novel

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _22 ✍️ രചന - Aysha akbar അവനും അവളിലേക്കൊന്നു മിഴികളിയർത്തി ..... ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തൂവാൻ തുടങ്ങുന്നത് കണ്ടതും അവനൊന്നു കൂടി അവൾക്കരികിലേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നാ മുഖം കൈ കുമ്പിളിലെടുത്തത് പെട്ടെന്നായിരുന്നു...... അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകൾ ഒന്ന് കൂടി വിടർന്നു...... നീ മറന്ന് കളയുന്ന വൈശാലി യോടൊപ്പം എന്റെ ഏട്ടനെയും മറന്നു കളയുക....... എന്റെ നീലാംബരിയായി നമ്മുടെ ആനന്ദി യുടെ അമ്മയായി നീയും എന്റെ കൂടെ വരണം നാളെ...... നിന്നേ ചതിച്ചവർക്ക് മുമ്പിൽ നിന്നേ യെനിക്ക് വിജയിപ്പിക്കണം.... ഇത്ര നാളും ആരൊക്കെയോ ചവിട്ടി മെതിച്ച നിന്റെ മനസ്സും ശരീരവും ഒരു പൂ പോലെ ഇനിയുള്ള കാലം എനിക്ക് കാത്തു സൂക്ഷിക്കണം..... അവനവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവൾ പോലുമറിയാതെ നിറഞ്ഞു തൂവി..... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ തീവ്രമായ പ്രണയത്തോടൊപ്പം തന്നോടുള്ള അനുകമ്പയും ഏട്ടൻ ചെയ്തതിലുള്ള കുറ്റ ബോധവും കൂടി കലർന്നിരുന്നു...... ആനന്ദി ന് സ്ഥാനത് അഭിയായിരുന്നു വെങ്കിൽ ഒരിക്കലും താനിന്നിങ്ങനെ കരയേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു വെന്ന് അവൾക്കുറപ്പായിരുന്നു.... കാരണം അവനോളം അലിവുള്ളൊരു ഹൃദയം അവൾ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു.... അവന്റെ കണ്ണുകളും എന്തിനോ നനഞ്ഞു..... അവന്റെ അധരങ്ങൾ പതിയെ അവളുടെ മൂർദ്ധാവിൽ അമർന്നതും അവളുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു പോയി..... ആദ്യമായി ചുംബിക്കപ്പെടുന്നവളുടെ പിടപ്പ്...... അവന്റെ കൈ ചൂടിൽ അവളുടെ കവിളുകൾ വല്ലാതെ കുളിർന്നു.... ഞാൻ........ ഉള്ളിലുള്ള ത് പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും അവൻ ചൂണ്ടു വിരൽ അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ക്ക് മേൽ വെച്ചു..... ഒന്നും പറയേണ്ട....... അറിഞ്ഞിടത്തോളം മതിയെനിക്ക്..... ജീവനുള്ളിടത്തോളം കാലം എന്റെ പാതിയായി എനിക്കീ നീലാംബരി വേണം..... അവനതും കൂടി പറഞ്ഞതും അവൾക്ക് ശരീരമാകെ കുഴയുന്നത് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു..... മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിലിരുന്നു ഞെരുങ്ങുന്ന സത്യം അവളുടെ ശബ്ദത്തെ പിടിച്ചു കെട്ടിയത് പോലെ..... നാളെ ഞാൻ വരും.... ഒരുങ്ങി നിൽക്കണം..... ഇവിടെ നിന്ന് നിന്നേ കൊണ്ട് പോകുന്ന കാര്യം ഞാനേറ്റു...... അതൊന്നും ഓർത്തു വിഷമിക്കേണ്ട....... ഇപ്പൊ ഞാൻ പോകുകയാണ്..... പോകാനുള്ള ചില കാര്യങ്ങളൊക്കെ ശെരിയാക്കാനുണ്ട്...... അവനവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ പതിയെ ഒന്ന് തലോടി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടെഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ നിറഞ്ഞു വന്ന വികാര ങ്ങളെയെല്ലാം പിടിച്ചു കെട്ടി യിരിക്കുകയായിരുന്നവൾ....... പുറത്തേക്ക് നടന്നവർ വാതിൽ പടിയിൽ നിന്ന് ഒന്ന് കൂടി തിരിഞ്ഞു.... ഇളം കാറ്റിൽ പാറി പറക്കുന്ന മുടിയികളും വാടിയ നീലാംബര പൂക്കളും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു നിന്നു........ പോട്ടെ..... എന്റെ നീലാംബരി.... അവനൊരു കുസൃതി ചിരിയോടെ അതും കൂടി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് നടക്കുമ്പോൾ വേദനക്കിടയിലും അവളോന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു..... ഒരിക്കലും തന്റെ നീലാം ബാരിയായി കൂടെ വരാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന സത്യം അവളുടെ ഉള്ളിൽ കിടന്നു നീറി പ്പുകഞ്ഞു..... അവനോട് പറയാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവളുരുകി തീർന്നു..... എന്തായാലും ഇന്നൊരു രാത്രി അവൻ സ്വപ്നം കാണട്ടെ........ അവനോടൊപ്പം ഞാനും...... നാളെ തന്നേ തേടി വരുമ്പോൾ എല്ലാം പറയാം..... ഇന്നൊരു ദിവസം കൂടി താനീ സ്വപ്നത്തിലൂടെ ഒന്ന് ജീവിച്ചോട്ടെ..... അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കട്ടിലിലേക്ക് ചാരി കിടക്കുമ്പോൾ കണ്ണു കളിൽ നിന്ന് ചുടു കണ്ണീർ ഇറ്റി വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 മുറിവിൽ നിന്നും രക്തം വരുന്നത് നേഴ്സ് തുടച്ചെടുക്കുമ്പോഴും ആനന്ദി കരയുക തന്നെയാണ്..... ആ നിമിഷം നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിക്കുന്ന അവളുടെ ചിരി കിച്ചിവിന്റെ മനസ്സ് ഒരു ഭാരത്തോടെ ഓർത്തെടുത്തു.... എന്തോ അവനു വല്ലാതെ വേദനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...... മുറിവിനാഴമുണ്ട്..... ക്ലിപ്പിടേണ്ടി വരും.... ഡോക്ടറത് പറഞ്ഞതും എന്തെന്ന് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിൽ കൂടി ആനന്ദിയുടെ കരച്ചിലിന്റെ ആക്കം ക്കൂടി.... നേഴ്സ് കൈ പിടിച്ചോതുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോ ൾ അവളെല്ലാവരെയും തട്ടി മാറ്റി..... വേണ്ടാ.... അവളെ ഒന്നും ചെയ്യേണ്ട..... അവളെ അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തേക്ക്...... അവളുടെ വാശി കണ്ട് നഴ്സ് മാരോടുള്ള നിർദ്ദേശമെന്ന പോൽ ഡോക്ടറത് പറഞ്ഞതും ഒരു നിമിഷം കിച്ചു വിന്റെ ഉള്ളിലെന്തോ ഒന്ന് വിങ്ങി...... ആനന്ദിയും അച്ഛനെന്ന വാക്കിലേക്കെന്ന പോൽ കിച്ചുവിനെ ഒന്നൂറ്റി നോക്കി...... നിങ്ങള് ഈ കട്ടിലിനു മുകളിലേക്ക് കയറിയിരുന്നോളൂ...... ഡോക്ടറത് പറഞ്ഞതും കിച്ചു കട്ടിലിന് മുകളിലേക്കിരുന്നത് യാന്ത്രികമായായിരുന്നു.... മനസ്സ് അച്ഛനെന്ന ആ വാക്കിൽ തന്നേ കുരുങ്ങി യിരിക്കുകയാണ്....... മോളിനി അച്ഛന്റെ മടിയിലേക്കിരുന്നോ..... ആരും മോളെ പിടിക്കില്ല.... ഡോക്ടർ അനന്ദിയോടൊരു ചിരിയോടെ പറയുമ്പോൾ ആനന്ദി കിച്ചുവിനെ നോക്കി..... ആ നോട്ടത്തിന് മുമ്പിൽ പോലും നിൽക്കാതെ ഓടി യോളിക്കാറുള്ള വൾ അവനെ തന്നേ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ നോക്കുകയാണ്..... ആ കണ്ണുകളിൽ ഇത് വരെ കണ്ട ഗൗരവമില്ല.. പകരം പേരറിയാത്ത എന്തൊക്കെയോ വികാരങ്ങൾ തട്ടി നിൽപ്പാണ്..... അവൻ അവളെ മടിയിലേക്കിരുത്തുമ്പോൾ ഹൃദയങ്ങൾ പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു...... അവൾ കരയാതെ അവനെ നോക്കി കിടന്നു..... താടിയിൽ ക്ലിപ്പടിച്ചതും പെട്ടെന്നുള്ള വേദനയിൽ അവൾ ചിണുങ്ങുമ്പോൾ അവനവളെ കൈകൾ ക്കുള്ളിൽ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു..... ആ മുടിയിൽ മൃദുവായി തലോടി ...... ദേ... കണ്ടോ.... അച്ഛന്റെ മടിയിലിരുന്നപ്പോ ആള് ഓക്കേ ആയത്...... എത്ര പെട്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞു.... ഗ്ലൗസഴിക്കും വഴി ഡോക്ടറൊരു ചിരിയോടെ പറയുമ്പോഴും അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ കുരുങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നു.... അവനാ കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുകളെ പറിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല...... ഉള്ളിൽ ഉറഞ്ഞു കൂടിയിരുന്നു വാശിയും ദാർഷ്ട്യവുമെല്ലാം ഉരുകിയോലിച്ചു പോയി...... ആശുപത്രി വീട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ കൈ ക്കുള്ളിൽ ആ കുഞ്ഞി ക്കൈ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു..... അവളെ കൂട്ടി അപ്പുറത്തെ കടയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മനസ്സിന്റെ ചിന്തകൾ അവനിൽ നിന്ന് പിടി വിട്ട് പോയിരുന്നു..... ഐസ് ക്രീം വാങ്ങി കൊടുത്തു കൊണ്ട് അവർക്കെതിരെ അവനിരിക്കുമ്പോൾ അത് പതിയെ പതിയെ കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അവളെ കണ്ണുകൾക്ക് കണ്ട് കൊതി തീരുന്നില്ലായിരുന്നു..... വേണോ..... അവളെ തന്നേ നോക്കിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടതും അവളാ ഐസ് ക്രീം അവനു നേരെ നീട്ടിയത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ വേണ്ടെന്ന അർഥത്തിലൊന്ന് തല ചലിപ്പിച്ചു..... ആ ചുണ്ടിലപ്പോൾ വിരിഞ്ഞിരുന്ന ചിരിയുടെ ഭംഗി അവൻ പോലുമറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... അവളെ ബൈക്കിന്റെ പിറകിലേക്കിരുത്തി കൈ രണ്ടും തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരുത്തി പോകുമ്പോഴെന്തോ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ പറ്റാത്തൊരു ആനന്ദം തോന്നിയിരുന്നു കിച്ചു വിന്....... അവളെ തന്റെ താണെന്ന് മനസ്സ് പറയും പോലെ.... കണ്ട പാടേ എല്ലാവരെയും തന്നിലേക്കാകർഷിക്കാൻ തക്ക എന്ത് മായാജാലമാണ് ഇവൾക്കുള്ളത്...... മുമ്പോട്ട് പോകും തോറും പിറകിലേക്ക് ഓടിയകലുന്ന മരങ്ങളെ ആനന്ദി നോക്കി..... അവൾക്കത് പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു..... മുഖത്തേക്ക് പെട്ടെന്ന് കാറ്റടിക്കുമ്പോൾ അവൾ കിച്ചുവിന്റെ ശരീരത്തെ മറയാക്കിയെന്ന വണ്ണം അങ്ങനെയിരുന്നു ..... പുറം കാഴ്ചകൽ കണ്ട് കൊണ്ടുള്ള ആ യാത്രയിൽ അവളുടെ മുറിവ് പാടേ ഉണങ്ങി പോയിരുന്നു....... വീട്ടിലെത്തി യതും കണ്ടിരുന്നു ഉമ്മറത്തു തന്നേ നിൽക്കുന്ന കവിയെ യും അമ്മയെയും.... അവനെ കണ്ടതും രണ്ട് പേരും ധൃതിയിൽ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു.... കുഞ്ഞിനെ നോക്കാതെ എവിടെ പോയിരിക്കുവരായിരുന്നു രണ്ട് പേരും.... ഞാൻ കണ്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിലോ....... വെപ്രാളത്തോടെ രണ്ട് പേരും വന്ന് ആനന്ദിയുടെ മുഖം ചെരിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ അല്പം ഗൗരവത്തോടെ തന്നെയാണ് കിചുവത് ചോദിച്ചത്..... ഒരു നിമിഷം കവിയും ദേവിയും ഒരു പോലെ സ്ഥബ്ദരായി.... അവർ ആനന്ദിയിലേക്കൊന്ന് നോക്കി..... അവൾ ഇറങ്ങാൻ ഇഷ്ടമല്ലെന്ന വണ്ണം അവനെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചങ്ങനെ യിരിക്കുകയാണ്...... വാ മോളെ...‌ നോക്കട്ടെ... ആനന്ദി അവളെ കോരിയെടുക്കുമ്പോൾ അവളുട കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന മിട്ടായി താഴെ വീണു..... മിട്ടായി.... അവൾ പറഞ്ഞതും ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി കിച്ചുവതെടുത് കൊടുക്കുമ്പോൾ കവിയും ദേവിയും പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി...... ആനന്ദി യുടെയും കിച്ചു വിന്റെയും പെരുമാറ്റത്തിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ അവരോരു കുക്കിരുടെ നോക്കി കണ്ടു്.. മിട്ടായി കൊടുത്തതും ആനന്ദി ഏറെ മനോഹരമായി കിച്ചിവിനോടൊന്ന് ചിരിച്ചു.... അവനും അവളുടെ മുടിയിൽ പതിയെ യൊന്നു തലോടി കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ കവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം തിര തല്ലി.... ദേവിയും നിറഞ്ഞൊരു ആശ്വാസത്തോടെ അവരെ നോക്കുമ്പോൾ എന്തിനോ കണ്ണൊന്നു നനഞ്ഞിരുന്നു...... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 65 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ.. 💥 തനിക്ക് മുന്നിൽ നിറഞാടുന്ന ആ വിഡിയോക്കു നേറെ കാർത്തു പകച്ചു നോക്കി. കാശിയെ പോലീസ് അറസ്റ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ട് പോകുന്നതാണ്. ശ്വാസമില്ലാത്തത് പോലെ അവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു പോയി. ചതി.. ഉള്ളിലിരുന്ന് കൊണ്ടാരോ ഉറക്കെ ഉറക്കെ അലമുറയിട്ട് പറഞ്ഞിട്ടും അവൾക്കത് പുറത്തേക്ക് പകർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തുളസിക്ക് അത് കണ്ടിട്ടും വലിയ ഞെട്ടലൊന്നുമില്ല. അതിനർത്ഥം അവരത് മുന്നേ അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ്. "കണ്ടില്ലേ.അവനായിട്ട് എനിക്ക് ഉണ്ടാക്കി തന്ന കുരുക്ക്.. ഇത്രയുമൊന്നും അവനിൽ നിന്നും ഞാനും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നിലായിരുന്നു. എന്റെ നിഴൽ പോലെ ഞാൻ കൊണ്ട് നടന്നത് അവനെ എനിക്കത്രയും കാര്യമായിട്ട് തന്നെയാണ്. എന്നും കരുതി അത് നിന്നേ അവന് കെട്ടിച്ചു കൊടുത്തേക്കാം എന്നതിന്റെ ലൈസൻസ് ഒന്നുമല്ല.." അശോകൻ അങ്ങേയറ്റം ഗൗരവത്തിലാണ്. എന്തൊക്കെയോ പറയാനുണ്ടായിട്ടും അതിനൊന്നും വയ്യാതെ അച്ഛനെയും നോക്കി കാർത്തുവും പകച്ചു നിൽപ്പാണ്. പെട്ടന്നറിഞ്ഞ ആ വാർത്തയും അത് നൽകിയ ഷോക്കും. അതിനേക്കാൾ അവനിനി എങ്ങനെ പുറത്തിറങ്ങും. അവനില്ലങ്കിൽ ആര് തന്നെ മഹേഷിന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കും. അവൾക്കുറക്കെ കരയാൻ തോന്നി. "പ്രായത്തിന്റെ തിളപ്പിൽ അവന് നിന്നോടൊരു അഡ്രാക്ഷൻ തോന്നി. നിനക്കത് തിരിച്ചും അതവിടം കൊണ്ട് തീരണം. തീർക്കണം. അതാണ്‌ നിങ്ങൾക്ക് രണ്ടു പേർക്കും നല്ലത്. എനിക്ക് ജീവനുള്ളടത്തോളം കാലം അത് നടക്കില്ലെന്നും ഞാൻ നടത്തിക്കില്ലെന്നും അവനോട് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് ഞാൻ. നിന്നോട് ഞാൻ ഇപ്പോ പറയുന്നു. കാശി നാഥൻ നിന്റെ ലൈഫിൽ ഇനി ഉണ്ടാവില്ല. ഉണ്ടാവാൻ പാടില്ല. അവന്റെ വീട്ടിൽ പോയിട്ട് അവനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നോട് എതിർത്തൊരു വാക്കും പറയാതെ എല്ലാം സമ്മതിച്ചവനോട് പിന്നെയും ഒരു ഇഷ്ടകെടും വെറുപ്പും കൊണ്ട് നടക്കേണ്ട കാര്യമില്ലെന്ന് കരുതി തന്നെയാണ് അവനെ ഞാൻ തിരികെ വിളിച്ചത്.. വിശ്വാസിച്ചത്. അത് പക്ഷേ എനിക്കിത്രയും വലിയൊരു പണിയാകും എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല.. അവനിത് മനഃപൂർവം... " അല്ല.. അല്ല.. അവനങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.. " ഇനിയും ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കാൻ വയ്യെന്നത് പോലെ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെ അവളുറക്കെ പറയുമ്പോൾ അശോകനും തുളസിയും ഞെട്ടി പോയി. "അച്ഛനെ തോല്പിക്കാൻ അവനത് ചെയ്യില്ല.. അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ അവനെ കൊണ്ട് പറ്റില്ല.. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.. എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.." കാർത്തു അശോകന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടുറക്കെ പറഞ്ഞു. "വിടെടി..." കാശിക്ക് വേണ്ടി പിന്നെയും കാർത്തു നിന്ന് പറയുന്നതും കരയുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ അശോകന്റെ നില തെറ്റി തുടങ്ങി. ബസ്സിന്റെ പേരിൽ വരുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ വേറെയും. "ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കഛാ . അവനാരുമില്ല.. അവനൊരു തെറ്റും ചെയ്ത് കാണില്ല.. എന്നെ.. എന്നെ സ്നേഹിച്ച കുറ്റം ചാർത്തി ചെയ്യാത്ത തെറ്റിന് അവനെ ശിക്ഷിക്കല്ലേ. അവനത് അർഹിക്കുന്നില്ല..അത്രയും അവൻ അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്.. അച്ഛനോട് അത്രയും കടപ്പാട് സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് നടക്കുന്നുണ്ട്." അവൾ വീണ്ടും അശോകന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുലച്ചു. "നീ.. നീയെന്താ പറയുന്നേ..." അവളാ പറഞ്ഞു കേട്ടതും അശോകൻ അവളെ തുറിച്ചു നോക്കി. മാനസിക സംഘർഷം കൊണ്ടയാളുടെ സ്വരം തീ പിടിച്ചത് പോലൊരു പൊള്ളലാണ്. കാർത്തു മുഖം അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ടൊരു പോരിനിറങ്ങും പോലെ റെഡിയായി. എല്ലാം കാണുന്ന തുളസിക്ക് ശ്വാസമില്ലാത്ത പോലാണ്. ആ അച്ഛനെയും മകളെയും അവർക്ക് ഒരുപോലെ വേണമായിരുന്നു.. അത് തന്നെയായിരുന്നു അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടമപ്പോൾ.. "കാർത്തു.. നിന്നോടാ ഞാൻ ചോദിച്ചത്.. നീയിപ്പോ എന്താ പറഞ്ഞത്.. ഒന്നൂടെ ക്ലിയർ ആയിട്ട് പറഞ്ഞേ.." അശോകൻ കാർത്തുവിനെ തന്നെ നോക്കി. "പറഞ്ഞത് തന്നെ... ഞാനിനിയും പറയും. അതിനെനിക്ക് ആരെയും ഭയമില്ല." അവളുടെയും മുഖം കടുത്തു. അവന് വേണ്ടി കരഞ്ഞു വിളിക്കുകയല്ല.. നേരിട്ടു കളത്തിലിറങ്ങുകയാണ് വേണ്ടതെന്നൊരു തോന്നൽ അവളിലാ നിമിഷം ശക്തമായി. "കാശിയേട്ടന് എന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.. എനിക്ക് കാശ്യേട്ടനെയും. ഒരു ജീവിതമുണ്ടെങ്കിൽ ഞങ്ങളത് ഒരുമിച്ച് ഷെയർ ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിനി അച്ഛൻ കൂടെ നിന്നാലും ഇല്ലേലും..." ഒട്ടും പതറാതെ അവൾ അശോകന്റെ നോക്കി. തുളസി ഞെട്ടലോടെ നെഞ്ചിൽ കൈ ചേർത്ത് കൊണ്ടവളെ നോക്കി. അശോകനും വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെ അവൾക്ക് നേരെയാണ് നോട്ടം. "അച്ഛനോടാണോ കുഞ്ഞാറ്റെ നീ ഈ പറയുന്നേ.. തുളസിയൊരു വിങ്ങലോടെ അവളെ നോക്കി. ആ കണ്ണുനീർ കണ്ടോന്ന് നെഞ്ച് വിങ്ങിയെങ്കിലും ഇവിടെയിപ്പോ തോൽക്കാതിരിക്കാൻ താൻ അങ്ങേയറ്റം ശ്രമിച്ചേ മതിയാവൂ എന്നൊരു തോന്നലിൽ അവളത് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. ആരോടാണേലും എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയും അമ്മേ.." അവളൊരു കൂസലുമില്ലാതെ തന്നെ പറഞ്ഞു. "മഹേഷിനെ ഞാൻ കല്യാണം കഴിക്കണമെന്നതല്ലേ നിങ്ങളുടെ ആവിശ്യം.. ആഗ്രഹം. അതിനിടക്ക് വന്നു ചേരുന്ന തടസ്സങ്ങളെ തട്ടി നീക്കുക എന്നതുമപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ആവിശ്യം തന്നെയാണ്. അതിന് വേണ്ടി.. കാശ്യേട്ടനെ ഇവിടുന്ന് മാറ്റണം. നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ കാര്യങ്ങൾ നടക്കാൻ.. അതിന് വേണ്ടി എന്തിനാ ഇങ്ങനൊരു ചതി ആ പാവത്തിനോട്..." അത് പറഞ്ഞു തീരും മുന്നേ അശോകന്റെ കൈകൾ ശക്തിയായി കാർത്തുവിന്റെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞു. മുഖം ഒരു വശത്തേക്ക് കോടി പോയത് പോലെയാണ് അവൾക്കപ്പോൾ തോന്നിയത്. ആകെയൊരു മൂടൽ മഞ്ഞിൽ പെട്ടത് പോലെ. തുളസി ഭയത്തോടെ വാ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചുവരിൽ ചാരി. അത്ര ദേഷ്യത്തിൽ അവരോരിക്കലും അശോകനെ കണ്ടിട്ടില്ല.. അതുമല്ല.. ഇത്രയും കാലത്തിനിടെ തമാശയിൽ പോലും ഒന്നു നുള്ളി നോവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത മകളെയാണ് അദ്ദേഹം ഈ വിധത്തിൽ തല്ലിയത്. എന്നിട്ടും അടങ്ങാത്ത ദേഷ്യം അയാളുടെ മുഖത്തെങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ട്. ഇതൊക്കെ എവിടെ ചെന്നവസാനിക്കും ദൈവമേ.. ഭയത്തോടെ.. പ്രാർത്ഥനയോടെ.. കണ്ണീരോടെ തുളസി നെഞ്ചിൽ കൈ ചേർത്ത് കൊണ്ടങ്ങനെ നിന്ന് പോയി.. 💐💐 വേണ്ട.. മിണ്ടണ്ട.. നിങ്ങൾക്കൊന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞതിപ്പോഴും വിശ്വാസമായിട്ടില്ല.. എനിക്കറിയാം.. നിങ്ങളുടെ ഭാഗത്തു തന്നെയാണ് ന്യായം. അതും ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.. പക്ഷേ.. എത്ര പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞു ഞാൻ.. എനിക്കൊരു ചതി പറ്റി പോയതാ.. അതറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ ഞാനതിൽ നിന്നും തിരിച്ചു നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചത് നിന്നെ ഓർത്തു കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ചിത്രേ.. എന്നിട്ടും നിനക്കെന്നെ അൽപ്പം പോലും മനസ്സിലായില്ല.. അതിലെനിക്കെത്ര സങ്കടമുണ്ടെന്ന് നിനക്കറിയാമോ.. എന്റെ ഭാഗത്തൊരു തെറ്റ് വന്നല്ലോ എന്നുള്ള കുറ്റബോധം കൊണ്ട് ഞാനത് സഹിക്കുന്നതാ. പക്ഷേ.. ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യനാ.. പച്ചയായ ഒരു മനുഷ്യൻ. ചില നേരം എനിക്കെന്നെ തന്നെ പിടിച്ച കിട്ടുന്നില്ല. സ്വയം ഇല്ലാതാക്കി കളയാൻ പോലും തോന്നുന്നു. ഇങ്ങനെ ഈ അവഗണന.. എനിക്കിത് മടുത്തു.. ഇനിയും എങ്ങനെയാണ് ഞാൻ മാപ്പ് പറയേണ്ട. അതെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞു താ നീ. ഞാനത് പോലെ തന്നെ ചെയ്യാം.. " സോപ്പിങ്ങിന്റെ അവസാന ലെവൽ വരെയും എത്തി നിൽപ്പാണ് ബിബിൻ. താൻ ഭവ്യയെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞതിൽ ഒരു തൊണ്ണൂറ് ശതമാനം വീട്ടിൽ എല്ലാവരും വിശ്വാസിച്ച മട്ടാണ്. പക്ഷേ ബാക്കി വരുന്നു ആ പത്തു ശതമാനത്തിന്റെ കുത്തൽ.. അതവന് സഹിക്കാൻ വയ്യ. ചിത്ര മാനസികമായൊരു അകലതോടൊപ്പം ശാരീരികമായും അത് തന്നെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അതിൽ അവന് ഭയമുണ്ട്. ആദ്യം അവളെയാണ് മെരുക്കി എടുക്കേണ്ടത്. അവൾ വഴിയെ അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും പൂർണ്ണമായും മെരുങ്ങൂ. അതിനിറങ്ങി തിരിച്ചവന്റെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ശത്രു എന്നതപ്പോൾ ചിത്രയുടെ നിഗംഗതയാണ്. അവനെന്ത്‌ പറഞ്ഞാലും അൽപ്പം പോലും തെളിവ് വരാത്ത മുഖം. കൈ നിവർത്തി ഒന്നു കൊടുക്കണം എന്നൊക്കെയുണ്ട് ബിബിന്. ഇത്രയൊക്കെ തുള്ളാൻ അവളുണ്ടോ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ. പക്ഷേ ഉള്ളിൽ അങ്ങനെയൊക്കെ ആണേലും അതിലൊരു അംശം പോലും അവൻ പുറമേക്ക് കാണിചിട്ടില്ല. എങ്കിൽ പിന്നെ അതോടെ തീർന്നു എന്നും അവനറിയാം. ഇപ്പൊ തന്നെ മാനസ പുത്രിയുടെ മുഖത്തുള്ള സങ്കടത്തെ കുറിച്ച് അപ്പച്ചനും അമ്മച്ചിയും ചർച്ചകൾ ചെയ്തു തുടങ്ങി. അത് കൊണ്ട് തന്നെ സംഗതി കൂടുതൽ വഷളാവും മുന്നേ അതിനൊരു തീരുമാനം വേണമെന്ന് അവനും കരുതി.. പക്ഷേ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും ചിത്ര അങ്ങനെ തന്നെ. ബലമായോന്നും ചെയ്യാനുമാവില്ല. ഇനിയിപ്പോ വിഷ്ണുവിന്റെ ഐഡിയ അത് മാത്രമാണ് തനിക്കു മുന്നിലെ ഒരേ ഒരു രക്ഷ.. ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ ബിബിൻ വീണ്ടും ചിത്രയേ നോക്കി.. 💥💥 വിഷ്ണു പറഞ്ഞു കൊടുത്ത സ്ഥലത്തേക്ക് അവൻ പറഞ്ഞതിലും നേരത്തെ എത്തിയിരുന്നു ശിവ. നേരിട്ടു സ്റ്റേഷനിൽ ചെല്ലണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു അവന്. പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ അനുസരിക്കാത്ത പക്ഷം അവനിനി തീരുമാനം മാറ്റിയെക്കുമോ എന്ന് കരുതി അവൻ പറഞ്ഞിടത്തേക്ക് തന്നെ എത്തി. അത്യാവശ്യം വലിയൊരു റസ്റ്റോറന്റ് ആണത്. അകത്തേക്ക് കയറാതെ അവൻ അവിടിരുന്നു കൊണ്ട് തന്നെ വിഷ്ണുവിന്റെ നമ്പറിൽ എത്തിയെന്നു പറയാൻ വിളിച്ചെങ്കിലും അവനത് എടുത്തില്ല. റൂം നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. നേരെ അങ്ങോട്ട് ചെന്നാൽ മതിയെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. അവിടെ നിന്നും ഒരുമിച്ച് പോകാമെന്നും സ്റ്റേഷനിൽ വെച്ച് പറയാനുള്ള കുറച്ചു കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ടെന്നുമാണ് വിഷ്ണു പറഞ്ഞത്. ശിവ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഒൻപത് മണിക് പത്തു മിനിറ്റ് കൂടിയേ ബാക്കിയൊള്ളു. പിന്നെയൊട്ടും താമസിക്കാതെ അവൻ റിസപ്ഷന് നേരെ നടന്നു. റൂം നമ്പർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തപ്പോൾ ആള് അകത്തുണ്ടെന്നും അങ്ങോട്ട് പോകേണ്ട വഴിയും പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. അൽപ്പം ധൃതിയിലാണ് ശിവ ലിഫ്റ്റിനു നേരെ ചെന്നത്. അവർ പറഞ്ഞു കൊടുത്തയിടത്തേക്ക് തന്നെ ചെന്നിറങ്ങി. അകത്തേക്ക് കയറാതെ അവനാ മുറിയുടെ മുന്നിൽ ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അകത്തൊരുത്തൻ ഇനി ഇതിന്റെ പേരിൽ എന്തൊക്കെയാണാവോ വിളിച്ചു പറയുന്നത്. എന്ത് പറഞ്ഞാലും അതെല്ലാം കേൾക്കുക തന്നെ.. എന്തായാലും അതൊക്കെ അനുഭവിക്കുക തന്നെ.. കാശിക്കു വേണ്ടി ആയി പോയില്ലേ... നെഞ്ചിൽ പതിയെ ഒന്ന് തട്ടി കൊണ്ട് ശ്വാസമെടുത്തു. പിന്നെയാ ഡോറിലെ ഹാന്റിൽ പിടിച്ചു അത് തുറന്നു കൊണ്ടകത്തേക്ക് കയറി... തുടരും.. തുടരണ്ടേ... പക്ഷേ പ്രണയം മാത്രം പറഞ്ഞാൽ പോരല്ലോ.. അതിനിടയിൽ വന്നു പോകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ പറ്റി പിന്നെ ആര് പറയും. നിങ്ങളിങ്ങനെ ഇടക്ക് വെച്ച് പ്രശ്നം തീർന്നിട്ട് വരാമെന്നു പറഞ്ഞു കൊഴിഞ്ഞു പോയാൽ ഞാൻ പിന്നെ ആരോടു പറയും.. അത് കൊണ്ട് ശ്രമിക്കൂ.. ക്ഷമിക്കൂ.. ക്ഷമ ആട്ടിൻ സൂപ്പിന്റെ ഫലം ചെയ്യും ന്നല്ലേ.. അത് കൊണ്ട് കൂടെ ഉണ്ടാവണം.. ഞാനെ... ഇത് വരെയും വീട്ടിലെ ജോലിയും എന്റെ എഴുത്തും വായനയുമായി മാത്രം ഒതുങ്ങി കൂടി പോകായിരുന്നു.. ഈ ആഴ്ച മുതൽ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനി കൂടിയാണ്..😆 ഇനിയിപ്പോൾ എഴുതൊക്കെ ഒരു വകയാവും.. പക്ഷേ നിർത്തി പോകില്ല.. അതിനെനിക്ക് പറ്റില്ലല്ലോ.. നിങ്ങളൊന്നു ഉഷാറായി കൂടെ നിന്ന് തന്നില്ലേൽ ചിലപ്പോൾ വീണു പോയേക്കും.. അത്രയും തിരക്കിലാണിപ്പോ.. എന്തിനാ പഠിക്കുന്നെ എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്.. 🤣 ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിക്കുവാ അത്.. മാറ്റം നല്ലതല്ലേ.. ഒരു റിഫ്രഷ്.. അത്രേം ഒള്ളു.. സ്നേഹത്തോടെ jif💥💥 #📔 കഥ #💞 പ്രണയകഥകൾ

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

അല്പം മുൻപോട്ടു പോയതും ഗംഗ തന്റെ ബാഗ് ആ വഴിയിൽ വീണു കിടക്കുകയാണല്ലോ എന്നോർത്തു. എന്റെ.. എന്റെ ബാഗ്.... പെട്ടെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞതും സെൽവം എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചു. എന്റെ ബാഗ് വഴിയിൽ കിടക്കുകയാണ്.. വാ തുറന്നു പറഞ്ഞുകൂടെ നിനക്ക് അതോ നിനക്ക് ഇത്രയും തൊള്ള ഒള്ളോ.. വണ്ടിയോടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നവൻ അലറിയതും ഗംഗ പേടിച്ചുപോയി. സോറി... ഞാൻ പെട്ടന്ന് മറന്ന് പോയി. മറന്നെങ്കിൽ അത് അവിടെ കിടക്കും അത്രതന്നെ. അവൻ പിന്നെയും വണ്ടിയോടിച്ചു പോയി. അതിനാണ് എന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ്സും ഡ്രെസ്സും. പ്ലീസ്.. ഒന്നെടുത്തു തരാമോ. അവൾ സെൽവത്തിനെ നോക്കി കൈകൂപ്പി. അണ്ണാ... വണ്ടി തിരിയ്ക്ക്.. അക്ക പാവം.. കരയുന്നു.. നീ മിണ്ടാതെ വാ പൂട്ടിയിരുന്നോണം. ഇല്ലെങ്കിൽ രണ്ടിനേം കൂടി ഞാൻ ഇറക്കി വിടും.. ഹല്ല പിന്നെ. അവൻ കണ്ണുരുട്ടി. എന്റെ ബാഗ് എനിയ്ക്ക് വേണം. ഇല്ലെങ്കിൽ എന്നെ ഇറക്കി വിട്ടോ. ഗംഗ പറഞ്ഞു തീർന്നതും അയാൾ വണ്ടി നിറുത്തി. ഇറങ്ങിക്കോ..... അവൾ പതിയെ മുഖം ചെരിച്ചു അയാളെ നോക്കി. അക്ക... കരയണ്ട, ഞാനും കൂടി വരാം.. അണ്ണാ... നീ ഇറങ്ങേണ്ട.. അവളെ ഇറക്കി വിട്ടാൽ മതി... വേണ്ട... ഞാനും പോവാ. എന്റെ വീട്ടിലും ഇതുപോലെ രണ്ടു അക്കയുണ്ട്. അവരെയാണ് ഇതുപോലെ കുറെ വൃത്തികെട്ടവന്മാർ ഉപദ്രവിക്കുന്നത് കാണുന്നതെങ്കിലോ.. ഹ്മ്മ്.. എങ്കിൽ പിന്നെ നീയും ഇറങ്ങിക്കോ.. അതാണ് നല്ലത്. അണ്ണൻ ഇങ്ങനെ കണ്ണിച്ചോരയില്ലാതെ സംസാരിക്കരുത്.കഷ്ടം ഉണ്ട് കേട്ടോ. ഒരു കഷ്ടോം ഇല്ല..നീ ചെല്ല്. അതാ നല്ലത്. അവൻ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു. അണ്ണാ.. വണ്ടി തിരിയ്ക്ക്.. പ്ലീസ്. സെൽവം പിന്നേം കുറേ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒടുവിൽ അയാൾ വണ്ടി തിരിച്ചു. നാശം പിടിക്കാൻ ഓരോരോ വയ്യാവേലി... എവിടുന്ന് കുറ്റീം പറിച്ചു വന്നതാ ഇവള്. അവൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വീണ്ടും വണ്ടി വന്ന വഴിയേ തന്നെ പായിച്ചു വിട്ടു. ഗംഗ യുടെ ബാഗ് വഴിയിൽ തന്നെ കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ലോറിയിൽ നിന്നു ഇറങ്ങാൻ പാടായത് കൊണ്ട് സെൽവം കൈയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ടാണ് ഇറക്കിയത്. ഓടി ചെന്ന് ബാഗ് എടുത്തുകൊണ്ട് അവൾ ലോറി യുടെ അരികിലേക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു. ഇനി എന്നതെങ്കിലും ഉണ്ടോടി..അതോ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും വണ്ടി തിരിക്കാൻ പറയുമോ നീയ്. അവൻ ചോദിച്ചു ഇല്ല... ഇനി ഒന്നും ഇല്ല. അവൾ മന്ത്രിച്ചു. ഈ സമയത്ത് വിഷ്ണു ആണെങ്കിൽ ഗംഗ യെ അവിടെയൊക്കെ തിരക്കി നടക്കുകയാണ്. അവനു വിഷമം തോന്നി. ശോ, പാവം എവിടെ പോയോ ആവോ. ആരോടും ചോദിക്കാനും പറ്റാത്ത അവസ്ഥയാണ്. തന്നെ വിശ്വസിച്ചു ക്കൂടെ പോന്നിട്ടു ഒടുവിൽ,,,,, അവൻ ആലോചന യോടെ മുറ്റത്തൂടെ നടന്നു. ബൈക്ക് il കുറേ ദൂരം പോയി നോക്കി. പക്ഷെ എവിടെയും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ടൗണിലേക്കുള്ള ബസ് വരുന്ന സമയമായതിനാൽ, ബസ്സിൽ കയറി മടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് അവൻ തീർച്ചപ്പെടുത്തി. ***** സെൽവം.. നീ ഇറങ്ങുന്നില്ലേടാ.. ഒരു വീടിന്റെ മുൻപിലായി വണ്ടി ചവിട്ടിയിട്ട് അയാൾ പറഞ്ഞു. മ്മ്.. ഇറങ്ങുവാ.. അണ്ണൻ ടൗണിലേക്ക് അല്ലെ. ആഹ്.. അല്ലാണ്ട് പിന്നെ.... %₹₹വേറെ എങ്ങോട്ടേലും ആണോടാ. അതല്ല ഈ അക്ക ഒറ്റയ്ക്ക്... എങ്കിൽ നീയും വണ്ടിയിലിരുന്നോടാ. പെട്ടെന്ന് സെൽവം ഗംഗയുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. അക്ക.... എന്റെ ചേച്ചിടെ കല്യാണം, അടുത്ത ഞായറാഴ്ച.. അതിന്റെ കുറച്ചു തിരക്കുകൾ ഒക്കെയാണ്. അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഇവിടെ ഇറങ്ങണം. പൊയ്ക്കോളൂ... ഞാൻ ടൗണിൽ ഇറങ്ങിക്കോളം. അവൾ നന്ദിയോടെ അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു വളരെ നിഷ്കളങ്കമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി. ഗംഗ യ്ക്കു ഒറ്റയ്ക്കു ഇരിക്കാൻ പേടി തോന്നി. എന്നാലും ഇയാൾ ഒരു വൃത്തികെട്ടവൻ അല്ലെന്ന് അവൾക്ക് മനസിലായി. അതുകൊണ്ട് അനങ്ങാതെയവൾ മുന്നോട്ട് നോക്കിയിരുന്നു. വണ്ടി ഇത്തിരി മുന്നോട്ടു ചെന്നതും രണ്ട് ഫോറസ്റ്റ് കൈകാണിച്ചു. അടുത്ത വള്ളി... പിറു പിറുത്തു കൊണ്ട് അവൻ ലോറി ഒതുക്കി. മുന്നോട്ട് പോകണ്ട... കൊമ്പൻ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. വണ്ടി തിരിച്ചോ. ഫോറസ്റ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ പറഞ്ഞതും അയാൾ തലയിൽ കൈവച്ചു. ഒരു വഴിയുമില്ലേ സാറെ.. ഇല്ല അനന്ത.. യാതൊരു വഴിയുമില്ല. നീ പെട്ടെന്ന് വണ്ടി തിരിച്ചു പോകാൻ നോക്ക്. അനന്തൻ... അയാളുടെ പേര് അതാണെന്ന് ഗംഗ അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്. തുടരും #📙 നോവൽ