सयाजी शिंदे जन्म. १३ जानेवारी १९५९ सातारा जिल्ह्यातील वेळे-कामठी या छोट्याश्या गावी. अतिशय ताकदीचा अभिनेता म्हणून सयाजी शिंदे यांची ओळख आहे. मराठी, तामिळ , मल्याळम , बॉलीवूड, तेलगू अशा अनेक भाषांतील चित्रपटामध्ये अधिराज्य गाजवणारा एक दिग्गज अभिनेता म्हणून सयाजी शिंदे यांचे नाव घेतले जाते. तामिळ भाषा अवगत नसतानाही तामिळ चित्रपटातील भूमिकेमुळे तामिळनाडूचा राज्यस्तरीय पुरस्कारही त्यांनी मिळवला होता. बहुतांश चित्रपटांत त्यांनी खलनायकी भूमिका साकारल्या आहेत. त्याशिवाय दाक्षिणात्य चित्रपटांतील त्यांच्या खलनायकी भूमिका प्रचंड गाजल्या आहेत. सातारा तालुक्यातील वेळे (कामथी) या खेड्यात सयाजी शिंदे यांचे बालपण गेले. घरात कलावंतांची कोणतीही पार्श्वभूमी नाही. साधे शेतकरी कुटुंब असलेल्या सयाजीला तेव्हा कोणी तू अभिनेता होणार आहेस असं सांगितलं असतं, तर त्यालाच काय कुणालाच पटलं नसते. पण नियतीच्या मनात वेगळंच होतं. सातारा येथेच आपले बीए, डीएड पदवीचे शिक्षण पूर्ण केले. पैशाअभावी शिक्षणाबरोबरच रात्री पाटबंधारे खात्यात वॉचमनची नोकरी स्वीकारली. साताऱ्याला महाविद्यालयीन शिक्षण सुरू असताना, अभिनव कलामंदिर आणि लोकरंगमंच या दोन नाट्य संस्थांशी त्यांचा संपर्क आला आणि मग विविध एकांकिका आणि नाटकांची सुरवात झाली. काम करणं, त्याचबरोबर चांगली नाटक पाहणं आणि त्याच्यावर चर्चा करणं हे काम सुरू झालं, त्या काळात सयाजी नाटकाने इतका झपाटलेले होते की परिस्थिती नसतानाही ते आणि त्यांचे काही मित्र पुण्याला नाट्यस्पर्धा बघायला जात असत. नाटकातील जास्तीत जास्त आपल्याला समजावे यासाठी सयाजीचा अट्टहास होता. त्यानंतर सयाजी पुण्याला आला आणि मग नवी सुरवात झाली. शिक्षणानंतर नाटकात काम करण्याची इच्छा होती त्यामुळे साहजिकच मुबईच्या दिशेने पावले निघाली. व १७ वर्षे एका को-ऑपरेटीव्ह बँकेत काम केले. बँकेत काम करताना शौक म्हणून नाटकांत काम केले. मुंबईत त्यांना झुलवा हे नाटक मिळाले. "झुलवातील तृतीयपंथीयाची भूमिका त्यांनी मनापासून केली. ही भूमिका त्यांच्या "दरमियाँ चा पाया होती. कल्पना लाजमीने है नाटक पाहूनच या चित्रपटात त्यांना ऑफर दिली होती. "दरमियाँ हा चित्रपट समांतर चित्रपटांपैकी होता. "दरमियाँ' चित्रपटानंतर सयाजी शिंदे यांनी तुंबारा' हे नाटक स्वतः केले. त्याचे काही प्रयोगही झाले. या नाटकाची खूप स्तुती झाली. सयाजी यांनी त्यानंतर "आमच्या या घरात, "शोभायात्रा आणि काही मालिका केल्या. त्यानंतर १९७८ मध्ये त्यांनी पहिल्यांदा मराठी नाटकात काम केले. त्यांचा १९९५ साली आलेला आई हा पहिला मराठी सिनेमा होता. १९९९ मध्ये आलेल्या शूल चित्रपटातून त्यांनी बॉलिवूडमध्ये प्रवेश केला. या सिनेमात त्यांनी बिहारी माफियाची भूमिका साकारली होती. या चित्रपटातील भूमिकेमुळे फिल्मफेअरचा बेस्ट व्हिलन अवॉर्डहि मिळाला. त्यानंतर सयाजी शिंदे यांना खऱ्या अर्थे नाव आणि ओळख मिळाली ती रामगोपाल वर्मा याच्या "शूल' या चित्रपटातील बच्चू यादवच्या भूमिकेमुळे. बिहारमधील हे पात्र सयाजी शिंदे यांनी इतक्या चांगल्यारीतीने वठवले, की देशभर त्यांच्या नावाची चर्चा सुरू झाली. मग त्यांच्याकडे हिंदी चित्रपट निर्मात्यांची निमंत्रणे सुरू झाली. त्यानंतर सयाजी शिंदे यांना दक्षिणेकडील चित्रपटसृष्टीतून बोलावणी येऊ लागली. तमिळनाडूमधील प्रसिद्ध कवी सुब्रमण्यम भारती यांच्या जीवनावरील चित्रपटात त्यांना भारती यांची भूमिका करायची संधी मिळाली. या एका भूमिकेने त्यांना पूर्ण तमिळनाडूत आदराचे स्थान प्राप्त झाले. आज त्यांच्या नावावर २५ हून अधिक तमिळ चित्रपट आहेत. दाक्षिणात्य चित्रपटात त्याने अनेक दिग्गज कलाकारांसोबत काम करून अभिनयाची हुकूमत गाजवली.त्यांनी जोडी नंबर १ आणि सरकार राज सारख्या अनेक बॉलिवूड सिनेमांत काम केले आहे. त्यांनी बिग ब्रदर, जॅकपॉट,देवधर गांधी, दिशा, वास्तुशास्त्र, परवाना,दानव, लाल सलाम अशे अनेक हिट सिनेमे आपल्या अभिनयाने गाजवले. ‘गोष्ट छोटी डोंगराएवढी ‘ या चित्रपटाची निर्मिती आणि ‘ डँबीस ‘ या चित्रपटाची सहनिर्मिती केली. सयाजी शिंदे यांनी कधीच शॉर्ट फिल्ममध्ये काम केले नाही. परंतु शॉर्ट फिल्ममध्ये काम करण्याची त्यांना इच्छा आहे. यांचे कारण कमी वेळेत चांगले संदेश देण्याचा या फिल्म योग्य मार्ग आहेत. सयाजी शिंदे गेल्या तीन वर्षांपासून वृक्षारोपणाची चळवळ राबवत आहेत. संपूर्ण महाराष्ट्राला हिरवं बनवण्याचा संकल्पही त्यांनी हाती घेतला. सातारा जिल्ह्यातील अनेक दुष्काळी गावांमध्ये वृक्षारोपणाची कामे हाती घेतली आहेत. #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😊Feeling happy

"ढवळी गाय" मी खुप लहान होतो. कदाचित पहिलीत असेल. त्यावेळी आमच्या वडिलांनी निघोज, ता, पारनेर येथुन एक जातीवंत खिलार कालवड आणली होती. कालवड खुपच लहान असल्यामुळे तिने आमच्या घरी येण्यासाठी खुपच आढेवेढे घेतले. ती टेम्पोमध्ये चढेनाशी झाल्यानंतर तिला पायीच आणण्याचा निर्णय वडिलांनी घेतला. मजल - दरमजल करत वडिलांनी कालवडीसह गाव गाठला. कालवड म्हणजे लहान वासरुच होतं ते. आईपासुन तोडुन जशी अवस्था लेकराची होते तशीच त्या वासराची झाली होती. तीला आणलं त्यावेळी गाव दुष्काळाने होरपळत होता. पाण्याचं मोठं दुर्भिक्ष होतं आणि अशा अवस्थेत जनावरांच्या चार्याचा प्रश्न आ वासुन उभा ठाकला होता. कालवड खुपच सुंदर, राजबिंडी होती. गोलाकार बोलके डोळे न बोलताही खुप काही बोलुन जायचे. अत्यंत पांढरी शुभ्र होती ती. मोठी झाल्यावर आपल्या पोरांना दुध देईल या सोज्वळ हेतुने वडिलांनी तिला आणली. पण तिची खाण्याची मोठी तारांबळ उडाली. दुष्काळात पोळणार्या गावात सिंचनाची व्यवस्था नव्हती. त्यात आमची वावरं जिरायती होती. त्यावेळी कुसळं सोडुन वावरात काही पिकत नसायचं. लांडगे, चिबुकाटे, कोंबडा, केना, हरळ अशी नाना तर्हेची गवतं वावरात डौलाने माना डोलवायची. मठ, हुलगा सोडुन काही पिकत नव्हतं. मग त्या कालवडीला खायला आम्ही त्या गवतात नेऊन बांधायचो. आबाळ- गबाळ खायची सवय लागल्याने ती चांगलीच तगडी व्हायला लागली. दिवसागणिक ती मोठी व्हायला लागली होती. ती पुर्ण पांढरी शुभ्र असल्यामुळे तिचं नामकरण आम्ही 'ढवळी' असं केलं होतं. आम्ही सर्व जण तिला 'ढवळी गायी' म्हणायचो. अन 'ढवळी' म्हणल्याशिवाय आता ती पण ऐकत नसायची. 'अडली गाय अन् काट्या खाय' ही म्हण 'ढवळी'ला तंतोतंत लागु पडायची, कारण आणीबाणीच्या दुष्काळी प्रसंगात 'ढवळी' खरोखर बाभळीच्या, बोरीच्या काट्या खाऊन दिवस काढायची. गवताची वाणवा असली की शिसमाचा पाला, सुबाभळीचा पाला 'ढवळी' आवडीने खायची. 'ढवळी' आता लहाणपणासारखी गरीब राहीली नव्हती. तिच्याजवळ जाण्याची लहानथोरांची बिशाद होत नव्हती. ती आमच्या आई - बापाला सोडुन कोणाला हात लाऊन देत नव्हती. तिने नुसता फुत्कार टाकला तरी अनेकांची भितीने गाळण उडे. तिचा फुत्कार टाकत असताना श्वासाचा वेग ईतका असे की अनेक लहान मुलं चड्डीत मुतत असत. तिची शिंगे खुपच लांब लांब झाली होती. खिलार असल्यामुळे निरगुळीत मानेपाठीमागे डौलदार वशिंड दिसे. अख्ख्या शरीरावर काळा डाग औषधालाही नव्हता. डोळे रागिष्ट दिसत. रवंथ करताना तिचे अर्धोन्मलीन डोळ्यांसह ती एखांद्या स्थितप्रज्ञ ऋषीसारखी भासायची. ती कधी पाणी प्यायला लागली तर ईतकी भसाभस प्यायची की दोन्ही बाजुच्या ओठांमधुन लांबलचक पाण्याची धार उडायची. मी लांब उभा राहुन ती धार पाहत असायचो. जवळ गेलो तर कीतीही बलदंड व्यक्तीला दोन्ही शिंगावर घेऊन दहा फुट अंतरावर फेकण्याचा तिचा अविर्भाव असायचा. आमच्या मळ्यात सगळीकडेच आमची 'ढवळी गाई' मारकी असल्याचा बोलबाला होता. अनेक जणांनी तिचा अनुभव घेतल्यामुळे तिच्यापुढे जाण्याची कोणाची हिंमत नव्हती. खुप दिवसानंतर 'ढवळी गाई' व्यायली आणि तिने एका सुंदर कालवडीला जन्म दिला. कालवड तिच्यासारखीच पांढरी शुभ्र होती. बघणार्याने बघतच राहावे इतकी ती देखणी होती. पण आमच्यापुढे मोठा प्रश्न आ वासुन उभा राहिला होता. ढवळ्या गायीचं दुध काढायचं कसं? आमच्या बापानं एकदा बाल्हा घालुन तिचे दुध काढायचा प्रयत्न केला खरा पण तिने तो प्रयत्न एका क्षणात हाणुन पाडला. एका सेकंदात दुध काढायचं पातेलं कुठं पडलं याचंही भान राहिलं नाही. ढवळीचं दुध आमच्या बापाला नाही काढता आलं तर आम्हाला कधी येणार असा प्रश्न सहज पडला. ढवळ्या गाईने मोठी अवघड समस्या निर्माण केली होती. तिच्या वासराला मात्र ती अत्यंत प्रेमाने दुध पाजायची. आम्हाला मात्र दुध पिण्यास तिचा सक्त विरोध होता. 'ढवळी' हा शब्द तिच्या एवढा कानावर पडला होता की 'ढवळी' म्हटल्याशिवाय ती कोणाकडे ढुंकुनही बघत नसायची. मग आम्हाला एक कल्पना सुचली. ढवळीचे दुध काढण्यासाठी एक लाकडाची बंदिस्त जागा बनविण्यात आली. ढवळीला तिथुन हलता येत नसायचं. आम्ही तिचे पाय बांधायचो. तांब्याभर दुधासाठी मोठा आटापिटा करावा लागे. तेव्हा कुठे ढवळीच्या दुधाची चव चाखायला मिळाली. डोंगरावरचा चारा खाऊन पुष्ट झालेल्या ढवळीचे दुध अत्यंत चविष्ट लागे. मी ढवळीचे धारोष्ण दुध पित असे. ढवळीची कालवड आता मोठी होत चालली होती. आपल्या आईची बरोबरी करत तिही ढवळीच्या खांद्याला लागत होती. ढवळी आता पुन्हा एकदा व्यायला होती. ढवळीचे आता दुसरे वेत होते. आम्हाला वाटायचं ढवळीची काळजी घ्यावी पण तिने कधी जवळ येऊ दिलं नाही. अखेर ढवळीला प्रसववेदना सुरु झाल्या आणि रात्रीच कधीतरी ढवळी प्रसुत झाली होती. आम्ही उठलो त्यावेळेपर्यंत ढवळीचे वासरु चाटुन पुसुन अगदी स्वच्छ मोठ्या तोर्यात दिमाखदारपणे उभे होते. यावेळी ढवळीला सुंदर गोर्ह झालं होतं. दृष्ट लागावी इतके ते सुंदर होतं. यावेळी आम्ही ढवळीचे दुध न खाता संपुर्ण वासरालाच पाजत असायचो. वासरु अत्यंत ताजेतवाने आणि पुष्ट झाले होते. मोठा झाल्यानंतर शेतीसाठी कामा येईल या हेतुने त्याला सर्वांनीच खुप जीव लावला. त्यांचं बारसं घालुन नामकरण केलं 'सर्जा'. सर्जा आता मोठा होत चालला होता. त्याला शेतीची कामं शिकवणं आवश्यक होतं. सर्जा आईसारखा मारका नव्हता. तो अत्यंत प्रेमळ होता. त्याच्या मानेखाली लोबणार्या लांबलचक पोळीला आम्ही चोळायचो. तो त्याची मान बिंधास्तपणे माझ्या मांडीवर टाकुन डोळे मिटुन घ्यायचा. त्यांच्या खांद्याला, वशिंडाला हात लावायचो पण सर्जानी कधी मान हलविल्याचे आठवत नाही. सर्जा कष्टाळु निपजला होता. आमची अख्खी शेती सर्जा ठासुन करायचा. सर्जाला अनेक जोडीदार बदलत असत पण सर्जा कोणापुढे हार पत्करत नसे. नांगर चालताना सर्जाच्या तोंडातुन फेसाची तार खाली लोंबायची तेव्हा फार वाईट वाटायचं. थकला तरी काम पुर्ण करायचं हा सर्जाचा खाक्या होता. कधी दुष्काळ पडला तर सर्जा आणि ढवळीला चार्याची टंचाई जाणवायची. त्यांचे खुप हाल व्हायचे. ढवळी आणि सर्जाचे नाक हे इंद्रिय खुप तीक्ष्ण होते. आम्ही चार पाच किलोमीटरवर आलेलो असलो तरी ढवळी आणि सर्जाला समजायचं. कसं ते आता मला पण न उलगडणारं कोडं आहे. तीन चार किलोमीटरवर असताना ते मोठ्याने हंबरठा फोडायचे. मग घरच्यांना कोणीतरी आलं असल्याची चाहुल लागायची. ढवळी मारकी असली तरी तिचं आमच्यावर आटोकाट प्रेम होतं. तिच्या उतारवायात ते आम्हाला जाणवायचं. ती कित्येक वेळा मारायला धावली होती पण तिने आम्हाला मारलं नव्हतं. कुठलीही जखम अथवा ईजा तिने कधीच केली नव्हती. या गोष्टी आम्हाला तिच्या उतारवयात लक्षात आल्या होत्या. ती फक्त मारण्याचं नाटक करत असायची. आम्ही नाही दिसलो तर हंबरडे फोडायची. मोकळी सोडल्यावर खुप पळायची म्हणुन तिच्या नशिबी आयुष्यभर पायखुटी आली होती. पायखुटीचे वण तिच्या नाकावर अन पायावर स्पष्टपणे दिसायचे. तिला आमचं घर सोडुन कधी करमत नव्हतं. चरायला कुठेही गेली तरी संध्याकाळी घरच्या गोठ्यात हजर असायची. ती आमच्या परिवारातील सदस्य झाली होती. तिच्या मनसोक्त धारोष्ण दुधावर आम्ही लहानचे मोठे झाले होतो. एकदा लहाणपणी तिने माझ्या कमरेत चुकुन लाथ मारली होती तर कितीतरी वेळा तिने माझ्याकडे वळुन बघितले होते. आठ दहा दिवस ती अपराधीपणाचा भाव मनात बाळगुण होती. तिने मला मारलेली लाथ तिच्याही काळजाला लागल्याने माझ्या डोळ्यात अश्रु तरळले. २०१९ ला दुष्काळ पडला. गावोगाव चारा छावण्या सुरु झाल्या होत्या. आमच्याकडेही छावणी सुरु झाली होती. ढवळीला आपला गोठा सोडुन करमत नव्हतं पण मोठ्या जड पावलांनी तिनं छावणीकडे प्रयाण केल्याचं आजही आठवतं. तिचं वय आता १८ पुर्ण होऊन गेलेलं होतं. तिला पावलं जास्त उचलत नसायची. नाटकीपणाने मारण्यासाठी हलणारी मान आता पहिल्याईतकी वेगाने हलत नव्हती. पण डोळ्यातील अहंभाव, तेज आणि राकटभाव तोच होता. नेहमी मारण्यासाठी धावणार्या ढवळीने खुप वर्षांनी तिच्या काटेरी जिभेने माझ्या हातावर ममतेने चाटले होते. त्यावेळी मला आश्चर्याचा धक्का बसला होता. मी लहान होतो तेव्हा आमच्या घरात आलेल्या ढवळीने मी मोठा होईपर्यंतचा सुखदुखाःचा प्रवास सोबत पाहिला होता पण २०१९ च्या त्या दिवशी ती आम्हा सर्वांना सोडुन अखेरच्या प्रवासाला गेल्याचे कळले तेव्हा डोळ्यातल्या धारा लपविता आल्या नाहीत. #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😊Feeling happy

परवा सोमवार म्हणजे महादेवाचा वार होता. काल चतुर्थी म्हणजे गणपतीचा वार होता. आज वार बुधवार. मटण खायचा वार. म्हणजे खायला हरकत नाही ना ..? इचारलं पाहिजे. आज मटण वार असेल तर सर्वांनी फक्त अंडी, चिकन मटण मासे, बोंबील, सुकट हेच खायचं. आजिबात इतर पदार्थ खायचे नाहीत. कुणी इतर काही खाल्लं किंवा त्याबद्दल फेसबुकवर लिहीलं तर कमेंट बाॅक्स मध्ये कमेंट करायची. "आज वार बुधवार, मटणवार आहे. " आपली संस्कृती जपली पाहिजे." कुणी मांसाहार प्रेमी माणसानं कधी घरी अशी जबरदस्ती करून कुटुंबातील शाकाहारी माणसाला मटण खायला घातल्याचं ऐकलं आहे. ? कधी फेसबुकवर कुठल्या शाकाहारी पदार्थाबद्दल लिहील्यावर कमेंट केली आहे का आज आज रविवार आहे, आज बुधवार आहे. मटण खायचं माहित नाही का ? मांसाहार करणारी मंडळी कुणाच्या खाण्यापिण्यात नाक खुपसत नाही वा असे फुकटचे सल्ले देताना दिसत नाही. ते आपापल्या आहाराचा आनंद घेत असतात. कुणी शाकाहार केला म्हणून कुठल्याही मांसाहारी माणसाला संस्कृती बुडाल्याची भिती वाटत नाही. कारण त्यांच्या लेखी संस्कृतीच्या अशा भिकारचोट व्याख्या नसतात. काल दिवसभर जो रतीब लावला होता ना त्यातील बहुतांश मंडळी अशीच रिम्या डोक्याची होती. ज्यांच्या भावना कायम शिजायला ठेवलेल्या असतात. त्यांना फेसबुकवर लिहीलेली पोस्ट वाचली तरी गोट्या चेचल्यासारखं होतं. कुणी बळजबरीनं मांस, मटण तोंडात कोंबले तर त्यांची भावना करपुन जाईल. असो. अशांच्या नादाला लागून आपल्या आहारात बदल करायचा नसतो. खायचं प्यायचं अन निवांत रहायचं. #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #👌हृदयस्पर्शी फोटो #😊Feeling happy #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स

कुत्र्याच शेपूट कधीच सरळ होत नाही...!!! डॉ. संग्राम पाटील मध्ये किती मस्ती होती हे जुन्या सोशल मीडिया वरील अनेकांना माहिती आहे. बेफिकीरी आणि मर्यादा न पाळण्याची सवय शेवटी त्याला बरीच महागात पडली. सोशल मीडियावर अनेकदा टाळ्या वाजवणारे आणि साथ देणारे लोक मिळतात, पण त्याचा अर्थ असा नसतो की आपण मर्यादा सोडावी. शेवटी परिस्थिती अशी आली की जळगावच्या त्याच्या आई-वडिलांना कोर्टासमोर विनंती करावी लागली, जामीन द्यावा लागला. पोलिसांनी बोलवल्यास इंग्लंड वरून ताबडतोब महाराष्ट्रात येणार याची हमी द्यावी लागली गेले अनेक महिने चाललेला मानसिक त्रास, कोर्टकचेऱ्या आणि पैशांचे आणि धंद्याचे नुकसान हे वेगळंच. म्हणून मतभेद असले तरी भाषेची मर्यादा आणि अतिरेक टाळावा. तरीसुद्धा या गोष्टीला Normalise करणारी लोक सुद्धा इथं आहेत त्यांची कीव येते. एक पोस्ट संग्राम पाटील ला किती महागात पडली किती दिवस, खर्च सहित आपल्या चाहत्यांना सांगितले पाहिजे. जेणेकरून त्याचे चाटू, गुलाम चाहते अशी डांगमस्ती करणार नाही. हा आपल्या देशात परत जातो. त्यांना काय त्रास झाला हे खऱ्या अर्थाने त्याचे आई-वडील सांगतील शेवटी तो नाही आला तर त्याची किंमत कुठे ना कुठे त्यांना मोजावी लागेल ते स्वतः जामीनदार आहेत. कुत्र्याच शेपूट कधीच सरळ होत नाही... एकदा का पाऊल गोऱ्या च्या देशात पडलं की परत तेच. आणि कोणाला किती मस्ती आहे. हे सांगता येत नाही आणि कुणाची मस्ती कधी आणि कशी जिरेल हेही सांगता येत नाही. संग्राम पाटील याची मानसिकता इतकी खंगली आहे की यांना विरोध करायची काविळ झाली आहे. हे स्वतःचा इगो सांभाळण्याच्या नादात स्वतःच आणि कुटुंबीयांचं नुकसान करत आहेत. ही मंडळी स्वतःला शिकलेली समजते. हा वेडपट पण तसाच अडाणचोट आहे. #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो #😊Feeling happy #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स

राजा शिवाजी सिनेमा पाहिला छ.महाराजांच्या जीवनावर जेवढे सिनेमे येतात पाहिले जातातच तसाच सगळ्या सिनेमांची नंतर चर्चा होते या्ची आधी जास्त झाली ती छ महाराजांचा रोल रितेश देशमुख ने केल्या मुळे प्रस्थापित ऐतिहासिक प्रसंग कसे दाखवले जातिल ? सिनेमा शिव जन्मापूर्वी पासून घेतला आहे त्यामुळे निजामशाही अदिलशाही शहाजहान त्यांच्या सोबतचे शहाजी राजांचे संबंध सिंदखेडचे जाधव त्यांचे निजामाच्या दरबारात हत्याकांड तसेच आदिलशाहीचा पुण्याच्या स्वारीत केलेला अत्याचार गाढवाचा नांगर असे एकेक प्रसंगातून सिनेमा पुढे जाते फार मोठा काळ कमी वेळात दाखवायचा असल्याने सिनेमा वेगवान आहे प्रसंग घटनांची मांडणी व्यवस्थीत आहे कुठेच कमी दिसत नाही सिनेमॅटिक इफेक्टस जास्त झाले आहेत पण आजच्या सादरीकरणाच्या काळात खपून जाते आभिषेक ने संभाजी चांगला साकारलाय बालशिवाजी आणि थोरला संभाजी यांच्यातल्या नात्याबद्दल ज्ञात इतिहासात फारच कमी माहिती आहे ते छान चित्रीत करण्यात आले आहे खेडेकरांनी शहाजी गंभीर आणि चांगल्या प्रकारे उभारला आहे भाग्यश्री जिजाऊंच्या भूमिकेत छानच जेनेलिया देशमुख सई बाई शेाभल्यात फक्त संवाद नको होता 😊 रितेश देशमुख काय आणि इतर कुणी छ. महाराजांच्या भूमिकेत कुणीही असेल तरी आपण श्रद्धेने पाहतो त्याने प्रयत्न नक्कीच चांगला केला आहे फारच उहापोह करायचा तर डोळे नाक संवादफेक फारशी जमलेली नाही पण महाराजांचे प्रसंगच असे आहेत की चालून जाते . पुन्हा फिल्मीकरण अवास्तव जास्त आहे पण आजच्या काळातील इफेक्टस .... ऐतिहासिक प्रसंगात फार छेडछाड केली नाही उपलब्ध माहितीत योग्य कल्पनेची जोड देत लेखन आहे टिपिकल बॉलिवूड स्टाईल एखादे मुस्लिम पात्र महाराजांच्या बाजूने दाखवून धार्मिक संघर्षाला थोडीशी सौम्यता आणावी असा प्रयत्न सिनेमात झालेला नाही याचही दुःख काहींना असेल पण 👌🫡 रितेश आपल्या कामाप्रती प्रामाणिक आहे हे ठासून सिद्ध झाले आहे. त्याच्या या कलाकृतीत कोणतीही भेसळ नाही. शुद्ध मनाने महाराजांना वाहिलेली आदरांजली आहे. मनापासून केलेले कष्ट दिसून येतात. खूप उत्तम सिनेमा आहे. संजय दत्त, अभिषेक बच्चन यांचे काम खूप चांगले झाले आहे. रितेशचे काम उत्तम आहेच पण त्यापेक्षा त्याच दिग्दर्शन खूपच आवडलं. पटकथा उत्तम गुंफली आहे; खिळवून ठेवते. संगीत, lyrics तर खतरनाक . 'लांडग्यांच्या सलतनतीला हिंदवी आव्हान' , समर्थ रामदासांनी महाराजांना दिलेल्या उपाधी धर्मशील आणि शील बिरुदाचे इतर शब्द यांचा गाण्यात खुबीने संगीतमयरित्या वापर केला आहे. larger than life frames आणि सिनेमॅटोग्राफी निव्वळ अप्रतिम. मराठीत एवढा खर्च hats off to ritesh and Jyoti Deshpande producers. सिनेमा इतिहासाची प्रामाणिकता राखतो. इतिहासाचे वास्तव दाखवण्यास लाजत नाही. सामूहिक सुंता करण्याचा आदिलशाही प्रयत्न असो की अफजल खानने विध्वंस केलेली मंदिरे असोत. सिनेमा सगळ मांडतो. भवानी मातेची तलवार या आख्यायिकेला दिलेल मानवी भावनांच रूप सगुण आणि निर्गुण प्रेरणा एकमेकांत उत्तम गुंफून टाकत. विरोधात असलेला शत्रू कृष्णा भास्कर कुलकर्णी दाखवला आहे त्याला मारण्याच्या प्रसंगात कसलेही नाटक नाही . तर आमच्या देवाच्या मूर्ती व पिंडीच्या तोडफोडीवर आम्हाला आमचे वतन उभे करायचे नाही म्हणणारे करारी बाण्याचे कान्होजी जेधेही दाखवले आहेत. दुसरीकडे स्वाभिमान गहाण ठेवून मूर्ती व पिंडींच्या तोडफोडीवर आपल्या स्वार्थाची वतने बांधू पाहणारे मोरे, ऐनवेळी गद्दार झालेले काही सरदार हे सगळ दाखवलं आहे. महाराज आणि महाराणी सईबाई यांच्यातील प्रेम अगदी हळूवारपणे उलगडल आहे. त्यातील पावित्र्य जपल आहे. हे काम म्हणजे तारेवरची कसरत असते. रितेशने ते साधलं आहे. हे हिंदवी स्वराज्य व्हावे ही तर श्रींची इच्छा या संवादाचा वापर दोन ठिकाणी झाला आहे आणि तो जबरदस्त झाला आहे. अफजल खान वधाची कथा कौटुंबिक, राजकीय आणि धार्मिक अशा तिन्ही अंगाने मांडली आहे. प्रत्येकाने बघावा असा चित्रपट.👌👌👌🙏🙏🙏🙏👍👍 #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #😊Feeling happy

#🔎लेटेस्ट आंतरराष्ट्रीय अपडेट्स✌ #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #🏛️राजकारण #😏मतलबी दुनिया #🔺भाजपा

#👌प्रेरणादायी स्टेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो #🎭Whatsapp status #😊Feeling happy #📸 माझी फोटोग्राफी

#👌प्रेरणादायी स्टेट्स #😏मतलबी दुनिया #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #🏛️राजकारण #🔎लेटेस्ट आंतरराष्ट्रीय अपडेट्स✌

#😜भन्नाट जोक्स🤣 #🤣मीम्स लव्हर😍 #🤪राजकीय टोलेबाजी😜 #🏛️महाराष्ट्राचे राजकारण😎 #🏛️राजकारण

#📲व्हायरल व्हिडिओ #🏛️महाराष्ट्राचे राजकारण😎 #⚡️लेटेस्ट व्हिडीओ #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🏛️राजकारण