#novel

#📙 നോവൽ - കാശിയുടെ പെണ്ണ് 💐💐 🔻 പാർട്ട്_ 60 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ 💥 ഭഗവാനെ.. എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ പരിഭവം പറയാൻ നിന്നോളം പോന്ന മാറ്റാരുണ്ട്.. " പരമശിവന്റെ അമ്പലത്തിൽ.. കൈ കൂപ്പി കൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ കാർത്തുവിന്റെ കണ്ണുകളാ മുഖത്തായിരുന്നു.. ശിവന്റെ ഉഗ്രകോപത്തെക്കാളും തീക്ഷണത നിറഞ്ഞ ആ പ്രണയം നിറഞ്ഞ മുഖം... കണ്ടപ്പോൾ അതിന്റെ ആഴം അറിയുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ വിങ്ങൽ അവനെ കുറിച്ചോർത്തു കൊണ്ടാണ്.. കാശി നാഥനെ.. "തീവ്ര പ്രണയത്തിന്റെ പ്രതീകമല്ലേ നീ...നിന്നോളം അതിന്റെ വേദന അറിയാൻ വേറെ ആരുണ്ട്. ഇന്ന് വരെയും ഞാനൊരു ആവിശ്യവും പറഞ്ഞു കൊണ്ടീ മുന്നിലേക്ക് വന്നിട്ടില്ല. ആവിശ്യങ്ങളെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതിനും മുന്നേ നടത്തി തരാൻ എന്റെ അച്ഛൻ ഉള്ളപ്പോൾ എനിക്കതിന്റെ ആവിശ്യം വന്നിട്ടില്ല. പക്ഷേ.. പക്ഷേ ഇപ്പൊ അങ്ങനല്ല. എന്റെ ഏറ്റവും വലിയൊരു ആഗ്രഹം..ആവിശ്യം അതവനാ.. എന്റെ കാശി നാഥൻ. അവനില്ലാതെ എനിക്ക് വയ്യ.അത്രയും ഞാനവനെ സ്നേഹിച്ചു പോയി. തിരിഞ്ഞ് നടക്കുന്നത് എനിക്കോർക്കാൻ കൂടി വയ്യാ. പക്ഷേ അവനിലെക്കെത്താൻ എന്നേ സഹായിക്കാൻ ഇപ്പോഴെന്റെ കൂടെ ആരുമില്ല. അവൻ പോലും.. മഹേഷിന്റെ താലി വാങ്ങാതെ രക്ഷിക്കാൻ കൂടെ ഉണ്ടാവും എന്നാ അവന്റെ വാക്ക് മാത്രം വിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട ഞാനിപ്പോ ശ്വാസമെടുക്കുന്നത് പോലും.. എനിക്കെന്റെ ചെക്കനോട്‌ സ്നേഹത്തിനൊപ്പം വിശ്വാസവുമാണ്. എനിക്ക് തന്ന വാക്ക് പാലിക്കാൻ എന്റെ ചെക്കന്റെ കൂടെയൊന്ന് നിന്നു കൊടുത്തേക്കണേ. അവനൊറ്റക്കാ..ഞാനല്ലാതെ എന്റെ കാശിനാഥന് ആരുമില്ല. അവനതിൽ ഭയമുണ്ടാവില്ല. പക്ഷേ എനിക്കവന്റെ കാര്യത്തിൽ ഭയം മാത്രമേ ഒള്ളു. എന്റെ പ്രണയത്തിന് ശത്രുക്കൾ നിരവധിയുണ്ട്. അതിലിപ്പോ എന്റെ.. എന്റെ അച്ഛനും കൂടി.. അവനത് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല.. കൂടെ നിന്നേക്കണേ.." കൈ കൂപ്പി നിൽക്കെ തന്നെ അവൾക്ക് കരച്ചിൽ വരുന്നുണ്ട്. കണ്ണുകൾ ഇറുകെ അടച്ചു കൊണ്ട് നിന്നതപ്പോൾ കുതിച്ചു വരുന്ന കണ്ണീർ തുള്ളികളെ തടയാൻ കൂടി വേണ്ടിയിട്ടാണ്. അവൾക്കരികിൽ തന്നെയുണ്ട് തുളസിയും. അമ്പലത്തിൽ വരുന്ന വഴി കാശിയുടെ വീട്ടിൽ കൂടിയെന്ന് പോകാൻ കാർത്തുവിന് പ്ലാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒന്ന് നേരിട്ട് കണ്ടാൽ.. കലിപ്പോടെ ആണേലും അവനൊന്നു മിണ്ടിയാൽ തന്റെ കുറെ സങ്കടങ്ങൾ അതിൽ ഇല്ലാതായി പോകും എന്നവൾക്കുറപ്പുണ്ട്. അവിടെ നിന്നും രണ്ടു കിലോമീറ്റർ മാത്രമേ ഒള്ളു അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക്. തുളസി കൂടെ ഉള്ളത് കൊണ്ട് അതിനി നടക്കില്ലല്ലോ എന്നുള്ള നിരാശ.. ഉള്ളിൽ തലേന്ന് മുതൽ കയറി കൂടിയ ഒരു അനാവശ്യ ഭീതി. എല്ലാം കൂടി അവളുടെ മാനസിക നിലയപ്പോൾ വളരെ മോശമായി പോയിരുന്നു. അതവനെ കുറിച്ചോർത്തു കൊണ്ടാണ്. അച്ഛൻ കടുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞാൽ അച്ഛന് വേണ്ടി അവൻ തന്നെ കൈ വിട്ട് കളയുമോ എന്നൊരു ഭയമായിരുന്നു ഉള്ള് നിറയെ. "തിരിച്ചൊരു നോട്ടം കൊണ്ട് പോലും പരിഗണന തരാതെ തന്നെ അവനെ ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തമെന്ന് കരുതി സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. മറ്റാർക്കും അറിയില്ലേലും അവനതറിയാം. പക്ഷേ.. ഞാൻ എന്റെ പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് പറയുബോഴേല്ലാം എന്റെ അച്ഛനെ കുറിച്ച്.. അച്ഛനോടുള്ള കടമയെ കുറിച്ച് പറയുന്നവനാണ്. എനിക്കവനെ വേണം. സ്നേഹിക്കാനും ജീവിക്കാനും എനിക്കവനില്ലാതെ പറ്റില്ല. മറിച്ചൊരു വിധിയെന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്നാൽ.. എന്റെ പ്രണയത്തെ ഞാൻ തോൽക്കാൻ വിടില്ല. എല്ലാവർക്കും മുന്നിൽ ഞാൻ ജയിക്കും. ഇതിപ്പോ എന്റെ കൂടി വാശിയാണ്.." ഉള്ള് കൊണ്ടാ പരിഭവം പറഞ്ഞു തീർക്കുമ്പോഴും മുന്നേ ഇല്ലാത്ത വിധം അവളെ വിറക്കുന്നു. പിടിച്ചടക്കിയ കെട്ട് പൊട്ടിച്ചു കൊണ്ട് കരച്ചിൽ വന്ന് തോൽപ്പിക്കുമോ എന്നൊരു ഭയമുണ്ടപ്പോൾ ഉള്ളിൽ. കണ്ണ് തുറന്നു കൊണ്ട് കാർത്തു നോക്കിയപ്പോൾ തുളസി അവളെക്കാൾ കാര്യമായുള്ള പ്രാർത്ഥനയിലാണ്. "ഞാൻ പ്രാർത്ഥന കൊണ്ട് പങ്ക് വെച്ചതിന്റെ നേരെ എതിരെ ഉള്ളൊരു ആവിശ്യമായിരിക്കും ഇത്.. എന്റെ കാര്യത്തിലൊരു തീരുമാനമെടുക്കുമ്പോൾ ഇതൊന്ന് skip ചെയ്ത് വിട്ടേക്കണേ.." തിരിഞ്ഞു നടക്കും മുന്നേ മനസിന്‌ അപ്പോൾ മുതൽ കൈ വന്ന് ചേർന്നൊരു ഉറപ്പൊടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കാർത്തു തിരിഞ്ഞു നടഞ്ഞിട്ടാണ് തുളസി കണ്ണ് തുറന്ന് കൊണ്ട് നോക്കിയത്. "ഒരുപാട് ആശിച്ചും മോഹിച്ചും കിട്ടിയ കനിയാണ്. അവളെ നഷ്ടപ്പെട്ടൊരു നിമിഷം പോലും ഞങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. അറിയാലോ എല്ലാം. ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചത് പോലെ തന്നെ എല്ലാം ഭംഗിയായി നടക്കാൻ കൂടെ നിന്നേക്കണം. അവളുടെ മനസ്സിലെ അനാവശ്യമായ ചിന്തകളൊക്കെ കടിഞ്ഞാൺ ഇട്ടു നിർത്തിയെക്കണേ ഭഗവാനെ. സ്നേഹതേക്കാൾ വിശ്വാസമായിരുന്നു അവളെ ഇത് വരെയും. പക്ഷേ.. ഇപ്പൊ..ഭയമാണ്. കൈവിട്ടു പോകുമോ എന്നുള്ള ചിന്തയിൽ ഉറങ്ങാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല." തുളസിയും കണ്ണീരോടെ തന്നെ കൈ കൂപ്പി.. പ്രണയമാളുന്ന കണ്ണോടെ അവരെയും നോക്കി മഹാദേവൻ പുഞ്ചിരി കൊണ്ട് ആശ്വാസിപ്പിച്ചു. തിരിഞ്ഞോന്നു നോക്കിയപ്പോൾ സ്റ്റെപ്പിനരികെ ഒരു തൂണിൽ ചാരി എന്തോ ഓർത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാർത്തുവിനെ കണ്ടതും തുളസിയുടെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ സങ്കടം തീർത്തു കൊടുക്കണേ എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് മുഖം അമർത്തി തുടച്ചു കൊണ്ടവിടെ നിന്നും നടന്നു നീങ്ങിയ അവരപ്പോഴും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല ആ സങ്കടം തീരത്തു കൊടുക്കാനുള്ള വഴികളിൽ തടസ്സമാവാനാണ് താനിപ്പോ ഈ തിരു നടയിൽ കൈ കൂപ്പി പ്രാർത്ഥന നടത്തിയതെന്ന്. 💥💥 കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞിറങ്ങി വന്ന് കൊണ്ട്.. അലക്കി മടക്കി വൃത്തിയായി സൂക്ഷിച്ചു വെച്ച കാക്കി ഷർട്ടും കയ്യിലെടുത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ കാശിയുടെ ഉള്ളം ശൂന്യമായത് പോലൊരു തോന്നലാണ്. ഒരു രാത്രിയിൽ മുഴുവൻ കുത്തിയിരുന്ന് ആലോചിച്ചു എടുത്ത തീരുമാനം. ആ നിമിഷം അത് വേണോ എന്നുള്ളതായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിൽ. വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല. കൂടെ നിൽക്കാമെന്ന് വാക്ക് കൊടുത്തു. പക്ഷേ ആ മുന്നിൽ ഇനിയും ചെന്ന് നിൽക്കാൻ വയ്യ. അതെന്തെന്ന് ചോദിച്ചാൽ.. അവളുടെ പ്രണയം അവഗണിച്ചത് പോലെ ആ വേദനകളെ അത്ര പെട്ടന്ന് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ കഴിയില്ല. നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുള്ള ആ കണ്ണുകൾ ഓർക്കുമ്പോൾ പോലും ഉള്ളിലൊരു പിടയലാണ്. തന്നെ ഓർക്കാതെ... അശോകേട്ടനെ ഓർക്കാതെ... അയാളോടുള്ള കടപ്പാടും കടമകളും പിന്നെ തമ്മിലുള്ള അന്തരമൊന്നും ഓർക്കാതെ..അവളെയും പൊതിഞ് പിടിച്ചു കൊണ്ടെങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു പോകാനൊരു കൊതി അവനിൽ ശക്തമായി. വേണ്ട... വേണ്ട..ഒന്ന് ശ്വാസമെടുത്തു കൊണ്ടവൻ കണ്ണടച്ചു. തന്റെയാ സ്നേഹം കൊണ്ടവൾക്ക് സങ്കടം മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ. കൂടെ കൂട്ടി സങ്കടപെടുത്താനല്ലല്ലോ ഒരാളോട് ഇഷ്ടം പറയേണ്ടത്.. അത് ആ ആളുടെ ഏറ്റവും വലിയൊരു സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടി ആവണ്ടേ. കാശി നാഥന്റെ കൂടെ അവൾക്കത് കിട്ടില്ലെന്നറിയാം. അശോകേട്ടൻ മനസോടെ അവളെ തനിക്കു കൈ പിടിച്ചു തരത്തിടാത്തോളം കാലം തനിക്കൊപ്പമവളെ അയാൾ ജീവിക്കാൻ വിടില്ല. മഹേഷിന്റെ കൊല കയർ അവളിൽ ഞാൻ വീഴ്ത്തില്ല. അതെനിക്ക് ചെയ്തു കൊടുക്കാൻ പറ്റും. അതിനിടയിൽ വരുന്ന എന്ത് റിസ്‌ക്കും ഏറ്റെടുക്കാൻ തയ്യാരുമാണ്.. നിനക്ക് പറ്റിയ മറ്റൊരാൾ തീർച്ചയായും വരും.. വരട്ടെ.. നിന്റെ കുറുമ്പുകൾക്ക് കൂട്ടിരിക്കാൻ.. നീ നൽകുന്ന പ്രണയത്തിനെ അതിന്റെ ഒരു ആയിരം ഇരട്ടിയാക്കി തിരികെ തരാൻ.. ഉള്ള് തുളച്ചു കയറുന്ന നിന്റെ ഓരോ നോട്ടത്തിലെയും പ്രണയം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഭാഗ്യവാൻ വരട്ടെ.. കാർത്തുവിനെ കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ ഉള്ളിലെ മുറിവിൽ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന വേദനയായി തീരും എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ടവൻ ഓർക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.. തലയൊന്ന് കുടഞ്ഞു കൊണ്ട് ധൃതിയിൽ ഷർട്ടും ജീൻസും ധരിച്ചു. ഒരു തോർത്തെടുത്തു കൊണ്ട് തോളിലിട്ട് വാതിൽ പൂട്ടി ഇറങ്ങി. ബൈക്കിലേക്ക് കയറും മുന്നേ ശിവ വിളിച്ചു. പോണുണ്ടോ എന്നറിയാൻ വേണ്ടിയുള്ള ആ വിളി. ഇനിയും അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ പോകുന്നതിൽ അവനൊരു അസംതൃപ്തിയുണ്ട്. അതവൻ തലേന്ന് തന്നെ തുറന്നു പറയുകയും ചെയ്തു. സ്റ്റാന്റിൽ വാ ശിവ.. ഞാൻ അവിടുണ്ട് എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. അശോകേട്ടന്റെ വീട്ടിലോട്ടുള്ള യാത്രയിലൊക്കെയും ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നത് കാർത്തു മാത്രമാണ്. അന്ന് വരെയും അനുഭവപ്പെടാത്തത് പോലൊരു ചിരിയോടെ ആ പത്തു മിനിറ്റ് നീളുന്ന യാത്രയിൽ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ പറ്റി പിടിച്ചു കൊണ്ടവളും ആ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ വലിയ പടിപ്പുരയുടെ അരുകിൽ എത്തിയതേ അവന്റെ ഹൃദയം ശക്തിയായി മിടിച്ചു തുടങ്ങി. കാർത്തുവിനെ കാണല്ലേ എന്നാ പ്രാർത്ഥനയോടെയാണ് അവൻ അകത്തേക്ക് കയറിയത്. പക്ഷേ കണ്ണും മനസ്സും അവളെ മാത്രമാണ് തിരയുന്നതും. ബൈക്ക് സ്റ്റാന്റിൽ ഇട്ടിട്ട് തിരികെ നടക്കുമ്പോഴും തേടിയത് അവളെയാണ്. അശോകേട്ടൻ സിറ്റൗട്ടിൽ തന്നെയുണ്ട്. തന്നെ കാത്തിരിപ്പാണെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടം കൊണ്ട് തന്നെ വ്യക്തമായിട്ടും അവനത് മനസ്സിലായത് പോലെ ഭാവിച്ചില്ല. കീ ക്ക് വേണ്ടി കൈ നീട്ടി. തനിക്കും ഒരു മാറ്റവും ഇല്ലെന്ന് തെളിയിക്കും പോലെ അയാളോന്ന് ചിരിക്കുമ്പോൾ അതൊരു അഭിനയം മാത്രമാണെന്ന് കാശിക്കറിയാം. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൻ കീ വാങ്ങിച്ചു കൊണ്ട് ബസ്സിന് നേരെ നടന്നു. "കാശി.. പിന്നിൽ നിന്നും വീണ്ടും അശോക്കെട്ടൻ വിളിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഞെട്ടി കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു. ബസ് വൈകിട്ട് ബാബു ചേട്ടന്റെ വീട്ടിലിട്ടോ.. ഞാൻ അങ്ങേരോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞേക്കാം.. നിന്റെ ബുള്ളറ്റും അങ്ങോട്ട് എത്തിക്കാം.. ഇനി അവിടെ നിർത്തിയ മതി " ഉത്തരവ് പോലെ ആ പറഞ്ഞതും അവൻ തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. അതൊരു മുൻ കരുതലാണ്. ഇനി താനും അവളും തമ്മിലുള്ള കാഴ്ചകൾ ഇല്ലാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ളത്. തനിക്കിത് ഇപ്പൊ മുതൽ കിട്ടി തുടങ്ങി. അപ്പോൾ അവൾക്കതിനും മുന്നേ കിട്ടി കാണും. പക്ഷേ രസം അതല്ലല്ലോ.. ഇത് വരെയും തോന്നാത്ത പോലൊരു നിരാശ അങ്ങേരിത് പറഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ തന്റെ ഉള്ളിൽ പൊടിയുന്നത് എന്തിനാണാവോ..? ദേഷ്യമാണോ പരിഭവമാണോ അപ്പോൾ തോന്നുന്നതെന്നറിയാതൊരു മനസ്സോടെയാണ് കാശി ബസ്സിന്റെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നത്. അതൊന്ന് തഴുകി അകത്തേക്ക് കയറിട്ടും നേരെയാവാത്ത ഹൃദയമിടിപ്പ്. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്കിരുന്നു കൊണ്ടവൻ ആ സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അതിൽ തീരാത്ത സങ്കടമില്ലല്ലോ തനിക്ക്.. ചോർന്നു പോകുന്ന ധൈര്യം തിരികെ വന്ന് ചേരുന്നുണ്ടോ.. ഒന്ന് രണ്ടു നിമിഷം അതേ ഇരുപ്പ് തന്നെ.. പിന്നെയൊന്ന് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ പരിഭവം പോലെ അതൊന്ന് ഓഫായി. ബസ്സിറക്കി ആ ഗേറ്റ് കടക്കുവോളം എത്രയൊക്കെ വേണ്ടന്ന് വെച്ചിട്ടും അവന്റെ വീണ്ടും വീണ്ടും തിരഞ്ഞത് അവളെ തന്നെയാണ്. താൻ വന്നതറിഞ്ഞു കാണില്ല. ഇന്ന് വരുമെന്നുള്ളത് അറിയിച്ചും കാണില്ല. ഇല്ലേൽ അശോകേട്ടനും മുന്നേ അവളാ സിറ്റൗട്ടിൽ സ്ഥാനം പിടിച്ചേനെ.. അതോർക്കേ നെഞ്ച് വിങ്ങിയൊരു ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു അവന്റെ ചുണ്ടിലും.. എന്നാൽ.. കാശിയുടെ ബുള്ളറ്റിന്റെ ഒച്ച കേട്ടത് പോലൊരു തോന്നൽ.. തോന്നലാണോ എന്നൊരു സംശയത്തോടെ കുറച്ചു നേരം അതേ ഇരുപ്പ് തന്നെ ഇരുന്നു കാർത്തു. അങ്ങനെയൊരു തോന്നൽ ഇത് ആദ്യമായൊന്നും അല്ലല്ലോ. പിന്നെ അല്ലെന്നുള്ള തോന്നലിൽ ജനലിൽ കൂടി ഒന്നെത്തി നോക്കുമ്പോൾ എന്നും കാശി ബുള്ളറ്റ് നിർത്തിയിടാറുള്ളയിടത്തേക്കാണ് ആദ്യം നോട്ടം പോയത്. അതവിടെ കണ്ടതും ആകെയൊരു തരിപ്പുണർന്നു. സത്യം തന്നെയാണോ എന്നറിയാൻ വേണ്ടിയാണ് ഒന്ന് രണ്ടു പ്രാവശ്യം കണ്ണുകൾ ചിമ്മി തുറന്നു കൊണ്ട് നോക്കിയത്. ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ഓടി താഴെ ചെന്നു. ഒരു നോക്ക് കാണാൻ തോന്നിയ ആർത്തിയോടെ അവളോടി സിറ്റൗട്ടിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുന്ന ബസ്സിന്റെ പിൻബഗം മാത്രം കാണാനായി. അപ്പോൾ തോന്നിയ നിരാശ.. കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയി. പക്ഷേ തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ഒരാശ്വാസവും തോന്നി. അവനിവിടെ തന്നെ വന്നല്ലോ. അച്ഛൻ അവനെ തിരികെ വിളിച്ചല്ലോ.. അല്ലാതെ കാശിയേട്ടൻ വരില്ല. ഇനിയിപ്പോ അച്ഛന്റെ മനസ്സിൽ അവനോടൊരു പരിഭവവും ഇല്ലെന്നാണോ? അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആഹ്ലാദം തോന്നി അതോർത്തപ്പോൾ. ഇപ്പൊ കണ്ടില്ലേലും ഇനി വൈകുന്നേരം ബസ്സ് തിരികെ കൊണ്ടിടാൻ വരുമ്പോൾ കാണാലോ. അത് വരെയും തോന്നാത്ത ഒരു ഉത്സാഹം. നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ അവളകത്തേക്ക് തന്നെ ചെന്നു. പിണക്കം പോലും മറന്നത് പോലെ അടുക്കളയിൽ ചെന്നിട്ടു തുളസിയോട് സംസാരിച്ചു. അശോകനോട് കളി പറഞ്ഞു. അപ്പോഴെല്ലാം വൈകുന്നേരം എന്നൊരു ചിന്ത മാത്രം അവളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. ഇതെല്ലാം കണ്ട് കൊണ്ട് അച്ഛനും അമ്മയും കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നതൊന്നും അവളറിഞ്ഞില്ല... തുടരും.. പ്രണയത്തിന്റെ കാര്യം വരുമ്പോ പരമ ശിവൻ ബെസ്റ്റാ ല്ലേ.. ആ കാര്യത്തിൽ മൂപ്പര് പൊളിയാണ്.. 🥰🥰 ഞാൻ ഓളേം ഓളുടെ പ്രണയത്തെയും മുപ്പരെ ഏല്പിച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.. 💪💪 റിവ്യൂ ഇട്ടൊന്ന് കൂടെ നിൽക്കൂ.. ഞാൻ പിന്നെ നല്ലൂട്ടിയാ 😆 സ്നേഹത്തോടെ jif💥 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

#📙 നോവൽ - നീലാംബരം..... 🔻 ഭാഗം _19 ✍️ രചന - Aysha akbar ചൂട് വെള്ളം തിളപ്പിച്ച്‌ കുളി മുറിയിലേ ബക്കറ്റിലേക്കൊഴിച്ചു വെച്ചു കവി.... ചൂട് പാകത്തിലാക്കി കോപ്പയിൽ മുക്കി പതിയെ അതവളുടെ ഇളം മേനിയിലേക്കോഴിക്കുമ്പോൾ അവളൊരു ചിരിയോടെ കവിയെ നോക്കി... കവിയുടെ കണ്ണുകളിലും വാത്സല്യത്തിന്റെ തിരയിളക്കം..... അവൾക്ക് ഡ്രസ്സ്‌ മാറ്റി കൊടുത്ത് കണ്ണെഴുതി പൊട്ട് തൊട്ട് ഒരുക്കുന്ന കവിയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആനന്ദം ദേവി നോക്കിയിരുന്നു....... അവർക്ക് തമ്മിൽ ഇണങ്ങി ചേരാൻ ഒട്ടും സമയം വേണ്ടി വന്നില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല....... ഏതോ മുൻ ജന്മത്തിൽ അവർ അമ്മയും മകളുമായിരുന്നെന്ന് തോന്ന തക്ക വിധം വല്ലാത്തൊരു അടുപ്പം അവർക്കിടയിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു..... പിടിച്ചു കെട്ടിയിരുന്ന വാത്സല്യത്തിന്റെ കെട്ട് ഒരു നിമിഷം ദേവിയിൽ നിന്നും കയ്യൊഴിഞ്ഞത് പോയത് അവരറിഞ്ഞു..... അവരവളെ ഇരു കൈകൾ ക്കുള്ളിലും ചേർത്ത് പിടിച്ചു...... സ്നേഹത്തോടെ ആ മൂർദ്ധാവിലൊന്ന് ചുംബിച്ചു..... ആനന്ദി അവിശ്വസനീയമെന്ന വണ്ണം അവരെയൊന്നു നോക്കി..... ഇത് വരെ തനിക്ക് നേരെ നീണ്ടു വന്നിട്ടില്ലാത്ത ആ ഭംഗിയുള്ള ചിരി കണ്ടിട്ടൊയെന്തോ അവളും ഒരു ചോദ്ധ്യത്തിനിടമില്ലെന്ന വണ്ണം അതിലലിഞ്ഞു ച്ചേർന്നിരുന്നു..... തോളറ്റം കിടക്കുന്ന അവളുടെ മുടിയിൽ ചീകിയിട്ടും മതി വരുന്നില്ലായിരുന്നു കവിക്ക്.... എവിടെയോ സ്വപ്നം കണ്ടൊരു അമ്മയായി താൻ മാറുന്നത് അവൾക്ക് സ്വയമറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു....... അവരുടെ രണ്ട് പേരുടെയും മാറ്റങ്ങൾ ആനന്ദിയിലൊരു കൗതുകമുണർത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ കൂടി അവളുടെ കൺ കോണിൽ നിഴലിച്ചു നിന്ന ആ ഒറ്റപ്പെടൽ പൂർണമായും നീങ്ങി പ്പോയിരുന്നു..... ബിസ്‌ക്കറ്റ് പാലിൽ മുക്കി കവിയവളുടെ വായിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൾ ചുമച്ചതും തലയിൽ കൊട്ടാൻ ദേവി അരികിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു..... ഒളിയും മറയുമില്ലാതെ അവളെ ഒന്ന് തലോടാമെന്ന ആശ്വാസം ഇരുവരിലും നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.... അത്ര മേൽ നിഷ്കളങ്കമായ ആ കുഞ്ഞു മുഖത്തോട് ഇരുവർക്കും അളവറ്റ വാത്സല്യം തോന്നി പ്പോയിരുന്നു..... ഇത് നമ്മുടെ അഭിയുടെ കൊച്ചാണെന്ന് തന്നേ എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നുണ്ട് കവി..... എന്തോ....... എനിക്കെന്റെ ചോര തന്നെയാണെന്ന് തോന്നുകയാ...... ദേവി അവളുടെ മുടിയിൽ പതിയെ ഒന്ന് തലോടി യത് പറയുമ്പോൾ കവി മുഖയുമർത്തി അവരെയൊന്നു നോക്കി...... ആണെന്നും അല്ലെന്നും പറയാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവളൊന്നു നിശബ്ദ യായി...... ഇനിയിപ്പോ ആണെങ്കിൽ തന്നേ എനിക്കൊരു വിരോധവുമില്ല..... നാട്ടുകാര് പറഞ്ഞു കുഴയുമ്പോൾ നിർത്തിക്കോളും..... ഇതിന്റെ അമ്മയെ കൂടെ കൂട്ടി അവനിങ് വന്നാൽ മതിയായിരുന്നു......... ദേവി അവളെ നോക്കിയേറെ വാത്സല്യത്തോടെ അത് പറയുമ്പോൾ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് പറ്റി ചേർന്നു കിടന്നവൾ ഹൃദയത്തിനുള്ളിലേക്കും നൂണ്ട് കയറിയത് അവരറിഞ്ഞിരുന്നു..... ഒരു നിമിഷം കവിയുടെ നെഞ്ചേന്തിനോ ഒന്ന് പിടച്ചു..... ആനന്ദിയുടെ അമ്മയെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നേ മനസ്സിനെന്തോ ഒരു ഭാരം...... മോളെ അമ്മയെവിടെയാ...... ദേവി വീണ്ടും ആനന്ദി യോടെന്ന വണ്ണം അത് ചോദിച്ചതും പെട്ടെന്ന് ആ കുഞ്ഞി കണ്ണുകളിൽ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞു .... അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി........ അയ്യോ.... എന്റെ പൊന്ന് കരയല്ലേ..... മുത്തശ്ശി വെറുതെ ചോദിച്ചതല്ലേ..... അഭി വരുമ്പോൾ കൂട്ടി കൊണ്ട് വരും കേട്ടോ..... ദേവി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളെയെടുത്തു തന്റെ മടിയിലേക്കിരുത്തുമ്പോഴും കവിയുടെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ ഒരു കരട് പെട്ടിരുന്നു.. ദേവി അവളെ എടുത്തു കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റതും അവളുടെ കുഞ്ഞി കണ്ണുകൾ ഒന്ന് വിടർന്നു.... വല്യ പെണ്ണാണ്...... എനിക്ക് താങ്ങുന്നില്ലേ..... ദേവി അതും കൂടി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളെ ഒന്ന് ഇക്കിളിയാക്കുമ്പോൾ അവൾ ഇളകി യിളകി ചിരിച്ചു.... ഒരു നിമിഷം എല്ലാം മറന്നെന്ന വണ്ണം കവിയും ആ ചിരിയിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിരുന്നു.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 വീണ്ടും ഒത്തിരി രാത്രികളിൽ നിലാവ് പൂത്തു..... തണുത്തുറഞ്ഞ ഭൂമിയിൽ രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ തൊട്ടുരുമ്മിയിരുന്നു..... അവളുടെ ഭാരങ്ങൾ മുഴുവൻ ഒരു കയ്യകലത്തിലിരുന്നവൻ ഏറ്റെടുത്തു...... വിരൽ തുമ്പിൽ പോലും സ്പർശിക്കാതെ മനോഹരമായി അവരവരെ തന്നേ കൈ മാറി.... ഓരോ രാത്രിയും ഇരുട്ടി തുടങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ജനലഴികളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നീണ്ടു...... കാമുകനെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു കൗമാര ക്കാരിയുടെ ഭാവത്തോടെ.... അവളുള്ള ഇവിടം വിട്ട് പോകാൻ തനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന വണ്ണം പുഴയുടെ ഈണം കേട്ട് ജോയിയുടെ ഓട്ടോയിൽ അവനും വന്നിറങ്ങുന്നത് പതിവായി .... കാണുമ്പോൾ ഭംഗിയുള്ള ചിരികളാൽ അവർ പരസ്പരം കൈ മാറി..... കുസൃതി നിറഞ്ഞ അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് പെട്ടെന്ന് നോട്ടം കൊടുക്കാതെയെന്ന വണ്ണമൊരു നാണം അവളിലും നിറഞ്ഞു നിന്നു...... നെറ്റിയിലെ വട്ട പ്പൊട്ടിന്റെയും കയ്യിലെ കുപ്പി വളകളുടെയും നിറങ്ങൾ മാറി മറിഞ്ഞെങ്കിലും അവളുടെ മുടിയിലും കണ്ണുകളിലും നീലാം ബര പ്പൂക്കൾ മാത്രം നിറഞ്ഞു നിന്നു....... മുറിവിനുള്ള മരുന്നാണ് അവനാധ്യമായി അവൾക്ക് നീട്ടിയതെങ്കിലും പിന്നീടുള്ള രാത്രികളൊന്നിൽ പോലും അവൻ വെറും കൈയ്യോടെ അങ്ങോട്ട് കയറിയില്ല...... പല നിറത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ മധുരമുള്ള മിട്ടായിയോ..... എരിവുളള ബജിയോ...... പാകത്തിന് പഴുത്ത പഴമോ.... അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലുമൊന്നവൻ അവൾക്കായി കയ്യിൽ കരുതി....... അത് കാണുമ്പോഴുള്ള അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭാവത്തിന് അവനു വിലയിടാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... അതിന്റെ ആഴി യിലേക്ക് നീന്തി യെത്താനും അവനായില്ല.... അല്ലെങ്കിലും തന്നേ പോലൊരു സാധാരണക്കാരന് പറന്നെത്താൻ കഴിയുന്നതല്ല അവളെന്ന ആകാശം ...... ഇരുവരും ആ കട്ടിലിന്റെ രണ്ട് തലങ്ങളിരിക്കും..... വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പൂക്കളെ കാണാനെന്ന വണ്ണം അവൾ ജനൽ തുറന്നിടും..... അല്പം ദൂരെ നിന്നെന്ന പോൽ ചെറിയ ശബ്ദത്തിൽ അരുവിയോഴുകും.... കൂരിരുട്ടിന്റെ തണുപ്പ് നിറഞ്ഞ നിശബ്ദത തങ്ങൾക്കിടയിൽ പറ്റി പ്പിടിച്ചിരിക്കും..... മധുരമുള്ള മിട്ടായി കൊതിയോടെ കഴിക്കുന്നവളെ കണ്ണിമ വെട്ടാതെ യവൻ നോക്കിയിരിക്കും...... വല്ലാതെ തണുക്കുമ്പോൾ കാലുകൾ കാ ട്ടിലിലേക്ക് കയറ്റി വെക്കും...... അവനു പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും പറയാനുണ്ടാവാറില്ല.... അല്ലെങ്കിലും അവളെ കേൾക്കാനല്ലേ താനിവിടം വിട്ട് പോകാതെ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് പോലും.... എന്നാൽ അവൾക്ക് പറയാൻ ഒത്തിരിയുണ്ടായിരുന്നു..... മധുരം നുണഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ കയ്പ്പുള്ള അനുഭവങ്ങൾ അയവിറക്കും.... ആ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വീർപ്പൂ മുട്ടുന്ന സ്ത്രീകളുടെ കരച്ചിൽ തന്റെ കാതിലേക്ക് കുത്തി നിറക്കും ... അതായിരുന്നു അവളുടെ ഭാരം... അതായിരുന്നു അവളുടെ നോവ്... ഒരു ദിവസമെങ്കിലും ഞങ്ങളോരോരുത്തർക്കും ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ജീവിക്കണം... തങ്ങൾ മനസ്സിൽ പോകും കരുതാതെ വന്ന് പെട്ട ഈ നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഞങ്ങൾ അർഹരല്ലേ..... ഞങ്ങൾ പോയി കഴിഞ്ഞാലും പുതിയ ആളുകൾ വരും.... ഇനിയൊരാൾക്കും ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ കഴിയാത്ത വിധം ഒരു ഭൂകമ്പം വന്ന് ഈ വീടൊന്നായി നശിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ...... അതിന് വേണ്ടി ഞങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും സന്തോഷത്തോടെ ഞങ്ങളുടെ ജീവൻ നൽകും..... കാരണം.... ഞങ്ങൾ കടന്ന് പോയ വഴിയിലൂടെ ഇനിയോരാളും വരരുത്..... അവളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാരം അളക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവൾക്ക് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് ഇത് മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു വേള അഭിയുടെ ഹൃദയവും അതിലേക്ക് ചുരുങ്ങി പ്പോയിരുന്നു.... താനെന്തിനാണ് ഇവളെ തേടി വന്നതെന്ന് പോലും മറന്നെന്ന വണ്ണം അവനും ആ വീട്ടിലെ ഒരാളായി മാറിയിരുന്നു..... അവൾ പറഞ്ഞ വിശേഷങ്ങളിൽ നിന്ന് അവിടെയുള്ള ഓരോരുത്തരും തന്റെ ആരൊക്കെയോ ആയി മാറിയിരുന്നു...... അവരുടെ ചിരികളിൽ ഞാനും ചിരിച്ചു.... അവരുടെ വേദന കൾ തന്റെ നെഞ്ചിലും കനം കെട്ടി..... അവളുടെ നോവുകൾക്ക് കേൾവി ക്കാരനാവുന്നതോടൊപ്പം അവളോടുള്ള ആരാധന ദിവസവും കൂടി ക്കൂടി വന്നു. ഒരു ദിവസം അവ‍ൻ കയറി വരുമ്പോൾ പതിവില്ലാത്ത വിധം ഒരു വലിയ പൊതിയുണ്ടായിരുന്നാ കയ്യിൽ....... അവനൊരു കുസൃതി ച്ചി രിയോടെ അതവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി..... അവളേറെ ആകാംക്ഷയോടെ അത് തുറന്നു നോക്കി..... നീല നിറത്തിലുള്ള മനോഹരമായ ഒരു സാരിയും അതിന് പറ്റിയ നീല നിറത്തിലുള്ള വളയും മാലയും പൊട്ടുകളുമെല്ലാം അതിലുണ്ടായിരുന്നു.... അവൾ പെട്ടെന്ന് മുഖമൊന്നുയർത്തി അവനെ നോക്കി....... മാറി മറിയുന്ന നിന്റെയീ നിറങ്ങൾ എനിക്ക് കാണേണ്ട..... പകരം..... നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന നിന്നെ കണ്ടാൽ മതി.. നീയെന്ന നീലാംബരിയെ... അവനേറെ വികാരാദീതനായി അത് പറയുമ്പോൾ ഒരു വേള അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു.... അവനിലേക്കടുക്കും തോറും അവളു ടെ ഉള്ളിലെ ഭയം ഇരട്ടിച്ചു കൊണ്ടെയിരുന്നിരുന്നു.... അവൻ വെച്ചു നീട്ടുന്ന സ്നേഹത്തിനു മുന്നിൽ അവളുരുകി തീരുകയായിരുന്നു..... ഞാൻ.... ഞാനോരു കാര്യം ചോദിച്ചോട്ടെ...... നിലാവിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവനത് ചോദിച്ചതും അവളൊന്നും ഭയന്നു ..... ഏത് സമയവും അവനിൽ നിന്നൊരു ചോദ്യം താൻ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്..... തന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ എല്ലാവരെയും ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് പോകണമെന്ന് എനിക്കാഗ്രഹമുണ്ട് .... പക്ഷെ..... അത്രയൊന്നും കഴിയാത്ത ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനാണ് ഞാൻ..... പക്ഷെ...... അവനത് പറഞ്ഞ് നിർത്തുമ്പോൾ അവൾ അവനായി കാതോർത്തു ... നിന്നേ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോട്ടേ...... അവനത് ചോദിച്ചതും അവളൊരു ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കി..... ഏത് സമയവും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു ഇങ്ങനെയൊരു ചോദ്യം.... ഇനിയും ഒതുക്കി വെക്കാൻ കഴിയാത്തത് പോലൊരു പ്രണയം നെഞ്ചിലെരിയുന്നുണ്ട്..... അവൾ അവനെ തന്ന നോക്കി യിരുന്നു പോയി...... നീ പോലും വെറുക്കുന്ന വൈശാലി യായിട്ടല്ല നിന്നേ ഞാൻ കൊണ്ട് പോകുന്നത് ...... എന്റെ മാത്രം നീലാംബരിയായിയാണ്‌....... അവൻ അവളുടെ മിഴികളിൽ നോക്കി ഏറെ ആത്മാർത്ഥ മായി അത് പറയുമ്പോൾ ശില കണക്കെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു വൈശാലി..... ഒരിക്കലും ഒന്നിക്കാൻ കഴിയാത്ത രണ്ട് നദികളാണ് നമ്മളെ ന്ന് എങ്ങനെ അവനെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു..... ആ കണ്ണുകളിലെ പ്രതീക്ഷ ഒറ്റയടിക്ക് തകർക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.... (തുടരും) Aysha Akbar #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ

12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के #12 साल विश्वास के, विकास के, जनकल्याण के

#📙 നോവൽ വേണിയും ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന ഫോട്ടോയും അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുന്നതുമൊക്കെ കിഷോർ അവന്റെ ലാപ്ടോപിൽ സൂം ചെയ്ത് കാണുകയായിരുന്നു. ആ ഫോട്ടോകൾ അവന് എത്ര കണ്ടിട്ടും മതിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. വേണിയുടെ ന ഗ്ന.തയിലൂടെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ആർത്തിയോടെ പരതി നടന്നു. താലികെട്ട് ❤️ ഭാഗം 4 വായിക്കാം ( മുൻഭാഗം വായിക്കാത്തവർക്കായി കമന്റിൽ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് ) "നിന്നെ ഇങ്ങനെ കാണുമ്പോ കടിച്ചു തിന്നാൻ തോന്നുന്നുണ്ട് വേണി. നിന്നെ പോലൊരു മൊതലിനെ ആ ശ്രീഹരിക്ക് അനുഭവിക്കാൻ വിട്ട് കൊടുക്കില്ല ഞാൻ. എന്ത് വൃത്തികേട് ചെയ്തിട്ടാണെങ്കിലും നിന്നെ ഞാൻ സ്വന്തമാക്കിയിരിക്കും." കിഷോർ സ്വയം പറഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് അവന്റെ മൊബൈലിൽ മീര എന്ന് സേവ് ചെയ്തിരുന്ന നമ്പറിൽ നിന്നും കാൾ വന്നത്. ഫോണിന്റെ ഡിസ്പ്ലേയിൽ തെളിഞ്ഞ മീരയെന്ന പേര് കണ്ടതും കിഷോർ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ കാൾ എടുത്തു. "ഹലോ... മീരാ... നിന്നെ ഞാൻ അങ്ങോട്ട്‌ വിളിക്കാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു." കാൾ എടുത്തതും കിഷോർ പറഞ്ഞു. "വേണിയുടെയും ശ്രീയേട്ടന്റെയും നിശ്ചയം മുടക്കുന്ന കാര്യം എന്തായി വല്ലതും നടക്കുമോ?" മീര ചോദിച്ചു. "ഇന്ന് ശ്രീഹരി വേണിയെ കാണാൻ ശ്രീമംഗലത്ത്‌ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. വേണി അപ്പോ നല്ല ഉറക്കമായിരുന്നു. കൂടാതെ അവളുടെ അച്ഛനും ഏട്ടനും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ആ അവസരം മുതലാക്കി, ഞാൻ അപ്പോ തോന്നിയ ബുദ്ധിയിൽ ഞങ്ങളെ സംശയിക്കുന്ന തരത്തിൽ ചെറിയൊരു സീൻ കാണിച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അത് എത്രത്തോളം ഏറ്റിട്ടുണ്ടെന്ന് കണ്ടറിയണം. അത് സക്സസ് ആയാൽ ഉറപ്പായും അവരെ നിശ്ചയം അവനായിട്ട് തന്നെ മുടക്കിക്കോളും." കിഷോർ ചിരിച്ചു. "അവരെ നിശ്ചയം മുടങ്ങിയാൽ മാത്രം പോരാ. വേണിയോടുള്ള ദേഷ്യം ശ്രീയേട്ടന് എന്നോടുള്ള സ്നേഹമായി മാറുകയും എന്നെ കല്യാണം കഴിക്കുകയും ചെയ്യണം. വേണിക്ക് മുൻപേ ശ്രീയേട്ടനെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയതാണ് ഞാൻ. എന്നെ കാണാൻ ഇടയ്ക്കിടെ എന്റെ വീട്ടിൽ വന്ന വേണി ഞാൻ പോലും അറിയാതെ എന്റെ വീടിന്റെ തൊട്ടപ്പുറത്തു താമസിക്കുന്ന എന്റെ ശ്രീയേട്ടനെ വശീകരിച്ച് എടുത്തതാണ്. ഞാൻ കൗമാര പ്രായം മുതൽ സ്നേഹിക്കുന്നതാണ് എന്റെ ശ്രീയേട്ടനെ. ശ്രീയേട്ടനോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നത് ഞാൻ മനസ്സിൽ ഒത്തിരി തവണ സ്വപ്നം കണ്ടുപോയി. അതുകൊണ്ട് ശ്രീയേട്ടൻ ആരുടെയെങ്കിലും കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് എന്റെ കഴുത്തിൽ മാത്രമായിരിക്കാനാണ്. അതിന് കിഷോറേട്ടൻ എന്നെ സഹായിക്കണം. നമ്മൾ സ്നേഹിച്ചവരെ നമുക്ക് കിട്ടണമെങ്കിൽ നമ്മള് രണ്ടാളും ഒരുമിച്ച് നിൽക്കണം." മീരയുടെ സ്വരത്തിൽ വാശി നിറഞ്ഞു. "ഞാനൊരു ബോംബ് ഇട്ടിട്ടുള്ളത് ശ്രീഹരിയുടെ മനസ്സിൽ കിടന്ന് പുകയുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നിശ്ചയം മുടക്കാൻ അത് മതിയാകും. പക്ഷെ ഈ ഗ്യാപ്പിൽ ശ്രീഹരിയുടെ മനസ്സിൽ കയറി പറ്റണമെങ്കിൽ നീ നിന്റെ ഇഷ്ടം അവനോട് തുറന്ന് പറയണം. പിന്നീടുള്ള കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് അപ്പപ്പോ പ്ലാൻ ചെയ്യാം." കിഷോർ പറഞ്ഞു. "ശ്രീയേട്ടനോട്‌ ഞാൻ നാളെ തന്നെ എന്റെ ഇഷ്ടം തുറന്ന് പറഞ്ഞോളാം. ഇതിനിടെ ശ്രീയേട്ടന് വേണിയോട് വെറുപ്പ് കൂട്ടാൻ കിഷോറേട്ടൻ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്തോണ്ടിരിക്കണം. എന്നാലേ ശ്രീയേട്ടൻ അവളോടുള്ള ദേഷ്യത്തിലെങ്കിലും എന്നെ സ്നേഹിക്കു." "അതൊക്കെ ഞാനേറ്റു. പിന്നെ നീ വേണിയുടെ ചങ്ക് കൂട്ടുകാരി ആയത് കോമഡി എനിക്ക് ചിലപ്പോ നിന്റെ എന്തെങ്കിലും സഹായം വേണ്ടി വന്നേക്കും. അങ്ങനെ വന്ന ഞാൻ ചോദിക്കും." "ശ്രീയേട്ടനെ സ്വന്തമാക്കാനായി ഞാൻ എന്ത് സഹായം വേണമെങ്കിലും ചെയ്യാൻ തയ്യാറാണ്." "എങ്കിൽ ശരി... എന്തെങ്കിലും സഹായം ആവശ്യം വന്നാൽ ഞാൻ വിളിച്ചോളാം. " കിഷോർ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തിട്ട് വേണിയുടെ ഫോട്ടോയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. ❤️❤️❤️❤️❤️❤️ പിറ്റേ ദിവസം അമ്പലത്തിലേക്ക് പോയ വേണി ശ്രീഹരി വരുമെന്ന് കരുതി കുറച്ചു സമയം അവിടെ കാത്ത് നിന്നെങ്കിലും അവൻ അമ്പലത്തിലേക്ക് വന്നതേയില്ല. ഒടുവിൽ കോളേജിൽ എത്താൻ വൈകുമല്ലോന്ന് ഓർത്തിട്ടാണ് അവൾ തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോയത്. അമ്പലത്തിൽ വച്ചും വീട്ടിൽ എത്തിയിട്ടും വേണി ശ്രീഹരിയെ കുറേ വിളിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും സ്വിച്ച് ഓഫ് എന്നായിരുന്നു മറുപടി. അവൻ ഒരുപക്ഷെ തലവേദന എടുത്തു കിടക്കുകയാകും എന്ന് കരുതി വേണി കോളേജിൽ പോകാൻ ഒരുങ്ങി. അവൾ ഡ്രസ്സ്‌ മാറ്റി വരുമ്പോ കിഷോർ അവന്റെ കാറുമായി അവിടെ എത്തിയിരുന്നു. മിക്കവാറും അവൾ അവന്റെ കൂടെ തന്നെയാണ് കോളേജിൽ പോകുന്നത്. വേണി ബാഗും എടുത്ത് കൊണ്ട് അംബികയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് കാറിലേക്ക് വന്ന് കയറി. "അമ്മാവനും വിനീതേട്ടനും കോയമ്പത്തൂർ നിന്ന് വന്നില്ലേ?" കാർ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ കിഷോർ അവളോട് ചോദിച്ചു. "ഇന്ന് വെളുപ്പിനാ എത്തിയത്. അതുകൊണ്ട് രണ്ടാളും നല്ല ഉറക്കത്തിലാ. യാത്ര ക്ഷീണം കാണില്ലേ." വേണി പറഞ്ഞു. അവളുടെ അച്ഛൻ വാസുദേവനും ചേട്ടൻ വിനീതും ബിസിനസ്‌ ആവശ്യത്തിന് കോയമ്പത്തൂർ പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. "ഇന്നലെ ഞാൻ പറഞ്ഞ് തന്നതൊക്കെ നന്നായി പഠിച്ചോ വേണി?" പാടത്തിനോട് ചേർന്നുള്ള റോഡിൽ കൂടി പോവുകയായിരുന്നു അവർ അപ്പോൾ. "ആഹ്.. ഇന്നലെ രാത്രിയും ഇന്ന് രാവിലെയുമായി ഞാൻ എല്ലാം ഒരിക്കൽ കൂടി വായിച്ചു വച്ചു." വേണി മറുപടി നൽകി. "മ്മ്മ്..." കിഷോർ നീട്ടിയൊന്ന് മൂളി കൊണ്ട് പിന്നിൽ ഏതെങ്കിലും വാഹനം വരുന്നുണ്ടോന്ന് നോക്കി. കുറച്ച് പിന്നിലായി ശ്രീഹരിയുടെ ബൈക്ക് വരുന്നത് കണ്ടതും അവൻ പെട്ടെന്ന് കാർ സൈഡിലേക്ക് ഒതുക്കി. "ഇതെന്താ കിഷോറേട്ട വണ്ടി ഇവിടെ നിർത്തിയെ?" അവൾ അവനെ നോക്കി. "നീ സീറ്റ് ബെൽറ്റ്‌ ഇടാത്തോണ്ട് നിർത്തിയത. ഇത് മാർച്ച്‌ മാസമല്ലേ. ചിലപ്പോൾ വഴിയിൽ പിരിവിനു പോലിസ് കാർ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവും." കിഷോർ പറഞ്ഞു. "ശ്യോ... സീറ്റ് ബെൽറ്റിടുന്ന കാര്യം ഞാൻ എപ്പോഴും മറക്കും." അവൾ അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ബെൽറ്റ്‌ വലിച്ചു ഇടാൻ നോക്കി. അത് അൽപ്പം ജാമായിരുന്നത് കൊണ്ട് വേണിക്ക് അത് വലിച്ചിടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. "നീയത് വലിച്ചു പൊട്ടിക്കോ പെണ്ണെ?" "ഇത് ഭയങ്കര ടൈറ്റ് ആണ് കിഷോറേട്ട." "അവിടെ അടങ്ങി ഇരിക്ക്. ഞാൻ ഇട്ട് തരാം." കിഷോർ പെട്ടെന്ന് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു വന്ന ശേഷം സീറ്റ് ബെൽറ്റ് വലിച്ച് ശരിക്ക് ഇട്ട് കൊടുത്തു. പുറത്തു നിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് പെട്ടെന്ന് ആ കാഴ്ച കണ്ടാൽ കിഷോർ അവളെ ഉമ്മ വയ്ക്കുന്നത് പോലെയെ തോന്നു. അത് ഉദ്ദേശിച്ച് തന്നെയാണ് ശ്രീഹരി തന്റെ കാറിന്റെ തൊട്ടടുത്തു എത്തിയ നേരം നോക്കി കിഷോർ അത് ചെയ്തത്. റോഡരികിൽ കിഷോറിന്റ കാർ നിർത്തി ഇട്ടിരിക്കുന്നത് ദൂരെ നിന്ന് തന്നെ കണ്ട ശ്രീഹരി അതിന്റെ അടുത്തൂടെ പോയപ്പോൾ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി കൊണ്ടാണ് പോയത്. അതിനാൽ കിഷോർ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇട്ട് കൊടുക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അവളെ ചുംബിക്കുന്നതായിട്ടാണ് ശ്രീഹരിക്ക് തോന്നിയത്. രണ്ടും കൂടി വീട്ടിൽ വച്ച് ബന്ധപ്പെടുന്നത് പോരാഞ്ഞിട്ട് വഴി അരികിൽ നിന്നും തുടങ്ങിയോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ ആക്സിലേറ്ററിൽ കൈ അമർത്തി ബൈക്ക് പായിച്ചു. ആ സമയം അവന്റെ പിന്നിൽ മീരയും ഉണ്ടായിരുന്നു. വേണി പഠിക്കുന്ന കോളേജിൽ തന്നെയാണ് അവളും പഠിക്കുന്നത്. ശ്രീഹരി ബൈക്കിന്റെ സ്പീഡ് പെട്ടെന്ന് കൂട്ടിയതിനാൽ അവൾ മുന്നോട്ടാഞ് പോയി. അത് കാരണം മീരയുടെ മൃദുലമായ നെഞ്ച് അവന്റെ പുറത്ത് അമർന്നു പോയി. ആ സ്പർശനത്തിൽ ശ്രീഹരി പെട്ടെന്ന് ഷോക്കായി പോയി. "സോ... സോറി മീരാ... ഞാൻ അറിയാതെ..." അവൾ തന്നെ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു കാണുമോ എന്നോർത്ത് അവൻ അവളോട് അപ്പോൾ തന്നെ സോറി പറഞ്ഞു. "സാ... സാരമില്ല ശ്രീയേട്ടാ..." പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ സംഭവത്തിൽ സ്വയ മറന്നിരുന്ന മീര യാന്ത്രികമായി പറഞ്ഞു. ഇതേസമയം കിഷോറിന്റെ മുഖം കാരണം റോഡ് മറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ ശ്രീഹരി മീരയെയും കൊണ്ട് പോയത് വേണി കണ്ടിരുന്നില്ല. അര മണിക്കൂർ നേരത്തെ യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ ശ്രീഹരി കോളേജിന് മുന്നിൽ എത്തി. മീരയെ അവിടെ ഇറക്കിയിട്ട് അവൻ പോകാൻ തുടങ്ങിയതും അവൾ പെട്ടെന്ന് ശ്രീഹരിയെ തടഞ്ഞു. "എനിക്ക് ശ്രീയേട്ടനോട് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു." തന്റെ ഭയം ഉള്ളിലടക്കി കൊണ്ട് മീര പറഞ്ഞു. "എന്ത് കാര്യം?" അവളുടെ സ്വരത്തിലേ ഗൗരവം തിരിച്ചറിഞ്ഞ അവൻ അവളെ ഉറ്റ് നോക്കി. തുടരും