KG
1K views • 1 months ago
मुंबई... स्वप्नांची नगरी. या शहराच्या धावपळीत रोज लाखो स्वप्नं जन्माला येतात आणि लाखो चिरडली जातात. याच गर्दीत एक होतं आर्यनचं निस्सीम प्रेम आणि प्रियाचं उत्तुंग स्वप्न. आर्यन आणि प्रिया एकाच कॉलेजमध्ये होते. आर्यन मध्यमवर्गीय घरातला, अत्यंत साधा आणि समंजस मुलगा. त्याला फोटोग्राफीची आवड होती, पण पोटापाण्यासाठी तो एका कुरिअर कंपनीत नाईट शिफ्ट करायचा. दुसरीकडे प्रिया, उच्चभ्रू सोसायटीत राहणारी, फॅशन डिझायनिंगमध्ये करिअर करू पाहणारी महत्त्वाकांक्षी मुलगी.
आर्यनचं प्रियावर जीवापाड प्रेम होतं. पण प्रियासाठी आर्यन फक्त एक 'चांगला मित्र' होता, जो तिला नेहमी मदत करायला तत्पर असायचा. चर्चगेटच्या गर्दीत तिला लोकलमध्ये खिडकीची सीट मिळावी म्हणून आर्यन स्वतः दरवाजात लटकत जायचा. तिला आवडता महागडा कॉफीचा कप मिळावा म्हणून तो स्वतः अनेकदा वडापाववर दिवस काढायचा. प्रियाला वाटायचं, आर्यन खूप 'चिल' आहे, त्याला पैशांची पर्वा नाही. पण त्या प्रत्येक कॉफीच्या कपमागे आर्यनच्या रिकाम्या पाकिटाचा हुंदका दडलेला असायचा, हे तिला कधीच कळलं नाही.
एकदा प्रियाला तिच्या डिझाइन्स एका आंतरराष्ट्रीय प्रदर्शनात पाठवायच्या होत्या. ही तिच्या आयुष्यातील सर्वात मोठी संधी होती. पण त्यासाठी एन्ट्री फी होती - तब्बल एक लाख रुपये. प्रियाकडे इतके पैसे नव्हते. तिने खूप प्रयत्न केले, पण काही जमलं नाही. ती मरीन ड्राईव्हच्या कट्ट्यावर बसून ढसाढसा रडत होती. "आर्यन, माझं स्वप्न संपलं रे. मी कधीच मोठी डिझायनर होऊ शकणार नाही." तिचे अश्रू आर्यनला बघवले नाहीत. त्याने तिच्या डोक्यावरून हात फिरवला आणि म्हणाला, "तू रडू नकोस प्रिया. काहीतरी मार्ग निघेल."
दुसऱ्या दिवशी सकाळीच आर्यन प्रियाकडे गेला आणि तिच्या हातात एक लाख रुपयांचे बंडल ठेवले. प्रिया आश्चर्यचकित झाली. "आर्यन, एवढे पैसे कुठून आले?"
आर्यनने सहज हसून खोटं सांगितलं, "अगं, आमच्या गावाची एक वडिलोपार्जित जमीन होती, ती विकली गेली. माझ्या वाटणीला आले हे पैसे. तू घे, तुझ्या स्वप्नांपेक्षा महत्त्वाचं काहीच नाही." प्रियाने आनंदाने त्याला मिठी मारली. तिने प्रदर्शनात भाग घेतला आणि तिचे डिझाइन्स सिलेक्ट झाले. तिला थेट पॅरिसवरून ऑफर आली. प्रियाचं नशीब पालटलं.
प्रिया आता एक यशस्वी डिझायनर झाली होती. तिचं जग बदललं. पार्ट्या, इव्हेंट्स आणि नवीन श्रीमंत मित्र. आर्यन हळूहळू तिच्या आयुष्यातून मागे पडत गेला. एका संध्याकाळी तिने आर्यनला एका पॉश रेस्टॉरंटमध्ये बोलावले. ती खूप सुंदर दिसत होती, महागडे कपडे, हातात ब्रँडेड बॅग. समोर आर्यन साध्या शर्टमध्ये बसला होता. प्रिया म्हणाली, "आर्यन, बघ मी आज कुठे पोहोचले. पण तू... तू अजूनही तिथेच आहेस, त्या कुरिअरच्या नोकरीत. मला वाटतं, आपण आता एकमेकांसाठी योग्य नाही आहोत. माझे स्टॅंडर्ड्स बदललेत. यू नो व्हॉट आय मीन?"
आर्यनच्या काळजाचा तुकडा पडला. ज्या मुलीच्या स्वप्नांसाठी त्याने स्वतःचं सर्वस्व पणाला लावलं, ती आज त्याच्या 'स्टॅंडर्ड'ची लायकी काढत होती. पण त्याने चेहऱ्यावर वेदना दिसू दिली नाही. तो शांतपणे हसला आणि म्हणाला, "तू बरोबर म्हणतेस प्रिया. तू खूप पुढे निघून गेली आहेस. आनंदी राहा." त्याने खिशातून एक छोटीशी भेटवस्तू काढली, एक साधं की-चेन होतं, आणि टेबलावर ठेवून तो निघून गेला. प्रियाला थोडा गिल्ट वाटला, पण तिने दुर्लक्ष केलं. ती बिल देण्यासाठी तिची महागडी बॅग उघडत होती, तेवढ्यात तिच्या बॅगेतून एक जुनी डायरी खाली पडली. ही आर्यनची डायरी होती, जी कॉलेजच्या दिवसात एकदा तिच्याकडेच राहिली होती.
कुतूहलाने तिने डायरी उघडली. शेवटच्या पानावर काहीतरी चिकटवलेलं होतं. ती एक पावती होती.
'रॉयल प्यादेवाले - जुने कॅमेरे खरेदी-विक्री केंद्र'. पावतीवर लिहिलं होतं: "एक व्हिंटेज लाइका (Leica) कॅमेरा विकल्याबद्दल - किंमत रुपये १,००,०००/-"
प्रियाला आठवलं, हा तोच कॅमेरा होता जो आर्यनच्या दिवंगत वडिलांची शेवटची आठवण होता. आर्यन म्हणायचा, "माझा जीव जाईल, पण हा कॅमेरा मी कधीच कोणाला देणार नाही." त्या पावतीखाली आर्यनने पेन्सिलने लिहिलं होतं: "बाबा, माफ करा. आज तुमची शेवटची आठवण विकली. पण काय करू? प्रियाच्या डोळ्यातली स्वप्नं तुटताना पाहण्यापेक्षा, माझा कॅमेरा तुटलेला बरा. तिचं स्वप्न पूर्ण झालं, यातच माझं सर्वस्व मिळालं."
ते वाचून प्रियाच्या हातापायातली शक्तीच गेली. ती रेस्टॉरंटच्या मधोमध मोठमोठ्याने रडू लागली. लोक बघत होते, पण तिला भान नव्हतं. ज्याला तिने 'स्टॅंडर्ड' नाही म्हणून हिणवलं, त्या मुलाने तिच्या एका हास्यासाठी आपल्या बापाची शेवटची निशाणी विकली होती. जमिनी विकल्याची ती गोष्ट धादांत खोटी होती.
तिला स्वतःचीच प्रचंड घृणा वाटू लागली. तिचं यश, पैसा, पॅरिसची ऑफर... सगळं त्या एका कॅमेऱ्याच्या लेन्ससमोर शून्य होतं. ती वेड्यासारखी रेस्टॉरंटबाहेर धावली. आर्यनला फोन लावला, पण फोन स्वीच ऑफ होता. ती त्याच्या चाळीतल्या घरी पोहोचली. खोलीला कुलूप होतं. शेजाऱ्यांनी सांगितलं, "आर्यनने खोली सोडली. म्हणाला, मुंबईत आता त्याचं कोणी राहिलं नाही, तो कायमचा गावी चाललाय."
प्रियाने आपली गाडी थेट सीएसटी स्टेशनकडे वळवली. तिचे डोळे अश्रूंनी भरले होते, तिला रस्ता नीट दिसत नव्हता. ती प्लॅटफॉर्मवर धावत सुटली. लांब पल्ल्याची गाडी नुकतीच हलली होती.
तिने प्रत्येक खिडकीत पाहिलं. शेवटच्या जनरल डब्याच्या दरवाजात आर्यन उभा होता, मुंबईच्या गर्दीकडे शून्य नजरेने बघत. प्रियाने जीवाच्या आकांताने धावून चालत्या ट्रेनचा दांडा पकडला. आर्यनने चमकून पाहिलं.
"प्रिया? तू इथे?" प्रियाने त्याला ओढून खाली उतरवलं. ती थेट त्याच्या पाया पडली.
"मला माफ कर आर्यन. मी आंधळी झाले होते. तू माझ्यासाठी काय केलंस, हे मला कळलंच नाही. तू तुझं सर्वस्व विकून माझं स्वप्न विकत घेतलंस, आणि मी मूर्ख तुझ्या प्रेमाची किंमत करत राहिले."
ती लहान मुलासारखी रडत होती. "मला नाही जायचं पॅरिसला, मला नाही पाहिजे ते यश, जिथे तू नशील. माझा स्टॅंडर्ड तुझ्या प्रेमापेक्षा मोठा नाही रे." आर्यनने तिला उठवलं. त्याच्याही डोळ्यात पाणी होतं. तो म्हणाला, "वेडी आहेस का? तुझं स्वप्न पूर्ण झालंय, आता मागे फिरू नकोस." प्रियाने त्याचा हात घट्ट पकडला आणि म्हणाली, "माझं सर्वात मोठं स्वप्न तू पूर्ण केलंस आर्यन. पण आता माझं एकच स्वप्न आहे - ज्याने माझ्यासाठी स्वतःला हरवलं, त्याला मला जिंकायचं आहे. मी कुठेही जाणार नाही, तुला सोडून."
मुंबईच्या त्या गजबजलेल्या स्टेशनवर, दोन अश्रूंची भेट झाली. त्या रात्री मरीन ड्राईव्हवर पुन्हा ते दोघे बसले होते, पण यावेळी तिथे अश्रू नव्हते, तर एकमेकांचा हात घट्ट पकडलेला एक अतूट विश्वास होता.
#love story #प्रेम #😘खर प्रेम #❤️I Love You #🌹प्रेमरंग
8 likes
6 shares
