🔲 आरसा 🔲 मी गावातून आलेली. मातीच्या सानिध्यात वाढलेली, सकाळच्या धुक्यात शाळेच्या वाटा मोजलेली. कॉलेजसाठी पहिल्यांदा घर सोडलं तेव्हा आईच्या पदरात माझं अर्धं मन अडकलं होतं. उरलेलं अर्धं हॉस्टेलच्या पायऱ्यांवर थरथरत उभं होतं. गावात मी ओळखीची होती.शहरात मी स्वतःलाच शोधत होते.हॉस्टेल म्हणजे चार भिंती नव्हत्या, तो माझ्यासाठी आरसा होता. रोज स्वतःकडे पाहायला लावणारा. तेव्हाच मनात एक ओळ रुंजी घालत होती. “मी कशाला आरशात पाहू गं? मी कशाला बंधनात राहू गं? मीच माझ्या रुपाची राणी गं.” जुनं आहे गीत पण खूप छान. पण ही ओळ म्हणायला सोपी, जगायला अवघड होती. शहरातलं जीवन झुळझुळ वाहणाऱ्या वाऱ्यासारखं खट्याळ. केसांमधून बटा उडवणारा, मनात प्रश्न उडवणारा. “वारा भारी खटयाळ असा वाहे… आवरू तरी कशा?” मी लाजत चालायचे, पण तो वारा मला शिकवत होता,थांबायचं नाही. कॉलेजच्या कॅम्पसमध्ये झाडं-वेली मला निरखून पाहतायत असं वाटायचं. “झाडे-वेली जोडीनं बघतात… कशी जाऊ गं?” कदाचित ती माझ्यातली भीती ओळखत होती. ग्रामीणपणाचं ओझं नव्हतं ते, तर स्वतःवरचा अविश्वास होता. हळूहळू मी बदलले. प्राजक्तांच्या छायेत उभी राहून, पावसात भिजत, हसत शिकले. “सुख हे अथांग की गाणे उसळे उभ्या देही.” आता मला गाणं येत नव्हतं, पण जगणं येऊ लागलं. आज मी आरशात पाहते. भीती नाही, लाज नाही. कारण आता कळलंय मी गावातून आलेली मुलगी नाही, मी स्वतःला घडवणारी अपरिजिता आहे. प्राजक्त गंधात भिजली काया, स्वतःच्याच गाण्याची मिळाली छाया। #marathi #marathimulgi #🎭Whatsapp status #😊Feeling happy #😍Marathi Status King #🤘आत्मविश्वास 🥰 #😍इमोशनल स्टेटस😊