത്ത്യേകിച്ചു പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ലാതെ കടന്ന് പോയി… അരുണിന് എന്ത് ശിക്ഷ കൊടുക്കണം എന്നുള്ള ആലോചനയിൽ ആയിരുന്നു ഞങ്ങൾ. അതിനിടയിൽ നിമ്മിക്ക് ചെറിയ ഒരു പനി വന്നു. ക്ഷീണം ഉള്ളത് കൊണ്ട് അവളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ്‌ ആക്കി. അവളെ ഇപ്പോൾ റാമിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഉള്ള ഡോക്ടർ ജിൻസിയെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ വെറുതെ ഓരോന്നാലോചിച്ചിരുന്നപ്പോഴാണ് സിസ്റ്റർ റൂമിലേയ്ക്ക് വന്നത്.. … നിമിഷയ്ക്ക് നാളെ ഡിസ്ചാർജ് ഉണ്ടാവും കേട്ടോ.. ഇവിടെ ഉള്ള എക്സ്ട്രാ മെഡിസിൻസ് ഒക്കെ എടുക്കാൻ വന്നതാണ്… ബാക്കിയുള്ളവ എങ്ങനെയാണ് കഴിക്കേണ്ടതെന്നു പറഞ്ഞു തരാം… സിസ്റ്റർ മെഡിസിൻ ബോക്സ്‌ എടുത്ത് അതിൽ നിന്നും tablets എടുത്ത് നോക്കാൻ തുടങ്ങി.. അപ്പോഴാണ് ഡോറിൽ ആരോ തട്ടിയത്.. മഹിയേട്ടൻ പോയി തുറന്ന് നോക്കി… ഒരു പെൺകുട്ടിയയായിരുന്നു പുറത്ത്…. സിസ്റ്ററിനെ കാണാൻ വന്നതാ… അവൾ പറഞ്ഞിട്ട് തല ഉള്ളിലേക്കിട്ട് നോക്കി… നല്ല പരിചയമുള്ള മുഖം… ചേച്ചി… ആഹ്.. നീയോ? കയറി വാ… സിസ്റ്റർ ആ കുട്ടിയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ കുട്ടി അകത്തേയ്ക്ക് കയറി… ഇപ്പൊ മുഖം എനിക്ക് വ്യക്‌തമായി… അതേ അവൾ തന്നെ… ശ്രേയ… ശ്രേയ… ഞാൻ വിളിച്ചു… അപ്പോഴാണ് അവൾ എന്നെയും കണ്ടത്… നിമ്മിയേച്ചി… അവൾ ഓടി എന്റെ അടുത്തു വന്നു.. ചേച്ചി ഇവിടെ? ഞാൻ ചേച്ചിയെ ഒത്തിരി തിരക്കി… എവിടെയായിരുന്നു??? ഞാൻ അവളോട് എല്ലാം ചുരുക്കി പറഞ്ഞു… മോളിപ്പോ ഇവിടെയാണോ? അല്ല ചേച്ചി.. ഞാൻ കുറച്ചു ദൂരെയാ ജോലി ചെയ്യുന്നത്. ഒരു മെന്റൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ.. അവിടെ നേഴ്സ് ആണ്.. ഇപ്പൊ ചിറ്റപ്പൻ ഇവിടെ അഡ്മിറ്റ് ആണ്. അതാണ്‌ വന്നത്.. ചിറ്റപ്പൻ?? മ്മ്.. ഇപ്പൊ എന്റെ കൂടെയാണ്.. മോള് കല്യാണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രണ്ട് പേരെയും വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്താക്കി.. കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു.. എനിക്ക് ഉപേക്ഷിക്കാൻ തോന്നിയില്ല… ഇപ്പൊ എന്റെ കൂടെയാ… ചിറ്റപ്പൻ ബാത്‌റൂമിൽ ഒന്നു വീണു.. കാലിൽ ചെറിയ പൊട്ടൽ ഉണ്ട്.. രണ്ട് ദിവസം ഇവിടെ അഡ്മിറ്റ് ആയിരുന്നു. ഇന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ആണ്…… മഹിയേട്ടൻ ഇതാരാന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ എന്നെ നോക്കി.. ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ മഹിയേട്ടാ… ശ്രേയ.. ഫാദറിന്റെ ഓർഫനേജിൽ ഇവളായിരുന്നു എനിക്ക് കൂട്ട്… ചിറ്റപ്പന് ഇന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ആണ്…. അവര് പാക്ക് ചെയ്ത് റൂമിനു പുറത്ത് നിൽക്കുവാണ്. ഞാൻ ഈ ചേച്ചിയെ കാണാൻ വന്നതാ… ഞാൻ പോയി അവരെ കൂട്ടി പെട്ടെന്ന് വരാം. അവൾ പുറത്തേയ്ക്ക് പോയി.. അപ്പോഴാണ് കിരൺ സാറും അങ്കിളും വന്നത്… എങ്ങനെ ഉണ്ട് നിമ്മീ മോൾക്ക്? അങ്കിൾ എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു. കുഴപ്പമില്ല അങ്കിൾ… ക്ഷീണമൊക്കെ കുറഞ്ഞു.. ഡോറിൽ തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു… ശ്രേയയും ചിറ്റപ്പനും കുഞ്ഞമ്മയും അകത്തേയ്ക്ക് വന്നു… ശ്രേയ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു… പെട്ടെന്നാണ് ‘ടാ…..’ എന്നൊരു അലർച്ച കേട്ടത്… കിരൺ സാറിന്റെ അച്ഛൻ ! മുഖം ആകെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വലിഞ്ഞു മുറുകിയിരിക്കുന്നു… കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു…. അദ്ദേഹം ശ്രേയയുടെ ചിറ്റപ്പന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് പാഞ്ഞെത്തി… ടാ… നിന്നെ എന്റെ മുന്നിൽ കിട്ടില്ലാന്നു നീ കരുതിയോ??? ചോദ്യത്തോടൊപ്പം വലതു കൈ ഉയർത്തി ഒറ്റ അടിയായിരുന്നു കവിളിൽ… വേച്ചു പോയ ആ മനുഷ്യന്റെ കഴുത്തിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു ചുവരിനോട് ചേർത്തു… ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു അങ്കിൾ… അച്ഛാ… വിട്… അയാളെ വിട്… കിരൺ സാർ ഓടിച്ചെന്നു അങ്കിളിനെ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ നോക്കി… വിടാനോ??? ഇവനെയോ??? നിനക്ക്… നിനക്കറിയാമോ?? ഇവനാ… ഇവനാ എന്റെ മോളേ കൊണ്ട് പോയത്…. അദ്ദേഹം അലറി… ആ ശബ്ദം വിറച്ചു… തുടരും