ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் மேலாளராக பணியாற்றும் இளம் சுற்றுலாப் பயணி ஒருவர், தனது குடும்பத்துடன் ஒரு வார விடுமுறைக்காக லடாக் வந்திருந்தார். அங்கு அவருக்குக் கிடைத்த டிரைவர் சுமார் 28 வயதுடைய இளைஞர். அவருக்கு வயதான பெற்றோர், மனைவி மற்றும் இரண்டு மகள்கள் இருந்தனர். பயணத்தின் போது உரையாடல் தொடங்கியது. சுற்றுலாப் பயணி: “இந்த வார இறுதியில் சுற்றுலா சீசன் முடிந்துவிடும். அதன் பிறகு நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? கோவா, டெல்லி அல்லது வேறு பெரிய நகரங்களில் ஹோட்டல்களில் வேலைக்கு போவீர்களா?” இளைஞர்: “இல்லை, நான் இங்கேயே இருப்பேன். லடாக்கை விட்டு எங்கும் போக மாட்டேன்.” சுற்றுலாப் பயணி: “ஆனால் குளிர்காலத்தில் இங்கே கடும் குளிர் இருக்குமே. அப்பொழுது என்ன செய்வீர்கள்?” இளைஞர்: “அதிகம் ஒன்றுமில்லை… சியாச்சனுக்கு போவேன்.” சுற்றுலாப் பயணி (ஆச்சரியத்துடன்): “சியாச்சனா? அங்கே இங்கதைவிட இன்னும் அதிக குளிர் இருக்குமே!” இளைஞர்: “அங்கே இந்திய ராணுவத்துக்காக லோடராக வேலை செய்கிறேன். ஒப்பந்த வேலை. என்னைப் போல சிலர் சேர்ந்து, இங்கிருந்து சியாச்சன் பேஸ் கேம்ப் வரை சுமார் 250 கிலோமீட்டர் நடந்து செல்வோம். அதற்கு 15 நாட்கள் ஆகும். அங்கே மருத்துவ பரிசோதனை நடக்கும். தகுதி இருந்தால், யூனிஃபாரம், பூட்ஸ், குளிர் ஆடைகள், ஹெல்மெட் வழங்கப்படும். பின்னர் 3 முதல் 4 மாதங்கள் அங்கேயே தங்கி வேலை செய்வோம்.” சுற்றுலாப் பயணி: “அங்கே நீங்கள் செய்யும் வேலை என்ன?” இளைஞர்: “சரக்குகளை சுமப்பது. தேவையான அனைத்தையும் ராணுவம் வானிலிருந்து வீசிவிடும். அதை ஒரு போஸ்டிலிருந்து இன்னொரு போஸ்டுக்கு எங்கள் முதுகில் சுமந்து செல்வோம். அந்த முழுப் பகுதியும் பனிப்பாறைகளால் மூடப்பட்டுள்ளது. லாரிகள் அங்கே செல்ல முடியாது. ஸ்னோ ஸ்கூட்டர்கள் சத்தம் செய்யும்; அது எதிரியின் துப்பாக்கிச் சூட்டை ஈர்க்கலாம். அதனால் இரவு 2 மணியளவில் கிளம்புவோம். டார்ச்சுகள்கூட பயன்படுத்த முடியாது. முழு அமைதியிலும் இருட்டிலும் நடக்க வேண்டும். அங்கே குதிரைகளோ, கழுதைகளோ இல்லை. மைனஸ் 50 டிகிரி செல்சியஸ் குளிரிலும், 18,000 அடி உயரத்திலும் எந்த விலங்கும் உயிர்வாழ முடியாது.” சுற்றுலாப் பயணி (கடுமையான குரலில்): “அங்கே ஆக்சிஜன் அளவும் குறைவுதானே. இவ்வளவு பாரத்தை எப்படி சுமப்பீர்கள்?” இளைஞர்: “அதனால்தான் பாரம் ஒருபோதும் 15 கிலோவுக்கு மேல் இருக்காது. மேலும் ஒரு நாளைக்கு இரண்டு மணி நேர வேலை மட்டுமே. மீதமுள்ள நேரம் உடலை உயிருடன் வைத்திருக்க முயற்சிப்பதிலேயே செல்கிறது.” சுற்றுலாப் பயணி: “இது உயிருக்கு ஆபத்தான வாழ்க்கையே…” இளைஞர் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்தார். பின்னர் கூறினார்: “பல நண்பர்கள் திரும்பவே இல்லை. சிலர் பள்ளங்களில் விழுந்தார்கள், சிலர் எதிரியின் துப்பாக்கியால் உயிரிழந்தார்கள். மிகப் பெரிய ஆபத்து ஃப்ராஸ்ட் பைட் (உறைபனி காயம்)… ஒரு வகையில் மரணம் தவிர்க்க முடியாததே.” சுற்றுலாப் பயணி: “அப்படியென்றால் உங்களுக்கு நல்ல சம்பளம் கிடைக்குமா?” இளைஞர்: “மாதம் 18,000 ரூபாய். எல்லா செலவுகளையும் ராணுவம் ஏற்றுக்கொள்கிறது. அதனால் மூன்று மாதத்தில் சுமார் 50,000 ரூபாய் சேமிக்க முடிகிறது. அது போதுமானதே. குடும்பத்தை நடத்த உதவுகிறது. அதைவிட முக்கியமாக, நாட்டுக்கும் ராணுவத்துக்கும் ஏதாவது செய்தோம் என்ற மனநிறைவு கிடைக்கிறது.” டெல்லியிலிருந்து வந்த அந்த சுற்றுலாப் பயணி அமைதியாகி விட்டார். ஏசி அலுவலகத்தில், வசதியான வாழ்க்கையுடன், 50 லட்சம் சம்பளப் பேக்கேஜில் வாழும் அவர், முதன்முறையாக தன்னை சிறியவராக உணர்ந்தார். இங்கே — மைனஸ் 50 டிகிரி செல்சியஸ் குளிரில், 18,875 அடி உயரத்தில், இரவு 2 மணிக்கு, மரண நிழல் சூழ்ந்த நிலையில் ஒரு நாளைக்கு க்கு 600 ரூபாய் சம்பளம் “பெரிதாக” உணரப்படுகிறது. நாட்டுக்காக ஏதாவது செய்தோம் என்ற உணர்வே வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் தருகிறது. நகரங்களில் உட்கார்ந்து அறிவுரை கூறுபவர்கள், சமூக வலைதளங்களில் விஷம் கக்கும் பலர்… அந்த இருட்டான, உறைபனி அமைதியில் பத்து நிமிடங்கள்கூட நிற்கத் துணிவில்லை. 👊🤜🏼 நீங்கள் உங்கள் குழந்தையை மாலுக்கு அழைத்துச் சென்று ஷாப்பிங் செய்யலாம், பீட்சா ஊட்டலாம்; ஆனால் ஒருநாள் இதையும் அவர்களுக்கு சொல்லுங்கள்… இந்த நாட்டின் உண்மையான முதுகெலும்பு எங்கே இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ள. தேசபக்தி என்பது கோஷங்கள் எழுப்புவதோ, விவாதங்களில் ஈடுபடுவதோ மட்டும் அல்ல; அது தியாகம், கட்டுப்பாடு, கடமை ஆகியவற்றிலிருந்து பிறக்கிறது என்பதை நாம் குழந்தைகளுக்குக் கற்றுக்கொடுப்போம். அடுத்த முறை நாமொரு வசதியான அறையில் அமர்ந்திருக்கும்போது, ஒரு கணம் நின்று நினைவுகூருவோம் — இரவு 2 மணிக்கு, இருட்டிலும் பனியிலும், நமது அமைதிக்கான சுமையை தங்கள் தோள்களில் சுமந்து நிற்பவர்களை. ஏனெனில், அவர்கள் இருப்பதால்தான் நாம் இருக்கிறோம். எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருங்கள்!! உங்களுக்கு கிடைத்திருப்பது… போதுமானதே!! 🇪🇬🇪🇬 #I ❤️‍🔥 Indian Army🦾