“அழைப்பு வரும் தருணம்” ஒரு மாலை நேரம். சூரியன் மறையும் தருணத்தில், கோயில் மணி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த கோயிலின் வெளியில் ஒரு பெரிய ஆலமரம். அதன் அடியில் சிலர் அமர்ந்திருந்தனர். யாரும் பேசவில்லை. அமைதியே மொழியாக இருந்தது. அங்கே ஒரு சன்னியாசி அமர்ந்திருந்தார். கண்கள் மூடியிருந்தாலும் உலகத்தை உணரும் கண்கள் போலவே அவர் முகம் இருந்தது. அருகில் ஒரு மனிதன் வந்து அமர்ந்தான். மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள். அவன் மெதுவாக கேட்டான்: “சாமி… இறைவன் ஏன் மரணத்தை எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி கொடுத்தார்? ஏன் யாருக்கும் விதிவிலக்கு இல்லை?” சன்னியாசி கண்களைத் திறந்து சொன்னார்: “மகனே… இறைவன் கொடுத்த சமத்துவம் மரணம் தான். அது அரசனுக்கும் அடிமைக்கும் ஒரே கதவைத் தான் திறக்கிறது.” மனிதன் மீண்டும் கேட்டான்: “அப்படியானால் வாழ்க்கை எதற்காக?” சன்னியாசி மெதுவாக சொன்னார்: “வாழ்க்கை என்பது மரணத்திற்கான பயணம் அல்ல… அது ஆத்மாவுக்கான பயிற்சி.” அவர் ஆலமரத்தின் இலை ஒன்றை கையில் எடுத்தார். “இந்த இலை விழும் நாள் இதற்கு தெரியாது. ஆனால் காற்றோடு எதிர்ப்பு இல்லாமல் விழுகிறது.” “அதேபோல் மகனே, மரணம் எப்போது வரும் என்று நமக்கு தெரியாது. ஆனால் அது வரும் போது மனம் லேசாக இருக்க வேண்டும்.” “நன்மை செய்தவன் புண்ணியத்தை சுமந்து செல்கிறான். தீமை செய்தவன் பாரத்தை சுமந்து செல்கிறான்.” மனிதன் கேட்டான்: “அப்போ நாம் எதைச் செய்ய வேண்டும்?” சன்னியாசி சிரித்தார்: “எளிது மகனே… இன்று இறைவன் உன்னை எழுப்பினால் அது திரும்பப் போகும் நாள் இல்லை என்பதற்காக அல்ல. நீ இன்னும் திருத்திக் கொள்ள அருளப்பட்ட ஒரு நாள் என்பதற்காக.” அந்த நேரம் கோயில் மணி மீண்டும் ஒலித்தது. ஒரு இலை மெதுவாக தரையில் விழுந்தது. மனிதன் கண்கள் கலங்கின. அவனுக்கு உண்மை புரிந்தது. 👉 மரணம் இறைவனின் கோபம் அல்ல. 👉 அது கருணை. 👉 ஆத்மாவை ஓய்விற்கு அழைக்கும் அழைப்பு. அந்த நாள் முதல், அவன் ஒவ்வொரு நாளையும் “இது இறைவன் தந்த கடைசி நாள் போல” நன்மையோடு வாழ ஆரம்பித்தான். 🌸 ஆன்மீக உண்மை: மரணம் தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் மரணத்தை சந்திக்கும் மனநிலை — நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பு. உள்ளம் சுத்தமாக இருந்தால், மரணம் கூட மோக்ஷத்திற்கான வாசல் ஆகும் 🙏 #life quotes #life quotes #life quotes #life quotes #life quotes

“அழைப்பு வரும் தருணம்” ஒரு மாலை நேரம். சூரியன் மறையும் தருணத்தில், கோயில் மணி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த கோயிலின் வெளியில் ஒரு பெரிய ஆலமரம். அதன் அடியில் சிலர் அமர்ந்திருந்தனர். யாரும் பேசவில்லை. அமைதியே மொழியாக இருந்தது. அங்கே ஒரு சன்னியாசி அமர்ந்திருந்தார். கண்கள் மூடியிருந்தாலும் உலகத்தை உணரும் கண்கள் போலவே அவர் முகம் இருந்தது. அருகில் ஒரு மனிதன் வந்து அமர்ந்தான். மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள். அவன் மெதுவாக கேட்டான்: “சாமி… இறைவன் ஏன் மரணத்தை எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி கொடுத்தார்? ஏன் யாருக்கும் விதிவிலக்கு இல்லை?” சன்னியாசி கண்களைத் திறந்து சொன்னார்: “மகனே… இறைவன் கொடுத்த சமத்துவம் மரணம் தான். அது அரசனுக்கும் அடிமைக்கும் ஒரே கதவைத் தான் திறக்கிறது.” மனிதன் மீண்டும் கேட்டான்: “அப்படியானால் வாழ்க்கை எதற்காக?” சன்னியாசி மெதுவாக சொன்னார்: “வாழ்க்கை என்பது மரணத்திற்கான பயணம் அல்ல… அது ஆத்மாவுக்கான பயிற்சி.” அவர் ஆலமரத்தின் இலை ஒன்றை கையில் எடுத்தார். “இந்த இலை விழும் நாள் இதற்கு தெரியாது. ஆனால் காற்றோடு எதிர்ப்பு இல்லாமல் விழுகிறது.” “அதேபோல் மகனே, மரணம் எப்போது வரும் என்று நமக்கு தெரியாது. ஆனால் அது வரும் போது மனம் லேசாக இருக்க வேண்டும்.” “நன்மை செய்தவன் புண்ணியத்தை சுமந்து செல்கிறான். தீமை செய்தவன் பாரத்தை சுமந்து செல்கிறான்.” மனிதன் கேட்டான்: “அப்போ நாம் எதைச் செய்ய வேண்டும்?” சன்னியாசி சிரித்தார்: “எளிது மகனே… இன்று இறைவன் உன்னை எழுப்பினால் அது திரும்பப் போகும் நாள் இல்லை என்பதற்காக அல்ல. நீ இன்னும் திருத்திக் கொள்ள அருளப்பட்ட ஒரு நாள் என்பதற்காக.” அந்த நேரம் கோயில் மணி மீண்டும் ஒலித்தது. ஒரு இலை மெதுவாக தரையில் விழுந்தது. மனிதன் கண்கள் கலங்கின. அவனுக்கு உண்மை புரிந்தது. 👉 மரணம் இறைவனின் கோபம் அல்ல. 👉 அது கருணை. 👉 ஆத்மாவை ஓய்விற்கு அழைக்கும் அழைப்பு. அந்த நாள் முதல், அவன் ஒவ்வொரு நாளையும் “இது இறைவன் தந்த கடைசி நாள் போல” நன்மையோடு வாழ ஆரம்பித்தான். 🌸 ஆன்மீக உண்மை: மரணம் தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் மரணத்தை சந்திக்கும் மனநிலை — நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பு. உள்ளம் சுத்தமாக இருந்தால், மரணம் கூட மோக்ஷத்திற்கான வாசல் ஆகும் 🙏 #🙏நமது கலாச்சாரம் #வாழ்க்கை பாடம்# அனுபவம் #வாழ்க்கை பாடம் #வாழ்க்கை பாடம்

“அழைப்பு வரும் தருணம்” ஒரு மாலை நேரம். சூரியன் மறையும் தருணத்தில், கோயில் மணி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த கோயிலின் வெளியில் ஒரு பெரிய ஆலமரம். அதன் அடியில் சிலர் அமர்ந்திருந்தனர். யாரும் பேசவில்லை. அமைதியே மொழியாக இருந்தது. அங்கே ஒரு சன்னியாசி அமர்ந்திருந்தார். கண்கள் மூடியிருந்தாலும் உலகத்தை உணரும் கண்கள் போலவே அவர் முகம் இருந்தது. அருகில் ஒரு மனிதன் வந்து அமர்ந்தான். மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள். அவன் மெதுவாக கேட்டான்: “சாமி… இறைவன் ஏன் மரணத்தை எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி கொடுத்தார்? ஏன் யாருக்கும் விதிவிலக்கு இல்லை?” சன்னியாசி கண்களைத் திறந்து சொன்னார்: “மகனே… இறைவன் கொடுத்த சமத்துவம் மரணம் தான். அது அரசனுக்கும் அடிமைக்கும் ஒரே கதவைத் தான் திறக்கிறது.” மனிதன் மீண்டும் கேட்டான்: “அப்படியானால் வாழ்க்கை எதற்காக?” சன்னியாசி மெதுவாக சொன்னார்: “வாழ்க்கை என்பது மரணத்திற்கான பயணம் அல்ல… அது ஆத்மாவுக்கான பயிற்சி.” அவர் ஆலமரத்தின் இலை ஒன்றை கையில் எடுத்தார். “இந்த இலை விழும் நாள் இதற்கு தெரியாது. ஆனால் காற்றோடு எதிர்ப்பு இல்லாமல் விழுகிறது.” “அதேபோல் மகனே, மரணம் எப்போது வரும் என்று நமக்கு தெரியாது. ஆனால் அது வரும் போது மனம் லேசாக இருக்க வேண்டும்.” “நன்மை செய்தவன் புண்ணியத்தை சுமந்து செல்கிறான். தீமை செய்தவன் பாரத்தை சுமந்து செல்கிறான்.” மனிதன் கேட்டான்: “அப்போ நாம் எதைச் செய்ய வேண்டும்?” சன்னியாசி சிரித்தார்: “எளிது மகனே… இன்று இறைவன் உன்னை எழுப்பினால் அது திரும்பப் போகும் நாள் இல்லை என்பதற்காக அல்ல. நீ இன்னும் திருத்திக் கொள்ள அருளப்பட்ட ஒரு நாள் என்பதற்காக.” அந்த நேரம் கோயில் மணி மீண்டும் ஒலித்தது. ஒரு இலை மெதுவாக தரையில் விழுந்தது. மனிதன் கண்கள் கலங்கின. அவனுக்கு உண்மை புரிந்தது. 👉 மரணம் இறைவனின் கோபம் அல்ல. 👉 அது கருணை. 👉 ஆத்மாவை ஓய்விற்கு அழைக்கும் அழைப்பு. அந்த நாள் முதல், அவன் ஒவ்வொரு நாளையும் “இது இறைவன் தந்த கடைசி நாள் போல” நன்மையோடு வாழ ஆரம்பித்தான். 🌸 ஆன்மீக உண்மை: மரணம் தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் மரணத்தை சந்திக்கும் மனநிலை — நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பு. உள்ளம் சுத்தமாக இருந்தால், மரணம் கூட மோக்ஷத்திற்கான வாசல் ஆகும் 🙏 #😍குட்டி கதை📜 #📝என் இதய உணர்வுகள் #🖌பக்தி ஓவியம்🎨🙏 #🙏ஆன்மீகம்

“அழைப்பு வரும் தருணம்” ஒரு மாலை நேரம். சூரியன் மறையும் தருணத்தில், கோயில் மணி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த கோயிலின் வெளியில் ஒரு பெரிய ஆலமரம். அதன் அடியில் சிலர் அமர்ந்திருந்தனர். யாரும் பேசவில்லை. அமைதியே மொழியாக இருந்தது. அங்கே ஒரு சன்னியாசி அமர்ந்திருந்தார். கண்கள் மூடியிருந்தாலும் உலகத்தை உணரும் கண்கள் போலவே அவர் முகம் இருந்தது. அருகில் ஒரு மனிதன் வந்து அமர்ந்தான். மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள். அவன் மெதுவாக கேட்டான்: “சாமி… இறைவன் ஏன் மரணத்தை எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி கொடுத்தார்? ஏன் யாருக்கும் விதிவிலக்கு இல்லை?” சன்னியாசி கண்களைத் திறந்து சொன்னார்: “மகனே… இறைவன் கொடுத்த சமத்துவம் மரணம் தான். அது அரசனுக்கும் அடிமைக்கும் ஒரே கதவைத் தான் திறக்கிறது.” மனிதன் மீண்டும் கேட்டான்: “அப்படியானால் வாழ்க்கை எதற்காக?” சன்னியாசி மெதுவாக சொன்னார்: “வாழ்க்கை என்பது மரணத்திற்கான பயணம் அல்ல… அது ஆத்மாவுக்கான பயிற்சி.” அவர் ஆலமரத்தின் இலை ஒன்றை கையில் எடுத்தார். “இந்த இலை விழும் நாள் இதற்கு தெரியாது. ஆனால் காற்றோடு எதிர்ப்பு இல்லாமல் விழுகிறது.” “அதேபோல் மகனே, மரணம் எப்போது வரும் என்று நமக்கு தெரியாது. ஆனால் அது வரும் போது மனம் லேசாக இருக்க வேண்டும்.” “நன்மை செய்தவன் புண்ணியத்தை சுமந்து செல்கிறான். தீமை செய்தவன் பாரத்தை சுமந்து செல்கிறான்.” மனிதன் கேட்டான்: “அப்போ நாம் எதைச் செய்ய வேண்டும்?” சன்னியாசி சிரித்தார்: “எளிது மகனே… இன்று இறைவன் உன்னை எழுப்பினால் அது திரும்பப் போகும் நாள் இல்லை என்பதற்காக அல்ல. நீ இன்னும் திருத்திக் கொள்ள அருளப்பட்ட ஒரு நாள் என்பதற்காக.” அந்த நேரம் கோயில் மணி மீண்டும் ஒலித்தது. ஒரு இலை மெதுவாக தரையில் விழுந்தது. மனிதன் கண்கள் கலங்கின. அவனுக்கு உண்மை புரிந்தது. 👉 மரணம் இறைவனின் கோபம் அல்ல. 👉 அது கருணை. 👉 ஆத்மாவை ஓய்விற்கு அழைக்கும் அழைப்பு. அந்த நாள் முதல், அவன் ஒவ்வொரு நாளையும் “இது இறைவன் தந்த கடைசி நாள் போல” நன்மையோடு வாழ ஆரம்பித்தான். 🌸 ஆன்மீக உண்மை: மரணம் தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் மரணத்தை சந்திக்கும் மனநிலை — நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பு. உள்ளம் சுத்தமாக இருந்தால், மரணம் கூட மோக்ஷத்திற்கான வாசல் ஆகும் 🙏 #💯எண்ணம் போல் வாழ்க்கை💯👍 #👍உன்னால் முடியும் #💚I Love தமிழ்நாடு #💪ஊக்குவிக்கும் கதைகள் #⏱ஒரு நிமிட கதை📜

“அழைப்பு வரும் தருணம்” ஒரு மாலை நேரம். சூரியன் மறையும் தருணத்தில், கோயில் மணி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த கோயிலின் வெளியில் ஒரு பெரிய ஆலமரம். அதன் அடியில் சிலர் அமர்ந்திருந்தனர். யாரும் பேசவில்லை. அமைதியே மொழியாக இருந்தது. அங்கே ஒரு சன்னியாசி அமர்ந்திருந்தார். கண்கள் மூடியிருந்தாலும் உலகத்தை உணரும் கண்கள் போலவே அவர் முகம் இருந்தது. அருகில் ஒரு மனிதன் வந்து அமர்ந்தான். மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள். அவன் மெதுவாக கேட்டான்: “சாமி… இறைவன் ஏன் மரணத்தை எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி கொடுத்தார்? ஏன் யாருக்கும் விதிவிலக்கு இல்லை?” சன்னியாசி கண்களைத் திறந்து சொன்னார்: “மகனே… இறைவன் கொடுத்த சமத்துவம் மரணம் தான். அது அரசனுக்கும் அடிமைக்கும் ஒரே கதவைத் தான் திறக்கிறது.” மனிதன் மீண்டும் கேட்டான்: “அப்படியானால் வாழ்க்கை எதற்காக?” சன்னியாசி மெதுவாக சொன்னார்: “வாழ்க்கை என்பது மரணத்திற்கான பயணம் அல்ல… அது ஆத்மாவுக்கான பயிற்சி.” அவர் ஆலமரத்தின் இலை ஒன்றை கையில் எடுத்தார். “இந்த இலை விழும் நாள் இதற்கு தெரியாது. ஆனால் காற்றோடு எதிர்ப்பு இல்லாமல் விழுகிறது.” “அதேபோல் மகனே, மரணம் எப்போது வரும் என்று நமக்கு தெரியாது. ஆனால் அது வரும் போது மனம் லேசாக இருக்க வேண்டும்.” “நன்மை செய்தவன் புண்ணியத்தை சுமந்து செல்கிறான். தீமை செய்தவன் பாரத்தை சுமந்து செல்கிறான்.” மனிதன் கேட்டான்: “அப்போ நாம் எதைச் செய்ய வேண்டும்?” சன்னியாசி சிரித்தார்: “எளிது மகனே… இன்று இறைவன் உன்னை எழுப்பினால் அது திரும்பப் போகும் நாள் இல்லை என்பதற்காக அல்ல. நீ இன்னும் திருத்திக் கொள்ள அருளப்பட்ட ஒரு நாள் என்பதற்காக.” அந்த நேரம் கோயில் மணி மீண்டும் ஒலித்தது. ஒரு இலை மெதுவாக தரையில் விழுந்தது. மனிதன் கண்கள் கலங்கின. அவனுக்கு உண்மை புரிந்தது. 👉 மரணம் இறைவனின் கோபம் அல்ல. 👉 அது கருணை. 👉 ஆத்மாவை ஓய்விற்கு அழைக்கும் அழைப்பு. அந்த நாள் முதல், அவன் ஒவ்வொரு நாளையும் “இது இறைவன் தந்த கடைசி நாள் போல” நன்மையோடு வாழ ஆரம்பித்தான். 🌸 ஆன்மீக உண்மை: மரணம் தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் மரணத்தை சந்திக்கும் மனநிலை — நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பு. உள்ளம் சுத்தமாக இருந்தால், மரணம் கூட மோக்ஷத்திற்கான வாசல் ஆகும் 🙏 #🤔புதிய சிந்தனைகள் #📜தமிழ் Quotes #😞Sad Quotes #⚡️Trending Quotes✍️ #👌இன்றைக்கான சிறந்த கோட்ஸ்✍️

“அழைப்பு வரும் தருணம்” ஒரு மாலை நேரம். சூரியன் மறையும் தருணத்தில், கோயில் மணி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த கோயிலின் வெளியில் ஒரு பெரிய ஆலமரம். அதன் அடியில் சிலர் அமர்ந்திருந்தனர். யாரும் பேசவில்லை. அமைதியே மொழியாக இருந்தது. அங்கே ஒரு சன்னியாசி அமர்ந்திருந்தார். கண்கள் மூடியிருந்தாலும் உலகத்தை உணரும் கண்கள் போலவே அவர் முகம் இருந்தது. அருகில் ஒரு மனிதன் வந்து அமர்ந்தான். மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள். அவன் மெதுவாக கேட்டான்: “சாமி… இறைவன் ஏன் மரணத்தை எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி கொடுத்தார்? ஏன் யாருக்கும் விதிவிலக்கு இல்லை?” சன்னியாசி கண்களைத் திறந்து சொன்னார்: “மகனே… இறைவன் கொடுத்த சமத்துவம் மரணம் தான். அது அரசனுக்கும் அடிமைக்கும் ஒரே கதவைத் தான் திறக்கிறது.” மனிதன் மீண்டும் கேட்டான்: “அப்படியானால் வாழ்க்கை எதற்காக?” சன்னியாசி மெதுவாக சொன்னார்: “வாழ்க்கை என்பது மரணத்திற்கான பயணம் அல்ல… அது ஆத்மாவுக்கான பயிற்சி.” அவர் ஆலமரத்தின் இலை ஒன்றை கையில் எடுத்தார். “இந்த இலை விழும் நாள் இதற்கு தெரியாது. ஆனால் காற்றோடு எதிர்ப்பு இல்லாமல் விழுகிறது.” “அதேபோல் மகனே, மரணம் எப்போது வரும் என்று நமக்கு தெரியாது. ஆனால் அது வரும் போது மனம் லேசாக இருக்க வேண்டும்.” “நன்மை செய்தவன் புண்ணியத்தை சுமந்து செல்கிறான். தீமை செய்தவன் பாரத்தை சுமந்து செல்கிறான்.” மனிதன் கேட்டான்: “அப்போ நாம் எதைச் செய்ய வேண்டும்?” சன்னியாசி சிரித்தார்: “எளிது மகனே… இன்று இறைவன் உன்னை எழுப்பினால் அது திரும்பப் போகும் நாள் இல்லை என்பதற்காக அல்ல. நீ இன்னும் திருத்திக் கொள்ள அருளப்பட்ட ஒரு நாள் என்பதற்காக.” அந்த நேரம் கோயில் மணி மீண்டும் ஒலித்தது. ஒரு இலை மெதுவாக தரையில் விழுந்தது. மனிதன் கண்கள் கலங்கின. அவனுக்கு உண்மை புரிந்தது. 👉 மரணம் இறைவனின் கோபம் அல்ல. 👉 அது கருணை. 👉 ஆத்மாவை ஓய்விற்கு அழைக்கும் அழைப்பு. அந்த நாள் முதல், அவன் ஒவ்வொரு நாளையும் “இது இறைவன் தந்த கடைசி நாள் போல” நன்மையோடு வாழ ஆரம்பித்தான். 🌸 ஆன்மீக உண்மை: மரணம் தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் மரணத்தை சந்திக்கும் மனநிலை — நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பு. உள்ளம் சுத்தமாக இருந்தால், மரணம் கூட மோக்ஷத்திற்கான வாசல் ஆகும் 🙏 #😍எமோஷனல் ஸ்டேட்டஸ் #🥺சோக வாழ்க்கை #👌அருமையான ஸ்டேட்டஸ் #💪கெத்து ஸ்டேட்டஸ் #😇வாழ்க்கையின் எதார்த்தங்கள்

“அழைப்பு வரும் தருணம்” ஒரு மாலை நேரம். சூரியன் மறையும் தருணத்தில், கோயில் மணி ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த கோயிலின் வெளியில் ஒரு பெரிய ஆலமரம். அதன் அடியில் சிலர் அமர்ந்திருந்தனர். யாரும் பேசவில்லை. அமைதியே மொழியாக இருந்தது. அங்கே ஒரு சன்னியாசி அமர்ந்திருந்தார். கண்கள் மூடியிருந்தாலும் உலகத்தை உணரும் கண்கள் போலவே அவர் முகம் இருந்தது. அருகில் ஒரு மனிதன் வந்து அமர்ந்தான். மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள். அவன் மெதுவாக கேட்டான்: “சாமி… இறைவன் ஏன் மரணத்தை எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி கொடுத்தார்? ஏன் யாருக்கும் விதிவிலக்கு இல்லை?” சன்னியாசி கண்களைத் திறந்து சொன்னார்: “மகனே… இறைவன் கொடுத்த சமத்துவம் மரணம் தான். அது அரசனுக்கும் அடிமைக்கும் ஒரே கதவைத் தான் திறக்கிறது.” மனிதன் மீண்டும் கேட்டான்: “அப்படியானால் வாழ்க்கை எதற்காக?” சன்னியாசி மெதுவாக சொன்னார்: “வாழ்க்கை என்பது மரணத்திற்கான பயணம் அல்ல… அது ஆத்மாவுக்கான பயிற்சி.” அவர் ஆலமரத்தின் இலை ஒன்றை கையில் எடுத்தார். “இந்த இலை விழும் நாள் இதற்கு தெரியாது. ஆனால் காற்றோடு எதிர்ப்பு இல்லாமல் விழுகிறது.” “அதேபோல் மகனே, மரணம் எப்போது வரும் என்று நமக்கு தெரியாது. ஆனால் அது வரும் போது மனம் லேசாக இருக்க வேண்டும்.” “நன்மை செய்தவன் புண்ணியத்தை சுமந்து செல்கிறான். தீமை செய்தவன் பாரத்தை சுமந்து செல்கிறான்.” மனிதன் கேட்டான்: “அப்போ நாம் எதைச் செய்ய வேண்டும்?” சன்னியாசி சிரித்தார்: “எளிது மகனே… இன்று இறைவன் உன்னை எழுப்பினால் அது திரும்பப் போகும் நாள் இல்லை என்பதற்காக அல்ல. நீ இன்னும் திருத்திக் கொள்ள அருளப்பட்ட ஒரு நாள் என்பதற்காக.” அந்த நேரம் கோயில் மணி மீண்டும் ஒலித்தது. ஒரு இலை மெதுவாக தரையில் விழுந்தது. மனிதன் கண்கள் கலங்கின. அவனுக்கு உண்மை புரிந்தது. 👉 மரணம் இறைவனின் கோபம் அல்ல. 👉 அது கருணை. 👉 ஆத்மாவை ஓய்விற்கு அழைக்கும் அழைப்பு. அந்த நாள் முதல், அவன் ஒவ்வொரு நாளையும் “இது இறைவன் தந்த கடைசி நாள் போல” நன்மையோடு வாழ ஆரம்பித்தான். 🌸 ஆன்மீக உண்மை: மரணம் தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் மரணத்தை சந்திக்கும் மனநிலை — நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பு. உள்ளம் சுத்தமாக இருந்தால், மரணம் கூட மோக்ஷத்திற்கான வாசல் ஆகும் 🙏 #😍மனதை தொடும் ஸ்டேட்டஸ் #🚹உளவியல் சிந்தனை #😔தனிமை வாழ்க்கை 😓 #🤞வாழ்த்துக்களுடன் நம்பிக்கை செய்தி🙏 #👉வாழ்க்கை பாடங்கள்

பயணம் நிற்காதவன் அந்த ஊரின் எல்லையில் ஒரு சிறிய தேநீர் கடை. அங்கு தினமும் காலை ஐந்து மணிக்கு ஒரு மனிதன் வந்து உட்காருவான். யாரிடமும் பேசமாட்டான். ஒரு கண்ணாடி தேநீர்… முன்னால் விரியும் சாலை… அவ்வளவுதான் அவனின் உலகம். அவன் பெயர் முருகன். முருகனுடன் படித்தவர்கள் பலர். ஒருவன் பெரிய வியாபாரி. ஒருவன் அரசு வேலை. ஒருவன் வெளிநாடு. அவர்கள் வாழ்க்கை புகைப்படமாக மின்னியது. முருகனின் வாழ்க்கை மட்டும் காலண்டரில் குறிக்கப்படாத நாட்களாகவே சென்றது. தோல்வி அவனுக்கு புதிதல்ல. பணமில்லா காலங்கள்… மூடிய கனவுகள்… “இது உனக்கு செட் ஆகாது” என்ற வார்த்தைகள்… அவன் வாழ்க்கையில் இவை எல்லாம் வழக்கமான விருந்தினர்கள். பலர் சொன்னார்கள்: “போதும்… இதுவே உன் விதி.” “எல்லோருக்கும் வெற்றி கிடைக்காது.” முருகன் மட்டும் ஒரு விஷயத்தைச் செய்யவில்லை. அவன் பயணத்தை நிறுத்தவில்லை. அவனிடம் வெற்றி இல்லை. ஆனால் அவனிடம் விடாமுயற்சி இருந்தது. நம்பிக்கை இல்லை எனும் நாளிலும், “இன்றும் ஒரு நாள் முயற்சி பண்ணுவோம்” என்று எழுந்தான். பல ஆண்டுகள் கழிந்தன. ஒரு நாள் அந்த தேநீர் கடை அருகே ஒரு புதிய கட்டிடம் எழுந்தது. அதில் பெயர் பலகை: “முருகன் தொழில் நிலையம்.” யாரும் கைதட்டவில்லை. ஊர் கூச்சலிடவில்லை. ஆனால் அந்த நாளில் முருகன் தேநீர் குடிக்கவில்லை. அவன் சாலையைப் பார்த்து சிரித்தான். அவனுக்கு புரிந்திருந்தது— வாழ்க்கை எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி அல்ல. சிலருக்கு வெற்றி ஓடி வரும். சிலருக்கு போராடி வரும். சிலருக்கு போராட்டமே வாழ்க்கையாக இருக்கும். ஆனால் எவன் ஒருவன் தனது இலக்கை நோக்கி பயணத்தை விடாமல் தொடர்கிறானோ, அவனுக்கு வெற்றி ஒரு நாள் வந்து சேரும். அன்று அவன் வெற்றியை மட்டுமல்ல, தொடர்ந்து வந்த துன்பங்களையும் அர்த்தமாக்குவான். அதுதான் வாழ்க்கை நீதி. #💪கெத்து ஸ்டேட்டஸ் #👌அருமையான ஸ்டேட்டஸ் #🥺சோக வாழ்க்கை #💐Have a nice day🤩 #🌻🌻காலை வணக்கம்🌻🌻

பயணம் நிற்காதவன் அந்த ஊரின் எல்லையில் ஒரு சிறிய தேநீர் கடை. அங்கு தினமும் காலை ஐந்து மணிக்கு ஒரு மனிதன் வந்து உட்காருவான். யாரிடமும் பேசமாட்டான். ஒரு கண்ணாடி தேநீர்… முன்னால் விரியும் சாலை… அவ்வளவுதான் அவனின் உலகம். அவன் பெயர் முருகன். முருகனுடன் படித்தவர்கள் பலர். ஒருவன் பெரிய வியாபாரி. ஒருவன் அரசு வேலை. ஒருவன் வெளிநாடு. அவர்கள் வாழ்க்கை புகைப்படமாக மின்னியது. முருகனின் வாழ்க்கை மட்டும் காலண்டரில் குறிக்கப்படாத நாட்களாகவே சென்றது. தோல்வி அவனுக்கு புதிதல்ல. பணமில்லா காலங்கள்… மூடிய கனவுகள்… “இது உனக்கு செட் ஆகாது” என்ற வார்த்தைகள்… அவன் வாழ்க்கையில் இவை எல்லாம் வழக்கமான விருந்தினர்கள். பலர் சொன்னார்கள்: “போதும்… இதுவே உன் விதி.” “எல்லோருக்கும் வெற்றி கிடைக்காது.” முருகன் மட்டும் ஒரு விஷயத்தைச் செய்யவில்லை. அவன் பயணத்தை நிறுத்தவில்லை. அவனிடம் வெற்றி இல்லை. ஆனால் அவனிடம் விடாமுயற்சி இருந்தது. நம்பிக்கை இல்லை எனும் நாளிலும், “இன்றும் ஒரு நாள் முயற்சி பண்ணுவோம்” என்று எழுந்தான். பல ஆண்டுகள் கழிந்தன. ஒரு நாள் அந்த தேநீர் கடை அருகே ஒரு புதிய கட்டிடம் எழுந்தது. அதில் பெயர் பலகை: “முருகன் தொழில் நிலையம்.” யாரும் கைதட்டவில்லை. ஊர் கூச்சலிடவில்லை. ஆனால் அந்த நாளில் முருகன் தேநீர் குடிக்கவில்லை. அவன் சாலையைப் பார்த்து சிரித்தான். அவனுக்கு புரிந்திருந்தது— வாழ்க்கை எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி அல்ல. சிலருக்கு வெற்றி ஓடி வரும். சிலருக்கு போராடி வரும். சிலருக்கு போராட்டமே வாழ்க்கையாக இருக்கும். ஆனால் எவன் ஒருவன் தனது இலக்கை நோக்கி பயணத்தை விடாமல் தொடர்கிறானோ, அவனுக்கு வெற்றி ஒரு நாள் வந்து சேரும். அன்று அவன் வெற்றியை மட்டுமல்ல, தொடர்ந்து வந்த துன்பங்களையும் அர்த்தமாக்குவான். அதுதான் வாழ்க்கை நீதி. #😇வாழ்க்கையின் எதார்த்தங்கள் #💯எண்ணம் போல் வாழ்க்கை💯👍 #💪 தன்னம்பிக்கை #👍உன்னால் முடியும் #📝என் இதய உணர்வுகள்

பயணம் நிற்காதவன் அந்த ஊரின் எல்லையில் ஒரு சிறிய தேநீர் கடை. அங்கு தினமும் காலை ஐந்து மணிக்கு ஒரு மனிதன் வந்து உட்காருவான். யாரிடமும் பேசமாட்டான். ஒரு கண்ணாடி தேநீர்… முன்னால் விரியும் சாலை… அவ்வளவுதான் அவனின் உலகம். அவன் பெயர் முருகன். முருகனுடன் படித்தவர்கள் பலர். ஒருவன் பெரிய வியாபாரி. ஒருவன் அரசு வேலை. ஒருவன் வெளிநாடு. அவர்கள் வாழ்க்கை புகைப்படமாக மின்னியது. முருகனின் வாழ்க்கை மட்டும் காலண்டரில் குறிக்கப்படாத நாட்களாகவே சென்றது. தோல்வி அவனுக்கு புதிதல்ல. பணமில்லா காலங்கள்… மூடிய கனவுகள்… “இது உனக்கு செட் ஆகாது” என்ற வார்த்தைகள்… அவன் வாழ்க்கையில் இவை எல்லாம் வழக்கமான விருந்தினர்கள். பலர் சொன்னார்கள்: “போதும்… இதுவே உன் விதி.” “எல்லோருக்கும் வெற்றி கிடைக்காது.” முருகன் மட்டும் ஒரு விஷயத்தைச் செய்யவில்லை. அவன் பயணத்தை நிறுத்தவில்லை. அவனிடம் வெற்றி இல்லை. ஆனால் அவனிடம் விடாமுயற்சி இருந்தது. நம்பிக்கை இல்லை எனும் நாளிலும், “இன்றும் ஒரு நாள் முயற்சி பண்ணுவோம்” என்று எழுந்தான். பல ஆண்டுகள் கழிந்தன. ஒரு நாள் அந்த தேநீர் கடை அருகே ஒரு புதிய கட்டிடம் எழுந்தது. அதில் பெயர் பலகை: “முருகன் தொழில் நிலையம்.” யாரும் கைதட்டவில்லை. ஊர் கூச்சலிடவில்லை. ஆனால் அந்த நாளில் முருகன் தேநீர் குடிக்கவில்லை. அவன் சாலையைப் பார்த்து சிரித்தான். அவனுக்கு புரிந்திருந்தது— வாழ்க்கை எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி அல்ல. சிலருக்கு வெற்றி ஓடி வரும். சிலருக்கு போராடி வரும். சிலருக்கு போராட்டமே வாழ்க்கையாக இருக்கும். ஆனால் எவன் ஒருவன் தனது இலக்கை நோக்கி பயணத்தை விடாமல் தொடர்கிறானோ, அவனுக்கு வெற்றி ஒரு நாள் வந்து சேரும். அன்று அவன் வெற்றியை மட்டுமல்ல, தொடர்ந்து வந்த துன்பங்களையும் அர்த்தமாக்குவான். அதுதான் வாழ்க்கை நீதி. #🥰அன்புடன் காலை வணக்கம்🌞 #🌙இரவு வணக்கம் #💪🏽மோட்டிவேஷனல் வாழ்த்து💐 #😔தனிமை வாழ்க்கை 😓 #👉வாழ்க்கை பாடங்கள்