*നീലാംബരം* ഭാഗം : 9 ✍️ Aysha Akbar കേട്ടത് തന്റെ തോന്നലാവണേ യെന്നവൻ ആത്മാർത്ഥ മായി ആഗ്രഹിച്ചു..... ഇതും വലുതായാൽ ഇനി ഈ പണിക്കൊക്കെ തന്നേ ഇറങ്ങും....... അയാൾ വീണ്ടും ആ പറയുന്നത് തന്റെ ആനന്ദിയെ കുറിച്ചാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കും തോറും ഒരു കത്തിയെടുത്തു ഹൃദയത്തിൽ വരഞ്ഞത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു അഭിക്ക്......... നെഞ്ചിൽ ശ്വാസം കുരുങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ട്...... അയാളുടെ മുഖം അടിച്ചു പൊളിക്കാനാണ് തോന്നിയത്...... പക്ഷെ തനിക്കായാളെ ഇനിയും ആവശ്യമുണ്ട്..... ഉള്ളിൽ വിരിഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന നീലാം ബര പ്പൂക്കൾ വാടി ക്കരിഞ്ഞു... ഏട്ടത്തി പറഞ്ഞത് പോലെ അവൾക്ക് ശക്തമായൊരു കാരണമുണ്ടാകുമെന്ന് ഈ നിമിഷം വരെയും മനസ്സ് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു എന്നതിപ്പോഴാണ് മനസ്സിലാവുന്നത്....... അതൊരു പക്ഷെ അവളെ കണ്ട ആ ദിവസത്തെ ഓർമകളിൽ നിന്നാവാം... അങ്ങനെയൊരു കാരണം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് പോലും ആഗ്രഹിക്കത്തക്ക എന്തോ ഒരു ചായ്‌വ് തനിക്കവളോട് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ..... മനസ്സ് ചോദ്യങ്ങൾ കൊണ്ടവനെ വീർപ്പൂ മുട്ടിച്ചു... ചേട്ടാ.... എനിക്ക്.. എനിക്കവരെയൊന്ന് കാണണം....... കണ്ടേ പറ്റു...... അവൻ അത് പറയാൻ തന്നേ ഇത്തിരി പ്രയാസപ്പെട്ടു..... വാക്കുകളൊന്നും പുറത്തേക്ക് വരുന്നില്ലായിരുന്നു.... ശരീരം ആകെ തളർന്നിട്ടുണ്ട്...... സാറോന്ന് ഫ്രഷ് ആവ്.... അപ്പോഴേക്കും ഇരുട്ടും...... ഒന്നിരുട്ടിയിട്ട് പോകാം.... അതാ നല്ലത്...... അയാൾ അടക്കി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവനോടത് പറയുമ്പോൾ അവൻ അയാൾക്ക് നേരെ നാല്പതു രൂപ നീട്ടി...... വേണ്ടാ...... എല്ലാം കോടി ഒരുമിച്ചു തന്നാൽ മതി.... ഞാൻ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് വരാം... അയാൾ ഏറെ അടുപ്പമുള്ള ഒരാളെ പോലെ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നും നടക്കുമ്പോഴും കാലെടുത്തു വെക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ അഭിയങ്ങനെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു........ ഉള്ളിലെ ഭാരം കൊണ്ടവന് കാലുകൾ എടുത്ത് വെക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല..... എങ്ങനെയോ അവനൊരു മുറിയെടുത്തു.... ആ മുറിയിലെത്തിയതും വാതിൽ അടച്ചു കൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്ക് വീണു പോയിരുന്നവൻ...... വെറുതെയല്ല അവൾ ആനന്ദിയെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയത്..... ഇങ്ങനെ നടക്കുന്ന വളുമാർക്ക് മക്കളെല്ലാം അധികപ്പറ്റ് തന്നെയായിരിക്കും..... ഓർക്കും തോറും അവനു ദേഷ്യം സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.... ഏട്ടത്തി പറഞ്ഞതാണ് ശെരി..... അവൾക്ക് കുഞ്ഞിനെ വളർത്താൻ അർഹതയില്ല..... ഇനി തനിക്കവളെ കാണുകയും വേണ്ടാ..... തിരിച്ചു പോകുകയാണ്..... ഉള്ളിൽ അവളോടുള്ള ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോൾ ആ മുഖം കാണാൻ പോലും അവനു തോന്നിയിരുന്നില്ല...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ഉറക്കത്തിൽ നിന്നേഴുന്നേറ്റ ആനന്ദി കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ ഉമ്മറത്തിരിക്കുക യായിരുന്നു കവിയും ദേവിയും അവളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു...... അഭി...... അവൻ ഇവിടെയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ പിളരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ദേവി ഇരുന്നിടത്ത് നിന്നെഴുന്നേറ്റിരുന്നു.... അഭി....അഭി വരും.... മോള് കരയേണ്ട..... അവളുടെ തോളിൽ പതിയെ ഒന്ന് തൊട്ട് കൊണ്ട് ദേവിയത് പറയുമ്പോൾ അവരുടെ ഹൃദയം വാത്സല്യം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... പക്ഷെ പരിധിയിൽ കവിഞ് അവളോട്‌ അടുപ്പം കാണിച്ചാൽ വേദനിക്കുന്ന മറ്റു രണ്ട് ഹൃദങ്ങൾ ആ വീട്ടിലുള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം അവരതിനെ പിടിച്ചു വെച്ചു...... വിശക്കുന്നില്ലേ.... കഴിക്കാൻ ഭക്ഷണം തരട്ടെ....... ദേവി അവളോടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ അവരെയൊന്നു നോക്കി... ഇങ്ങനെയൊരു സംസാരം അവരിൽ നിന്നിത് വരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതിന്റെ എല്ലാ അത്ഭുതവും ആ നോട്ടത്തിൽ കലർന്നിരുന്നു...... അവർ ഒരു പാത്രത്തിൽ കഴിക്കാനുള്ളതെടുത്തു കൊണ്ട് വന്നു കൊണ്ട് അവളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു...... എല്ലാം നോക്കി ഒരു കാഴ്ച ക്കാരിയെ പോൽ കവി നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവളുടെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ കലങ്ങി മറിയുന്നത് ദേവിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... ആനന്ദി പാത്രം കയ്യിലേക്ക് പിടിച്ചു കൊണ്ട് ആ ഉമ്മറത്തെ നിലത്തു തന്നേ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നപ്പോൾ എന്തോ ഒരു വേദന വന്നു തിങ്ങി നിറഞ്ഞത് പോലെ തോന്നി ദേവിക്ക്...... കവിയുടെ ഉള്ളിലും അവളെ ചേർത് പിടിച്ചു കൊഞ്ചിക്കാനാണ് ആഗ്രഹമെങ്കിലും രണ്ട് പേരും കിച്ചു വിനെ മാത്രം ഓർത്താണ് അകന്ന് നിൽക്കുന്നതെന്ന് ഇരുവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.... അയ്യോ.... നിലത്തിരിക്കേണ്ട. ദേ..... ഈ തിണ്ണയിലേക്കിരുന്നോ.... ദേവി അപരിചിതരോടെന്ന പോലെ പറയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും അതിൽ ഇറ്റി നിൽക്കുന്ന വാത്സല്യത്തിന്റെ സഹാനുഭൂതിയുടെ കരുണയുടെ കണങ്ങൾ കവിക്ക് വ്യക്തമായി കാണുന്നുണ്ടയായിരുന്നു.... അമ്മായിയമ്മ യാണെങ്കിൽ കൂടി അമ്മയെ പോലെ തന്നേ സ്നേഹിച്ചവരാണ്..... കുഞ്ഞുങ്ങളില്ലാത്തതിന്റെ പേരിൽ തന്നേ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നവരുടെയൊക്കെ മുമ്പിൽ തന്നേ ചേർത്ത് പിടിച്ചവരാണ്.... ആ നെഞ്ചിലെ കരുണയുടെ കൂട് തന്നെക്കാൾ നന്നായി മാറ്റാർക്കറിയും..... ഇതും ഒരു മുഖം മൂടിയാണ്.... തന്നേ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കാൻ. പ്രത്യേകിച്ച് കിച്ചുവെട്ടനെ.. ദേവി പറഞ്ഞത് കേട്ടെന്ന വണ്ണം ആനന്ദി മുഖമുയർത്തി അവരെ യൊന്നു നോക്കി...... പിന്നേ പതിയെ പാത്രവുമെടുത്തു എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ദേവി ആ പാത്രം കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങിയിരുന്നു.... കുഞ്ഞാണവൾ...... ഒരമ്മയുടെ ചൂടിൽ വളരേണ്ട പ്രായ മാണ്..... ആരെന്നറിയാത്ത ആളുകളുടെ ഇടയിൽ കഴിയുന്ന ആ കുഞ്ഞിന്റെ മാനസികാവസ്ഥ ദേവിയെ വല്ലാതെ കുത്തി നോവിക്കുന്നുണ്ടായിയുന്നു..... തിണ്ണയിൽ കയറാൻ അവൾ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവൾക്കതിന് കഴിയാതെ വന്നതും പാത്രം അവിടെ വെച്ചു ദേവി അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ പിടിച്ചൊന്നുയർത്തി..... മൃദുലമായ ആ കുഞ്ഞു ശരീരത്തിന്റെ ചൂടിൽ ദേവിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് കുളിർത്തു..... അവളുടെ കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിലുമുണ്ടൊരു തിളക്കം........ ദേവീക്കവളെ കണ്ട് കൊതി തീരാത്തത് പോലെ....... ശെരിക്കും ഇത് അഭിയുടെ കുഞ് തന്നെയാണെന്ന് മനസ്സ് പറയും പോലെ..... രക്തത്തിന്റെ മണം ഹൃദയത്തിനറിയും പോലെ...... അതിനെല്ലാം മേലെ അത് താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണോ..... അവളെ തന്നേ നോക്കിയിരുന്നാണ് ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്നതെന്ന ഓർമ വന്നതും മുഖമുയർത്തി കവിയെ നോക്കാൻ അവർക്കേറെ പ്രയാസം തോന്നി...... അത് മനസ്സിലാക്കിയെന്ന വണ്ണം കവി പതിയെ അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് അകത്തേക്ക് പോയിരുന്നു..... ദേവിയുടെ ഉള്ള് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയെ പേറി.... എന്ത് ചെയ്യും താൻ.... എന്നേ ഏൽപ്പിച്ചു പോയ ഇവളെ തനിക്ക് നോക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുമോ...... ഇത് കാണുമ്പോൾ അവർക്ക് വേദനിക്കുകയും ചെയ്യും..... ഈശ്വരാ വല്ലാത്ത പരീക്ഷണം തന്നേ...... വല്ലാത്തൊരു ഭാരത്തോടെ അതും ഓർത്തു കൊണ്ട് ദേവി നോക്കിയത് ആ കുഞ്ഞു മുഖത്തേക്കായിരുന്നു..... ഒരു വറ്റും താഴെ പോകരുതെന്ന വണ്ണം ഏറെ സൂക്ഷ്മതയോടെ കഴിക്കുന്ന അവളെ കാൺകെ മറ്റ് ചിന്തകളെല്ലം അവരിൽ നിന്നാ നിമിഷം നീങ്ങി പ്പോയിരുന്നു ..... അഭി അത്രയേറെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് നോക്കുന്നവളാണ്..... അവനെ പോലെ കണ്ട് സ്നേഹിക്കാൻ പറഞ്ഞു തന്നേ ഏൽപ്പിച്ചു പോയതാണ്....... അതിനേക്കാളേറെ ഈ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം കണ്ട് എങ്ങനെ അതിനെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കും...... അവരുടെ ഉള്ളിൽ ഭാരങ്ങൾ തിങ്ങി നിറഞ്ഞിരുന്നു..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 വാതിലിൽ ശക്തിയായുള്ള മുട്ട് കേട്ടാണ് അഭി ദീർഘമായ ആ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റത്....... അവൻ ചുറ്റുമോന്ന് നോക്കി.... താൻ കിടക്കുന്ന സ്ഥലവും സന്ദർഭവും അവനൊന്നോർത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു..... അവസാനം അവൻ ചിന്തിച്ച ചിന്തകളിലേക്ക് കൂടി തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴാണ് അവൻ ഇരുന്നിടത് നിന്നെഴുന്നേറ്റത്...... ചിന്തകൾക്കൊടുവിൽ എപ്പോഴോ ഉറങ്ങി പ്പോയി ..... അതും മരണം പോലൊരുറക്കം....... അപ്പോഴും വാതിലിൽ തുടരേയുള്ള മുട്ട് കേൾക്കാം.... അവൻ വാതിലൊന്ന് തുറന്നു....... നേരത്തെ കണ്ട ഓട്ടോ ചേട്ടനാണ്...... തന്നേ കണ്ടതും ബീഡി ക്കറയുള്ള ആ പല്ലുകൾ കാട്ടി അയാൾ ചിരിച്ചു..... അഭിക്ക് തിരിച്ചു ചിരിക്കാനേറേ പ്രയാസം തോന്നി.. കാരണം.... അയാൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകളോരൊന്നും ഇപ്പോഴും നെഞ്ചിൽ കിടക്കുന്നുണ്ട്...... സാറിത് വരെ ഡ്രസ്സോന്നും മാറ്റിയില്ലേ... പോകണ്ടേ നമുക്ക്..... നോക്കിയേ ഇരുട്ടി തുടങ്ങി.... അയാൾ ഏറെ അടുപ്പക്കാരനെ പോലെ യത് പറയുമ്പോൾ അഭി ഒരു നിമിഷം ഞാൻ വരുന്നില്ലെന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങി...... പക്ഷെ എന്തോ അവളെയൊന്ന് കാണണമെന്ന് മനസ്സ് പറയും പോലെ...... തന്നേ കാണുമ്പോൾ ഭയന്നു വിറക്കുന്ന അവളുടെ ദയനീയത തനിക്കൊന്നസ്വാധിക്കണം... താൻ തോറ്റു പോകാതെ അവളെ തേടിയിവിടം വരെയെത്തിയതിൽ അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തണം..... മുഖത്ത് നോക്കി നാല് ചീത്ത വിളിക്കണം..... ഞാൻ... ഞാൻ ദേ... ഇപ്പൊ വരാം..... നിങ്ങളൊന്നു വെയിറ്റ് ചെയ്.... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ വാതിലടച്ചു..... ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി നന്നായോന്ന് കുളിച്ചു.... തണുത്ത വെള്ളം തല വഴി വന്ന് വീഴുമ്പോൾ ഉള്ളിലാകെ എരിയും പോലെ തോന്നിയവന്.. ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു കറുപ്പ് ഷർട്ടും ബ്ലൂ ജീൻസും എടുത്തിട്ടു..... ഈറൻ മാറാത്ത മുടി ഒരു വശത്തേക്ക് ചീകിയൊതുക്കി വെച്ചു...... കയ്യിലൊരു വാച്ചും കെട്ടി..... ചെയ്യുന്നതെല്ലാം യാന്ദ്രികമാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു... പോകാം....... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നവനെ അയാളോന്ന് നോക്കി...... കറുപ്പ് ഷർട്ടിൽ അവൻ വളരേ സുന്ദരനായിരുന്നു.... ഭംഗിയുള്ള മുഖത്ത് നിറഞ്ഞു നിന്ന ഗൗരവം അവന്റെ പൗരുഷം എടുത്ത് കാട്ടി...... നേരത്തെ കണ്ടിരുന്ന ഒരു നിഷ്കളങ്കമായ ഭാവം ഇപ്പോഴവന്നിലില്ലാ..... നിങ്ങടെ പേരെന്താണെന്നാ പറഞ്ഞത്...... അവൻ പിറകിലേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോഴാണ് അവനെ തന്നേ നോക്കി നിന്നിരുന്ന അയാൾ അവന്റെ ചോദ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നത്....... എന്റെ പേര് ജോയീന്നാ സാറേ...... അയാൾ ചിരിയോടെ പറയുമ്പോഴും അഭി അയാളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിരുന്നില്ല.... ലോഡ്ജിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് കടന്നപ്പോഴാണ് ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയത് അവൻ തന്നെയറിഞ്ഞത് ..... ചുവന്ന വട്ട പ്പൊട്ട് തൊട്ട ആകാശം സ്വർണ നിറത്താൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ട് .... കിളികൾ കൂടണയാൻ ധൃതി കൂട്ടുന്നു..... ലോഡ്ജിന്റെ മുമ്പിൽ കാണുന്ന വലിയൊരു മരത്തിൽ കൂട്ടമായി കൊക്കുകളിരിക്കുന്നുണ്ട്.... അവ ഉച്ചത്തിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കൂമ്പോൾ അഭി അങ്ങോട്ടൊന്ന് നോക്കി....... നഗരത്തിൽ ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയതിന്റെ ഭംഗി യെന്നോണം കടകളിൽ വെളിച്ചം പടരാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട് ..... ഒരു തരം സുഖമുള്ള തണുപ്പ് എല്ലാവരെയും കെട്ടി പ്പിടിച്ചു കൊണ്ടവിടെ കറങ്ങി നടന്നു...... ഒത്തിരി പോകാനുണ്ടോ ഇവിടെ നിന്ന്....... അഭി യത് ചോദിക്കുമ്പോൾ വാക്കുകളിൽ ഒരു നീരസം പ്രകടമായിരുന്നു.... ഇല്ലാ... കുറച്ചു തന്നെയേയുള്ളു ..... സാറിവിടെ ആദ്യമായിട്ടാണോ....... ജോയിയുടെ ചോദ്യത്തിന് അവൻ വെറുതെയൊന്ന് മൂളി...... ഇത്ര ഇരുട്ടാൻ കാത്ത് നിൽക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല..... അഭി ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞൊരു അസ്വസ്ഥതയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ പതുങ്ങി പോകുന്ന ഒരു മോശക്കാരനെ പോലെ അവൻ സ്വയം വിലയിരുത്തിയിരുന്നു ... തനിക്ക് മറ്റൊന്നിനും വേണ്ടിയല്ലല്ലോ....അവളെ കണ്ട് രണ്ട് ചീത്ത പറയാനല്ലേ..... അതിന് വെളിച്ചമുള്ള സമയത്തായിരുന്നു പോകേണ്ടത്........ ഇങ്ങനെ പതുങ്ങി കള്ളന്മാരെ പോലെ പോകേണ്ട കാര്യമില്ലായിരുന്നു.... അവനൊരു നിരാശ തോന്നി........ അതിന് പകലങ്ങോട്ട് പോയിട്ട് വലിയ കാര്യമില്ല സാറേ..... പകലതൊരു പൂക്കടയാണ്..... വിചാരിച്ച ആളുകളെയൊന്നും അപ്പൊ കിട്ടിയെന്ന് വരില്ല..... അയാളോരു ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ അയാൾ അവിടത്തെ സ്ഥിരം ആളാണെന്ന് അഭിക്ക് മനസ്സിലായി.. അവനയാളോട് തന്നെയൊരു അറപ്പ് തോന്നിയിരുന്നു...... നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ നിന്നും ഉള്ളിലേക്കൊരു വഴി തിരിഞ്ഞതും കത്തി നിൽക്കുന്ന വെട്ടങ്ങൾ കുറയുന്നത് അഭി ശ്രദ്ധിച്ചു.......... ഒറ്റപ്പെട്ട വീടുകളും കടകളും മാത്രമേ ആ വഴിയിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളു.... പക്ഷെ റോഡെല്ലാം നല്ല രീതിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു..... എന്നാൽ കുറച്ചു കൂടി പോയതും മറ്റൊരു ഊട് വഴിയിലൂടെ കയറിയപ്പോഴാണ് ആകെ ക്കൂടി ആ വണ്ടിയൊന്ന് കുലുങ്ങിയത് .... അവനാകെയൊന്ന് ആടിയുലഞ്ഞു..... അത് കഴിഞ്ഞ ഉടനെ നേരെയൊന്നിരുന്ന ആ സമയത്ത് വീണ്ടും വീണ്ടും ആ വണ്ടി ഉലഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.... എന്താടോ ഇത്..... അഭിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ വാക്കുകളിൽ അമർഷം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു..... റോഡ് മുഴുവൻ ഉരുളൻ കല്ലാ സാറേ..... പിടിച്ചിരുന്നോ.... ദേ നോക്കിയെ അപ്പുറം പുഴയാണ്...... അയാൾ അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് അഭി പുറത്തേക്കൊന്ന് നോക്കിയത്....... വണ്ടി പോയി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ ഉയർന്ന ഭാഗത്തിന്റെ തൊട്ടരികിൽ ഒന്ന് താഴ്ന്നു കൊണ്ട് വെള്ളം ഇഴുകുന്നുണ്ട്.. നിലാവിൽ തട്ടി വെള്ള തുള്ളികൾ വെട്ടി തിളങ്ങുന്നത് അവൻ കണ്ടു........ ഇത് തോടാണോ പുഴയാണോ..... ഒട്ടും വീതിയിലല്ലാതെ ഒരു കൈ തോട് പോലെയുള്ള ആ വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കിയാണ് അവനത് ചോദിച്ചത്...... പുഴ തന്നാ സാറേ..... ഇവിടം കുറച്ചു വീതി കുറവാ..... ഇത് മെയിൻ റോഡിലേക്കെത്തുന്ന ആ ഭാഗം മുതൽ നല്ല വീതിയുണ്ട്..... ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെയാണെങ്കിലും മഴ പെയ്താൽ പിന്നേ ഈ വഴിയൊന്നും പോകാൻ പറ്റില്ല.... എല്ലാം വെള്ളം മൂടിയിട്ടുണ്ടാകും....... അയാളത് പറയുമ്പോഴും താൻ സഞ്ചരിക്കുന്നതിന്റെ എതിർ വശത്തേക്കൊഴുകുന്ന ആ വെള്ളത്തിലായിരുന്നു അവന്റെ കണ്ണുകൾ.... തന്റെ മനസ്സും ഇത് പോലൊരു ഒഴുക്കിനെതിരെ ശക്തിയായി നീങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണല്ലോ... റോഡിനെക്കാൾ അല്പം താഴ്ചയിലുള്ള ആ പുഴയുടെ മറു വശത്തും ഇത് പോലെ ഉയർന്നൊരു തിട്ട് കാണുന്നുണ്ട്...... ഇത് പോലെ ഒരു പാത തന്നെയായിരിക്കാം അതെന്ന് അവനു തോന്നി........ അവൻ ഇപ്പുറത്തേക്ക് തല ചെരിച്ചു നോക്കി.... ആ റോഡിന്റെ ഒരു വശം പുഴയാണെങ്കിൽ മറു വശത്തു ഉയർന്ന ഒരു കുന്നായി തോന്നിയവന്.. അത് മരങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ടത് പോലെ..... അധികമൊന്നും ആവഴിയിലൂടെ പോകേണ്ടി വന്നില്ല...... വലിയൊരു ഗേറ്റിനു മുമ്പിൽ ആ വണ്ടി ചെന്ന് നിന്നതും അത് വരെയില്ലാത്ത വണ്ണം അഭിയുടെ ഹൃദയം മിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു .... (തുടരും ) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

*സോൾമേറ്റ്സ് ❤️* ഭാഗം : 8 ✍️ ജിംസി അജുവിന്റെ ഫോണിൽ റിങ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.... അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കി.... എടുത്ത് നോക്കിയപ്പോൾ അവന്റെ ഫ്രണ്ട് മാത്യുവാണ്... അവന്റെ കൂടെ ഗൾഫിൽ വർക്ക്‌ ചെയുന്ന അവന്റെ അവിടുത്തെ റൂം മേറ്റ്‌ കൂടിയാണ് കക്ഷി... " ആ... പറയ് ടാ... " അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് സംസാരിച്ചു... " സോറി ടാ ഞാൻ ഈ ടൈമിൽ വിളിച്ചതിന്... നിന്റെ മാര്യേജ് ഇന്ന് കഴിഞ്ഞുള്ളു എന്ന് അറിയാം.. ബട്ട്‌ ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്... " " ന്താടാ കാര്യം... വേഗം ഒന്ന് പറ..." " എടാ അജു.. എനിക്ക് അർജന്റ് ആയി നെക്സ്റ്റ് വീക്ക്‌ നാട്ടിലേക്ക് പോണം... എന്റെ അമ്മക്ക് ഒരു മേജർ ഹാർട് സർജറി വേണം എന്ന് പറഞ്ഞ് പപ്പ വിളിച്ചിരുന്നു .. നിനക്ക് അറിയാലോ അവിടെ അവർക്കു സഹായത്തിനു ആരും ഇല്ലന്ന്.... നീ എന്റെ ഒഴിവിൽ കേറിയാൽ അല്ലേ എനിക്ക് നാട്ടിലേക്ക് പോകാൻ പെറ്റു... നീ എന്നെ ഒന്ന് ഹെല്പ് ചെയ്യോ? " അജു പെട്ടെന്ന് എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയാതെ നിശബ്ദതയോടെ ഗാഥയെ നോക്കി... അവൾ കാര്യം എന്താണെന്നു അറിയാതെ അവനെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു... അവൻ മറുത്തൊന്നും ആലോചിക്കാതെ അവനോട് ഓക്കേ മാത്രം പറഞ്ഞു വെച്ചു.. തല്ക്കാലം ഗാഥാ ഇപ്പൊ താൻ പോകുന്നത് അറിയണ്ട... രണ്ട് മാസം എന്നത് ഇപ്പോൾ രണ്ടാഴ്ച ആയി ചുരുങ്ങിയത് അവൾ അറിഞ്ഞാൽ ചിലപ്പോ അവൾക്ക് സങ്കടം കൂടും... വേണ്ട... അവൾ താൻ പോകുമ്പോ അറിഞ്ഞാൽ മതി...അവൻ ഫോൺ വെച്ചപ്പോ തൊട്ടുള്ള ആലോചന കണ്ടിട്ട് അവൾക്ക് എന്തോ പന്തികേട് തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു.... " എന്താ അജു...ആരാ വിളിച്ചേ...എന്താ പറഞ്ഞത്...? എന്തോ നിന്റെ മുഖമൊക്ക വല്ലാണ്ടായല്ലോ...? " " അതോ... ഒന്നുമില്ല ന്റെ ഗാഥാ കുട്ടി...ഗൾഫിൽ ഉള്ള എന്റെ റൂം മേറ്റ്‌ മാത്യുവാ വിളിച്ചത്...ഞങ്ങള് ഒരേ കമ്പനിയിലെ അക്കൗണ്ട്സ് ഡിപ്പാർട്മെന്റ്റിൽ ആണ്... അവൻ വിളിച്ചിട്ട് വർക്കിലെ ഓരോ കോംപ്ലിക്കേഷൻസ് ഒക്കെ പറയാർന്നു....ഞാൻ ഉണ്ടേൽ അവനെ ഹെല്പ് ചെയ്യാറുണ്ട്... അവൻ എന്നെ ഓർത്തപ്പോൾ വിളിച്ചതാ... " ഒരുവിധത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു... " ഓഹ് ഇതായിരുന്നോ കാര്യം... ന്തോ.. അജുവിന്റെ മുഖത്തെ റിയാക്ഷൻ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വേറെ ന്തോ സീരിയസ് പ്രോബ്ലം തോന്നി... " " ദേ.. അതൊക്കെ വിട്ടേ... വന്നേ ഉറങ്ങാൻ നോക്കിയേ... എനിക്ക് നല്ല ഷീണം... ഉറക്കം വരുന്നു... " അജു പോകണ്ട കാര്യം ഓർത്ത് വല്ലാതെയായിരുന്നു... എന്തോ അജുവിന് പെട്ടെന്ന് ഒരു മാറ്റം വന്നത് അവൾക്ക് സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നു... അവൻ കിടക്കയോട് അരികെ ചേർന്ന് കിടന്നപ്പോൾ അവള് അവന്റെ കൈ തണ്ടയിൽ പതുക്കെ തലവെച്ചു കിടന്ന് അവനെ വട്ടം ചുറ്റി പിടിച്ച് കൊച്ചു കുട്ടികൾ ഉറങ്ങുന്ന പോലെ ഉറങ്ങി... അവൾ ഒന്ന് ഉറക്കം പിടിച്ച് വന്നപ്പോൾ അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് കുറച്ചു നേരം നോക്കി കിടന്നു... മുഖത്തേക്ക് വീണു കിടക്കുന്ന ചെറിയ മുടികൾ വിരലിനാൽ ഒതുക്കി നെറ്റിയിൽ അവൻ മൃദുവായിയുമ്മ വെച്ചു... ഒരു കുഞ്ഞിനോട് എന്ന പോലെ ഒത്തിരി വാത്സല്യം അവനിൽ അന്നേരം നിറഞ്ഞ് വന്നു... അവന് ഉറക്കം തെല്ലകലെ ആയിരുന്നു...അവളുടെ തലയിൽ കുറച്ച് നേരം തലോടി, നേരം വെളുക്കാറായപ്പോൾ എപ്പോഴോ അവൻ നിദ്രയെ പുൽകി... അലാറം തലേ ദിവസം വെച്ചു കിടന്നതു കൊണ്ട് ഗാഥാ നേരത്തെ എണിറ്റു ഫ്രഷ് ആയിരുന്നു... രാവിലത്തെ കുളി എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അടുക്കളയിൽ എത്തി നോക്കിയപ്പോൾ ആരും എണീറ്റില്ലായിരുന്നു....രാവിലെ തന്നെ പുറത്തു നല്ല മഴ തകർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു... മഴക്കാലം ആരംഭം ആയതിനാൽ ഇപ്പൊ ഇടയ്ക്കിടെ മഴ വന്നു എത്തി നോക്കി പോകുന്നുണ്ട്.... അവൾ അടുക്കളയിലെ സാധനങ്ങൾ തിരഞ്ഞു പിടിച്ച് ഫ്രിഡ്ജിൽ ഇരിപ്പുള്ള പാലെടുത്തു എല്ലാവർക്കും ചായ ഉണ്ടാക്കി... അപ്പോഴേക്കും അമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നിരുന്നു.. " മോള് നേരത്തെ എണീറ്റോ...? ഇവിടെ എനിക്ക് അങ്ങനെ നിർബന്ധം ഒന്നുല്ലാട്ടോ സൂര്യൻ ഉണരും മുന്പേ എണിറ്റു അടുക്കളയിൽ കയറണം എന്ന്... ഇവിടെ ഇപ്പൊ അച്ഛൻ കമ്പനിയിൽ പോകുമ്പോ മണി പത്തര ആകും.. പിന്നെ അജുവിനും എങ്ങോട്ടും പോകാൻ ഇല്ല.. അഞ്ചു മോളും അച്ചുട്ടിയും ഒക്കെ പതുക്കെ എഴുന്നേൽക്കു... ഫുഡ് ഒക്കെ പതുക്കെ എണിറ്റു ഞാൻ വെക്കുള്ളു... ജോലിക്ക് നേരത്തെ പോകുവാണേൽ തലേ ദിവസം പറയുമ്പോ നേരത്തെ എണീക്കും..മോള് എണീറ്റ സംശയം തോന്നിട്ടാ അമ്മ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്... കഴിക്കാൻ അമ്മ ഉണ്ടാക്കാം... മോള് പോയി അച്ഛന് ചായ കൊടുക്ക്‌... അച്ഛൻ ഉമ്മറത്ത് ഉണ്ടാകും.. " അമ്മ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ചായ ഒരു കപ്പിലേക്കു പകർത്തി ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു... മഴയുടെ ശബ്ദവും തണുത്ത കാറ്റും നുകർന്നു രാവിലെ കുറച്ചു സമയം മൂടിപ്പുതച്ചു കിടക്കാൻ ആർക്കാണ് ഇഷ്ടം ഇല്ലാത്തതെന്ന് അവൾ ഓർത്തു... ഉമ്മറത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ അവൾക്കു പെട്ടെന്ന് അവളുടെ അച്ഛനെ ഓർമ വന്നു... എന്നും രാവിലെ ഉമ്മറത്തെ കസേരയിൽ പത്രം പിടിച്ചു തലങ്ങും വിലങ്ങും വിടാതെ നീണ്ട വായന വായിച്ചേ അച്ഛൻ എഴുന്നേൽക്കാറുള്ളു...അച്ഛന് പതിവായി ചായ കൊണ്ട് കൊടുക്കുന്നത് താൻ ആയിരുന്നു... അവൾ ഒരു നിമിഷം അച്ഛന്റെ ഓർമകളിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അവൾ നിന്നിടത്തു നിന്നു.. " ആഹാ.. ഇന്ന് ചായ തരുന്ന ആള് മാറിയല്ലോ.. മോൾ അതിങ്ങു തന്നേക്ക്... " അച്ഛന്റെ വിളിയിൽ അവൾ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി.. " ഇന്നാ അച്ഛാ ചായ... അച്ഛന്റെ പാകം അറിയാത്തോണ്ട് ഞാൻ മധുരം കുറച്ച് ഇട്ടിട്ടുള്ളു... " അവൾ ചായ അച്ഛന് നീട്ടുന്നതിന് ഇടയിൽ പറഞ്ഞു... " എനിക്കും മധുരം കുറവ് തന്നെ ഇഷ്ടം മോളെ... ഒരു പ്രായം കഴിഞ്ഞാൽ ഈ ഷുഗറും പ്രഷറും ഒക്കെ വില്ലന്മാരായി നമ്മുടെ ലൈഫിലെ രുചിയൊക്കെ കളയാൻ ഇങ്ങു വരും...ആദ്യം ഒക്കെ മധുരം കൂട്ടി കഴിച്ചിട്ട് പിന്നെ കുറക്കുമ്പോൾ ബുദ്ധിമുട്ട് ആയിരുന്നു... ഇപ്പൊ പിന്നെ ശീലമായി... എന്തായാലും ചായ കുടിച്ച് നോക്കട്ടെ കൊള്ളാവോന്ന്. " അത് പറഞ്ഞ് ചായ ഒരു കവിൾ കുടിച്ച് അച്ഛൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു... " ആഹാ.. നല്ല ചായ..." അച്ഛൻ നല്ലതെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഗാഥക്കു അത് സന്തോഷമായി... " പിന്നെ മോളെ... അമ്മ എന്തേലും ഉണ്ടാക്കി തന്നാൽ നല്ലത് എന്ന് പറഞ്ഞോട്ടോ... അവൾക്ക് ഒരു സ്വഭാവം ഉണ്ട്.. അവളുടെ ഫുഡിനെപെറ്റി ന്തേലും പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് പച്ചവെള്ളം കിട്ടുകില്ല.... " അച്ഛൻ അത് പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു.... " അപ്പൊ അച്ഛാ...എന്റെ ചായ നല്ലത് എന്ന് പറഞ്ഞത് വെറുതെ പറഞ്ഞതാണോ? " അവൾ ഒരു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു... " അയ്യോ... അല്ല മോളെ... ശെരിക്കും നന്നായിട്ടാ.... അവളുടെ ഫുഡ് നന്നായാലും മോശം ആയാലും അവൾ അഭിപ്രായം ചോദിക്കുമ്പോൾ നല്ലത് എന്ന് തന്നെ പറയണം... അല്ലേൽ ഉണ്ടല്ലോ അവളുടെ ലക്ഷ്മി എന്നുള്ള പേര് മാറ്റി അവളെ ഭദ്ര എന്ന് വിളിക്കേണ്ടി വരും... പിന്നെ അജു ഒന്നും നോക്കില്ല.. നന്നായെങ്കിൽ അമ്മയെ പൊക്കി അങ്ങ് കയറ്റും. കൊള്ളില്ല എങ്കിൽ കൊള്ളൂല എന്നും പറയും... അത് അവന് മാത്രം പറയാൻ ലക്ഷ്മി അവസരം കൊടുത്തിട്ടുള്ളൂ..." "മ്മ്.. ശരി അച്ഛാ... ഞാൻ അപ്പുറത്തോട്ട് ചെല്ലട്ടെ..." അവൾ അത് പറഞ്ഞ് തിരികെ അടുക്കളയിലോട്ട് ചെല്ലുമ്പോ അമ്മ ദോശയും സാമ്പാറും ഉണ്ടാക്കി കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്... അമ്മയുടെ ഒപ്പം കൂടി രാവിലേക്കുള്ള ഭക്ഷണം ഒരുക്കാൻ അവളും ഒപ്പം കൂടി... അപ്പോഴേക്കും അച്ചൂട്ടി ചിണുങ്ങി കൊണ്ട് അടുക്കളയിലോട്ട് വന്നിരുന്നു... " ന്റെ അച്ചൂട്ടി എണീറ്റോ ... പോയി പല്ലേച്ചും വാ.. അമ്മമ്മ ചായ തരാം... " അമ്മ അവളെ എടുത്ത് ഒന്ന് കൊഞ്ചിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു " എനിക്ക് ചായ ആദ്യം താ... ന്നിട്ട് പല്ല് തേച്ചാം... " അവൾ അമ്മയുടെ തോളിൽ ചായ്ച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.. " അച്ചുട്ടിയെ ഞാൻ പല്ല് തേപ്പിക്കട്ടെ... " ഗാഥാ വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾ അനുസരണയോടെ കൂടെ ചെന്നു... പിന്നാമ്പുറത്തു പോയി അച്ചുട്ടിയെ പല്ല് തേപ്പിച്ചു അവൾക്ക് അടുക്കളയിൽ നിന്നും ചായ എടുത്ത് കൊടുത്തു... അപ്പോഴേക്കും അജുവും ചേച്ചിയും ഒക്കെ എണിറ്റു വന്നിരുന്നു... രാവിലെ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചു ഇരുന്ന് ആഹാരം കഴിക്കുന്നതിനു ഇടയിൽ അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ ഫുഡിന്റെ അഭിപ്രായം അറിയാൻ എല്ലാരേയും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... " എങ്ങനെ ഉണ്ട് ടാ ഇന്നത്തെ സാമ്പാർ... ഞാൻ ഇൻസ്റ്റയിൽ കണ്ട് വെറൈറ്റി മോഡൽ ട്രൈ ചെയ്തതാ... " എന്തോ ഒരു കയ്പ്പ് അൽപ്പസൊൽപ്പം മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ഒഴിച്ചാൽ സാമ്പാർ തരക്കേടില്ല എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി... " ന്താ ഗോപേട്ടാ... ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ കറി? " എന്നും ഉണ്ടാക്കുന്ന ഡിഷിനു അഭിപ്രായം ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ ലക്ഷ്മി മനഃസമാധാ നം തരില്ല എന്ന് അറിയാവുന്നോണ്ട് സൂപ്പർ എന്ന് ഗോപൻ കൈ കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ച് ചിരിച്ചു.... " ഗാഥാ മോൾക് ഇഷ്ടായോ? " " ഉവ്വ് അമ്മേ... കൊള്ളാം... " അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉള്ള അമ്മയുടെ മുഖത്തു വിരിഞ്ഞ സന്തോഷം കാണാൻ നല്ല രസമായിരുന്നു... ചേച്ചിയും അജുവും പിന്നെ ഒന്നും പറയാതെ പ്ലേറ്റിൽ ഇട്ടതു കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... " അമ്മമ്മേ... ഇത് കൊള്ളത്തില്ല ല്ലോ... നിച്ചു കയ്ച്ചിട്ടു വയ്യ... എന്തുവാ ഇത്... " അച്ചൂട്ടി അങ്ങനെ പെട്ടെന്നു പറഞ്ഞതും അജുവും ചേച്ചിയും ചിരി അടക്കിപിടിച്ചു ഗാദയെ നോക്കി... അവൾ ഒന്നും പറയല്ലേ എന്ന് രണ്ടാളോടും കണ്ണ് കൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു... " അമ്മമ്മയുടെ കുട്ടിക്ക് സാമ്പാർ ഇഷ്ടല്ലലോ അതാ അങ്ങനെ തോന്നണേ..." അമ്മ അങ്ങനെയൊരു മറുപടി കൊടുത്തൂകൊണ്ട് തിരികെ അടുക്കളയിലോട്ട് പോയി... ഫുഡ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഗാഥാ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ച് എല്ലാവരോടും സംസാരിച്ചു... ഇതിനിടയിൽ അജു പോകുന്ന കാര്യം ചേച്ചിയോട് മാത്രം സൂചിപ്പിച്ചിരുന്നു...ഗാഥാ മോളെ കൊണ്ട് പുറത്തൊക്കെ പോയി വരാൻ ചേച്ചി പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ഒരു ട്രിപ്പ്‌ പോകാം എന്ന് തന്നെ വെച്ചു..എവിടേക്ക് പോകണം എന്നുള്ള ചിന്തയിൽ ആയിരുന്നപ്പോഴാണ് അച്ഛൻ ഊട്ടിക്ക് വിട്ടോളാൻ പറഞ്ഞത്... ഊട്ടിയിൽ ഉള്ള അച്ഛന്റെ ഒരു ഫ്രണ്ട് അവിടെ വരുമ്പോ താമസിക്കാൻ ഉള്ള ഏർപ്പാട് ഒക്കെ ചെയ്തിരുന്നു... പിറ്റേന്ന് വൈകീട്ടു അഞ്ചു മണിയോടെ പുറപ്പെടാനായി ശരത്തേട്ടന്റെ ഫ്രണ്ടിന്റെ വണ്ടി ഏല്പിച്ചിരുന്നു.... രാത്രിയിലെ ഭക്ഷണം എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് കിടക്കാൻ നേരമായപ്പോൾ ഗാഥാ മുറിയിലേക്ക് പോയി... അജു ഫോണിൽ ഓരോന്നും സ്ക്രോൾ ചെയ്തു കിടക്കയിൽ തലയിണ നേരെ വെച്ച് ചാഞ്ഞിരിപ്പായിരുന്നു.... യാത്ര പോകാനുള്ള ത്രില്ലിലായിരുന്നു ഗാഥാ... അവൾ കൊണ്ട് പോവാനുള്ളതൊക്കെ ബാഗിൽ എടുത്ത് വെച്ചു... " എടോ... മതിയെടോ... ഇത് ഒരുപാട് ഒക്കെ ഉണ്ടല്ലോ... നമ്മൾ അവിടെ അധികം ഡേയ്‌സ് ഒന്നു നിൽക്കുന്നില്ലല്ലോ... " " എന്നാലും ... ഇരുന്നോട്ടെ....നമുക്ക് അവിടെ പോയിട്ട് കുറേ നല്ല ഫോട്ടോസ് എടുക്കണം....കേട്ടോ അജു.... ഊട്ടിക്ക് കുറേ പോയിട്ടുണ്ടേലും അജുവിന്റെ കൂടെ പോകുമ്പോ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഹാപ്പിനെസ്സ്.... " അവൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു അവളെ തന്നെ നോക്കി.... ബാഗ് പാക്കിങ് കഴിഞ്ഞ് അവൾ ഫോൺ വെറുതെ എടുത്ത് നോക്കിയപ്പോഴാണ് അവളുടെ കൂട്ടുകാരി അന്നയുടെ രണ്ട് മിസ്സ്ഡ് കോൾ കണ്ടത്... ഫോൺ എടുത്ത് തിരിച്ചു വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾ കരയുകയായിരുന്നു... കാര്യം എന്താണെന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ നാളെ രാവിലെ ഒന്ന് നേരിൽ കാണാൻ കഴിയുമോ എന്ന് മാത്രം അവൾ ചോദിച്ചു.. അവൾ കാണാം എന്ന് സമ്മതിച്ചു ഫോൺ വെച്ചു... അനന്തുവേട്ടൻറേം അവളുടെ കാര്യത്തിൽ എന്തേലും പ്രോബ്ലം വന്നു കാണുമോ എന്നുള്ള ചിന്തയിൽ അവൾ കിടന്നു. തുടരും #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

*ഈ സ്നേഹക്കുടകീഴിൽ 💜☂️* ഭാഗം : 25 ✍️ റിൻസി പ്രിൻസ് ഇനി ജീവൻ വല്ല കവിതയും എഴുതിയത് ആയിരിക്കുമോ അവൾ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു..... ശേഷം അടുത്ത താളുകൾ മറിച്ചു..... "ഓർമതാളുകളുടെ ഈ സ്വപ്നകൊട്ടാരത്തിൽ എന്റെ പ്രണയം ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു.... അവിടെ ഞാനും എന്റെ രാജകുമാരിയും ഞങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും മാത്രം...." എന്റെ പ്രണയം കാട്ടുതേൻ പോലെയാണ് അതിൽ വസന്തങ്ങൾ അലിഞ്ഞു ചേർന്നിരിക്കുന്നു.'' ആ കൈ അക്ഷരം തനിക്ക് പരിചിതം ആണെന്ന് ഒരു നിമിഷം സോനയ്ക്ക് തോന്നി.... അവൾ അത് വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.... 📖 ഞാൻ ഇന്ന് ഫുട്ബോൾ കോർട്ടിൽ കളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അവളെ കാണുന്നത്..... പനിനീർപൂവ് പോലെ നിർമ്മലമായ ഒരു പെൺകുട്ടി..... നിറയെ പീലികൾ ഉള്ള ഒരു കുഞ്ഞ് കണ്ണ് ആണ് അവളുടെ..... അതാണ് ആദ്യം എന്റെ കണ്ണിൽ പതിഞ്ഞത്... എന്തോ എൻറെ കണ്ണുകൾ അവളെ തിരയാൻ തുടങ്ങി.... ഞാൻ അവൾക്ക് പിറകെ നടന്നു.... അവളുടെ കൈകളിൽ ഒരു ചുവന്ന പനിനീർപ്പൂ ഉണ്ടായിരുന്നു.... പിന്നെ ചെറിയൊരു പ്രാർത്ഥനാ പുസ്തകവും ഒരു കൊന്തയും ഉണ്ടായിരുന്നു..... എൻറെ കണ്ണുകൾ അവളെ പിന്തുടർന്നു..... കുറച്ചുനേരങ്ങൾക്ക്ശേഷം അവൾ എന്നിൽ നിന്നും അകന്നു പോയി.... ഞാൻ അവളെ തിരഞ്ഞു ചെന്നു..... എന്റെ തിരച്ചിൽ നിന്നത് ഒരു കല്ലറയുടെ അരികിലാണ്.... ഞാൻ അവളെ കാണാതെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു മരത്തിന് മറഞ്ഞിരുന്നു..... അവൾ പൂക്കൾ കല്ലറയിൽ വെച്ചു.... " പപ്പാ ഇന്നലെ മിനി മിസ് ഒരുപാട് വഴക്കുപറഞ്ഞു..... ക്ലാസ്സിൽ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടു ഞാൻ എത്ര നോക്കിയിട്ടും പഠിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല പപ്പാ..... പപ്പയ്ക്ക് അറിയാലോ ഞാൻ എത്രത്തോളം കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് എന്ന്..... ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ ഇരുന്ന് പപ്പയുടെ സോന മോള് പഠിക്കാൻ നോക്കയിരുന്നു...... പക്ഷേ പറ്റുന്നില്ല..... സോനാ.... ആ പേരു അവൻറെ കാതിൽ അലയടിച്ചു..... ഒരു നടുക്കം സോനയിൽ ഉണ്ടായി.... ആ ബുക്ക് അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്നും താഴെ വീണിരുന്നു.... എങ്ങനെയൊക്കെയോ ധൈര്യം വാരിക്കൂട്ടി അവൾ ആ ഡയറി എടുത്തു ശേഷം ഉദ്വേഗത്തോടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.... " ഇനി ഞാൻ എങ്ങനെ അത് പഠിച്ചു എടുക്കുമെന്നു എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല...... ടീച്ചർ നാളെ എന്നെ കൊല്ലും..... ഞാൻ നാളെ വരാം പപ്പാ..... അതും പറഞ്ഞ് അവൾ അവിടെ നിന്നും യാത്രയായി.... അവൾ പോയതിനു ശേഷം താനാ കല്ലറയിലേക്ക് ചെന്നു.... അവിടെ വച്ചിരുന്ന പനിനീർപൂവ് എടുത്തു.... ഞാൻ ഈ പൂവ് എടുത്തോട്ടെ പപ്പാ..... ഒരു തമാശയോടെ കല്ലറയിലേക്ക് നോക്കി ഞാൻ ചോദിച്ചു..... ഞാനെടുത്തോട്ടെ.... പപ്പയുടെ പനിനീർപൂവ് വിരിഞ്ഞത് എൻറെ ഹൃദയത്തിലാണ്.... അത്രയും പറഞ്ഞ് ആ പൂവുമായി ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു.... വീട്ടിൽ ഇരിക്കുന്ന സമയം മുഴുവൻ അവളുടെ മുഖമായിരുന്നു മനസ്സിൽ.... കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ അവളുടെ കണ്ണുകൾ..... ഒരുപക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ ആയിരിക്കാം എന്നെ പ്രണയിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.... പ്രണയമാണോ...? ഒരു പതിനഞ്ചുകാരനെ പ്രണയമാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കുമോ....? പെട്ടന്ന് ഒരു കുസൃതി തോന്നി..... പേപ്പർ എടുത്ത് എഴുതി.... "മോളെ സോനാ..... പഠിക്കാൻ ഒരു എളുപ്പവഴി ഞാൻ നിനക്കു പറഞ്ഞുതരാം..... പഠിക്കുന്ന വിഷയത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ ഒക്കെ നമുക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആരെങ്കിലും ആണെന്ന് വിചാരിക്കുക..... അവരുടെ പേരുകൾ നമുക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടവർ ആണെന്ന് കരുതുക..... ഉദാഹരണത്തിന് കണക്കിലെ "x" മോഹൻലാലും "y" മമ്മൂട്ടിയും ആണ് എന്ന് വയ്ക്കുക.... മമ്മൂട്ടിയും മോഹൻലാലും എങ്ങനെ ഇരുന്നാൽ പ്രശ്നം പരിഹരികാം എന്ന് ചിന്തിക്കുക.... ഇഷ്ടപ്പെട്ടവർ എങ്ങനെ ഒരുമിച്ച് നിന്നാൽ ആണ് പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ സാധിക്കുക എന്ന് ചിന്തിക്കാം.... അപ്പോൾ ആ പഠിച്ച ഇക്വേഷൻ ഒരിക്കലും മറക്കാതെ നിൽക്കും..... എന്ന് പപ്പാ.... വെറുതെ ഒരു തമാശയ്ക്ക് ആണ് അങ്ങനെ എഴുതിയത്.... ശേഷം രാവിലെ സ്കൂളിൽ പോകുന്നതിനു മുൻപ് വെറുതെ ആ കല്ലറയുടെ മുകളിൽ കൊണ്ടുപോയി കത്ത് വെച്ചു.... കുറച്ചപ്പുറത്ത് അവളെ കാണാതെ മറഞ്ഞിരുന്നു.... അവൾ വന്നു കത്തെടുത്തു..... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉരുണ്ടുകൂടിയ അത്ഭുതം അതെന്നെ വീണ്ടും പ്രണയാർദ്രൻ ആകുന്നു.... അവൾക്കറിയാം ആ കത്ത് എഴുതിയത് അവളുടെ പപ്പാ അല്ല എന്ന്.., പക്ഷേ അവൾ ആ കത്തിൽ ഒരു സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.... അതിൻറെ മറുപടിയായാണ് അവൾ ഇന്ന് വന്ന ടീച്ചർ അവളെ അഭിനന്ദിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞത്.... അതിനു മറുപടിയായി തനിക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി എഴുതണം.... ഒരു എട്ടാം ക്ലാസുകാരിക്ക് മരിച്ചുപോയ ആൾ കത്തെഴുതില്ല എന്നുള്ള ബോധം ഉണ്ടാകും എന്നുള്ളത് ഉറപ്പാണ്.... ഒരുതരം പ്രേതക ഇഷ്ട്ടം ആണ് അവളോട് തോന്നുന്നത്.... എന്നും എന്നും അവള് ഒരുപാട് സംശയങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ട്.... അതൊക്കെ തന്നെ അറിയാവുന്ന രീതിയിൽ താൻ മറുപടിയും കൊടുക്കുന്നുണ്ട്..... ഇന്ന് ഞാൻ പ്ലസ് ടു ലേക്ക് കടക്കുകയാണ്.... ഇന്ന് സ്കൂളിൽ വച്ച് ഒരു രസകരമായ സംഭവമുണ്ടായി..... പ്ലസ് വണ്ണിന് വരുന്ന കുട്ടികളെ ചെറിയ രീതിയിൽ റാഗ് ചെയ്യുന്ന പരിപാടി ഉള്ളത് കൊണ്ട് കുറെ പെൺകുട്ടികളെ ഞങ്ങൾ ചെറുതായി പാട്ട് പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.... അപ്പോഴാണ് കൂട്ടത്തിൽ ഒരു കൂട്ടുകാരൻ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നത് കൂട്ടത്തിൽ വെളുത്ത വലഞ്ഞ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ ചുണ്ടി ഇവളെ നിനക്ക് പ്രേമിച്ചു കൂടെ എന്ന്.... സത്യം പറഞ്ഞാൽ പ്രണയം എന്ന വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ ഓർമയിൽ നിറയുന്നത് അവളുടെ മുഖം ആണ്..... എൻറെ പനിനീർപൂവിന്റെ മുഖം.... എനിക്ക് അവളോട് പ്രണയം ആണോ.....? അല്ലെങ്കിൽ ഈ രണ്ടു വർഷക്കാലം ഞാൻ അവൾക്ക് സ്ഥിരമായി കത്തെഴുതി അവളോട് സംസാരിക്കാൻ എന്താണ് കാരണം.... അവളോട് ആദ്യം തോന്നിയ കൗതുകം..... കല്ലറയിൽ വന്ന് മരിച്ചു പോയ പപ്പയോട് വിശേഷങ്ങൾ പറയുന്ന ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയോട് തോന്നുന്ന കൗതുകമായിരുന്നു ആദ്യം ....... ഇപ്പോൾ എൻറെ ജീവിതത്തിന്റെ നിറം തന്നെ അവൾ ആണെന്ന് തോന്നി തുടങ്ങുന്നു..... അവളില്ലാതെ ഞാൻ പൂർണമാകില്ല എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത് പോലെ..... പക്ഷേ ഞാൻ മാത്രം സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടാൽ ശരിയാകില്ല..... അവളുടെ മനസ്സിൽ അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ....., അവളോട് തന്നെ എഴുതി ചോദിച്ചാലോ.....? ഉടനെ തന്നെ ഒരു പേപ്പർ എടുത്തു എഴുതി..... സോനാ...... ഞാൻ നിൻറെ പപ്പ അല്ല...... അത് നിനക്കും എനിക്കും നന്നായി അറിയാം..... പക്ഷേ ഞാൻ ആരാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ല..... എൻറെ മനസ്സിൽ നിന്നോട് തോന്നുന്ന വികാരം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു സോനാ.... പക്ഷേ ഇന്ന് ഞാൻ അത് മനസ്സിലാക്കി..... എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രണയമാണ്..... ഒരിക്കലും നീ കണ്ടിട്ടും കൂടി ഇല്ല എന്നെ..... അങ്ങനെ ഉള്ള എന്നെ പ്രണയിക്കണം എന്ന് നിന്നോട് പറയാനുള്ള യാതൊരു അവകാശങ്ങളും എനിക്കില്ല..... പക്ഷെ ഞാൻ ഒന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ.... എന്നോട് എപ്പോഴെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും സ്നേഹം തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ.....? ഇല്ല എന്നാണ് മറുപടിയെങ്കിൽ ഇനി ഒരിക്കലും ഞാൻ നിനക്ക് എഴുതി ശല്യപ്പെടുത്തില്ല..... എന്തെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടം എന്നോട് ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ നിൻറെ മുൻപിൽ വന്ന് നിൽക്കും....... ഇപ്പോഴല്ല എങ്കിലും ഒരുപാട് വൈകില്ല..... കല്ലറയിൽ കത്തു വച്ചു അവളുടെ മറുപടിക്കായി കാത്ത് നിന്നു.... പിറ്റേദിവസം ആകാൻ വല്ലാത്ത ടെൻഷൻ ആയിരുന്നു..... പത്താം ക്ലാസിലെ റിസൾട്ട് വന്നപ്പോൾ പോലും അത്രയും ടെൻഷൻ അടിച്ചിട്ടില്ല..... അത്രയും ടെൻഷൻ..... അവളുടെ മറുപടി കത്ത് തുറന്നത് വർധിച്ച ഹൃദയമിടുപ്പോടെ ആണ്.... ഇഷ്ടമാണ്...... കണ്ടില്ലെങ്കിലും അറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും..... ഈ വാക്കുകളോടും ഈ കത്ത് എഴുതുന്ന ആളോടും..... അത്രമാത്രമേ അവൾ മറുപടി എഴുതിയിരുന്നു..... അപ്പോൾ ലോകം പിടിച്ചടക്കിയ സന്തോഷമായിരുന്നു തനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നത്.... പിന്നീട് പലവട്ടം അവൾ തന്നെ കണ്ടു പിടിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ നടത്തി.... കത്ത് വച്ച് ഒളിച്ചു ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങി..... പക്ഷെ അവൾക് അറിയില്ലല്ലോ അവൾ പോകുന്നതും വരുന്നതും കൃത്യമായി എന്റെ മുറിയിൽ നിന്ന് ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട് എന്ന്..... അത്‌ കൊണ്ടുതന്നെ അവളുടെ ആ ശ്രമങ്ങൾ എല്ലാം വിഫലം ആയിരുന്നു..... പക്ഷേ അതിൽ എല്ലാം തന്നെ കാണാൻ വെമ്പുന്ന അവളുടെ മനസ്സിൻറെ ആഗ്രഹം അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... പുസ്തകങ്ങളും.... പ്രണയവരികളും തങ്ങളുടെ കത്തുകളിൽ കടന്നുവന്നു..... അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ തങ്ങൾ പ്രണയം കൈമാറി..... അവളുടെ ഓരോ വാക്കുകളിലും നിന്നും താൻ അവൾക്ക് എത്ര പ്രിയപ്പെട്ടതാണെന്ന് പറഞ്ഞു താൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു........ പ്ലസ് ടുവിന് പഠിക്കുന്ന സമയത്താണ് എൻട്രൻസ് എഴുതുന്നത്..... അത്‌ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ അവളോട് എല്ലാം തുറന്നു പറയാമെന്നുള്ള ഒരു ഉറപ്പായിരുന്നു.... അവൾ കാത്തിരിക്കും എന്ന വിശ്വാസമായിരുന്നു..... അവൾക്ക് ഒരു കത്ത് എഴുത്.... "താൻ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട് എന്നെ കാണാൻ എന്ന് എനിക്കറിയാം.... തൻറെ മനസ്സും എനിക്ക് അറിയാം..... എങ്കിലും ഇപ്പോൾ മുൻപിൽ വന്ന് നിൽക്കാൻ ഉള്ള സമയം ആയിട്ടില്ല.... അധികം വൈകാതെ ഞാൻ തൻറെ മുൻപിൽ വന്ന് നിൽക്കും..... ഉടനെ കാണാം.... ഇനി ഒളിച്ചു ഇരുന്ന് എന്നെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടണ്ട.... ഞാൻ ഉടനെ നിന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നില്കും... എന്ന് പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാൾ.... അവൾ പിന്നീട് ഒരിക്കലും തന്നെ കാണാൻ ഒരു ശ്രമവും നടത്തിയിട്ടില്ല..... തന്റെ വാക്കുകളിൽ അവൾക്ക് അത്രക്ക് വിശ്വാസം ഉണ്ടാരുന്നു..... അവളുടെ ഇഷ്ടം മനസ്സ് അറിഞ്ഞത് ആയിരുന്നു... കണ്ടില്ലെങ്കിലും താൻ അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ് അവളുടെ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ വീണ്ടും മനസ്സിലാക്കി തന്നു.... എൻട്രൻസ് കോച്ചിംഗ് തിരക്കുകളുമായി പോയി..... അത്യാവശ്യം പഠിക്കാൻ ഉള്ളതുകൊണ്ട് ഇനി എപ്പോഴും കത്തെഴുതാൻ പറ്റില്ലെന്ന് അവളെ അറിയിച്ചിരുന്നു..... അതിൽ വേദനയുണ്ടെങ്കിലും അവൾ സന്തോഷപൂർവ്വം അത് സമ്മതിച്ചു.... പിന്നീട് അവളുടെ ബർത്ത്ഡേക്ക് കൃത്യമായ കാർഡുകളും ക്രിസ്മസ് കാർഡുകളുമായി ആ പ്രണയം ചുരുങ്ങി..... എങ്കിലും മനസ്സിൽ അവൾ വേരിറങ്ങി പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു..... ഒരിക്കലും എന്നിൽ നിന്നും അകന്നു പോകില്ല എന്ന വാശിയോടെ..... അവൾ എൻറെ മനസ്സിൽ കുടികിടപ്പവകാശം സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു..... എൻട്രൻസിന് പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ തന്നെ നല്ല മാർക്ക് ലഭിച്ചു.... പക്ഷേ വിധി വീണ്ടും എന്നെ തളർത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു..... അച്ഛന് ഹാർട്ടറ്റാക്ക് വന്നതോടെ അച്ഛൻ കഠിനമായ ഒരു ജോലികളും ചെയ്യാൻ സാധിക്കില്ല..... ഒരു കുടുംബത്തിൻറെ മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്വം തൻറെ ചുമലിലാണ്..... ലഭിച്ച സീറ്റ് പോലും തനിക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല എന്ന് വേദനയോടെ താൻ മനസ്സിലാക്കിയ ആ നിമിഷം താൻ പൂർണമായും തളർന്നു പോയിരുന്നു...... പക്ഷേ കഷ്ടപ്പെട്ട് മേടിച്ച ആ സ്ഥാനം ഉപേക്ഷിക്കാൻ എന്തുകൊണ്ടോ തൻറെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല..... മേരിറ്റിൽ കിട്ടിയ സീറ്റിൽ അഡ്മിഷൻ എടുത്തു..... രാത്രികാലങ്ങളിൽ ചെറിയ ചെറിയ ജോലികൾക്ക് പോയി..... ഓട്ടോ ഓടിക്കാനും ഹോട്ടലിൽ സപ്ലയർ ആയി വരെ ജോലിക്ക് കയറി...... അതിൽ നിന്ന് മിച്ചം പിടിക്കുന്ന കുറച്ച് കാശ് പഠനത്തിനും ബാക്കി കുറച്ച് വീട്ടിലേക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തു..... ചെറിയ രീതിയിൽ അച്ഛനും ജോലികൾ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി..... അധികം കഷ്ടപ്പാട് ഇല്ലാത്തത്..... ജീവിത പ്രാരാബ്ധങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇടയ്ക്ക് ഞാനെൻറെ പനിനീർപൂവിനെ മനപ്പൂർവ്വം അല്ലെങ്കിലും മറന്നു പോയിരുന്നു..... പക്ഷേ അവൾക്കുള്ള കാർഡുകളും അവളോടുള്ള സ്നേഹവും ക്രിസ്മസ് കാർഡുകളിലും ബർത്ത് ഡേ കാർഡുകളിലും ആയി ചുരുങ്ങിപ്പോയി...... ഇതിനിടയിൽ ഒരു ഗ്യാപ്പ് വന്നപ്പോൾ ഇടയ്ക്ക് അവൾക്ക് കാർഡ് അയക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..... 5 വർഷങ്ങൾ വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കടന്നുപോയി..... ജീവിക്കാനുള്ള ഒരു വാശി മനസ്സിൽ ഉള്ളത് കൊണ്ട് തന്നെ അഞ്ചുവർഷങ്ങൾ അഞ്ചു നിമിഷങ്ങൾ പോലെ കടന്നു പോയി..... എംബിബിഎസ് കഴിഞ്ഞ ഹൗസ് സർജൻസി ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിച്ച ആ ദുരന്തം സംഭവിക്കുന്നത്...... പൂജ എംബിബിഎസ് മുതൽ തനിക്ക് കിട്ടിയ വലിയ സൗഹൃദം..... പൂജയിൽ നിന്നാണ് അഭയയെ പരിചയപ്പെടുന്നത്..... പൂജയും അഭിയും എംബിബിഎസ് മുതൽ പ്രണയത്തിലായിരുന്നു..... അവരുടെ പ്രണയത്തിന് ചുക്കാൻപിടിച്ചത് താനും..... അങ്ങനെ അഭയമായി താൻ ഒരു നല്ല സൗഹൃദവും സാഹോദര്യവും ഒക്കെ നേടി... അവധി ദിവസങ്ങളിൽ അഭയുടെ വീട്ടിൽ പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത് പതിവാക്കി..... അന്നത്തെ ഹോസ്റ്റൽ ഫുഡിന്റെ ഇടയിൽ അത്‌ തരുന്ന ആശ്വാസം ചെറുതല്ലാരുന്നു.... അഭയ്ക്ക് ഒരു പെങ്ങൾ മാത്രമേയുള്ളൂ.... അവൾക്കു ഞാൻ പ്രിയപ്പെട്ടവനാണ് എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി..... പക്ഷേ ആ ഇഷ്ടത്തിന് അർത്ഥം മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് പോകുന്നത് വേദനയോടെ മനസ്സിലാക്കി..... അതുകൊണ്ടാണ് ഒരിക്കൽ വീട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ അവളെ ഉപദേശിച്ചത്..... സംശയം ശരിയായിരുന്നു എന്ന് അവൾ തുറന്നു പറഞ്ഞു..... "എനിക്ക് ജീവേട്ടനെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്..... മനസ്സിൽ എപ്പോഴൊക്കെയോ ജീവേട്ടൻ കടന്നുകൂടിയിരിക്കുന്നു..... നിന്നെ ഒരിക്കലും എനിക്ക് അങ്ങനെ കാണാൻ കഴിയില്ല അവന്തിക.... ഞാൻ ഒരിക്കലും നിന്നെ അങ്ങനെ കണ്ടിട്ടുമില്ല.... എൻറെ മനസ്സിൽ നീ എൻറെ ജീനക്ക് ഒപ്പമാണ്.... അതിനപ്പുറം മറ്റൊരു രീതിയിലും എനിക്ക് നിന്നെ കാണാൻ കഴിയില്ല..... മാത്രമല്ല എൻറെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാളുണ്ട്..... അത് കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു സങ്കടം ഉണ്ടെങ്കിലും പനിനീർപ്പൂവിനെ പറ്റി വിശദമായി അവളോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തും കൗതുകം നിറയുന്നത് കണ്ടിരുന്നു..... ആ നിമിഷം മുതൽ അവൾ തന്നെ അഭയുടെ സ്ഥാനത്ത് കാണുമെന്ന് ഉറപ്പ് നൽകി.... ഒന്ന് രണ്ട് വർഷം ഒരു വർഷത്തോളം ഒരു പ്രശ്നങ്ങളും ഇല്ലാതെ വീണ്ടും സന്തോഷത്തോടെ തന്നെ കടന്നു പോയി..... പക്ഷേ ഹൗസ് സർജൻസി കഴിഞ്ഞ് ജോലിക്ക് കയറിയ ദിവസം തന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വാർത്ത വന്നു..... അവന്തിക ആത്മഹത്യ ചെയ്തിരിക്കുന്നു.... എന്തിന്.....? അവൾ എഴുതിയ കുറിപ്പിൽ ഒന്ന് എഴുതിയിട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.... " അവൾ ഒരാളെ സ്നേഹിച്ചു ആത്മാർത്ഥമായി..... പക്ഷേ അവൾക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടിയിട്ടില്ല..... ഇതിനോടകം അവൾ അഭയോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു..... അഭയ് പ്രതീക്ഷയോടെ തന്നെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു..... എൻറെ അമ്മുവിനെ നിനക്ക് വിവാഹം കഴിച്ചു കൂടെ.... ജാതി വേറെയാണ്..... പക്ഷേ അവൾ നിന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.... നിൻറെ ഇഷ്ടത്തിന് അപ്പുറം നിൻറെ വീട്ടിൽ ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുമോ..... സ്വന്തം പെങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ഏട്ടനോട് എന്ത് പറയണം എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.... ഞാൻ അവളെ എന്റെ ജീനയെ പോലെ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ.... അതിനപ്പുറം ഒരു രീതിയിലും എനിക്ക് അവളെ കാണാൻ കഴിയില്ല.... അതിനോടൊപ്പം എന്റെ പനിനീർപൂവിന്റെ കഥയും അവൻ പറഞ്ഞു.... അവൻറെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ തോന്നി ചെറിയ നീരസം.... ആ പെൺകുട്ടി നിനക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നു എന്ന് നിനക്ക് ഉറപ്പുണ്ടോ ജീവൻ.....? ഇപ്പോൾ ഇത്രയും നാൾ ആയില്ലേ.... എനിക്കുറപ്പുണ്ട്..... എനിക്കായി അവൾ കാത്തിരിക്കുമെന്ന്..... അവളുടെ പ്രണയം സത്യമാണെന്ന്..... അവൻറെ മുൻപിൽ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം ചെറുതായി ഒന്ന് മങ്ങി ഇരുന്നു..... പിന്നീട് അവളെ നേരിട്ട് കണ്ടു സംസാരിക്കണം എന്ന് മാത്രമായിരുന്നു എൻറെ മനസ്സിനെ ചിന്ത.... അവളുടെ മരണശേഷം പിന്നീട് അഭയ് കുറേക്കാലം എന്നോട് മിണ്ടിയില്ല..... എന്നോടുള്ള സൗഹൃദത്തിന്റെ പേരിൽ പൂജയോടും അവൻ അകലം കാണിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ താൻ തന്നെയാണ് പൂജയോടെ ഉള്ള സൗഹൃദം അവസാനിപ്പിച്ചത്.... അവരുടെ ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടരുത് എന്ന് കരുതി.... പിന്നെ ഒരു ശത്രുവിനെ പോലെ ആയിരുന്നു അഭയ് തന്നെ കണ്ടത്.... സ്വന്തം അനുജത്തിയുടെ മരണത്തിന് കാരണക്കാരനായ ഒരുവനെ ഏതൊരേട്ടനും അങ്ങനെ മാത്രമേ കാണാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ..... പക്ഷേ ആ സംഭവം കൊണ്ട് താൻ തളർന്നു പോയിരുന്നു.... ഇതിനിടയിൽ തന്റെ പനിനീർപ്പൂവിനെ പോലും താൻ മറന്നുപോയിരുന്നു..... കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ഒരു ഇൻവിറ്റേഷൻ കാർഡ് ആണ് തനിക്ക് ലഭിക്കുന്നത്..... അവരുടെ വിവാഹമാണ്.... പൂജയാണ് അയച്ചിരിക്കുന്നത്.... പക്ഷേ പോവണ്ട എന്ന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു.... അഭയ്ക്ക് തന്നോടുള്ള പിണക്കം തനിക്കറിയാം..... ഒരുപക്ഷേ തന്നെ കാണാൻ അവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ...... പക്ഷേ തന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ദിവസം അഭയ വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്നു..... തന്നെ കെട്ടിപിടിച്ച് കുറെ കരഞ്ഞു..... ക്ഷമിക്കണം അറിയാതെ പറ്റി പോയതാ.... നീ കാരണമല്ല അമ്മുക്കുട്ടി മരിച്ചത്..... എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്..... എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക..... അറിയാതെ ഞാൻ നിന്നെ ഇത്രകാലം അകറ്റിനിർത്തി.... ആ കണ്ണുനീര് ചൂട് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു..... സത്യത്തിൽ നഷ്ടങ്ങൾ സംഭവിച്ചത് അവനാണ്..... തന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി അവൻ അങ്ങനെ പറയും..... എങ്കിലും ഈ ലോകത്തിൽ അവന് സ്വന്തം എന്ന് പറയാൻ ഉള്ള ഒരേയൊരു ആൾ ആയിരുന്നത് അമ്മു..... അവളെയാണ് നഷ്ടപ്പെട്ടത്.... തൻറെ മനസ്സിൽ നിറയെ സുഹൃത്തിനെ തിരികെ കിട്ടിയ സന്തോഷമായിരുന്നു.... ഇനി നാട്ടിലെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് മടങ്ങണം.... എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന എൻറെ പനിനീർപൂവിനെ കാണാൻ വേണ്ടി.... ഇന്നാണ് ഞാനീ നാട്ടിലെത്തിയത് അവളെ ഞാൻ ഒരു വേള പള്ളിയിൽനിന്ന് ഒന്നു കണ്ടു.... പഴയതിനേക്കാൾ സുന്ദരി ആയിട്ടുണ്ട്..... നേരിട്ട് നിന്ന് സംസാരിക്കണം എന്നാണ് വിചാരിച്ചത്.... പക്ഷേ ഒരു വിവാഹാലോചനയുമായി അവളെ ഞെട്ടിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് തോന്നുന്നു..... അതിനായി ഒരു ബ്രോക്കറെ കണ്ടുപിടിക്കണം.... ഇന്ന് ഞാൻ അവളെ കണ്ടു.... എൻറെ പനിനീർപൂവിനെ..... എൻറെ മുഖത്തുനോക്കി മറ്റൊരാളെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു..... അവനെ അവൾ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട് അത്രേ.... അപ്പോൾ എൻറെ ഈ കാത്തിരിപ്പ് ആർക്കു വേണ്ടിയായിരുന്നു....? ഒക്കെ ജീനയോട് പറഞ്ഞു.... ആദ്യം മുതലേ എന്റെ ഇഷ്ട്ടം അറിയുന്നത് അവൾക്ക് ആയിരുന്നല്ലോ.... അവളോട് എല്ലാം പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാപ്പോൾ ചെറിയ ഒരു ആശ്വാസം.... ഇനി എന്റെ സ്നേഹക്കുടകീഴിലേക്ക് അവൾക്ക് ഒരു തിരിച്ചു വരവുണ്ടുക്കുമോ....? അതോ വിരഹത്തിന്റെ ചൂടിൽ ഞാൻ നീറി പുകയുമോ...?📖 ആ ഡയറി കയ്യിൽനിന്നും ഊർന്നു വീഴുന്നതു പോലും സോന അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല..... അവൾ അതിന്റെ അടുത്ത താളുകൾ മറിച്ചു നോക്കി.... ഇല്ല പിന്നീട് ഒന്നും എഴുതിയിട്ടില്ല...... ജീവനായിരുന്നു തനിക്ക് കത്തുകൾ എഴുതിയിരുന്നത്..... അപ്പോൾ സത്യ....? അവളുടെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു.... (തുടരും ) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

*കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐* പാർട്ട് 42 ✍️ ജിഫ്ന നിസാർ 💐 പെട്ടന്നിത് കണ്ടപ്പോൾ.. എനിക്കറിയാമായിരുന്നു നീ.. " കാശിയുടെ ചുണ്ടിലെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ അശോകേട്ടൻ ബാക്കി പറഞ്ഞില്ല. ആത്മനിന്ദ നിറഞ്ഞ ആ ചിരി അയാൾ കാണാതിരിക്കാൻ വേണ്ടി തന്നെയാണ് കാശി തിരിഞ്ഞിരുന്നതും. തന്നെ വിശ്വസമില്ലെന്ന് അയാൾ അൽപ്പം മുന്നേ തെളിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇനിയിപ്പോ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ആ വാക്കുകൾ ഏൽപ്പിച്ച മുറിവ് അത് പോലെ തന്നെ കാണും. കാരണം ആദ്യമായി ഉള്ളിൽ നാമ്പിട്ട അവന്റെ പ്രണയത്തിനെ കൊന്നു കളഞ്ഞു കൊണ്ടാ വിശ്വാസത്തെ നേടി എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചങ്ക് കുത്തി തുളക്കുന്ന അവളിലെ പ്രണയത്തിനൊരു പുൽകൊടിയുടെ വില പോലും കൊടുത്തില്ല. അതിന്റെ ശിക്ഷയാവുമോ ഇനി. ഒരേ സമയം അവനങ്ങനെ തോന്നി. എല്ലാം അയാൾ അറിഞ്ഞതിന്റെ ആശ്വാസത്തിനൊപ്പം ഇനിയീ വിവരം അറിഞ്ഞത് കൊണ്ട് അയാൾ എടുക്കുന്ന തീരുമാനം.. അതവനെ വല്ലാതെ ആശങ്കപ്പെടുത്തി. എല്ലാത്തിനും വലുത് അശോകന് കുടുംബം തന്നെയാണ്. അത് അവനോളം ആർക്കറിയാം. എങ്കിലും തുറന്നു ചോദിക്കാൻ കഴിയാത്ത ആ ചോദ്യം അവനുള്ളിൽ തന്നെ മരിച്ചു വീണു. എന്നാലും ആരായിരിക്കും ഇത്രയും തെളിവ് കൊടുത്തു കൊണ്ട് അയാളെയും തന്നെയും തെറ്റി പിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.. അയാള ഫോട്ടോ കാണിച്ച നിമിഷം മുതൽ അവന്റെയുള്ളിൽ അതുമുണ്ട്. ഉള്ളിലൊരു മുഖമുണ്ട്. അത് തന്നെയാണോ എന്നുറപ്പിക്കണം ആദ്യം. ആ ഓർമയിൽ തന്നെ അവന്റെ മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. "എന്റെ ശത്രുക്കൾ കുടുംബത്തിൽ കയറി കളിച്ചു തുടങ്ങി. എത്രയും പെട്ടന്ന് അവരെ സേഫാക്കണം കാശി " അശോകേട്ടനൊരു വല്ലായ്മയോടെ അവനെ നോക്കി. ഒരു നിമിഷത്തേക്കെങ്കിലും അവനെ സംശയിച്ചതിൽ അയാൾക്ക് ചെറിയൊരു കുറ്റബോധമുണ്ട്. കുറച്ചു കൂടി ഫ്രീ ആയിട്ട് വേണമായിരുന്നു അവനോട് ഈ കാര്യം ചോദിക്കാനെന്നും തോന്നി. പക്ഷേ പെട്ടന്നീ ഫോട്ടോ കയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ അതിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നവരെ കണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിലൂടെ പാഞ്ഞു പോയൊരു വികാരമുണ്ടയാൾക്ക്. കാശിയെ അയാൾക്കിഷ്ടമാണ്. എങ്കിലും സ്വന്തം മരുമകനായി സ്വീകരിക്കാൻ മാത്രം ആ ഇഷ്ടം അപ്പോഴും വളർന്നിട്ടില്ല. അത് കൊണ്ട് ആ ഫോട്ടോ ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ താൻ കൊടുത്ത സ്വതന്ത്ര്യം അവൻ ദുരുപയോഗം ചെയ്തു എന്ന് തന്നെയാണ് തോന്നിയത്. ആ ഒരു ദേഷ്യം തന്നെയാണ് അവനോട് കാണിച്ചതും. പക്ഷേ കാർത്തികയോട് അങ്ങനൊരു ഇഷ്ടമില്ലെന്നും അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന്റെ മകളെ മോഹിക്കാൻ മാത്രം അവൻ ആളല്ലെന്നും അശോകന്റെ മകൾ എന്നതിൽ കവിഞ്ഞൊരു ബന്ധവും അവർ തമ്മിൽ ഇല്ലെന്നും അവൻ തന്നെ പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോൾ തോന്നിയ ആശ്വാസം..അത് ചെറിതൊന്നുമല്ല. കാശിനാഥൻ കള്ളം പറയില്ല. അതയാൾക്ക് ഉറപ്പാണ്. ഇനിയിപ്പോ കാർത്തുവിനോട് അവന് അങ്ങനൊരു ഇഷ്ടം ഉണ്ടെങ്കിൽ... അവളെ സ്വന്തമായി വേണമെന്ന് അവൻ എപ്പോഴെങ്കിലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഈ ലോകം തന്നെ മുഴുവനും എതിര് നിന്നാലും.. ജീവൻ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലും അവനാ ഇഷ്ടത്തെ കൈ വിടുകയുമില്ല. അതും അയാൾക്കറിയാം. "നീയൊന്നും വിചാരിക്കരുത് കാശി. പെട്ടന്നിതൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ.. അതിന്റെയൊരു ടെൻഷൻ ഞാൻ.. നിനക്കെന്നെ മനസിലാവുമല്ലോ. അല്ലേ." തനിക്ക് മുഖം തരാതെ അപ്പോഴും പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്ന കാശിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടത് അശോകൻ പറഞ്ഞത് അങ്ങേയറ്റം ആത്മാർത്ഥ മായിട്ട് തന്നെയാണ്. "ഏയ്.. ഇല്ല അശോകേട്ടാ.. ഞാൻ.. ഞാനെന്ത് വിചാരിക്കാൻ. എനിക്കറിയാലോ.." വിളറിയ ചിരിയോടെ അത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ആദ്യത്തെ പോലൊരു മാനസികവസ്ഥയിൽ അവനയാളെ കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഇടപെടാൻ പറ്റുന്നില്ല. അകൽച്ചയുടെ അദൃശ്യമായൊരു വേലി കെട്ടി തിരിച്ചത് പോലെ.. "നമ്മുക്ക്.. നമ്മുക്കെന്നാൽ തിരിച്ചു പോയാലോ.. ഇനിയൊന്നുമില്ലല്ലോ.." കാശി അതിനെ കുറിച്ചൊന്നും ഇനിയും പറയാൻ താല്പര്യമില്ല എന്നുള്ള ഭാവത്തിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്നു മൂളി കൊണ്ട് അശോകൻ തിരികെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി. ഉള്ളിലെ വിങ്ങുന്ന നോവ് ഒന്നിറക്കി വെക്കാൻ അവനും അയാളിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടി പോകണമായിരുന്നു അപ്പോൾ.. തിരികെ കാറോടിക്കുമ്പോൾ അത് മാത്രമായിരുന്നു കാശിയുടെ മനസ്സിൽ. എന്നാൽ... ഇത് വരെയും ഇല്ലാത്ത വിധം ശത്രുക്കൾ തന്റെ കുടുംബത്തെ കൂടി ഇതിൽ ഉൾപെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ എത്രയും പെട്ടന്ന് മകളെയാ ആരോപണങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുത്തി എടുക്കാനുള്ള വഴികളാണ് അശോകന്റെ മനസ്സിൽ അതിനായാൾ കണ്ടു വച്ചൊരു വഴിയുണ്ട്. അതിൽ തന്നെയാണ് പിടി മുറുക്കി കൊണ്ടാ ആലോചനയൊക്കെയും മുന്നോട്ട് പോയതും.. ❤‍🔥❤‍🔥 ബിബിച്ചായന് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ..? " അരികിൽ വന്നിരുന്നു കൊണ്ടത് ചിത്ര ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനൊന്ന് ഞെട്ടി. "എന്താ.." അവന്റെയാ ഭാവമാറ്റം കണ്ടിട്ട് ചിത്ര ബിബിയുടെ കയ്യിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "അതെന്താ.. നീ അങ്ങനെ ചോദിക്കാൻ.." ഉള്ളിലെ വിറയൽ ശബ്ദത്തിൽ പടരാതിരിക്കാൻ ബിബിൻ അങ്ങേയറ്റം ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടാണ് ചോദിക്കുന്നത്. "അല്ല.. കുറച്ചു ദിവസമായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. വല്ലാത്തൊരു മാറ്റം ഉള്ളത് പോലെ.. പഴയ പോലൊന്നും അല്ലാത്ത പോലെ.." ചിത്ര നിഷ്കളങ്കമായൊരു ചിരിയോടെ അത് പറയുമ്പോൾ ബിബിയുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു വിങ്ങൽ തോന്നി. തന്നോടവൾക്ക് നിറയെ ഇഷ്ടമുണ്ട്. ബിബിൻ ജോർജ് തന്നെയാണ് അവളുടെ ലോകം എന്നൊക്കെ പറയാൻ മാത്രമുള്ള ഇഷ്ടം. താൻ അവളെയും മോളെയും അൽപ്പം പോലും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും പാർപ്പിടവും പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും അവൾക്ക് മാത്രം കൊടുക്കുന്ന ഭർത്താവിന്റെ സാന്നിധ്യവും സഹകരണവും. അതിൽ കൂടുതൽ പരിഗണന ഒന്നുമില്ല. അത്രയുമേ അവളും മോളും തന്റെ മനസ്സിലൊള്ളൂ. അത്രയൊക്കെയേ ആഗ്രഹിക്കാൻ പാടുള്ളു എന്നൊരു തോന്നൽ അവളിലും ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ്.. അധികം പരാതികളോ പരിഭവങ്ങളോ ഒന്നുമില്ല. കിട്ടുന്നത് കൊണ്ട് സംതൃപ്തിയാണവൾ. മോളും അതേ.. ചിത്രയോടും തന്റെ അപ്പനോടും അമ്മയോടും ഉള്ളതിന്റെ ഒരംശം പോലും അടുപ്പം കുഞ്ഞിനും തന്നോടില്ല. താൻ അതൊന്നും അൽപ്പം പോലും കാര്യത്തിലോടുത്തിരുന്നില്ല. അടുത്തേക്ക് അടുപ്പം കാണിച്ചു വന്നില്ലേൽ അതും സൗകര്യം എന്ന് കരുതി.. തന്റെ സന്തോഷം.. തന്റെ എൻജോയ്മെന്റ്. ഇതിൽ കൂടുതൽ ഒന്നിനും പ്രാധാന്യം കൊടുത്തില്ല. ഭവ്യ അടക്കം തനിക്ക് വളഞ്ഞവരോട് അവരുടെ ഇഷ്ടം പോലെ സംസാരിക്കാൻ രാത്രിയിൽ കുറഞ്ഞ അളവിൽ അവൾക്ക് ഉറക്ക് ഗുളിക പൊടിച്ച് കൊടുക്കുമ്പോൾ അൽപ്പം പോലും കുറ്റബോധം തോന്നിയില്ല. ഈ ജീവിതം തന്നെ അവൾക്ക് കൊടുക്കുന്ന ഔദാര്യം എന്നുള്ളതാണ് തന്റെ മനസ്സിൽ. "എന്താ പറ്റിയെ.. എന്നോട് പറയോ.." അപേക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ ചിത്ര വീണ്ടും അവനെ നോക്കി. അന്നാദ്യമായി ചെയ്തു കൂട്ടുന്ന അനീതിക്കെതിരെ അവന്റെ മനസാക്ഷി ചോദ്യമുയർത്തി. ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധം തിര തല്ലി.. "എനിക്ക്.. എനിക്കെന്തോ സുഖമില്ല.. മൂന്നാലു ദിവസമായി വല്ലാത്ത തലവേദന ഉണ്ട്.. അതാവും.." ബിബിൻ വിളറിയ ചിരിയോടെ ചിത്രയേ നോക്കി. നുണ പറയുന്നതിന്റെ വിമ്മിഷ്ടം ആദ്യമായി അവന്റെ മുഖത്തു തെളിഞ്ഞു. എണ്ണമില്ലാത്ത നുണകൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെ തന്റെ വരുതിയിൽ കൊണ്ട് വരാൻ മിടുക്കനായ ബിബിൻ ജോർജ് ഉള്ളിലിരുന്നു കൊണ്ടവനെ കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. "നമ്മുക്കൊരു ഡോക്ടറെ കണ്ടാലോ.. എനിക്കുമുണ്ട് തലക്കൊരു പെരുപ്പ്.. കുറെയായി തുടങ്ങിയിട്ട്.. രാത്രി കിടക്കുന്നതേ ഓർമ്മയുള്ളൂ. രാവിലെ എണീക്കുമ്പോൾ തലക്കൊരു കനമാണ്.. ഞാനും ഒരു ഡോക്ടറെ കാണാൻ കരുതിയിരുന്നു. നമ്മുക്ക് ഇനി ഒന്നിച്ചു പോയി നോക്കിയാലോ.." ചിത്രയുടെ ആ പറച്ചിൽ. ബിബി വിയർത്തു പോയി. താൻ കൊടുത്ത ഉറക്ക് ഗുളിക സമ്മാനിച്ചതാവും അവൾക്കീ പ്രശ്നമെല്ലാം. ഒരു ഡോക്ടറെ കാണുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ പുറത്ത് വരാൻ പിന്നെ അധികസമയമൊന്നും വേണ്ട.. അവന് വല്ലാത്ത പരവേശം തോന്നി. "പോയാലോ.." അവൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാഞ്ഞത് കൊണ്ട് ചിത്ര ഒന്നുകൂടി ചോദിച്ചു പോകാം.. സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കുകയേ അവനപ്പോൾ വഴിയുള്ളു. "എനിക്കൊരു ഗ്ലാസ്‌ കട്ടൻ എടുത്തിട്ട് വാ.."അവളെ തനിക്കരികിൽ നിന്നും മാറ്റാൻ വേണ്ടിയാണ് അവനത് പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവനത്രയും തന്നോട് സംസാരിച്ചതിന്റെ നിറവിലായിരുന്നു ചിത്ര അവിടെ നിന്നും ഉത്സാഹത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് പോയത്.. ❤‍🔥❤‍🔥 ആർത്തിയോടെ കഞ്ഞി കുടിക്കുന്ന കല്ലു മോളെ നോക്കുമ്പോൾ ശിവയുടെ ഉള്ളു നൊന്തു. പനിയുടെ അവശതയിലും അതിന്റെ വിശപ്പാണത്. "ഒരു പ്ളേറ്റ് കൂടി പറയട്ടെ.." അവർക്കിലേക്ക് വന്നു കൊണ്ട് ശിവ ചോദിച്ചു. "അയ്യോ.. വേണ്ട.. ശിവ. മോൾക്കിത് മതി.." ഗായത്രി വെപ്രാളത്തോടെ പറഞ്ഞു. "താനും കൂടി കഴിക്ക്.. ഇനിയിപ്പോ വീട്ടിൽ പോയി ഉണ്ടാക്കിയിട്ട് വേണ്ടേ.." അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ അവളുടെ അനുവാദം കാത്ത് നിൽക്കാതെ തന്നെ ഒരു പാത്രം കഞ്ഞി കൂടി പറഞ്ഞു. ഗായത്രി വല്ലായ്മയോടെ നോക്കുന്നത് അവനപ്പോൾ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. "മോളെ ഇങ്ങ് താ.. എന്നിട്ട് താനത് കഴിക്ക്.." കല്ലു മോൾക്ക് കഞ്ഞി കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞതും ശിവ വീണ്ടും അവരുടെ അരികിൽ ചെന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പറയുന്നതിനൊപ്പം തന്നെ ശിവ ടേബിളിൽ നിന്നും കുഞ്ഞിനെ വാരി എടുത്തു. വിശപ്പ് മാറിയപ്പോൾ അവളൽപ്പം ഉഷാറായിരുന്നു. തന്നോട് ഇണക്കമില്ലാതെ ചിണുങ്ങി കരയുന്നാ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ടവൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അതിനിടയിൽ തന്നെ കുഞ്ഞിനോട് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നത് കേൾക്കെ ഗായത്രി അതിശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം... തന്നോട് അൽപ്പം കരുണ കാണിച്ച മറ്റൊരുവൻ.. കരുതൽ കാണിച്ചവൻ... ശിവ പോയ വഴിയേ നോക്കുമ്പോൾ ഗായത്രിക്ക് കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. നന്ദിയോടെ അവളുടെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. കണ്ണീരുപ്പ് കൂടി കലർത്തി കൊണ്ടാ കഞ്ഞി വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ കോരി കുടിച്ച് കൊണ്ടവൾ ചെല്ലുമ്പോൾ ശിവ കുഞ്ഞിനെ ഇണക്കി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. "തീർന്നോ.. പോയാലോ ഇനി.." അവളെ കണ്ടതും ശിവ ചോദിച്ചു. അവൾ തലയാട്ടി.. എന്നാൽ വാ.." കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് ശിവ മുന്നോട്ട് നടന്നു. "മോളെ ഞാനെടുക്കാം ശിവ.." അവനൊപ്പം ധൃതിയിൽ നടന്നു ചെന്ന് കൊണ്ട് ഗായത്രി പറഞ്ഞു. "കുഴപ്പമില്ല.. ദേ അവിടം വരെയും അല്ലേ.." നിർത്തിയിട്ട ബൈക്ക് ചൂണ്ടി കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു. ഗായത്രി പിന്നെന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവനൊപ്പം തന്നെ നടന്നു. ബൈക്കിന്റെ അരികിലെത്തിയതും ശിവ കുഞ്ഞിനെ കൊടുത്തു. "ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വിട്ടാൽ മതി ശിവ.." അവൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യവേ ഗായത്രി പറഞ്ഞു. ബസ്സ് ഇറങ്ങിയാലും നടക്കേണ്ടി വരും. എന്നാലും പിന്നെയും ശിവയെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ തോന്നാതെയാണ് അവളത് പറഞ്ഞത്. "അത് നമ്മുക്ക് നോക്കാം.. ഇപ്പൊ നീ കയറിയിരിക്ക്.. കുഞ്ഞ് വെയിൽ കൊള്ളുന്നു.." ശിവ പറഞ്ഞു. കല്ലു മോളെ നടുവിലിരുത്തി കൊണ്ട് ഗായത്രിയും കയറി. ശിവ പക്ഷേ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിർത്തിയില്ല. അവനത് ചെയ്യുമെന്ന് അവൾക്കും തോന്നിയില്ല. എങ്ങോട്ടോ പോകാൻ ധൃതിയിലിറങ്ങി വന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ മുന്നിലേക്കാണ് അവരങ്ങനെ ചെന്ന് നിന്നത്.. തുടരും.. സുഭാഷ്.. സുഭാഷ്.. എന്നാലും ലവനെങ്ങോട്ടാ ഇത്രയും ധൃതി യിൽ ന്നാ ഇനിക്ക്.. 😎 റിവ്യൂ ഇട്ടിട്ട് പോണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

*സോൾമേറ്റ്സ് ❤️* ഭാഗം : 7 ✍️ ജിംസി ഈ ജീവിതം സന്തോഷമായി എന്നും മുന്നോട്ട് പോവണെ എന്ന് മനസ്സ് നിറയെ പ്രാർത്ഥിച്ച് അവൾ വലതു കാൽ വെച്ച് ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറി... വിളക്ക് പൂജാമുറിയിൽ കൊണ്ടുവെച്ച് പ്രാർത്ഥിച്ച് തിരികെ രണ്ടുപേരെയും അകത്തെ സോഫയിലോട്ട് ഇരുത്തി മധുരം കൊടുത്തു... ചടങ്ങുകൾ എല്ലാം കഴിഞ്ഞതിനുശേഷം അവൾ കുളിച്ചു ഫ്രഷ് ആയി അമ്മ അവൾക്കു കൊടുത്ത സെറ്റു മുണ്ട് എടുത്ത് ഉടുത്തു.. മേക്കപ്പ് എല്ലാം കഴുകി കളഞ്ഞ് മുഖം നന്നായി കഴുകിയപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു റിലീഫ് തോന്നി... നനഞ്ഞ നീളൻ മുടി കോന്തി ചെറിയ കുളി പിന്നൽ ഇട്ടു.. ചെറുതായൊന്നു ഒരുങ്ങി.. ബന്ധുക്കൾ എല്ലാം ഓരോ വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് കുറച്ച് നേരം അവിടെ നിന്നതിനു ശേഷം പോയി.... അവൾ ഒറ്റക്ക് നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾക്ക് കമ്പനി കൊടുക്കാൻ അജു ചേച്ചിയെയും മോളെയും അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വിട്ടിരുന്നു... കുറച്ചു ഫ്രണ്ട്സിനെ ഒക്കെ ഡീൽ ചെയുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അവൻ.... " നല്ല ഭംഗിണ്ട് ഇപ്പൊ കാണാൻ...... " അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് കുഞ്ഞു പല്ലുകൾ കാണിച്ചു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അച്ചു പറഞ്ഞു.. അജുവിന്റെ ചേച്ചി അഞ്ജനയുടെ മോളാണ് അച്ചു... " താങ്ക്സ് അച്ചു കുട്ടി...അമ്മായിടെ ചുന്ദരി മോളാണ് ഏറ്റവും ഭംഗി... " അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ച് അവളൊന്നു കൊഞ്ചിച്ചു... " ആണോ... നാൻ ആണോ കൂടുതൽ ചുന്ദരി... അതൊന്നു മാമനോട് പറഞ്ഞേക്കാവോ...? ന്നെ....എപ്പോഴും കളിയാക്കും കണ്ണാടിൽ നോക്കുമ്പോ ന്റെ അടുത്ത് വന്നിട്ട് മാമൻ പറയും ന്നെ കാണാൻ കൊള്ളില്ല ന്ന്..." അവളുടെ ചിണുങ്ങി കൊണ്ടുള്ള കൊഞ്ചൽ കേട്ട് അഞ്ജന ചേച്ചിയും അവളും ഒരേപോലെ ചിരിച്ചു.. " ഇവൾക്ക് മാമൻ ന്തേലും പറഞ്ഞാൽ അപ്പൊ വിഷമാണ് മോളെ... അവൻ ചുമ്മാ ഇവളെ ഓരോന്നും പറഞ്ഞ് ചൊടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും... അപ്പൊ അച്ചൂട്ടി ന്തേലും തിരിച്ചു പറയും... അതൊക്കെ അവന് ഒരു രസാ.." ചേച്ചി പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവൾ മൂളി കൊണ്ട് നിന്നു... ".പിന്നെ ന്റെ അനിയൻ മോളെ കൊച്ചു കുട്ടികളെ പോലെ നോക്കുംട്ടോ... എന്നെയും അവൻ അങ്ങനെയാ നോക്കാറ്... ഞാൻ പറയും ന്റെ അനിയന്റെ പെണ്ണിന്റെ ഭാഗ്യമെന്ന്...മാര്യേജ് കഴിഞ്ഞേ പിന്നെ എനിക്ക് അവനെ അധികം അടുത്ത് കിട്ടിയിട്ടില്ല... എനിക്ക് ലീവ് കിട്ടി ഇവിടെ വരുമ്പോ അവന് ലീവ് കിട്ടില്ല... അപൂർവം ആയെ വല്ലപ്പോഴും അവനെ അടുത്ത് കിട്ടൂ... പിന്നെ മോൾക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടോ? ഉച്ചക്ക് ഫുഡ് ശെരിക്കും കഴിച്ചോ?" " ഇല്ല ചേച്ചി... എനിക്ക് വിശപ്പില്ല... കുളി കഴിഞ്ഞതിൽ പിന്നെ ഒരു സുഖമുണ്ട്... " അവൾ മറുപടി കൊടുത്ത് ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു... അജുവിനെ വീട്ടിൽ വന്നേ പിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല... സമയം പിന്നെയും കടന്നു പോയി... വീട്ടിലെ തിക്കും തിരക്കും ഒഴിഞ്ഞു... ഇപ്പോ വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന ചുരുക്കം പേരെ അവിടെ ഉള്ളൂ.... " മോളെ.. ക്ഷീണം തോന്നുന്നുണ്ടോ? അവൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് ഇപ്പോ വരും.. വന്നാൽ ഒരുമിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് കിടക്കാം... " അച്ചൂട്ടിയുടെ ഒപ്പം ഇരുന്നു ഓരോന്നും പറയുന്നതിന് ഇടയിൽ അവളുടെ കണ്ണ് പെട്ടെന്ന് അടഞ്ഞു പോയിരുന്നു... " ഇല്ല.. അമ്മേ... ഞാൻ.. പെട്ടെന്ന്.. ഉറങ്ങി പോയി... " അവൾ അമ്മയെ കണ്ടതും ഇരുന്നിടത്തു നിന്നും എണിറ്റു... " ആ... അജു വന്നല്ലോ... മോള് കൈ കഴുകി വാ.. നമുക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കാം... " കോണിപടികൾ ഓരോന്നും ഇറങ്ങി അവരുടെ നേർക്കു അജു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു... " ഞാനും കൂടി വരാം അമ്മേ... ഫുഡ് എടുത്ത് വെക്കാൻ... " അവൾ അമ്മക്കും ചേച്ചിക്കും ഒപ്പം കൂടി.. " മോള്.. കൈ കഴുകി ഇരിക്ക്..ഞാൻ വിളമ്പി തരാം... അഞ്ചു മോളെ.. നീ ശരത്തിനെ കഴിക്കാൻ വിളിക്ക്... " " ശരത്തേട്ടൻ ഒരു ബിസിനസ് കോളിലാ അമ്മേ.. നമ്മളോട് കഴിച്ചോളാൻ പറഞ്ഞു... " അമ്മയും അഞ്ചു ചേച്ചിയും കൂടി ഫുഡ് എല്ലാം വിളമ്പി... കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം എല്ലാവരും ബാൽകാണിയിൽ കുറച്ച് നേരം ഇരുന്ന് വർത്തമാനം പറഞ്ഞു..ശരത്തേട്ടൻ കണ്ടാൽ സീരിയസ് ലുക്ക്‌ തോന്നുമെങ്കിലും സംസാരിച്ചപ്പോൾ ചേച്ചിയെ പോലെ തന്നെ പാവമെന്നു തോന്നി... ഇതിനിടയിൽ അച്ചൂട്ടി ഉറക്കം വന്നു വാശിപിടിച്ച് ശരത്തേട്ടന്റെ തോളിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങി... " മതി... ഇനി മക്കള് പോയി കിടക്കാൻ നോക്ക്... " കോട്ടുവായ ഇട്ട് കൊണ്ട് അച്ഛൻ കസേരയിൽ നിന്നും എണിറ്റു... മുറിയിലേക്ക് പോകും മുന്പേ ചേച്ചി അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് പാൽഗ്ലാസ് കൊടുത്തിരുന്നു... " പിന്നെ മോളെ... അവന്റെ ചില കൂട്ടുകാരുണ്ട്... അവര് വന്നപ്പോൾ തൊട്ടേ അജുവിന്റെ മുറിയിൽ എന്തൊക്കെയോ പരിപാടികൾ ഒപ്പിക്കാൻ കയറിയിട്ടുണ്ട്... അവിടുത്തെ ഡെക്കറേഷൻ ചെയ്യാമെന്ന് പറഞ്ഞു പോയിട്ട് അവിടെ അലങ്കാരമാക്കിയോ അലങ്കോലമാക്കിയോ എന്ന് ദൈവ തമ്പുരാൻ അറിയാം... ഒന്ന് സൂക്ഷിച്ചോണേ.... " " മ്മ്മ്.. ശരി ചേച്ചി.... " ഈശ്വരാ ഇനി എന്തൊക്കെയാ ആവോ അവിടെ അവർ ഒപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നത്? അവൾ ഓരോന്നും ഓർത്ത് അജുവിന്റെ മുറിയുടെ മുന്നിലെത്തി... മുറിയുടെ പുറത്തു ഡോറിന് സമീപത്തായി അജു നിൽക്കുന്നുണ്ട്.. മുറിയുടെ വാതിൽ പുറത്തു നിന്നും ലോക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്... " ആ താൻ വന്നോ.. ഈ പാലു തരാനാണോ ചേച്ചി തന്നെ അടുക്കളയിലോട്ട് വിളിച്ചു കൊണ്ട് പോയത്... ഓ ഇങ്ങനെയൊരു ചടങ്ങ് ഉണ്ടല്ലോ... " അവൻ അവളുടെ കയ്യിലെ പാൽ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു " ആ അജു...എന്താ പുറത്തു നിൽക്കുന്നത്? എന്താ മുറിയിൽ കയറാത്തത്?" " ഓ അതോ... എടോ... ഇന്നുമുതൽ നമ്മൾ ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങുവാണ്.... ഈ വീട്ടിൽ നിന്നും ഈ മുറിയിൽ നിന്നും നമ്മൾ ഒരുമിച്ച്..... നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് തന്നെ ഈ മുറിയിലേക്ക് കയറാം... അല്ലാതെ തന്നെ കാത്തിരുന്ന് ഞാനോ എന്നെ കാത്തിരുന്ന് താനോ ഈ മുറിയിൽ ഇരിക്കുന്നതിന് ഒരു ത്രില്ലില്ല.... ലെറ്റ്സ് സ്റ്റാർട്ട് അവർ ന്യൂ ലൈഫ്? " അവൾ മറുപടി എന്നോണം ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു... അവൻ തന്റെ കയ്യിലെ കീ കൊണ്ട് മുറി തുറന്നു... അവളുടെ വലതു കരം തന്റെ ഇടതു കൈ പിടിയിൽ ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് ആ മുറിയിലേക്ക് കടന്നു... മുറിയിൽ നിന്നും മുല്ലപ്പൂക്കളുടെയും റോസാപ്പൂക്കളുടെയും സമ്മിശ്ര ഗന്ധം അവിടെമാകെ ഇരച്ചു കയറി... മുറി വളരെയധികം ഭംഗിയിൽ പൂക്കൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിട്ടുണ്ട്... ഇളം വൈലറ്റ് നിറത്തിലുള്ള കർട്ടനുകൾ... ചുമരിൽ രണ്ടുമൂന്ന് പ്രകൃതിയുടെ പെയിന്റിംഗ്സ്... ചുമരിലെ ചെറിയൊരു റാക്കിൽ ഭംഗിയായി ഒതുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന കുറച്ചു പുസ്തകങ്ങൾ... കട്ടിലിന്റെ മുകളിലായി അത്യാവശ്യം നല്ല വലിപ്പത്തിൽ ഫ്രെയിം ചെയ്ത് വെച്ച അജുവിന്റെ ഫോട്ടോ... മുഖത്തു വിരിയുന്ന പുഞ്ചിരിയിൽ അവന്റെ കണ്ണുകളും ചിരിക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി... " എങ്ങനെയുണ്ട് എന്റെ റൂം... തനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?" അവളുടെ ചുറ്റും ഉള്ള നോട്ടം കണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു... " പിന്നെ... ഇഷ്ടപ്പെടാതെ.... സൂപ്പർ...ഈ മുറിയിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്താന്ന് അറിയോ അജുവിന്? " അവൻ വെറുതെ ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു.. " യെസ്... ആ പെയിന്റിംഗ്സ് ആയിരിക്കും... " അവൻ പ്രകൃതിയുടെ ചിത്രങ്ങൾ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു പറഞ്ഞു... " അതും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു... ബട്ട്‌ അതൊന്നും അല്ല ഈ മുറിയിൽ എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്... ദേ... ആ കാണുന്ന ചിത്രം... അതിലെ ആ ചിരിച്ച പോലെയുള്ള കണ്ണുകൾ... " അവന്റെ ചിത്രം ചൂണ്ടി കാണിച്ച് അവൾ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ ഒത്തിരി ഇഷ്ടത്തോടെ പ്രണയാർദ്രമായി അവളെ നോക്കി... " ദേ..പാല് തണുക്കും... അതിങ്ങു എടുത്തേ..." അവൾ പാൽഗ്ലാസ് എടുത്ത് അവന് നീട്ടി..അവൻ അത് വാങ്ങിച്ച് ഒരു വായ കുടിച്ചു.. " ആക്ച്വലി എനിക്ക് കോഫി മാത്രം താല്പര്യം ഉള്ളൂ... ഇത് ചടങ്ങിന്റെ ഭാഗം ആയോണ്ടാണ് ഒരു കവിൾ തന്നെ കുടിച്ചത്... ബാക്കി മുഴുവൻ താൻ കുടിച്ചോ.." " എനിക്കും കുറച്ചു മതി... " അവൾ ആ ഗ്ലാസ്‌ വാങ്ങി ഒരു കവിൾ കുടിച്ച് തിരികെ ടേബിളിൽ തന്നെ വെച്ചു... " പിന്നെ... താൻ ഇങ്ങു വന്നേ... ഇവിടെ ഇരിക്ക്... " അവൻ അവളെ അടുത്ത് പിടിച്ചിരുത്തി... " എല്ലാ തവണയും ഗൾഫിൽ നിന്ന് ലീവിന് വന്നു മടങ്ങി പോകുമ്പോ ഇവിടെ കാത്തിരിക്കാൻ അച്ഛനും അമ്മയും ആയിരുന്നു... ഓരോ തവണ വിളിക്കുമ്പോ അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റെയും ശബ്ദം അത് അകലെ നിന്ന് കേൾക്കുമ്പോ വല്ലാത്തൊരു ഫീൽ വരും... ഇനി ഇപ്പോ ഒരു മാസം കൂടി കഴിഞ്ഞാൽ തന്റെയും... അടുത്ത വരവിന് താൻ എന്റെ അരികിൽ എത്തുമ്പോ എനിക്ക് ഒരു കൂട്ടാകും... " അജു പ്രവാസത്തെ കുറിച്ച് സെന്റി ആയി തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും ഗാഥായുടെ മുഖമൊക്കെ മങ്ങിയിരുന്നു... " ന്താ അജു.. ഇത്... ഇപ്പോഴേ പോണ കാര്യം പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ ഇവിടെ കിടന്നു കരയു ട്ടോ... " " അയ്യോ... ചതിക്കല്ലേ... താൻ കരയണ കേട്ടിട്ട് വേണം ആരേലും ഓടി വരാൻ... ഞാൻ തന്നെ വിട്ടു പോണ ദിവസം പെട്ടെന്ന് ഓർത്തപ്പോ.. " അവൾ അവൻ പറയുന്നത് മുഴുവനാക്കാതെ അവന്റെ വായ പൊത്തി പിടിച്ചിരുന്നു... " ദേ... അജു.. നമ്മൾ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുള്ളു... അതിനു മുന്പേ ഇങ്ങനെ പറയല്ലേ " " ന്റെ ഗാഥാ... കൂൾ... തനിക്ക് എന്നോട് സ്നേഹം ഉണ്ടോന്നു ഞാൻ ചുമ്മാ ടെസ്റ്റ്‌ ചെയ്തതല്ലേ? " " ഓഹോ... ഇങ്ങനത്തെ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞിട്ടാണോ ഈ ദിവസം തന്നെ.... ഞാൻ ഒന്നും പറയുന്നില്ലാട്ടോ.... " അവൾ ഒന്ന് പരിഭവിച്ചു തലയിണ എടുത്തുവെച്ച് അതിലേക്ക് കിടന്നു... തിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അവളെ അവൻ വട്ടം ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.. " സോറി ടോ... ഞാൻ ചുമ്മാ... ഇങ്ങോട്ട് ഒന്ന് നോക്ക്... " അവൾ പതുങ്ങനെ ചിരിച്ചു കിടന്നു... " എടോ... ഗാഥാകുട്ടി... തന്നെ എനിക്ക് എന്തൊരു ഇഷ്ടാണ്ന്ന് അറിയോ... എന്റെ അച്ചൂട്ടിയെ ഞാൻ ഓരോന്നും പറഞ്ഞ് ചൊടിപ്പിക്കാറുണ്ട്... അവളുടെ അപ്പോഴത്തെ മുഖമൊക്കെ കാണാൻ നല്ല രസാ... തന്നെയും ചുമ്മാ ഞാൻ... " അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞ് കിടന്ന് അവനെ നോക്കി.. " ഇനി എന്നോട് വിഷമിപ്പിക്കാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞേക്കരുത്.. ഇപ്പോ പറഞ്ഞതിന് ഒരു ശിക്ഷ ഞാൻ തരാം... കണ്ണ് അടച്ചേ.... " " ശിക്ഷയോ... എന്താടോ... സോറി... ഞാൻ..." " ഒന്നും പറയണ്ട... കണ്ണ് അടക്ക്.... " അവൻ കണ്ണ് അടച്ചപ്പോൾ അവൾ ഒരു ചിരിയോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി... ആ മുഖം അവളുടെ കൈകളിൽ എടുത്ത് നെറ്റിയിൽ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു.. അവൻ ആ സ്പർശത്തിൽ ഒരു ചിരിയോടെ കണ്ണ് തുറന്നു അവളെ നോക്കി... അപ്പോഴേക്കും അജുവിന്റെ ഫോണിൽ റിങ് ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.... അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് നോക്കി.... തുടരും #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

*ഈ സ്നേഹക്കുടകീഴിൽ 💜☂️* ഭാഗം : 24 ✍️ റിൻസി പ്രിൻസ് മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം സോന ഒന്ന് പകച്ച് പോയിരുന്നു..... ലീന..... എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ അവൾ ലീനയെ തന്നെ നോക്കി.... രണ്ടുപേർക്കും സംസാരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നി.... ആരാദ്യം തുടങ്ങും എന്ന രീതിയിൽ രണ്ടുപേരും നിന്നു..... ആരാ സോന..... അപ്പോഴേക്കും ജീവനും ഇറങ്ങി വന്നിരുന്നു...... മുൻപിൽ അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ അയാളും അത്ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നു...... അമ്മ എപ്പോൾ വന്നു....? നിങ്ങൾക്ക് എന്നോട് പിണക്കമാണോ മക്കളെ...... അതായിരുന്നു ലീനയുടെ ആദ്യത്തെ ചോദ്യം.... പിണക്കവും ദേഷ്യവും വാശിയും ഒക്കെ ഞങ്ങൾക്ക് അല്ലല്ലോ അമ്മയ്ക്ക് അല്ലേ..... ജീവനാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്..... എനിക്കറിയാം ഞാൻ ഒരുപാട് നിങ്ങളെ വിഷമിപ്പിച്ചു..... പ്രത്യേകിച്ച് മോളെ ..... സോനയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ അവർ പറഞ്ഞു..... മോളെ അമ്മയ്ക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു ഒരുപാട്.... ഇഷ്ടമുള്ളവരെ പറ്റി എന്തെങ്കിലും മോശമായിട്ട് കേട്ടാൽ നമുക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ..... അതുകൊണ്ട് അമ്മ കുറച്ച് സ്വാതന്ത്ര്യം കാണിച്ചത് ആയിട്ട് മാത്രം കരുതിയാൽ മതി..... അമ്മയുടെ മോൾക്ക് പിണക്കം ഒന്നും തോന്നരുത്..... നിന്റെ സ്വന്തം അമ്മ ഒരു തെറ്റ് കണ്ടാൽ ശാസ്സിക്കില്ലേ.... അങ്ങനെ കണ്ടാൽ മാത്രം മതി.... എനിക്ക് അമ്മയോട് ഒരു പിണക്കവുമില്ല..... അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്ത് ആരാണെങ്കിലും അങ്ങനെ മാത്രമേ ഇടപെടു..... അതിനു ഞാൻ എന്തിനാ അമ്മയോടെ പിണങ്ങുന്നത്.... പക്ഷെ ഞാൻ അറിഞ്ഞോണ്ട് ഒന്നും അമ്മയോട് മറച്ചു വച്ചിട്ടില്ല..... സാരമില്ല മോളെ..... ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു..... ഇനി അതൊന്നും ഓർക്കണ്ട.... ജീവ...... എനിക്ക് അല്ലെങ്കിലും അമ്മയുടെ ഒരു പിണക്കം ഉണ്ടായിട്ടില്ല..... അമ്മ പറയുന്നതിൽ ഒരു ന്യായവും തോന്നാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ ആ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയത്...... അല്ലാതെ പിണങ്ങി അല്ല.... നീയും ഇവളും ഇല്ലാതെ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല മോനെ..... നിങ്ങൾ തിരിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് വരണം..... എൻറെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ഇനി ഒരു വിഷമങ്ങളും മോൾക്ക് ഉണ്ടാവില്ല..... അങ്ങനെയൊന്നും പറയരുത് അമ്മേ....എനിക്ക് വിഷമമാകും എന്നെ ശാസിക്കാനും ശിക്ഷിക്കാനും അമ്മക്ക് അധികാരം ഉണ്ട്..... സോനാ അവരുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് പറഞ്ഞു..... നിങ്ങൾ രണ്ടാളും ഇപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ കൂടെ വരണം.... നിങ്ങൾ പോയി കഴിഞ്ഞേ പിന്നെ ഞാൻ ഉറങ്ങിട്ടില്ല.... ഏതായാലും ഞങ്ങൾ ഇത് റെന്റിനു എടുത്ത് പോയില്ലേ അമ്മേ...... ഉടനെ ഇവിടെ നിന്നും മാറുന്നത് എങ്ങനെയാണ്.... ജീവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ലീനയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു..... ഇല്ലമ്മേ ഞങ്ങൾ വരും.... എന്താണെങ്കിലും..... ജീവനും മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം.... സോന പറഞ്ഞു.... ഇന്ന് തന്നെ വരുവോ.... ലീന കൊച്ചുകുട്ടികളെപ്പോലെ വാശിപിടിച്ചു.... ഒരു മാസത്തെ വാടകയോ അല്ലെങ്കിൽ സെക്യൂരിറ്റിയോ എന്താണെന്നുവെച്ചാൽ ഈ വീട് ഉടമയ്ക്ക് കൊടുത്താൽ പോരെ.... അത് കൊടുത്തിട്ട് ഇന്ന് തന്നെ വരാൻ നോക്ക്.... നോക്കട്ടെ..... ജീവൻ മറ്റെങ്ങൊ നോക്കി പറഞ്ഞു.... ലീനയുടെ മുഖത്തു ചെറിയ ചിരി വന്നിരുന്നു..... പപ്പയോട് നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരും ഇന്ന് തന്നെ കൊണ്ടുവരും എന്ന് ഉറപ്പ് പറഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ വരുന്നത്..... ഞങ്ങൾ വരാം... മറുപടി പറഞ്ഞത് സോന തന്നെയാണ്..... ലീനയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.... എങ്കിൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് പോകാം..... കയറിവരു അമ്മേ... സോന വിളിച്ചപ്പോൾ ലീന അകത്തേക്ക് കയറി.... അന്ന് ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് രണ്ടുപേരും കൂടി ഒരുമിച്ച് ആണ് ഉണ്ടാക്കിയത്.... ജീവൻ പോകുന്നതിനു മുൻപ് പറഞ്ഞു.... ഞങ്ങൾ നാളത്തേക്ക് വീട്ടിലേക്ക് വരാം..... ഇന്ന് ഞാൻ ഹൗസ് ഓണറെ ഒന്ന് വിളിച്ചു സംസാരിക്കട്ടെ.... ലീനയുടെ മുഖത്തും സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു..... അമ്മ വരുന്നെങ്കിൽ വാ.... ഞാൻ വീട്ടിൽ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാം.... ജീവൻ പറഞ്ഞു.... നീയും കൂടെ പോയി കഴിഞ്ഞാൽ ഇവൾ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് അല്ലേ..... അതൊക്കെ ഇപ്പോ രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം കൊണ്ട് അവൾക്ക് ശീലമായി..... എങ്കിൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം എൻറെ കൂടെ അവൾ വരട്ടെ വീട്ടിലേക്ക്..... നീ വൈകുന്നേരം അവിടേക്ക് വന്നാൽ മതി.... പിന്നെ സമയം പോലെ നമുക്ക് സാധനങ്ങളൊക്കെ എടുത്താൽ മതിയല്ലോ..... ലീന വാശിപിടിച്ചു...... അങ്ങനെ ചെയ്യാം ജീവൻ.... സോന പറഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നീട് എതിർക്കാൻ ജീവനു തോന്നിയില്ല..... എങ്കിൽ താൻ വേഗം പോയി റെഡി ആയിട്ടു വാ..... സോനക്കും സന്തോഷം തോന്നി.... അവൾ വേഗം റെഡി ആയി രണ്ടുപേരെയും വീട്ടിൽ കൊണ്ടുചെന്നാക്കി ജീവൻ.... നീ വരുന്നില്ലേ.... ലീന ചോദിച്ചു.... വൈകിട്ട് ഞാൻ ഇവിടെക്ക് തന്നെ അല്ലേ വരുന്നേ..... അത്രമാത്രം പറഞ്ഞു കണ്ണുകൊണ്ട് സോനയ്ക്ക് ഒരു യാത്രയും പറഞ്ഞ് ജീവൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോയി..... വാ മോളെ..... അവർ സോനയുടെ കൈ പിടിച്ചു.... വലത് കാൽ വച്ചു കേറിക്കോ.... ഇച്ചായാ ആരാ വന്നിരിക്കുന്നത് എന്ന് നോക്കിക്കേ.. ലീന വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.... അവിടേക്ക് വന്ന ജോൺസൻ അവളെ കണ്ട് ആത്മാർത്ഥമായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.... അയാളുടെ മുഖം സന്തോഷത്താൽ നിറഞ്ഞു...... ഇവൾ പറഞ്ഞിരുന്നു...... നിങ്ങളെ കാണാൻ പോകും എന്ന്..... പക്ഷേ ഇതുപോലെ പിടിച്ച പിടിയാലേ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വരുമെന്ന് ഞാൻ വിചാരിച്ചില്ല..... പോയത് ലീനയാണ്..... പിടിച്ച പിടിയാലേ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരാൻ ഒക്കെ എനിക്കറിയാം.... സോന ചിരിച്ചു.... മോളെ എന്തെങ്കിലും കുടിക്കാൻ എടുക്കാം.... വേണ്ട അമ്മേ.... അത് പറഞ്ഞാൽ പറ്റില്ല..... വേണ്ടാത്തൊണ്ട അമ്മേ.... ജീന എവിടെ..... അവളെ ടൂറിന് പോയിരിക്കുവാ.... നാല് ദിവസത്തെ ടൂറ്.... നാളെ വരും.... സത്യം പറഞ്ഞ അവളും കൂടെ പോയി കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് എത്രത്തോളം ഞങ്ങൾ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയി എന്നു തോന്നിയത്.... അപ്പോഴാണ് നിൻറെ വില എനിക്ക് മനസ്സിലായത്..... നീ ആണ് ഈ വീട്ടിൽ കഴിയണ്ടവൾ അല്ലേ.... എനിക്ക് ഇനി നിന്നെ എന്റെ മോൾ ആയി വേണം.... ദേഷ്യം വന്നാൽ അമ്മ എന്തേലും ഒക്കെ പറയും.... അതൊന്നും മനസ്സിൽ വയ്ക്കരുത്.... ഞാൻ അങ്ങനെ ആണ്... ഇല്ല അമ്മേ.... അമ്മ എന്റെ സ്വന്തം അമ്മ തന്നെ ആണ്.... സോന ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.... ജോൺസനും സന്തോഷം തോന്നി.... അകത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോ.... മുറി ഒക്കെ അമ്മ വൃത്തിയാക്കിയിട്ടേക്കുവ ...... കുറച്ചു നേരം പോയി റസ്റ്റ് എടുത്തോ... അവൾ മറുത്തൊന്നും പറയാതെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു..... എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല ഇച്ചായ എൻറെ മക്കളെ അകറ്റിനിർത്താൻ..... മാത്രമല്ല ആലോചിച്ചപ്പോൾ നിങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞതുപോലെ അവൾ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ..... ഒരു പ്രണയം ഉണ്ടായിരുന്നു..... അത്രത്തോളം ആത്മാർത്ഥമായി അവൾ സ്നേഹിച്ചത് കൊണ്ട് അവളുടെ മനസ്സിൻറെ താളം തെറ്റി പോയി..... അവളെ അങ്ങനെ അകറ്റി നിർത്തുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി..... പിന്നെ നമ്മുടെ മോന് ക്ഷമിക്കാം എങ്കിൽ നമുക്ക് ക്ഷമിക്കാം.... ജീന നമ്മളോട് പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഉരുകി പോയി.... അവന് നമ്മളോട് ഒക്കെ പറയാമാരുന്നല്ലോ ഇച്ചായ.... നീ അവനോട് ചോദിച്ചോ.... ഇല്ല.... ചോദിക്കണ്ട..... നമ്മൾ അറിഞ്ഞെന്നു അറിയണ്ട.... നമ്മുടെ മോൻ വലിയൊരു മനസ്സിന് ഉടമയാണ്..... അവൻ എന്നോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു..... അത്‌ ലീനക്ക് ഒരു പുതിയ വെളിപ്പെടുത്തലായിരുന്നു..... അവൻറെ മനസ്സ് അന്നത്തെ ദിവസം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയതാണ്..... ഏതാണെങ്കിലും നമ്മൾ വളർത്തിയത് മോശം വഴിയിലൂടെയല്ല എന്നുള്ള അഭിമാനം എങ്കിലും നമുക്ക് ഉണ്ടല്ലോ..... അവളെ എനിക്ക് ഒത്തിരി ഇഷ്ടമായിരുന്നു ഇച്ചായാ..... ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ..... അപ്പൊ അവളെപ്പറ്റി ഇങ്ങനെയൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല..... അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പൊട്ടിത്തെറിച്ച് പോയത്.... പക്ഷേ അവനും അവളും വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങി പോയി കഴിഞ്ഞാതിൽ പിന്നെ ഒരു ദിവസം പോലും ഞാൻ സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല.... എൻറെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഞാൻ കാരണം ഇവിടെ നിന്ന് ഇറക്കിവിട്ടു എന്നുള്ള മനോവിഷമം ആയിരുന്നു എനിക്ക്..... ഇന്നലെ പള്ളിയിൽ വെച്ച് സോഫിയ കണ്ടപ്പോഴാണ് അവർ ഒന്നും ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന്..... അപ്പൊ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി അവൾ വീട്ടുകാരോട് ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന്.... സത്യം പറഞ്ഞാൽ ആ നിമിഷം അവളോട് എനിക്ക് ബഹുമാനം തോന്നി..... ഇനി അവളെ അകറ്റി നിർത്തുന്നത് ശരിയല്ല എനിക്ക് തോന്നി..... നീ ചെയ്തത് നല്ല തീരുമാനമാണ്.... ജോൺസൻ അവരെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു..... ☂️☂️☂️ ആ മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ സോനാ വിചാരിച്ചു..... ആദ്യമായി താലികെട്ടി കടന്നുവന്ന മുറി..... ജീവൻറെ സ്വന്തമായ മുറി.... ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസം മാത്രമേ ഈ മുറിയിൽ കഴിയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ..... എങ്കിലും ആദ്യദിവസം തന്നെ തനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു ഈ മുറി..... അവൾ കുറച്ചുനേരം അവിടെ ഇരൂന്നതിനു ശേഷം അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു.... അവിടെ ലീന കലശലായ പാചകത്തിലാണ്.... ഞാനും കൂടി ചെയ്യാം അമ്മേ.... മോൾ ഒന്നും ചെയ്യേണ്ട.... ഇവിടിരുന്ന് എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ എന്നോട് സംസാരിച്ചാൽ മതി.... ലീന പറഞ്ഞു..... അമ്മയ്ക്ക് എന്നോട് ഇപ്പോഴും ദേഷ്യം ഉണ്ടോ..... ദേഷ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ മോളെ കൂട്ടി കൊണ്ടുവരുമോ..... വാൽസല്യത്തോടെ അവളുടെ കവിളിൽ തഴുകി പറഞ്ഞു..... ഞാൻ ഒരാളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.... ആത്മാർത്ഥമായി തന്നെ.... അത് ആദ്യം പെണ്ണുകാണാൻ വന്നപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ജീവനോടെ തുറന്നുപറഞ്ഞത് ആണ്..... പിന്നെ സത്യ മരിച്ചു പോയപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തോ എൻറെ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.... അല്ലാതെ ആ ഫോട്ടോയിൽ കാണുന്നതുപോലെ പരിധിയിൽ കവിഞ്ഞ ഒരു ബന്ധവും എനിക്ക് സത്യയുമായി ഉണ്ടായിട്ടില്ല..... അങ്ങനെയല്ല എൻറെ അമ്മ എന്നെ വളർത്തിയത്..... പറയുമ്പോൾ അവളുടെ വാക്കുകൾ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... ലീനയ്ക്ക് വേദന തോന്നി.... മോളെ...... അമ്മ അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയത് ആണ് അന്ന് ഓരോന്നൊക്കെ.... നീ എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക... അമ്മ അങ്ങനെ പറയല്ലേ.... ഞാൻ അമ്മയെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതല്ല.... ജീവൻ എന്നോട് കാണിച്ചത് ഒരു വല്ല്യ കാര്യം ആണെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം..... അതിനു വേണ്ടി ജീവൻ അമ്മയോട് പിണങ്ങിയപ്പോൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിച്ചത് മറ്റാരുമല്ല.... ഞാൻ തന്നെയാണ്.... കാരണം ജീവന് അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണ് അമ്മേ.... ഇപ്പൊ എല്ലാം മറന്ന് അമ്മ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ജീവനേക്കാളും സന്തോഷിക്കുന്നതും ഞാൻ തന്നെയായിരിക്കും..... മോളെ..... ലീന അവളെ മാറിലേക്ക് ചേർത്തു.... ആ നിമിഷ അതുവരെ അറിയാത്ത ഒരു മാതൃവാത്സല്യം സോനയും അറിയുകയായിരുന്നു..... ജീവൻ പലപ്രാവശ്യം ഫോൺ വിളിച്ചു..... കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ജീവന് നേരിയ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു..... വൈകുന്നേരം ജീവൻ നേരത്തെ വന്നു.... ജീവൻറെ കാറിൻറെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ സോന ഓടി ഹോളിൽ വന്നിരുന്നു..... ജീവനെ കണ്ടപ്പോൾ ജോൺസൺ എഴുന്നേറ്റു........ ഇങ്ങോട്ട് വരില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു പോയതല്ലേ...... പിന്നെ എന്തിനാ വന്നത്...... ജോൺസൻ ഗൗരവപൂർവ്വം തിരക്കി..... എന്റെ കെട്ടിയോൾ ഇവിടെ ഉണ്ടായിപ്പോയി അതുകൊണ്ട്..... ചിരിയോടെ ജീവൻ പറഞ്ഞു..... നിൻറെ കെട്ടിയോളെ ഇനി നിൻറെ അമ്മ തരും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല..... ഇന്ന് മുഴുവൻ ആ കൊച്ചിനെ ഒരു സമാധാനവും കൊടുത്തിട്ടില്ല അതിന് മുറിയിലേക്ക് പോലും വിട്ടിട്ടില്ല..... അടുത്ത് നിർത്തി വർത്തമാനം പറച്ചിൽ..... ആഹാരം ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കൽ..... എനിക്ക് സന്തോഷമായി അപ്പാ.... എനിക്കും..... അപ്പോഴാണ് ഹാളിൽ നിൽക്കുന്ന സോനയെ കണ്ടത്.... അമ്മയെന്തിയെ..... ജീവൻ ചോദിച്ചു.... കുളിക്കുവാ.... അതുകൊണ്ടല്ലേ അവൾക്ക് കുറച്ചു നേരം ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റുന്നത്..... ഞാൻ ചായ എടുക്കാം..... സോന അകത്തേക്ക് ചെന്ന് അവനുള്ള ചായയും ഒരു പ്ലേറ്റിൽ പഴംപൊരിമായി വന്നു..... ആഹാ ഇന്ന് കാര്യം ആയിട്ടാണല്ലോ.... ജീവൻ പറഞ്ഞു..... അമ്മയ്ക്ക് എന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ് ജീവൻ..... എനിക്ക് സന്തോഷമായി..... ഇതാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്..... ഞാനും..... ചിരിയോടെ ജീവൻ പറഞ്ഞു..... വൈകുന്നേരം ഭക്ഷണം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് ജീവൻ പറയുന്നത്.... നാളെ കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ടൂറിന് പോകും മുമ്പായി അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ ബാഗിൽ ആക്കി വെച്ചേക്കണം...... നാളെ ഫ്രീ ആയിരിക്കുമ്പോൾ ചെയ്താൽ മതി....... പോയി വന്നിട്ട് നമുക്ക് അവിടെ നിന്നും സാധനങ്ങളൊക്കെ ഇങ്ങോട്ട് ഷിഫ്റ്റ് ചെയ്യാം..... ഒരു മാസത്തെ വാടക മാത്രം കൊടുത്താൽ മതി എന്ന് ഹൗസ് ഓണർ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് വീട് ഷിഫ്റ്റിംഗ് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല...... മാത്രമല്ല അമ്മ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി കഴിയുമ്പോൾ താൻ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് ബോറടിക്കുന്നത് ഒക്കെ മാറും..... എന്താടോ മിണ്ടാതെ....... ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്ന സോനയെ നോക്കി ജീവൻ ചോദിച്ചു..... എന്തു പറ്റിയെഡോ..... എങ്കിലും ജീവനില്ലാതെ മൂന്നുദിവസം..... എനിക്ക് ഭയങ്കര ആയിട്ട് വേദന തോന്നുന്നു..... അത് സാരമില്ല ഇവിടെ അമ്മയില്ലേ നിന്നെ സ്നേഹിച്ച കൊല്ലുവല്ലേ..... അതുകൊണ്ട് വലിയ ബോറടി ഒന്നും തോന്നില്ല..... പിന്നെ ജീന അവൾ അവൾ നാളെ വരില്ലേ..... ഒരു ബ്രേക്ക് ഇല്ലാത്ത സാധനം ആണ്.... അവൾ വന്നാൽ ഓക്കേ ആണ്.... സെറ പോലെ..... പിന്നെ നിനക്ക് വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല...... പെട്ടെന്ന് തന്നെ എല്ലാവരും കമ്പനി ആകും...... ആരൊക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും ജീവൻ ഉള്ളതുപോലെ ആവില്ലല്ലോ...... എങ്ങനെ...... എങ്ങനെ എങ്ങനെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നിരുന്നു അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു കൊണ്ടാണ് ജീവൻ ചോദിച്ചത്..... എല്ലാവരും ഉണ്ടെങ്കിലും എൻറെ ഭർത്താവ് ഉള്ളതുപോലെ ആവില്ലല്ലോ..... അവൾ അവൻറെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കിടന്നാണ് പറഞ്ഞത്..... അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ നീക്കം ജീവനിൽ വല്ലാത്ത സന്തോഷം ഉണർത്തിയിരുന്നു..... പോകാതിരിക്കാൻ ഒരു നിർവാഹവുമില്ലഡോ....... ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇത് ഒഴിവാക്കി വിട്ടേനെ...... സാരമില്ല ജീവൻറെ ജോലിയുടെ ഭാഗം അല്ലേ..... പോയിട്ട് വാ..... പിന്നെ വേണമെങ്കിൽ വീട്ടിൽ പോയി നിന്നോ മൂന്നുദിവസം....... അപ്പോ തനിക്കൊരു സമാധാനമാകുമല്ലോ...... വേണ്ട ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നോളാം..... എനിക്ക് അമ്മയെ ഒക്കെ ഒന്ന് അടുത്ത് പരിചയപ്പെടാൻ പറ്റുമല്ലോ..... എങ്കിൽ തൻറെ ഇഷ്ടം...... പിറ്റേന്ന് ജീവൻ പോയപ്പോൾ തന്നെ ജീവന് കൊണ്ടുപോകാനുള്ള സാധനങ്ങൾ എല്ലാം സോന അടുക്കി വെച്ചിരുന്നു.... അന്ന് രാത്രിയിൽ അവൾ ജീവൻ ഉറങ്ങി കഴിഞ്ഞു അവൾ ജീവനെ ഇറുകെ പുണർന്നു ആണ് കിടന്നത്...... നാളെ ജീവനില്ലാതെ ഒറ്റക്ക് ഈ മുറിയിൽ ഉറങ്ങണം എന്നത് അവൾക്ക് ഒരു വേദന തന്നെയായിരുന്നു...... ഉറങ്ങുന്ന ജീവനെ കുറെ നേരം നോക്കി കഴിഞ്ഞാണ് സോന ഉറങ്ങിയത്...... അവൾ വിചാരിച്ചു താൻ ഇപ്പോൾ ജീവനെ പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്.... അതാണ് ഈ വിരഹം തനിക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയാത്തത്..... ഈ മനുഷ്യൻ ഇല്ലാതെ താൻ പൂർണ്ണമാവില്ല എന്നൊരു തോന്നൽ അവളിൽ ഉടലെടുത്തു.... അന്നു രാവിലെ ജീവൻ പോകാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ സോനയ്ക്ക് അറിയാതെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഉതിർന്നു വീഴുന്നണ്ടായിരുന്നു..... ജീവൻ കാണാതെ അവൾ അത് എങ്ങനെയൊക്കെയോ മറച്ചുവെച്ചു...... ഒരുപാട് സങ്കടം തോന്നുന്നു..... മിസ്സ് യു..... ജീവൻ പറഞ്ഞു..... പോകുന്നതിനു മുൻപ് അവൻ അവളെ ഇടുപ്പിലൂടെ തന്നോട് ചേർത്തുനിർത്തി..... അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ ഒരിക്കൽ കൂടി ഒരു ചുംബനം നൽകി..... അവൾ എതിർത്തില്ല..... ഒരു ദീർഘചുംബനം..... തളർന്നു പോയിരുന്നു അവൾ..... അവൾ മനസ്സിലാവാതെ അവനെ നോക്കി..... അവളുടെ അധരങ്ങളുടെ മധുരം അവൻ ആദ്യമായി നുകർന്നു..... അറിയാതെ അവളുടെ കൈകൾ അവനെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞു പോയിരുന്നു...... സോറി മോളെ..... മൂന്ന് ദിവസം എൻറെ ഭാര്യയെ കാണാതിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സുഖമുള്ള ഓർമ്മകൾ വേണ്ടേ..... അതിനു മറുപടിയായി സോന ഒന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രമേ ചെയ്തുള്ളൂ.... അവളുടെ ആ ഇടപെടൽ അവനിൽ അത്ഭുതം സൃഷ്ടിച്ചു.... എല്ലാ പ്രാവശ്യവും അവൻ തന്നെ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്നത് പോലെ ഒരു ചമ്മല് ഒന്നും ആ നിമിഷം തനിക്ക് ഉണ്ടായില്ല എന്ന് അത്ഭുതത്തോടെ സോന തിരിച്ചറിഞ്ഞു.... ☂️☂️☂️ ജീവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ജീന പിറ്റേന്ന് തന്നെ ടൂർ കഴിഞ്ഞ് എത്തിയിരുന്നു..... ടൂറിന് ആലസ്യവും ക്ഷീണവും എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ സോനയുമായി പെട്ടെന്ന് തന്നെ കൂട്ടായിരുന്നു.... സോന തിരിച്ചു വന്നതിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷിച്ചത് ജീന ആയിരുന്നു..... അവളുടെ കോളേജിലെ കുറുമ്പുകളും കുസൃതികളും ഒക്കെ സോനയുമായി പങ്കുവച്ചു..... സോനയ്ക്ക് ഓർമ്മവന്നത് സേറയയാണ്..... പ്രായത്തിന്റെ ചൊടിയും ചുവപ്പും ഒക്കെയുള്ള ഒരു മിടുക്കിയായ കുട്ടിയായിരുന്നു ജീന..... വൈകുന്നേരം കിടക്കാൻ പോകുമ്പോഴാണ് ലീന ചോദിച്ചത്.... മോൾക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കാൻ പേടി ഒന്നുമില്ലല്ലോ..... അമ്മ വന്ന് കിടക്കാണോ.... വേണ്ട അമ്മേ....... എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും അമ്മ വിളിക്കണം കേട്ടോ..... അത്രയും പറഞ്ഞ് ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് ആണ് ലീന കിടക്കാൻ പോയത്.... ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിച്ചോളാം..... മുറിയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ സോനയ്ക്ക് വല്ലാത്ത ഒരു വേദന അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നു..... ഇന്നലെ ജീവനോടെ ഒപ്പം ചേർന്ന് കിടന്ന കട്ടിലിൽ താൻ ഒറ്റക്ക് കിടക്കണം എന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.... പെട്ടെന്നാണ് ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്.... വീഡിയോ കോൾ ആണ്.... ജീവനാണ്..... ഉത്സാഹത്തോടെ തന്നെ പോയി ഫോൺ എടുത്തു..... കിടന്നായിരുന്നോ.... ഇല്ല ജീവൻ.... ജീവൻ അവിടെ എത്തിയോ.... ഞാൻ വന്നു..... കുളി കഴിഞ്ഞു ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോകുന്നതേയുള്ളൂ.... ഭക്ഷണം ഒക്കെ കഴിച്ച വരുമ്പോൾ ഒരുപാട് ലേറ്റ് ആവും... അതിനു മുൻപേ തന്നെ വിളിച്ചേക്കാം എന്ന് കരുതി.... ക്രിസ്റ്റി ചേട്ടായിയെ വിളിച്ചായിരുന്നോ..... ഇല്ലെടോ ഒന്നിനും ടൈം കിട്ടിയില്ല.... നാളെയോ മറ്റോ വിളിക്കാം.... ഏതായാലും മീറ്റിങ് കഴിയുന്നതിനു മുൻപ് ചേട്ടായി കണ്ടിട്ടേ ഞാൻ വരു...... താൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ.... കഴിച്ചു..... കുറച്ചുനേരം രണ്ടുപേരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.... മൗനമായി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു..... കുറച്ച് നേരത്തെ മൗനത്തിനുശേഷം ജീവൻ പറഞ്ഞു..... പോയി കിടന്നുറങ്ങു പെണ്ണേ..... മനുഷ്യൻറെ കൺട്രോൾ കളയാതെ.... അറിയാതെ സോന ചിരിച്ചു പോയിരുന്നു..... അവൾ അവനോട് ഗുഡ്നൈറ്റ് പറഞ്ഞ് ഫോൺ വെച്ചു..... പിന്നെയും കുറെ നേരം ഇരുന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടോ ഉറക്കം വന്നില്ല.... അവൻറെ അസാന്നിധ്യം നൽകുന്ന വിരഹം തന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു എന്ന് സോനക്ക് തോന്നി തുടങ്ങിയിരിന്നു.... അവന്റെ സാമിപ്യം താൻ ആഗ്രഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.... അവൾ മെല്ലെ അവന്റെ ബുക്ക്‌ ഷെൽഫിൽ നോക്കി.... പുസ്തകം വായിച്ചാൽ ഉറക്കം വരും എന്നാണ് പറയുന്നത്.... കുറേ പുസ്തകം അവിടെ ഇരിപ്പുണ്ട്..... അതിൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഏതെങ്കിലും ഒരെണ്ണം എടുക്കാം എന്നാണ് അവൾ കരുതിയത് പക്ഷേ ആദ്യം അവളുടെ മുൻപിൽ കിട്ടിയത് ഒരു ഡയറി ആണ്..... ജീവൻ ജോൺ എന്ന് എഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ട്..... ഭർത്താവ് ആണെങ്കിലും ഒരാളുടെ പേഴ്സണൽ ഡയറി വായിക്കുന്നത് ശരിയല്ല എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നു..... എങ്കിലും എന്തോ ഒരു പ്രേരണയാൽ അവൾ വെറുതെ അത് തുറന്നു..... ആദ്യം കണ്ടത് കുറെ റോസാപ്പൂ ഇതളുകൾ ആണ്..... കരിഞ്ഞ കുറെ റോസാപ്പൂ ഇതളുകൾ..... അതിനുതാഴെ വടിവൊത്ത അക്ഷരത്തിൽ എഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നു.... "എന്റെ പനിനീർപൂവിന്റെ ഓർമയ്ക്ക് " (തുടരും ) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

*കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐* പാർട്ട് 41 ✍️ ജിഫ്ന നിസാർ ❤‍🔥 നീ ഇവിടിരിക്ക്.. ഞാനീ ഡ്രസ്സ് മാറിയിട്ട് വരാം " തന്നെ കണ്ടതും മുഖത്തേക്കൊന്നു നോക്കി അതീവ ഗൗരവത്തോടെ അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടകത്തേക്ക് കയറി പോയ അശോകനെ നോക്കുമ്പോൾ കാശിയുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. അയാൾക്കെന്തോ ഒരു മാറ്റം. അതെന്താണെന്ന് അറിയില്ലെലും അത്രയും നാൾ ആ മനുഷ്യനെ കണ്ടു ശീലിച്ചോരു പരിചയം വെച്ചിട്ട് ആ മാറ്റത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ കാശിക്ക് വല്ല്യ പ്രയാസമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്ഥായിയായ അയാളുടെ ഭാവം ഗൗരവം തന്നെയാണ്. പക്ഷേ തന്നോട് ഒരു പരിധിയിൽ കൂടുതൽ അങ്ങനെയും ചെയ്യാറില്ല. ഇതിപ്പോ എന്ത് പറ്റിയെന്നാവോ എന്നോർത്തിരിക്കെ തന്നെ അശോകൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു. വെള്ള ഷർട്ടും വെള്ളമുണ്ടുമെല്ലാം ഇട്ട് ഉടുത്തോരുങ്ങി വന്നയാളുടെ മുഖത്താ വെളുപ്പിന്റെ തിളക്കമില്ലെന്ന് കാശി ഒരുവട്ടം കൂടി നോക്കി ഉറപ്പിച്ചു. തന്റെ തോന്നലല്ലെന്ന് അവനും മനസ്സിലായി. അയാൾക്ക് പിറകെ വന്ന തുളസി അവനെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിൽ കൂടിയും അതൊരു അഭിനയം പോലെയാണ് കാശിക്ക് തോന്നിയത്. നെഞ്ചിൽ കൂടിയൊരു മിന്നലൊളി പാഞ്ഞു പോയത് പോലെ തോന്നിയിട്ടും അവനത് പുറമെ ഭാവിച്ചില്ല. വാ... കയ്യിലൊരു കവറുണ്ട് അശോകേട്ടന്റെ. വണ്ടി ഞാനെടുക്കാം. " കാശി അയാളെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കീ അവന് നേരെ നീട്ടിയിട്ട് നേരെ പോയി കോ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയിരുന്നു. തുളസിയേ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് പോകുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കാശ്ശിയും കാറിന്റെ നേരെ ചെന്നു. കാരണമറിയാത്തൊരു ഭീതി അവനെയപ്പോൾ മുതൽ അടക്കി ഭരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അറിഞ്ഞു കൊണ്ടൊരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും ഹൃദയം കൊണ്ട് വാദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അശോകേട്ടന്റെ വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖം കാണെ അവന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും അസ്വസ്ഥതമായി. കാർ ഗേറ്റ് കടന്ന് റോഡിലേക്കിറങ്ങിയിട്ടും അയാളൊന്നും മിണ്ടാതെ മുന്നിലേക്ക് നോക്കി ഇരിപ്പാണ്. എന്ത് പറ്റിയെന്ന് ചോദിക്കാൻ അവനും കഴിയുന്നില്ല. ധൈര്യമില്ല. അൽപ്പനേരം കൂടി ആ മൗനം അവരിലങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിന്നു. കാർത്തുവും നീയുമായി എന്താ കാശി ബന്ധം.. " ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നിമിഷം ആ ചോദ്യം അവന് നേരെ പാഞ്ഞു വന്നു. അന്ന് വരെയും അവൻ കാണാത്ത കേൾക്കാത്ത ഒരു ഭാവത്തിൽ അയാളത് ചോദിക്കുമ്പോൾ കാശിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും സ്റ്റിയറിങ്ങ് ഒന്ന് പാളി. നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞു. ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിച്ചു. ഒരുപാട് ഭയത്തോടെ കാത്തിരുന്ന ആ നിമിഷമാണിപ്പോൾ തൊട്ടരികിലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. "കാർ അങ്ങോട്ട് ഒതുക്കിയിട്.." കുറച്ചു മുന്നിലുള്ള ഒരു മരതണലിലേക്ക് ചൂണ്ടി അശോകൻ അത് പറയുമ്പോൾ തലയട്ടാൻ കൂടി വയ്യെന്നത് പോലെ കാശി അയാൾ പറഞ്ഞത് അത് പോലെ ചെയ്തു. അവിടെ ചെന്ന് കാശി കാർ നിർത്തിയതും അശോകൻ കയ്യിലുള്ള കവർ അവന്റെ നേരെ നീട്ടി. കാശി സംശയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. "തുറന്നു നോക്ക്.." ആക്ഞ്ഞ പോലുള്ള ആ സ്വരം. അന്ന് വരെയും അയാളോട് തോന്നാത്തൊരു ഭയം അവന്റെ സിരകളിൽ കൂടി അരിച്ചു കയറി. ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല.. ഇനിയങ്ങോട്ട് ചെയ്യുകയുമില്ല എന്നൊരു ആത്മ വിശ്വസത്തെ അവൻ കൂട്ട് പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിൽ കൂടിയും ആ നിമിഷം അതൊരു ദയനീയ പരാജയമായി മാറിയിരുന്നു. കവർ തുറക്കും മുന്നേ അവനൊന്ന് കൂടി അശോകന് നേരെ നോക്കി. വലിഞ്ഞു മുറുകിയ ആ മുഖം ഉള്ളിലെ സംഘർഷങ്ങളെ എടുത്തു കാണിക്കുന്നുണ്ട്. വർദ്ധിക്കുന്ന ഹൃദയമിടിപോടെ കാശി കവർ തുറന്നു. കുറച്ചു ഫോട്ടോസ് ആണെന്ന് കണ്ടതും അവന്റെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. അത് താനും കാർത്തുമായുള്ളതാണെന്നുള്ളത് കൂടി തിരിച്ചറിവ് വന്നതോടെ അവനത് ഓരോന്നും ധൃതിയിൽ എടുത്തു മാറ്റി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പത്തിരുപത് ഫോട്ടോസ്. എല്ലാം താനും കാർത്തുവും ഏറ്റവും ഇന്റിമേറ്റ് സീൻ പോലുള്ളത്. കാണുന്ന ആർക്കും സംശയങ്ങൾ തോന്നും വിധം അടുത്തിടപഴുകുന്ന താനും അവളും. കുറച്ചു നാൾ മുന്നത്തെ അടക്കം കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയപ്പോൾ മുതലുള്ളത് വരെയും അതിലുണ്ട്. കാശിയുടെ ഷർട്ട് വിയർപ്പിൽ നനഞ്ഞു. ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ അവനാ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി. ഇനിയെന്ത് പറഞ്ഞാലാണ് ഇയാൾ തന്നെയൊന്ന് വിശ്വസിക്കുക എന്നായിരുന്നു അവന്റെ നെഞ്ചിലപ്പോൾ. ഇങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം ചെയ്യൽ ഉണ്ടാവാതിരിക്കാൻ..എത്ര ശ്രദ്ധിച്ചു. എത്ര മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളെ താൻ അവഗണിച്ചു. കാശി നാഥന്റെ പേരിൽ ഇയാളുടെ മകൾ വേദനിക്കാതിരിക്കാൻ.. കാശി നാഥന്റെ പ്രണയം കൊണ്ട് ഇയാളുടെ അരുമ കനിയായ ഒറ്റ മകളുടെ ജീവിതം ഒന്നുമല്ലാതായി പോകാതിരിക്കാൻ.. ഉള്ളു നിറയുന്ന തന്റെ ഇഷ്ടം പോലും അടക്കി പിടിച്ചത്.. ഒരുപാട് പ്രാവശ്യം അവളുടെ സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ചിരികൾക്കും നോട്ടങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ പതറാതെ പിടിച്ചു നിന്നത്..കാശി നാഥന്റെ ആദ്യ പ്രണയത്തെ എല്ലാ പരിശുദ്ധിയോടും കൂടെ കാത്ത് വെച്ചത്.. എല്ലാം.. എല്ലാം വെറുതെയാവുന്നു. ആരറിയരുതെന്ന് കരുതിയോ അയാൾ തന്നെ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതും ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ തെളിവുകളോടെ തന്നെ. ഇനിയെന്താവും എന്നോർക്കുമ്പോൾ കൂടി അവനപ്പോൾ ശെരിക്കും ഭയന്ന് പോയി. അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകന്റെ മനസ്സിലെ വിശ്വസം പോയെന്നുള്ളതിനേക്കാൾ ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ അവൾ.. അവനേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവൾ വേദനിക്കെണ്ടി വരുമോ എന്നുള്ളതാണ് അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയൊരു വെപ്രാളവും. അശോകനെ അവനറിയാമല്ലോ. താൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് നടത്താൻ ഏതറ്റം വരെയും പോകുന്ന അയാളുടെ വാശിയെ അവനറിയാമല്ലോ.. "കാശി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.." വീണ്ടുമാ ഗൗരവം നിറഞ്ഞ ചോദ്യം. എനിക്കൊരു ഉത്തരം വേണം എന്നുള്ള ദാർഷ്ഢ്യം കൂടിയുണ്ടതിൽ. "അശോകേട്ടനെന്നെ വിശ്വസമില്ലേ.." വിളറിയ ഒരു ചിരിയോടെ അവൻ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. "ഉണ്ടായിരുന്നു..ഇതെന്റെ കയ്യിൽ കിട്ടും വരെയും.." അവന്റെ മടിയിൽ നിന്നുമാ കവർ തിരികെ എടുത്തു കൊണ്ടയാൾ പറയുമ്പോൾ ഈർച്ചവാൾ പാഞ്ഞു കയറിയത് പോലെ അവനൊന്നു പുളഞ്ഞു പോയി. ഇപ്പോഴില്ല എന്നത് പോലൊരു ഭാവമുണ്ടയാൾക്ക്. "ഇതിലെന്തെങ്കിലും സത്യമുണ്ടോ ന്നാ എനിക്കറിയേണ്ടത്.." ആ കവർ ഉയർത്തി കാണിച്ചു കൊണ്ടയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു. "ഈ കാണുന്നതെല്ലാം സത്യമാണ്.." കാശി പറയുമ്പോൾ അശോകന്റെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി ചെറുതായി. അപ്പൊ നീയെന്നെ... " പല്ല് കടിച്ചു കൊണ്ടയാൾ അവനെ നോക്കി. "ചതിച്ചിട്ടില്ല ഞാൻ.." അവന്റെ സ്വരവും ഉറച്ചു. കണ്ണിലെ ഭയമെല്ലാം വിട്ട് പോയിട്ട് പകരം വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യഭാവം നിറഞ്ഞു. മുഖം വലിഞ്ഞു മുറുകി. 'പിന്നെ ഇതൊക്കെ എന്താ.. നിന്നെ വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ടല്ലേ ഞാനെന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കയറ്റിയത്. മറ്റാർക്കും കൊടുക്കാത്ത ഫ്രീഡം തന്നത്. എന്നിട്ടും നീ.. " "ആ തന്ന സ്നേഹവും ഫ്രീഡവും ഒന്നും.. ഒന്നും ഞാനൊരിക്കലും മിസ് യുസ് ചെയ്തിട്ടില്ല. ഈ കാണുന്നതെല്ലാം നടന്നതാണ്. ഞാനും നിങ്ങളുടെ മകളും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്ന നിമിഷങ്ങളാണ്. ഇതാര് പകർത്തി എന്നൊന്നും എനിക്കറിയില്ല. ഇതിങ്ങനെ പകർത്തി എടുക്കാൻ പാകത്തിന് ഒന്നുമില്ല ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ. ഞാനവളെ സ്നേഹികുന്നില്ല. നിങ്ങളെ ചതിച്ചിട്ടുമില്ല. നിങ്ങളുടെ മകളെന്ന പരിഗണന മാത്രമാണ് കാർത്തികയോട് എനിക്കുള്ളത്. അമ്പലപറമ്പിൽ അശോകേട്ടന്റെ മകളെ മോഹിക്കാൻ മാത്രം വളർന്നിട്ടില്ല ഞാൻ. എനിക്കറിയാം അത്.. കാശിനാഥൻ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.. ഇന്ന് വരെയും ആരെയും ഞാൻ ചതിച്ചിട്ടില്ല. നിങ്ങളോട് ഞാൻ എന്തായാലും അത് ചെയ്യില്ല.." അവനയാളുടെ കണ്ണിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പതിയെ ആ മുഖമൊരു ആശ്വാസം ഭാവം കൈ വരിക്കുന്നു. അവനുള്ളമപ്പോൾ വല്ലാതെ നീറി. എന്നേക്കാൾ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മകളെ സ്നേഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ നിങ്ങളെയും അവളെയും കരുതി കൊണ്ട് മാത്രം ഞാനെന്നെ കണ്ടില്ലന്ന് നടിക്കുന്നു. ഞാനെന്റെ പ്രണയത്തെ കൊന്ന് കളയുന്നു.. എന്നെ തന്നെ ചതിക്കുന്നു. ഞാൻ ഒഴികെ വേറെയാർക്കും വേദനിക്കില്ലലോ.. ഉള്ളു കൊണ്ടവൻ പിറു പിറുത്തു. ❤‍🔥❤‍🔥 ശിവ ചെല്ലുമ്പോൾ കാശി പറഞ്ഞ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഗായത്രി ഇല്ല. വരാന്തയെല്ലാം ഒഴിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്. കാത്ത് നിന്ന് കാണാഞ്ഞപ്പോൾ ഗായത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് പോയോ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടാണ് ശിവ ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയത്. എന്തായാലും അവിടെ ചെന്നൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് കണ്ടില്ലേൽ കാശിയെ വിളിക്കാം എന്നോർത്തു കൊണ്ടാണവൻ അങ്ങോട്ട്‌ നടന്നത്. ഒന്നു രണ്ടു പേരവിടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. ചുറ്റും നോക്കുന്നയിടെ കുറച്ചു മാറിയുള്ള പൈപ്പിൻ കീഴിൽ ഒരു സ്ത്രീ നില്കുന്നത് കണ്ടു. കയ്യിലൊരു കുഞ്ഞും ഉണ്ട്. വ്യക്തമായി കാണാഞ്ഞത് കൊണ്ട് അത് ഗായത്രി ആണോ എന്നവന് മനസ്സിലായില്ല. ശിവ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു. ഛർദിച്ചു കുഴഞ്ഞ കല്ലു മോളെ വാരിക്കോരി എടുത്തു നിൽക്കുന്നവളുടെ കണ്ണിലും നീർ തിളക്കം. ഗായത്രി.." അവളാണെന്ന് മനസ്സിലായതും ശിവ ധൃതിയിൽ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നു. . അവനെ അവിടെ കണ്ടതും ഗായത്രിയുടെ മുഖം ചുളിഞ്ഞു. "കാശി പറഞ്ഞിട്ട് വന്നതാ ഞാൻ.. അവന് വേറെരു അത്യാവശ്യം. ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർഥം അറിഞ്ഞത് പോലെ ശിവ പറഞ്ഞു. "ഇതെന്താ ഇവിടെ നില്കുന്നെ.." ശിവ അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി. മോൾ.. ഒന്നു ഛർദിച്ചു.." ഡോക്ടറെ കാണണോ ഇനി.." അവൻ കുറച്ചു കൂടി അവരുടെ അരികിൽർക്ക് നീങ്ങി ചെന്നു. നല്ല പനിയുണ്ട് ശിവ. മരുന്ന് കൊടുത്തിട്ടില്ല. രാവിലെ ഭക്ഷണം ഒന്നും കഴിക്കാതെ വന്നതാ.. അതിന്റെയാണ്.. ഛർദി.. കഞ്ഞി കൊടുത്തിട്ട് വേണം മരുന്ന് കൊടുക്കാൻ.. " കണ്ണ് നിറച്ചു കൊണ്ടത് പറയുമ്പോഴും ശിവയുടെ നോട്ടം വാടിയ താള് പോലെ അവളിൽ പറ്റി ചേർന്നു കിടക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞ് മുഖത്തെക്കാണ് ശിവയുടെ നോട്ടം. പാടെ തളർന്നു പോയിരിക്കുന്നു അത്. "വന്നേ.. ആദ്യം മോൾക്ക് കുറച്ചു കഴിക്കാൻ വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കാം.. ബാക്കിയൊക്കെ പിന്നെ.." ശിവ ഗായത്രിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. അത്.. ഞാൻ വീട്ടിൽ.. " ഗായത്രിക്ക് വല്ലായ്മ തോന്നി. "എടോ കുഞ്ഞിന് വയ്യ. ഇനിയിപ്പോ വീട്ടിലെത്തി താൻ വെച്ചുണ്ടാക്കി കൊടുക്കുമ്പോഴേക്കും കുഞ്ഞിന്റെ അസുഖം കൂടും. അത് പിന്നെ തനിക്കു കൂടുതൽ പണിയാകും. അത് കൊണ്ടിങ്ങു വാ.." ശിവ നിർബന്ധിച്ചു വിളിക്കുമ്പോൾ ഗായത്രിക്ക് പിന്നെ ഒന്നും പറയാനില്ല. കുഞിനെ ഓർക്കുമ്പോൾ പോകാതിരിക്കാൻ വയ്യ. എന്നാൽ വൈകി എത്തുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന പുകിൽ ഓർത്തിട്ട് പോകാതെയും വയ്യ. അവളിലെ അമ്മയും ഭാര്യയും പോരിനിറങ്ങി. ഒടുവിൽ അവളിലെ അമ്മ ജയിച്ചു.. ശിവക്ക് പിറകെ അവളും ധൃതിയിൽ നടന്നു.. തുടരും... അൽപ്പം വിശദീകരണം തന്നു കൊണ്ട് പറഞ്ഞിട്ടാ കേട്ടോ കഥ എങ്ങും എത്താത്ത പോലെ തോന്നുന്നത്. എന്തായാലും ആ പ്രശ്നം ഞാൻ പരിഹാരം കാണും. ഇങ്ങനെ കട്ടക്കൊന്നു കൂടെ നിന്നു തന്നാൽ മതി. ഞാൻ ഉഷാറായി കൊള്ളും ന്ന് തോന്നുന്നു.😎 നിങ്ങള് പറയും പോലെ ഇനികൽപ്പം മടി കൂടുന്നുണ്ടോ ന്നൊരു സംശയണ്ട് 🫣🥰 സ്നേഹത്തോടെ jif #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

*ഈ സ്നേഹക്കുടകീഴിൽ 💜☂️* ഭാഗം : 23 ✍️ റിൻസി പ്രിൻസ് മനസ്സിലായില്ല...... അവൻ ഗൗരവത്തോടെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു..... അത്‌ പിന്നെ സോഫി ചേച്ചി പറയുക ആണ്.... ഭാര്യ സ്നേഹം കൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ സ്നേഹം കിട്ടുന്നിടത്ത് ഭർത്താവ് പോകും എന്ന്.... . ഒ.... ഓ..... അങ്ങനെ..... അത് ചിലപ്പോൾ പറയാൻ പറ്റില്ല സോനാ...... മനുഷ്യരുടെ കാര്യം അല്ലേ..... പ്രത്യേകിച്ച് ഞാനിങ്ങനെ കന്യകൻ ആയിരിക്കുമ്പോൾ.... എന്താ നിനക്ക് എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ വല്ല ഉദ്ദേശം ഉണ്ടോ.....? ഉണ്ടെങ്കിൽ പറയണം..... എനിക്ക് റെഡിയായി ഇരിക്കാൻ ആണ്..... ഉദ്ദേശം ഇല്ലങ്കിൽ പറയണം പറ്റിയ വേറെ ഒരാളെ കണ്ടുപിടിക്കണം.... അവൾ അവനെ ദേഷ്യപ്പെട്ട് നോക്കി.... പുതപ്പ് എടുത്തു പുതച്ച് അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.... ഇത് കൊള്ളാം.... പട്ടി ഒട്ട് തിന്നുകയും ഇല്ല പശുവിനെ കൊണ്ടു തീറ്റിക്കുകയും ഇല്ല.... ജീവൻ അവളെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ ആയി പറഞ്ഞു... അവളിൽ നിന്ന് പ്രതികരണം ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല...... സോനാ..... അവൻ അവൾക്കരികിലേക്ക് ഇരുന്നു അവളുടെ തോളിൽ കൈ വച്ചു..... അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു..... സോനാ..... എന്താടോ ഇത്..... ഞാൻ തന്നെ മറന്ന് മറ്റാരെയെങ്കിലും തേടി ഒരു നിമിഷത്തെ സുഖത്തിനു വേണ്ടി പോകുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ.....? അങ്ങനെയാണോ ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് താൻ എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കുന്നത്..... അതിന് ആയിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് തന്നെ വിവാഹം കഴിക്കേണ്ട കാര്യം ഉണ്ടായിരുന്നോ..... ജീവൻ..... അവളുടെ വാക്കുകൾ ഇടറിയിരുന്നു....... അവൾ അറിയാതെ അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.... അത്‌ അവളുടെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു..... എനിക്ക് ജീവനാണ്..... ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്..... എൻറെ ഹൃദയത്തിൽ ജീവൻ മാത്രമേ ഉള്ളൂ...... എൻറെ കഴുത്തിൽ മിന്നുകെട്ടിയ നിമിഷം മുതൽ ഈ നിമിഷം വരെ എൻറെ മനസ്സിൽ എൻറെ ഭർത്താവ് മാത്രമേയുള്ളൂ..... പക്ഷേ ചില ചിന്തകൾ....., ഓർമ്മകൾ എന്നെ വേട്ടയാടുന്നു.... ഈ ജീവിതവുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ട് പോകാൻ എനിക്ക് സാധിക്കുന്നില്ല എന്നുള്ളത് സത്യമാണ്..... പക്ഷേ അതിനർത്ഥം ഞാൻ ഇപ്പോഴും എന്റെ പഴയ കാമുകനെ ആലോചിച്ച് വേദനച്ചിരിക്കുകയാണ് എന്നല്ല..... എന്റെ ഭർത്താവല്ലാതെ മറ്റാരും എൻറെ മനസ്സിൽ ഇല്ല...... അത് ഇനി ഏത് രീതിയിൽ ജീവനോടെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി തരണം എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല..... എനിക്കറിയാം നിൻറെ മനസ്സിൽ എന്നോട് സ്നേഹമുണ്ടെന്ന്.... നിൻറെ പുരുഷനായി എന്നെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ നിനക്ക് കുറച്ചു സമയം വേണം..... അതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ നിനക്ക് സമയം തരുന്നത്.... ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വന്ന നിന്റെ വാക്കുകൾ മാത്രം മതി എനിക്ക്.... അവൻ അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു ..... അവൾ ഹൃദ്യമായി ഒന്നു ചിരിച്ചു.... പിന്നെ സോനാ ഈ നിമിഷം വരെ ആം വെർജിൻ.... അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈകൊണ്ട് ജീവനെ അടിക്കാൻ തുടങ്ങി..... അവളുടെ അടികൾ ഒക്കെ തടഞ്ഞു ജീവൻ ബലമായി അവളുടെ കൈകളിൽ പിടുത്തം ഇട്ടിരുന്നു.... ആ നിമിഷം ഒരു പൊട്ടി കരച്ചിലോടെ അവൾ ജീവൻറെ മാറിലേക്ക് വീണു..... അവളുടെ ആ പെട്ടന്നുള്ള പ്രതികരണത്തിൽ ജീവനും ഞെട്ടിപ്പോയിരുന്നു..... എങ്കിലും അവൻ ചെറുചിരിയോടെ അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു..... എനിക്ക് ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാ ഒത്തിരി ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണ്..... എൻറെ പ്രാണനെക്കാൾ ഇഷ്ടമാ.... എന്നെ വെറുത്തു പോകല്ലേ..... ഇല്ലഡാ..... നിന്നെ വെറുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല..... ജീവൻ അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ തലോടി പറഞ്ഞു.... എത്ര സമയം അങ്ങനെ ഇരുന്നു എന്ന് സോനയ്ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.... അന്ന് കിടക്കാൻ നേരം അവൾ ജീവൻറെ കരവലയത്തിൽ ആണ് കിടന്നത്.... അപ്പോൾ ഒന്നും അവൾക്ക് അതിൽ യാതൊരു നാണവും അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നില്ല.... എങ്കിലും ജീവൻറെ സ്വന്തമായി മാറാൻ തനിക്ക് ഇനിയും സമയം ആവശ്യമാണ് എന്ന് സോനയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു..... പിറ്റേന്ന് ഉണരുമ്പോഴും സോന ജീവൻറെ കരവലയത്തിൽ തന്നെയായിരുന്നു...... അതിനു ശേഷവും അവൾ കുറച്ചുനേരം അവൻറെ നെഞ്ചിലെ ചൂട് പറ്റി അങ്ങനെ കിടന്നു..... അവന്റെ നിഷ്കളങ്ക മുഖം കണ്ടപ്പോൾ ആ നെറ്റിത്തടത്തിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകാൻ അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു.... അവനോട് ഉള്ള അകലം ഒരുപാട് തന്റെ മനസ്സിൽ കുറയുന്നുണ്ട് എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി..... അതിനുശേഷമാണ് എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയത്.... ജീവൻ കുളിച്ചു വരുമ്പോൾ സോന അടുക്കളയിൽ തകൃതി ജോലി ആണ്.... സോന എനിക്ക് ഇന്ന് മുതൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകണം.... എനിക്ക് അറിയാം ജീവൻ.... ഞാൻ ടിഫിൻ റെഡി ആകിട്ടുണ്ട് ഉച്ചകത്തേക്ക്.... ആഹാ താൻ ഗോൾ അടിച്ചോ... ഞാൻ പുറത്തൂന്ന് കഴിച്ചേനെ.... അത്‌ സാരമില്ല.... ആയിക്കോട്ടെ ഭാര്യയുടെ കൈപ്പുണ്യം നോക്കട്ടെ.... വേഗം പോയി റെഡി ആകാൻ നോക്ക് മനുഷ്യ.... സോന പറഞ്ഞു.... ശരി മേഡം.... ജീവൻ റെഡി ആയി വന്നപ്പോൾ ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് റെഡി ആക്കി സോന.... താൻ കുറേ കഷ്ട്ടപെട്ടല്ലോ സോന.. ഭയങ്കര കഷ്ടപാടാണ്.... ഇരിക്ക് കഴിക്ക്.. ജീവൻ ഇരുന്നു.... നീ കഴിക്കുന്നില്ലേ.... ഞാൻ പിന്നെ കഴിച്ചോളാം... അത്‌ വേണ്ട.... ഒരുമിച്ചു ഇരുന്ന് കഴിക്കാൻ പറ്റുമ്പോൾ ഒക്കെ അത്‌ ഒഴിവാക്കാൻ ഞാൻ ഒരുക്കം അല്ല... എന്റെ ഭാര്യ ദിവസവും ഒരു നേരം എങ്കിലും എന്റെ ഒപ്പം ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കണം.... ജീവൻ തന്നെ അവൾക്ക് ഭക്ഷണം വിളമ്പി കൊടുത്തു.... അവൾക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.... പോകാൻ ഇറങ്ങും മുൻപ് ജീവൻ സോനയോട് പറഞ്ഞു... ഞാൻ മാക്സിമം നേരത്തെ വരാം... ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കണം.... എന്ത് ആവിശ്യം ഉണ്ടേലും എന്നെ വിളിക്കണം.... എന്നെ കിട്ടിയില്ലേൽ പൂജയെ വിളിക്കണം.... അവളുടെ നമ്പർ ഞാൻ സേവ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട് നിന്റെ ഫോണിൽ.... സോന തലയാട്ടി.... അറിയാത്ത സ്ഥലം ആണ്.... വീട് ലോക്ക് ചെയ്തു ഇരിക്കണം.... ശരി ജീവ.... ഇറങ്ങും മുൻപ് ജീവൻ അവളെ ഒന്നു നോക്കി.... എന്താ ജീവ.... ഞാൻ തന്നെ ഒന്നു ഹഗ് ചെയ്തോട്ടെ സോന..... അവന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ സോനക്ക് സന്തോഷം തോന്നി.... സത്യത്തിൽ താനും ആഗ്രഹിച്ചതാണ് ഇത്.... അവൾ കൈ നീട്ടി പിടിച്ചു... ജീവൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു കുറേ നേരം അങ്ങനെ നിന്നു... അവളെ അവൻ ഇറുക്കെ പുണർന്നു.... ആർക്കും വിട്ടുകൊടിക്കില്ല എന്ന പോലെ.... ആ നിൽപ്പിൽ നിന്ന് ഒരു മോചനം അവളും ആ നിമിഷം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല..... അടർന്നു മാറും മുൻപ് അവളുടെ മൂർദ്ധാവിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകാൻ ജീവൻ മറന്നില്ല..... അവൻ കണ്ണിൽ നിന്ന് മായും വരെ സോന വാതിലിൽ നിന്നു.... അവൻ പോയതും ഒരു ഒറ്റപ്പെടൽ തന്നെ വലയം ചെയ്യുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു...... ജീവൻ തന്റെ ജീവനായി മാറി എന്ന് അത്ഭുതതോടെ അതിലുപരി സന്തോഷത്തോടെ അവൾ അറിഞ്ഞു.... ☂️☂️☂️ ജീവൻ...... എങ്ങനെയുണ്ട് സോനയുടെ രീതികളൊക്കെ..... പൂജയാണ് ചോദിച്ചത്..... അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും എന്നെ പൂർണ്ണമായി അങ്ങോട്ട് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല പൂജ..... അതിന് കുറച്ച് സമയം വേണമെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു..... ഞാൻ സമയം ആവശ്യത്തിന് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്..... നിനക്ക് അവളോട് എല്ലാം തുറന്ന് സംസാരിക്കായിരുന്നില്ലേ..... പലപ്രാവശ്യം ആലോചിച്ചതാണ് സോനാ.... പക്ഷേ ധൈര്യം കിട്ടുന്നില്ല..... ഒരുപക്ഷേ ചീറ്റ് ചെയ്തു എന്ന് തോന്നിയാൽ എന്നൊരു പേടി..... ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടി അവളെ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ വയ്യ പൂജ.... ഞാൻ എല്ലാം വേണ്ടെന്നു വെച്ച ആ നിമിഷം ആയിരുന്നു എൻറെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടം എനിക്ക് സംഭവിച്ചത്.... ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടി എനിക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല സോന..... അന്ന് ഞാൻ അവൾക്കു വേണ്ടി എൻറെ ഇഷ്ടം മറന്നപ്പോൾ ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും നേടിയോ.....? അഭയ് പോലും ഇന്നും എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ല..... എത്ര എന്നോട് പിണക്കം ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞാലും അവൻറെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിലും അവൻ വിചാരിച്ചിരിക്കുന്നത് അവൻറെ പെങ്ങളുടെ മരണത്തിന് കാരണം ഞാൻ തന്നെയാണെന്ന് ആണ്..... അന്ന് അവനു വേണ്ടി അവൻറെ സൗഹൃദത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു ഞാൻ എൻറെ ഇഷ്ടം മനസ്സിൽ ഒതുക്കിയത്..... എന്നിട്ട് ഞാൻ എന്ത് നേടി ജീവ.... അവളെ എനിക്ക് നഷ്ടമായില്ലേ.... എൻറെ അമ്മുവിനെ.... പെട്ടെന്ന് പുറകിൽ അഭയയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് രണ്ടുപേരും അവിടേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കി..... നിനക്കിപ്പോഴും ഒന്ന് നഷ്ടമായിട്ടില്ല ജീവ..... ഇഷ്ടപ്പെട്ടവളെ തന്നെ നീ സ്വന്തമാക്കി..... കുറച്ചു വൈകിയാലും അവൾക്ക് നിന്നെ സ്നേഹിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും..... നിനക്ക് തടസ്സമായി ഇപ്പൊ അവളുടെ കാമുകനും ഇല്ല..... അത്രയും പറഞ്ഞ് അഭയ് ഇറങ്ങി പോയപ്പോൾ അവനോട് എന്ത് മറുപടി പറയണം എന്ന് ജീവന് അറിയില്ലായിരുന്നു..... ജീവ.... ആർദ്രമായി പൂജ വിളിച്ചു..... അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ ഞാൻ എല്ലാം നേടിഎന്ന്... സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ മനസ്സിൽ ഭർത്താവിന്റെ സ്ഥാനം പോലും ഞാൻ നേടിയിട്ടില്ല ഇപ്പോഴും..... ജീവ.................... അവിശ്വസനീയതയോടെ പൂജ വിളിച്ചു..... അതെ പൂജ......... കേട്ട വാർത്തയുടെ ഞെട്ടലിൽ ആയിരുന്നു പൂജ അപ്പോഴും.... നീ സത്യയെ കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചോ.... ഒന്നിനും എനിക്ക് സമയം കിട്ടിയില്ല..... അവളോട് ചോദിക്കയിരുന്നില്ലേ.... അന്ന് അവൾ എന്നോട് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നിന്നോടും അഭയോടും ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ.... എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നീ അവളോട് തുറന്നു സംസാരിക്കണം ..... ആഗ്രഹമുണ്ട്...... പക്ഷേ പറ്റുന്നില്ല..... അതിനെക്കാളൊക്കെ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നത് അഭയുടെ ചില വാക്കുകൾ ആണ്..... അവൻ ഇപ്പോഴും എന്നെ മനസ്സിലാകുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ..... അങ്ങനെ നിനക്ക് തോന്നുന്നതാണ് ജീവ..... നിന്നെ ഒരുപാട് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട് അഭയ്..... എത്രയോ രാത്രികളിൽ തനിച്ചിരുന്നു കരയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്നറിയോ.... നിന്നോട് ചെയ്ത തെറ്റ് ഓർത്തു.... പിന്നെ ഇപ്പൊ പറഞ്ഞത്.... വേദന കൊണ്ടായിരിക്കും.... എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ പറയുമ്പോൾ ദേഷ്യത്തോടെ മാത്രമേ സംസാരിക്കാറുള്ളൂ എന്നോട് പോലും..... അതിന് ജീവൻ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..... ☂️☂️☂️ ജീവൻ പോയപ്പോൾ മുതൽ ക്ലോക്കിൽ നോക്കി ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു സോന.... ജീവനെ അവൾ വല്ലാതെ മിസ്സ്‌ ചെയ്തിരുന്നു.... അവനെ കാണാൻ അവളുടെ ഹൃദയം തപിച്ചു..... പെട്ടെന്ന് ജീവനെ കാണാനായി അവളുടെ ഹൃദയം തുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു...... ഇടക്ക് കുറെ പ്രാവശ്യം ജീവൻ വിളിക്കുമ്പോൾ ഭക്ഷണം കഴിക്കണം എന്തെങ്കിലും കുടിക്കണം എന്നൊക്കെ ഇൻസ്ട്രക്ഷൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.... ആ ഫോൺകോളുകൾ ഒക്കെ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ആശ്വാസമായിരുന്നു പകർന്നത്.... ജീവൻ തന്റെ ഹൃദയത്തിൻറെ ഭാഗമായി എന്ന് സന്തോഷത്തോടെ സോന തിരിച്ചറിഞ്ഞു.... വൈകുന്നേരം ജീവൻ വരുന്ന സമയം ആയപ്പോൾ മുതൽ സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു സോന.... അന്ന് വൈകുന്നേരം പൂജയും ജീവനോടെ ഒപ്പം വീട്ടിലേക്ക് വന്നിരുന്നു..... ജീവന്റെ കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും ഓടിയാണ് സോന പുറത്തേക്ക് വന്നത്..... രണ്ടു പേരും സോനയെ കണ്ടു ചിരിയുടെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു.... ജീവൻ പോയി കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ തനിക്ക് മടുപ്പ് ആയിരിക്കും അല്ലേ..... പൂജ പറഞ്ഞു.... സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഭയങ്കര ബോറടിയാണ്.... ടിവി ഒക്കെ കണ്ടു സമയം പോകും.... പകലുറങ്ങുന്ന ശീലം പണ്ടുമുതലേ ഇല്ല.... സോന എംകോം ആയിരുന്നു അല്ലേ..... പൂജ പറഞ്ഞു.... ഞാൻ പരിചയത്തിൽ ആരുടെയെങ്കിലും അക്കൗണ്ടിംഗ് സെക്ഷനിൽ എന്തെങ്കിലും വേക്കൻസി ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാം.... എന്നിട്ട് പറയാം..... നമ്മുടെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ തന്നെ ആയാലോ.... അങ്ങനെ നോക്കിയാലോ.... പെട്ടെന്ന് ജീവൻ ചോദിച്ചു.... നിനക്ക് ഭാര്യയെ എപ്പോഴും കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കാൻ ആയിരിക്കും.... പോടീ..... അതാകുമ്പോൾ സേഫ് ആണല്ലോ എന്ന് വിചാരിച്ചു പറഞ്ഞതാ.... എങ്കിലും നീ ഡോക്ടർ ആയിട്ടുള്ള ആശുപത്രിയിൽ നിൻറെ ഭാര്യ അക്കൗണ്ടൻറ് ആയിട്ട് വരുന്നത് നിനക്ക് അല്ലെ മോശം..... എല്ലാ ജോലിക്കും അതിൻറെതായ മാന്യത ഉണ്ട് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ആളാണ് ഞാൻ.... പിന്നെ അക്കൗണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത്ര പെട്ടെന്ന് എല്ലാവർക്കും പഠിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒന്നുമല്ലല്ലോ.... ഈ കണക്ക് കൂട്ടി ടാലി ഒക്കെ ആകുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ചെറിയ പരിപാടി ഒന്നും അല്ല.... നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും കണ്ടുപിടിക്കാം..... വാ ചേച്ചി ചായ എടുകാം.... സോന പൂജയോട് പറഞ്ഞു.... കേറുന്നില്ല സോനാ.... ഇവൻറെ വണ്ടി ബ്രെക്ക് ഡൗൺ ആയപ്പോ ഇവന് ഒരു ലിഫ്റ്റ് കൊടുക്കാൻ വേണ്ടി വന്നതാ.... അയ്യോ വണ്ടി കേടായോ.... വർക്ഷോപ്പിൽ ആണ് വൈകുന്നേരം കൊണ്ട് തരും... ഇവിടെ വരെ വന്നിട്ട് ഒന്നും കുടിക്കാതെ പോകുന്നത് എങ്ങനെയാ ചേച്ചി..... സോന പറഞ്ഞു.... വലിയ വെയിറ്റ് ഇടാതെ.... കേറി വാടി.... ജീവൻ പൂജയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് വലിച്ചു.... ആ എന്നാ പിന്നെ ഒരു ചായ കുടിക്കാം.... സോന പെട്ടന്ന് ചായ ഇട്ടു.... എങ്ങനെയുണ്ട് നിങ്ങളുടെ ലൈഫ്.... പൂജ ചിരിയോടെ സോനയുടെ തിരക്കി.... ജീവൻ ഒരു പാവമാണ് സോനാ.... ഒരുപക്ഷേ സോനയെ ജീവൻ സ്നേഹിച്ചത് പോലെ ഈ ലോകത്ത് ആരും സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടവില്ല..... അതിന്റെ ആഴവും വ്യാപ്തിയും ഒക്കെ മറ്റാരെക്കാളും നന്നായി എനിക്കറിയാം..... ഒരിക്കൽ എല്ലാം ഞാൻ പറയാം.... പെട്ടന്ന് ചായകുടിച്ച് പോകാൻ നോക്കടി..... ഇവൾ ഓർക്കും ഞാൻ നിന്നെ കൊണ്ടു തള്ളിമറിപ്പിക്കുവാണെന്ന്..... പോടാ.... പൂജ ചിരിച്ചു..... പെട്ടെന്നുതന്നെ പൂജ തിരികെ പോകാനായി ഇറങ്ങി..... പൂജ പോയതും സോന ജീവനെ തന്നെ നോക്കി.... എന്തോടോ..... ജീവൻ പോയപ്പോൾ ആണ് എനിക്ക് ജീവന്റെ പ്രെസൻസ് എത്രത്തോളം ഇമ്പോര്ടന്റ്റ്‌ ആയിരുന്നു മനസിലായത്.... വെറുതെ പറഞ്ഞത് അല്ല ശരിക്കും ഞാൻ മിസ്സ്‌ ചെയ്തു.... സോന ആ പറയുന്നത് ആത്മാർത്ഥമായി ആണ് എന്ന് ജീവന് മനസിലായി.... എനിക്കും......! ജീവൻ പറഞ്ഞു.... അവൾ അവനെ തന്നെ നോക്കി.... ഇങ്ങനെ നോക്കാതെ കൊച്ചേ.... ജീവൻ അവളുടെ കാതോരം പറഞ്ഞു.... പോയി കുളിക്ക് മനുഷ്യ.... സോന അവനെ തള്ളി.... 💜☂️💜 ഭക്ഷണതിന് മുന്നിൽ ഇരുന്നു ലീന ആലോചിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ജോൺസൻ ചോദിച്ചു.... എന്താടി നീ സ്വപ്നം കാണുന്നത്.... ഹേയ് ഞാൻ വെറുതെ..... വെറുതെയോ....? അല്ല ഒരുത്തനും ഒരുത്തിയും ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങി പോയില്ലേ.... രണ്ടിന്റെയും വിവരം ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ.... അവൻ ആശുപത്രിയിൽ പോയി തുടങ്ങി അത്രേ..... അവൻ രാവിലെ പോയാൽ ആ പെണ്ണ് ഒറ്റക്ക് അല്ലേ.... ഓഹോ നീ അപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ തിരക്കുന്നുണ്ട്.... അത്.... അത്‌ ഞാൻ തിരക്കിയത് ഒന്നും അല്ല.... ഉവ്വ്.... ഉവ്വ്..... ആ പെണ്ണിന് ഒറ്റക്ക് ഇരുന്നൊക്കെ വല്ല പരിചയവും ഉണ്ടോ....? ഇവൻ അതോർക്കണ്ട.... ഓഹോ അപ്പോൾ മരുമകളുടെ കാര്യത്തിൽ ആണ് ടെൻഷൻ.... ജോൺസൻ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു..... എനിക്ക് ഒരു ടെൻഷനും ഇല്ല.... ലീന അകത്തേക്ക് പോയി.... അയാൾക്ക് ചിരി വന്നു.... 💜💜💜 പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം ജീവൻ വരുമ്പോൾ സോനയുടെ മുഖത്ത് നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടാരുന്നു.... എന്താടോ..... അവളുടെ വാടിയ മുഖം നോക്കി ജീവൻ ചോദിച്ചു.... ഹേയ്..... തലവേദന.... അതെന്താ വെയിൽ കൊണ്ടോ.... ഇല്ല ജീവ.... അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തൊട്ട് നോക്കി.... പനിയൊന്നും ഇല്ല..... ഡേറ്റ് ആണോ.... പെട്ടന്ന് ജീവൻ അങ്ങനെ ചോദിച്ചപോൾ സോന വല്ലാതായി.... ആണോ....? മ്മ്.... അത്‌ പറയാൻ മേലാരുന്നോ....? സോന വല്ലാതായി.... പോയി റസ്റ്റ്‌ എടുക്ക്.... വേണ്ട ജീവ.... കുഴപ്പം ഇല്ല.... ഞാൻ ചായ ഇടാം.... വേണ്ട..... ഞാൻ ഇട്ടോളാം.... നീ പോയി നേരെ കിടക്ക്.... എന്തേലും വേദന ഉണ്ടേൽ മാറിക്കോളും..... ജീവൻ പറഞ്ഞു..... അവൾ റൂമിലേക്ക് പോയി.... ഇടക്ക് എപ്പോഴോ അവൾ ഒന്നു മയങ്ങി പോയി..... സോന..... ജീവന്റെ വിളി കേട്ടാണ് അവൾ കണ്ണു തുറന്നത്..... എങ്ങനുണ്ട്..... കുറവുണ്ട്..... ഇത് കുടിക്ക്.... എന്താ ജീവ..... ഇത് ഒരു നാട്ടുവൈദ്യമാണ്..... അമ്മച്ചിയുടെ സ്പെഷ്യൽ ആണ്.... ജീനക്ക് ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുന്നത് കണ്ടിട്ട് ഉണ്ട്.... താൻ കുടിക്ക്.... വയറുവേദന തലവേദന ഒക്കെ മാറും..... അയ്യോ ഇതൊക്കെ എപ്പോൾ ഉണ്ടാക്കി..... ജീവന് ബുദ്ധിമുട്ട് ആയി അല്ലേ..... എന്റെ ഭാര്യയുടെ വേദനകൾ എന്റെ കൂടെ അല്ലേ.... ഇതൊക്കെ ഒരു ഭർത്താവിന്റെ കടമ അല്ലേ.... താൻ എഴുനേല്ക്ക് എന്നിട്ട് ഇത് കുടിക്ക്.... സോന എഴുനേറ്റ് ഇരുന്നു.... ജീവൻ അവളുടെ അഴിഞ്ഞു ഉലഞ്ഞ മുടി ഒതുക്കി വച്ചു.... അവൾ അത്‌ മുഴുവൻ കുടിച്ചു.... പെട്ടന്ന് ആണ് ക്ലോക്കിലെ സമയം അവൾ കണ്ടത്.... അയ്യോ എട്ട് മണി ആയോ.... ഭക്ഷണം ഉണ്ടക്കണ്ടേ..... ഞാൻ ഒന്നും ഉണ്ടാക്കിയില്ല.... വേഗം ഉണ്ടാകാം.... വേണ്ട ഞാൻ പാർസൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.... ഇപ്പോൾ കൊണ്ടുവരും.... ഉച്ചക്ക് ഒന്നും കഴിച്ചില്ലേ....? വേണ്ടാരുന്നു ജീവൻ.... വയ്യാരുന്നു.... പെട്ടന്ന് ഡോർ ബെൽ മുഴങ്ങി... ഫുഡ്‌ എത്തി.... ഞാൻ വാങ്ങിട്ടു വരാം.... അവൻ ഫുഡ്‌ വാങ്ങി വന്നപ്പോൾ സോന പ്ളേറ്റ് എടുക്കുക ആയിരുന്നു.... നീ ഒന്നും ചെയ്യണ്ട.... അവിടെ ഇരുന്നാൽ മാത്രം മതി... ഞാൻ വിളമ്പി തരാം.... ജീവന്റെ കേയെറിങ് സോന തിരിച്ചറിയുക ആയിരുന്നു ആ നിമിഷങ്ങളിൽ ഒക്കെ.... ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ജീവൻ പറഞ്ഞത്...... മറ്റന്നാള് ഡോക്ടർസിന് ഒരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്...... മുംബൈയിൽ വച്ച്...... മൂന്ന് ദിവസത്തെ മീറ്റിങ്ങ്...... എനിക്ക് പോയേ പറ്റൂ..... തന്നെ ഞാൻ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി ആക്കാം നാളെ....... ഒറ്റക്ക് നിൽക്കണ്ട ഇവിടെ...... അപ്പോൾ ജീവൻ പോവാണോ..... പോകാതെ പറ്റില്ലഡോ..... ആ അഭയും പൂജയും കൂടെ എന്റെ പേരും ലിസ്റ്റിൽ ഇട്ടു..... പിന്നെ തന്നെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകാനും നിർവാഹമില്ല... തനിക്ക് ബോറടിക്കും.... ഫുൾടൈം മീറ്റിംഗ്.... സർജറി സംസാരം.... ജീവൻ പോയി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ ഒരു ശൂന്യത തന്നെ വലയം ചെയ്യുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു.... വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യമായാണ് ജീവനിൽ നിന്നും അകന്നു നിൽക്കുന്നത് അതും ഇത്രയും സമയം..... അത്‌ തന്നെ തനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.... അപ്പോൾ മൂന്നു ദിവസം താൻ എങ്ങനെ ജീവനെ കാണാതെ.... "ഡോ..... "പോകാതെ പറ്റില്ലേ ജീവൻ.... "ഇല്ലെടോ.... ഞാൻ നാളെ വൈകുന്നേരം തന്നെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവിടാം.... "മ്മ്.... അവൾക്ക് ആദ്യം ആയി ജീവനെ പിരിയുന്നതിൽ വേദന തോന്നി.... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആരോ തട്ടി വിളിക്കുബോൾ ആണ് സോന ഉണർന്നത്.... കോഫി.... ജീവൻ ആണ്.... എന്താ ജീവ ഇത്.... ഞാൻ ചെയ്യുമരുന്നല്ലോ.... എന്നും നീ എനിക്കല്ലേ കോഫി ഇട്ടു തരുന്നത് ഇന്ന് ഞാൻ ഇടാം എന്ന് വച്ചു.... അലാറം അടിച്ചില്ലേ.... ഞാൻ ഓഫ്‌ ചെയ്തിരുന്നു.... നിനക്ക് ഇപ്പോൾ റസ്റ്റ്‌ ആവിശ്യം ആണ് അത്‌ നൽകി എന്ന് മാത്രം.... ജീവന്റെ ഒരു കാര്യം.... പെട്ടന്ന് ഡോർ ബെൽ മുഴങ്ങി.... ആരാണ് ഈ സമയത്ത്... ജീവൻ പറഞ്ഞു... ഞാൻ നോക്കാം.... സോന വാതിൽ തുറക്കാനായി നടന്നു..... വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ആളെ കണ്ട് സോന ഒരു നിമിഷം പകച്ചു പോയി... (തുടരും ) #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

*സോൾമേറ്റ്സ് ❤️* ഭാഗം : 6 ✍️ ജിംസി അജുവിന്റെ കണ്ണുകളും അയാളെ തന്നെ ആ നിമിഷം ചൂഴ്ന്ന് നോക്കുകയായിരുന്നു.... അപ്പോഴേക്കും തട്ടുകടയിലെ സ്പെഷ്യൽ ചൂട് തട്ടു ദോശയും തേങ്ങാ ചമ്മന്തിയും സാമ്പാറും രണ്ട് കട്ടനും ടേബിളിൽ വന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു... " അജു കഴിച്ചിട്ടു നമുക്ക് വേഗം തന്നെ പോണം... " ചുറ്റുമുള്ള ആളുകളിൽ ചിലർ പന്തിയല്ല എന്ന് തോന്നിയിട്ട് അവൾക്ക് ധൃതി അല്പം കൂടുതലായിരുന്നു... " അല്ലേലും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എന്തിനാ നമ്മൾ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്? താൻ എന്തിനാ ഇത്രയ്ക്കും പേടിക്കുന്നത്? തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ അലമ്പന്മാരെ കണ്ടിട്ടാണോ? യു ഡോണ്ട് വറി യാ... തന്നെ വിളിച്ചോണ്ട് വന്നത് ഞാനല്ലേ സേഫ് ആയി വീട്ടിൽ എത്തിക്കാനും എനിക്കറിയാം കേട്ടോ.." അവൾ ഒന്നു മൂളികൊണ്ട് ചൂട് ദോശ വേഗം വേഗം കഴിച്ചിറക്കി.. എത്രയും പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവിടെ നിന്നും പോകണം എന്നുള്ള ഒറ്റ ചിന്തയായിരുന്നു അവൾക്ക്... കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്നായിരുന്നു അവൾക്ക് ഭക്ഷണം ശിരസ്സിൽ കയറിയത്... അവനപ്പോൾ തന്നെ ചായ കുടിക്കാൻ എടുത്തു കൊടുത്തിട്ട്, അവളുടെ ശിരസ്സിൽ മെല്ലെ കൈ കൊണ്ട് തട്ടി കൊടുത്തു... " എന്തിനാ ഇത്ര ധൃതി പതുക്കെ കഴിച്ചാൽ പോരെ..? " അവൾ കണ്ണുതുറുപ്പിച്ച് ഒരു നോട്ടം അവളെ നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊടുത്തു... അവർ രണ്ടുപേരും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് കൈ കഴുകാൻ നടന്നു...വലിഞ്ഞു കയറി ഒരു കൈ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.. " ശ്ശേ... എന്താടോ താൻ ഈ കാണിക്കുന്നത്? " ഗാഥാ നോക്കിയപ്പോൾ അവളെ നേരത്തെ നോക്കി ചിരിച്ച ആ മുഖം... " നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു കൈ കഴുകാമെന്നേ.... ന്താ മോളെ ചേട്ടനെ പിടിച്ചില്ലേ? " അയാൾ അത് ചോദിച്ചതും അജു അവന്റെ വലതു കരം പിടിച്ചു ഒറ്റ തിരി തിരിച്ചു.... അവൻ പെട്ടെന്ന് അലറി വിളിച്ചു... " എന്താടാ നിനക്ക് പെൺപിള്ളേരെ തൊട്ടുരുമ്മി തന്നെ കൈ കഴുകി പോണോ?ദേ മര്യാദക്ക് ആണേൽ ഞാനും മര്യാദക്ക് നിൽക്കും.. അല്ലേല്ണ്ടല്ലോ നിനക്ക് പിന്നെ കൈ ഒരിക്കലും കഴുകേണ്ടി വരില്ല... കേട്ടോ മോനേ.... " " വിട്.. അജു... നമുക്ക് പോകാം...ദേ ആൾക്കാരൊക്കെ നോക്കുന്നു... " അവൾ അജുവിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു... അജു അയാളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും പിടി വിട്ടതോടെ ആ നിമിഷം തന്നെ അയാൾ ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി... " എടോ.. തന്റെ ദേഹത്ത് ആരെങ്കിലും തൊട്ടാൽ എനിക്ക് സഹിച്ചു നിൽക്കാൻ ആവില്ല..." " എനിക്കറിയാം അജു..കൂടുതൽ പ്രശ്നത്തിന് നിൽക്കണ്ട... വാ പോവാം.. " ഫുഡിന്റെ പൈസ കൊടുത്തതിനു ശേഷം അവർ ഇരുവരും വീട്ടിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു... വീടിന്റെ ഗെയ്റ്റിന് കുറച്ചകലെ വണ്ടി നിന്നപ്പോൾ ഗാഥാ വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി.. " അജു ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട പോയിക്കോ.. നാളെ മണ്ഡപത്തിൽ വച്ച് കാണാം... ഗുഡ്‌നൈറ്റ്... " " ഗുഡ് മോർണിംഗ് എന്ന് പറയ് ടോ.... സമയം എത്രയായി എന്ന് വെച്ചാ? " അജു വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു... " ഓഹ്.. ഇനി ഞാൻ ഉറക്കം ഒക്കെ പിടിച്ചു വരുമ്പോൾ നേരം വെളുക്കും... ഞാൻ പോട്ടെ... " അവൾ തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന നേരം ഒന്നും കൂടി അജുവിനെ നോക്കി... " എന്താ പോകുന്നില്ലേ? " " താൻ ഗേറ്റ് കടന്ന് പോകുന്നത് വരെ ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കാം.." ഗാഥ അവനെ തന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ നോക്കി ഗേറ്റിന്റെ പടിവാതിൽ കടന്ന് അകത്തേക്ക് പോയി.... പിറ്റേന്ന് നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കാൻ അലറാം വെച്ചെങ്കിലും ഗാഥയ്ക്ക് കണ്ണ് തുറന്നിട്ട് കിട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല... ഗോപു വന്ന് തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് അവൾ പെട്ടെന്ന് ഉറക്കം ഉണർന്നത്... " എന്തു ഉറക്കമാ ചേച്ചി... സമയം എത്രയായിന്നാ... ഇന്ന് ചേച്ചിയുടെ കല്യാണമാണെന്ന് മറന്നോ? ചേച്ചിയെ ഒരുക്കാൻ പാർലറിലെ ചേച്ചി ഇപ്പോൾ വരും... എഴുന്നേറ്റ് വേഗം ഫ്രഷ് ആവാൻ നോക്ക്... " " ഈശ്വരാ സമയം കുറെയായോ? ഞാനിത് എന്തു ഉറക്കമാ ഉറങ്ങിയത്" നല്ല ഉറക്കച്ചടവോട് കൂടി അവൾ കിടക്കയിൽ നിന്നും എണീറ്റിരുന്നു.. " അല്ല എനിക്കൊരു സംശയം ചേച്ചി ഇന്നലെ രാത്രി കക്കാൻ പോയിരുന്നോ? തീരെ ഉറങ്ങിയില്ലാത്ത പോലെയാ കണ്ണുകൾ ഇരിക്കുന്നത്... ബൾബ് പോലെ ഉണ്ട്. ഹഹഹ " " ഒന്ന് പോയെടി ഇവിടുന്ന്.... " " ഹാ.. പോവാൻ പോകുന്നത് ഞാൻ അല്ലല്ലോ ചേച്ചിയല്ലേ...? " പെട്ടെന്ന് അവളത് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു വിങ്ങൽ കൊളുത്തി വലിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി... " ഞാൻ പോകുന്നത് നിനക്ക് സന്തോഷമാണോ ഗോപു...? " " ഞാൻ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതല്ലേ ചേച്ചി... എന്റെ വിഷമം മാറ്റാൻ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ പറയണ്ടേ... വേഗം വന്നേ...പോയി റെഡിയാവ്.... അച്ഛനും അമ്മയും ചേച്ചിയെ തിരക്കി... " " ഞാനിതാ വരുന്നു... " അവൾ വേഗന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ഫ്രഷാവാൻ പോയി... നേരത്തെ തന്നെ അനന്തുവേട്ടനും നിതിനും എത്തിയിരുന്നു..ഒരുക്കങ്ങളെല്ലാം സമയത്തിനു തന്നെ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ എത്തി... ഓരോ മിനിറ്റും വളരെയധികം ദൈർഘ്യമുള്ളതായി അവൾക്കു തോന്നി... കല്യാണ വേഷത്തിൽ ഒരുങ്ങി ഇരിക്കുന്നതുതൊട്ട് നെഞ്ചിൽ വല്ലാതെ പെരുമ്പറ കൊട്ടാൻ തുടങ്ങിയത് അവൾ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... " ഈശ്വര....സമയമടുക്കുംതോറും എന്താ എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ഇത്ര ഉയരുന്നത്? താൻ എല്ലാവരിൽ നിന്നും മറ്റൊരിടത്തേക്ക് അടർന്നു മാറുവാൻ സമയം അടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണല്ലോ.... " അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയിരിക്കുന്ന അവൾ മുറിയിലെ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി പിറുപിറുത്തു.... " ആഹാ... സുന്ദരി ആയിട്ടുണ്ടല്ലോ... ഈ വേഷത്തിൽ നിന്നെ കണ്ടാൽ ചെക്കൻ ഒന്നു ഞെട്ടും... " പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ നിതിനാണ്... " ആ നീ വന്നോ? ഇപ്പോഴെങ്കിലും നിന്റെ തലവെട്ടം കണ്ടല്ലോ... " " ഞാനിവിടെയൊക്കെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു... അനന്തുവേട്ടന്റെ ഒപ്പം ഓഡിറ്റോറിയത്തിലെ അറേഞ്ച്മെന്റ്സ് ഒക്കെ നോക്കാൻ ഒന്നു പോയി... പിന്നെ സമയമാവാറായി... നീ ഓക്കെയല്ലേ... " അവളുടെ നിറഞ്ഞുവന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടിട്ടാണ് അവൻ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്... പെട്ടെന്ന് ആ നിമിഷത്തിൽ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ അവളുടെ അനുവാദമില്ലാതെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... " അയ്യേ നീ കരയാ...നിന്റെ മുഖത്തെ പുട്ടി ഇപ്പോൾ ഒലിച്ചു പോകും... വേഗം കണ്ണുതുടച്ചേ... " അപ്പോഴേക്കും ഗോപുവും പവിയും മേമയും എല്ലാം അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നു.... ***************** താലപ്പൊലികൾക്കിടയിലൂടെ സുന്ദരമായ ചിരി ചിരിച്ച് നടന്നുവരുന്ന അവളെ നോക്കി അജു ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.... കൈകൾ കൂപ്പി സദസ്സിനെ വണങ്ങിയതിനുശേഷം അവൾ അവന്റെ അടുത്തായിരുന്നു... നെഞ്ചിടിപ്പ് ക്രമേണ വർദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു..... അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ പാളി നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവൾ മറ്റെവിടെയും നോക്കാതെ നേരെ തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.... അവൻ തന്റെ കൈവിരൽ കൊണ്ട് അവളുടെ കൈവിരലിൽ ആരും കാണാതെ ചെറുതായി ഒന്ന് തൊട്ടു... പ്രതീക്ഷിക്കാതെയുള്ള അവന്റെ സ്പർശത്തിൽ അവൾ ഒന്നു ഞെട്ടി, അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി... അവൻ കണ്ണടച്ചു കാണിച്ച് ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു.... " എടോ.....റിലാക്സ്... " അവൾ മൃദുവായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു... അങ്ങനെ ആ മുഹൂർത്തത്തിന്റെ നിമിഷത്തിൽ അവൻ എല്ലാവരെയും സാക്ഷിയാക്കി അവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് താലി അണിഞ്ഞു... യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങാറാവുമ്പോഴേക്കും എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തെ തെളിച്ചം മങ്ങിയിരുന്നു.... " പോയി വരാട്ടോ... " അവൾ എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു... അച്ഛൻ ഉള്ളിലെ വിഷമം മറച്ചു പിടിക്കാൻ നന്നേ പ്രയാസപ്പെടുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.... എല്ലാവരെയും കാണിക്കാൻ ഒരു പുഞ്ചിരി മുഖത്തു ഫിറ്റ് ചെയ്തു നിൽക്കുവായിരുന്നു അച്ഛൻ... അവൾ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് കരഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ തലയിൽ അച്ഛനും മൃദുവായി ഒന്ന് ചുംബിച്ചു... " ദേ.... ഇവിടെ കരച്ചിൽ മത്സരം നടക്കുവാൻ പോകുവാണോ? ആ കൊച്ചിനെ ഒന്ന് സന്തോഷത്തോടെ യാത്രയാക്കന്നെ.... " അമ്മയും ഗോപുവും മേമയും ചെറിയമ്മയും എല്ലാവരും അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് കരയാൻ തുടക്കമിട്ടപ്പോൾ നിതിൻ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു... എല്ലാവരെയും ഒരിക്കൽ കൂടി അവൾ നോക്കി കണ്ണുകൾ തുടച്ച് കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് അവൾ കയറിയിരുന്നു.... അജുവും എല്ലാവരോടും ചിരിച്ച് യാത്ര പറഞ്ഞ് അവൾക്കൊപ്പം ഇരുന്നു... അവൾ മൗനമായി വിൻഡോ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവളുടെ ഇടതു കൈ അവന്റെ ഉള്ളം കയ്യിൽ ചേർത്തുവെച്ചു... " അതേ... തനിക്ക് വിഷമമുണ്ടാവും എന്നറിയാം... തനിക്ക് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും തോന്നുമ്പോൾ വീട്ടിൽ പോകാം... പക്ഷേ... എന്നെയും കൂടെ കൂട്ടണം എന്ന് മാത്രം... " അവൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു... ഉറക്കം ശരിയാവാത്തതിനാലും ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ കുറെ നേരം ചിലവിട്ട ക്ഷീണത്തിലും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു പോയിരുന്നു... " താൻ ഇങ്ങോട്ട് തല ചായ്ച്ചു കിടന്നോ... വീടെത്തുമ്പോൾ ഞാൻ വിളിക്കാം... " അവൻ അവളുടെ തല തന്റെ തോളോട് ചേർത്തു കിടത്തി... നല്ല ക്ഷീണത്താൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു പോയിരുന്നു.... അവനും എപ്പോഴോ ഉറങ്ങിപ്പോയി..... ഡ്രൈവർ വിളിച്ചപ്പോഴാണ് വീടെത്തിയത് ഇരുവരും അറിഞ്ഞത്... നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾക്ക് വിളക്ക് കൊടുത്ത് അജുവിന്റെ അമ്മ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചു... ഈ ജീവിതം സന്തോഷമായി എന്നും മുന്നോട്ട് പോവണെ എന്ന് മനസ്സ് നിറയെ പ്രാർത്ഥിച്ച് അവൾ വലതു കാൽ വെച്ച് ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറി... തുടരും #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

*നെഞ്ചോരം നി മാത്രം 💞* ഭാഗം : 48 ✍️ ഇമ്മു രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതവൾ കാര്യമാകാതെ ധൈര്യം സംഭരിച്ചവൾ വേഗം ഒരുങ്ങി താഴേക്ക് ചെന്ന്. കാശിയാണ് അവളെ അവിടെ കൊണ്ടാക്കിയത്. അവൾ തന്റെ മുൻ ഭർത്താവിന് എതിർവശത്ത് ഇരുന്നു, ഒരിക്കൽ അവളുടെ ജീവിതം തകർത്ത പുരുഷൻ. ഒരിക്കലും വഴങ്ങാത്തതുമായ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ വേട്ടയാടുന്നതായി തോന്നി. "ക്ഷമിക്കണം," അവൻ പറഞ്ഞു,. "എന്റെ സ്വന്തം ഇരുട്ടിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയതായി ഞാൻ കണ്ടെത്തി." അവൻ തന്റെ കഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യകാലത്തെയും, തന്നെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടുകയും ശകാരിക്കുകയും ചെയ്ത മാതാപിതാക്കളുടെ കഥകളും, അവനെ നിയന്ത്രിക്കാനും കൈകാര്യം ചെയ്യാനും പ്രേരിപ്പിച്ച അരക്ഷിതാവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചും പങ്കുവെച്ചു. "എനിക്ക് എങ്ങനെ സ്നേഹിക്കണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു" അയാൾ സമ്മതിച്ചു, അവന്റെ മുഖത്ത് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു, അവളുടെ വികാരങ്ങൾ സങ്കീർണ്ണമായിരുന്നു. അവളുടെ ഒരു ഭാഗം സങ്കടത്തിന്റെ വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു, മറ്റൊരു ഭാഗം ജാഗ്രത പാലിച്ചു. കാശി ദൂരെ നിന്ന് നോക്കി, അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ ഉറപ്പിച്ചു. അവളുടെ മുഖഭാവത്തിലെ പ്രക്ഷുബ്ധത, ഭൂതകാലത്തെയും വർത്തമാനത്തെയും തിരിച്ചറിയാനുള്ള പോരാട്ടം അവനായിരുന്നു. അവളുടെ ചരിത്രം, ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്ന മുറിവുകൾ അവനറിയാമായിരുന്നു. അവളെ സംരക്ഷിക്കാൻ, കൂടുതൽ വേദനയിൽ നിന്ന് അവളെ രക്ഷിക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. ക്ഷമിക്കാനുള്ള അമ്മുവിന്റെ തീരുമാനം ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു. തന്റെ മുൻ ഭർത്താവിനെ ഒരു ഭീകരജീവിയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഒരു പിഴവുള്ള മനുഷ്യനായിട്ടായിരുന്നു അവൾ കാണാൻ തുടങ്ങിയത്. കാശിയുടെ അചഞ്ചലമായ പിന്തുണയാണ് ഈ വൈകാരിക നിമിഷത്തിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ അവളെ സഹായിച്ചത്. കാശിയുടെ ശാന്തതയും സൗമ്യതയും അമ്മുവിന്റെ ആത്മാവിന് ഒരു ഔഷധമായിരുന്നു.അവൾക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ പ്രോത്സാഹന വാക്കുകൾ നൽകി അവൻ അവളുടെ കൂടെ തന്നെ നിന്നു ഒരു ഭർത്താവായും ചേട്ടനായും സുഹൃത്തുമായും. "അമ്മൂ ക്ഷമ എന്നാൽ സംഭവിച്ചത് മറക്കുകയോ ക്ഷമിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതല്ല" കാശി മൃദുവായി പറഞ്ഞു. "അതിനർത്ഥം അതിന്റെ കൈപിടിയിൽ നിന്ന് നീ രക്ഷപ്പെടുന്നു എന്നാണ്.... അതും നീ ഓർക്കാൻ പോലും ആഗ്രഹിക്കാത്ത നിന്റെ പാസ്റ്റിൽ നിന്നും....." അമ്മു തന്റെ വികാരങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയപ്പോൾ, അവൾ സുഖം പ്രാപിക്കാൻ തുടങ്ങി. ക്ഷമ എന്നത് തന്റെ മുൻ ഭർത്താവിന്റെ മാത്രം കാര്യമല്ലെന്നും, നീരസത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ നിന്ന് സ്വയം മോചിതയാകുന്നതാണെന്നും അവൾ മനസ്സിലാക്കി. കാശിയുടെ പിന്തുണയോടെ, അമ്മു സ്വയം വീണ്ടും കണ്ടെത്താൻ തുടങ്ങി. അവൾ പഴയ ഹോബികൾ ഏറ്റെടുത്തു, സുഹൃത്തുക്കളുമായി വീണ്ടും ബന്ധപ്പെട്ടു, ലളിതമായ കാര്യങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി. തുടരും.... #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ