२०१४ मध्ये झालेल्या 'नारदा स्टिंग ऑपरेशन"ने पश्चिम बंगालच्या राजकारणात मोठी खळबळ उडवली होती. Mathew Samue यांनी केलेल्या या स्टिंगमध्ये सुवेंदू अधिकारी यांच्यासह अनेक TMC नेते कथितरित्या पैसे स्वीकारताना दिसले होते २०१६ च्या विधानसभा निवडणकीत भाजप ने हा मुद्द जोरदारपणे उचलला होता. त्यातील एक गाजलेलं मोदींच भाषण व्हिडिओ सह जोडल्य. मात्र पूढे काही नेते भाजपमध्ये दाखल झाल्यानतर, राजकीय भूमिका आणि भाष्य बदलल्याची टीका विरोधकांकडून सातत्याने होत राहिली आज परिस्थिती अशी आहे की. एकेकाळी ज्यांच्यावर भ्रष्टचाराचे आरोप करून प्रचारात रान उठवलं. तेच नेते आतां भावी मुख्यमंत्री दिसतात. त्यामुळे "राजकारणात विचारधारा मोठी की सत्तेचे गणित?" हा प्रश्न पुन्हा समोर येतो, "कालचे आरोपी आजचे सहकारी, आणि आजचे विरोधक उद्याचे मित्र" भाजपमळ भारतीय राजकारणातील हे वास्तव जनतेला वारंवार पाहायला मिळते प.बंगाल भावी मुख्यमंत्री सुवंदू अधिकारी यांचे मन:पूर्वक आभेनदन ( शेवटी एव्हडंच मोदी हें तो मूमकिन हें) #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #👉शरद पवार #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #🏛️राजकारण

राष्ट्रवादी काँग्रेस शरदचंद्र पवार पक्षाचे प्रवक्ते आमचे सहकारी विकास लवांडे सर यांच्यावर संग्राम भांडारे आणि इतर गुंडांकडून झालेल्या धक्काबुक्की आणि शाईफेकीचा जाहीर निषेध! पोलिसांनी तात्काळ संबंधितांवर गुन्हा दाखल करून या टोळक्याला अटक करावी! #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🏛️राजकारण #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #👉शरद पवार

विकास लवांडे जी आपलं मनःपूर्वक अभिनंदन..! कामक्रोधमधमोहमत्सर या पासून संत संप्रदाय प्रचंड लांब असतो. संत तुकोबाराय संत ज्ञानेश्वर यांचा सांप्रत समाजाने अतोनात छळ केला मात्र उपरोक्त संतांनी कधीही कुणाचे अहित चिंतले नाही. माणूस विकार मुक्त झाला पाहिजे यासाठी ते कायम सम्यक विचार मांडत राहिले. आज आपल्या सोबत जे काही आळंदीत घडले हा एका अर्थाने आपला विजय आहे. कारण वारकरी संप्रदायाच्या नावाखाली झालेली घुसखोरी आणि ज्यांना वारकरी संप्रदायाचा नेमका विचारच कळला नाही अशा नकली लोकांचे बुरखे फाडण्यात आपण यशस्वी झालात. वारकरी संप्रदायामध्ये हिंसक विचारांच्या लोकांची घुसखोरी झाली आहे हे पवार साहेबांचे म्हणणे या मंडळींनी पुन्हा एकदा खरे करून दाखवले. आता आपण अजून एक काम करूया. अशा लोकांवर पोलीस कारवाई व्हावी किंवा कायदेशीर त्याच्यावर गुन्हे दाखल व्हावे अशी कुठलीही अपेक्षा मागणी आपण कुणीही करू नये. कारण जिथे राज्याच्या उपमुख्यमंत्र्यांचा एफ आय आर लिहून घेतला जाऊ शकत नाही आणि यावर त्यांच्याच पत्नी असणाऱ्या उपमुख्यमंत्री, किंवा खासदार मुलगा , चकार शब्दाने बोलू शकत नाही अशा राज्यात आपण आपली एफ आय आर व्हावी यासाठी प्रयत्न करणे शुद्ध वेडेपणा आहे. उलट जे जे लोक अशा पद्धतीच्या कृती करतात त्यांना माननीय मुख्यमंत्र्यांनी वेगवेगळ्या समारंभांमध्ये पहिल्या रांगेच्या खुर्च्यांमध्ये बसवावे. त्यांचे पद्मश्री पद्मभूषण पद्मविभूषण असे पुरस्कार देऊन सत्कार समारंभ घडवून आणावेत. शक्य झालं तर सत्तेतल्या काही लाभाच्या जागा त्यांच्यासाठी उपलब्ध करून देता येतात का? हे सुद्धा बघावे. प्रवीण गायकवाड यांच्यावर शाई फेकणारे असतील किंवा हनुमंत पवारला मारहाण करणारे असतील किंवा तुम्हाला दहापेक्षा दाखवणारे लोक असतील अशा सगळ्या लोकांना अधिकाधिक राजाश्रय कसा मिळेल आणि त्यांचा सत्कार सन्मान कसा होईल यासाठी उलट आपण मुख्यमंत्री फडणवीस साहेबांकडे सगळे मिळून मागणी करूया... Uddhav Thackeray Aaditya Thackeray Aaditya Thackeray - आदित्य ठाकरे ShivSena Sunetra Ajit Pawar Devendra Fadnavis Sharad Pawar Vikas Lawande #👌हृदयस्पर्शी फोटो #🏛️राजकारण #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰

माझ्या आईची फॅमिली शुद्ध शाकाहारी. पण आम्ही बहिणीही मांसाहारी आता मला ANA positive असल्याने डॉक्टरांनी फिश खायला सांगितलं आहे. पण आता ते शक्य होत नाही. कॉर्डलिव्हर ऑईलच्या गोळ्या खात आहे. अचानक शाकाहाराचा विषय का.....कारण मुंबईत मच्छी कापून विकायची नाही असं महापालिकेने कोळ्यांना सांगितलं आहे पुढचा नंबर शाकाहारी व्हा असंही भाजपा आमदार मंगलप्रभात लोढाने मुंबईचा काही भाग शाकाहारी घोषित करावा अशी मागणी केली होती मी तर म्हणते की शाकाहार हे षडयंत्र आहे... प्रोटीनचा अभ्यास केल्यास मी असं का म्हणते हे तुम्हाला कळेल. जे लोक महागडे शाकाहारी प्रोटीन विकत घेऊ शकत नाही त्यांच्या पुढल्या पिढ्या रोगी, मेंटली आणि फिजिकली कमकुवत निर्माण व्हाव्यात यासाठी हे षडयंत्र आहे असा माझा दावा आहे. कारण मला हे राजकारण अनुभवाने माहिती आहे. याबद्दल विचार करताना पूर्वी लिहिलेल्या या पोस्ट (मला राजकारण जे काही कळतं त्याला माझ्या आईच्या फॅमिलीचं सूक्ष्म निरीक्षण हे मुख्य कारण आहे.) 👇 वडील दहावी पास झाले आणि त्यांना तलाठ्याची नोकरीही मिळाली ...नोकरी करत पुढे शिक्षण घ्यायची त्यांची इच्छा होती; पण आजोबांनी 'तुला अजुन शिकवतो नोकरी सोड' अस सांगितलं... आजोबांच्या शब्दावर भरोसा ठेवत वडिलांनी आलेली नोकरी नाकारली... पण घरी आल्यावर आजोबांनी हुकुम दिला ... 'एवढी शेती आहे घरची, ती कोण बघणार, शेती कर गुमान, चालला लोकांची चाकरी करायला ' वडिलांना पुढे शिकण्याची उर्मी गप्प राहू देईना आणि अखेर वडील मुंबईला पळून आले.. तिकडे आजोबा वारले.. दोन दिवस वडील ठाण्याच्या रेल्वे प्लेटफ़ॉर्मवर झोपले.. पैसे नाही.. काम नाही... त्यामुळे खायला नाही... ठाण्याला गावच्या एका परिचिताच्या घरी गेले असताना ते लोक जेवायला बसले होते.. त्यांनी वडिलांनाही जेवायला दिलं.. ते जेवण मांसाहारी होतं... आमच्या घराण्यात मांसाहाराचे नाव घेणं सुध्दा निषिध्द होतं... पण भुकेने त्या सर्व गोष्टी मागे पडल्या...वडीलांनी समोर आलेलं शांतपणे स्विकारलं... त्या नंतर वडील मांसाहारी झाले. लग्नानंतर आईला कधी मटन बनवायला सांगितलं की ती वडिलांचा नुस्ता राग राग करी.... तिच्या माहेरी कोणाच्या नखालाही बाट लागलेला नसल्याचे ती अगदी प्रौढी मिरवत वडिलांना सुनावून तिचा विरोध प्रकट करायची... वडील सोडुन इतर कोणीही घरात मांसाहार करीत नसल्याने आम्हां मुलांना नेमकं काय करायचं हे तेंव्हा समजायचं नाही.. मग वडील आईला, आम्हाला त्यांच्या मांसाहारी होण्याची गोष्ट सांगत.... वडील सांगत "माणसाला जिवंत रहाण्यासाठी उपलब्ध आहार पोटात ढकलावाच लागतो... नाहीतर उपाशी राहिल्याने मरण.... मी जगणं पसंद केलं....." आई त्यावर मात्र नेहमीच गप्प बसे.... 1965 साली वडील मुंबई मध्ये आले.... आजही मुंबई मध्ये माझ्या परिवारास सोडून अन्य कोणीच नातेवाईक नाहीत... आजही आमचा परिवार आणि मी स्वतः शाकाहारी आहे पण मांसाहारींबद्दल माझी कधीच तक्रार नसते. गेल्या वर्षी राम पटवर्धन यांचे 'पाडस' हे अनुवादीत पुस्तक हाती आलं आणि माझा मांसाहाराबद्दलचा उरला सुरला सर्व प्रतिवादही संपला. मला मांसाहार करणारी व्यक्ति शेजारी बसून जेवल्यास् प्रॉब्लम नसतो... स्टोन एज मधले आपले पूर्वज मांसाहार करत होते म्हणून आपण आहोत ही गोष्ट मी गाठिला बांधून ठेवली आहे. 👇 खरंतर वडील रोज दारू पिणाऱ्यातले नव्हते... एखाद्या रविवारी मित्रमंडळी भेटले की त्यांच्या सोबत प्यायचे..आईकडं सगळे गळ्यात माळ घालणारे आणि हाडही न बाटलेले असे कट्टर शाकाहारी त्यामुळे वडिलांना आवडत असूनही मांसाहारी जेवण घरात फार क्वचित आणि बरीच कटकट करत बनायचं... मटन कापून धुवून दिलं आणि फ़क्त चमच्याने ते उचलायचं भांडयात लोटायचं असलं तरीही आई खूप कटकट करायची ते बनवताना. वयाच्या 46 व्या वर्षी वडिलांना मधुमेह /डायबेटीस् झाला.. 4 मुली एक मुलगा आणि सतत आजारी असलेली बायको असा 7 जणांचा परिवार सरकारी नोकरीच्या पगारात वडील सांभाळत होते. मुंबईत कोणीच नातेवाईक नाहीत की स्वतःचं घर नाही. मुंबईत जीवाभावाचे स्नेही जोडले आणि त्यांच्या मदतीने डोंबीवलीला भाडयाचं घर घेतलं होतं. गावी शेती होती पण आजोबा हयात असतानाच वाटण्या केल्यामुळे वडिलांच्या हिश्याची जमीन कोणी करायचंही नाही..जास्त करून पडून रहायची शेती.. त्यामुळे ते उत्पन्नही नव्हतं. वडील असेपर्यंत प्रचंड पैसा फ़क्त आईच्या दवाखान्यावर खर्च होत राहिला... आम्ही मुलीं होतो हुशार त्यामुळे बिना क्लासेसच्या पासही व्हायचो आणि तेंव्हा क्लासेसचं तितकं फॅडही नव्हतं. खाऊन पिऊन सुखी होतो.. पण स्वतःचं घर नव्हतं... थोड़े पैसे जमवून वडिलांनी आईच्या गावी 3 एकर शेती घेतली. शेजारची जमीन घेण्यासाठी बयाना रक्कमही दिली. त्यांना तिथे घर बांधायचं होतं. घरासाठी सर्व सामान आणून टाकलं... पण ऐन वेळी आईच्या आईने म्हणजे आजीने त्यात मोडता घातला. शेजारच्या जमीनीचा व्यवहार मामाला सांगून परस्पर आजीने आजोबांच्या नावे करून घेतला. आणि आईला घरही बांधू नको म्हणून सांगितलं. आणलेलं सामान चोरापोरांनी उचलून नेलं की काय झालं वडिलांनी विचारलंही नाही. शेतात घर बांधायचं स्वप्न पूर्ण झालंच नाही. 56व्या वर्षी वडील वारले. त्याच्या जेमतेम 3 वर्षे आधी स्वतःची एका मागोमाग 2 घरं त्यांनी घेतली. नेहमी म्हणायचे की रिटायर झालो की एक मोठी वैन विकत घेणार...सर्व लेकी जावई नातवंड यांना घेऊन भारतभर फिरणार आहे. माझं मोठं कुटुंब आहे.. पण रिटायर व्हायच्या 2 वर्ष आधी नवीन वर्षाची पार्टी करायची म्हणून दारू प्यायल्यांच निमित्त झालं.. त्यावेळी त्यांना काविळ झालेली होती पण अंगावर काढलं... एका रात्री नाईटला कामावर गेले तेच पहाटे लोक घरी सोडून गेले. सतत उल्ट्या होत होत्या. 4 दिवस ICUमध्ये काढून 5 व्या रात्री ऐन संक्रांतीच्या रात्री 2 अटैक एकत्र आले आणि वारले. मी त्या वेळी फ़क्त 25 वर्षांची होते.. भाऊ 20 वर्षाचा... सर्वात मोठी बहिण 33-34 ची असेल. आयुष्यभर वडिलांना कुठे म्हणजे कुठेच फिरायला गेलेले मी पाहिलं नव्हतं..जेमतेम 4 पँट 4 शर्ट इतकेच कपड़े. चप्पल तूटल्याशिवाय नवी चप्पल घेणार नाही. एक गोष्ट मात्र होती की कपड़े स्वच्छ घुतलेले आणि इस्त्री केलेलेच हवे असायचे... आणि वाचायला हवं असायचं. पेपरचा शब्द नी शब्द वाचून काढायचे. मरताना बरीच प्रॉपर्टी सोडून गेले. पण विमान प्रवास दूर.. कधी AC 3 tier ने प्रवास नाही केला. आयुष्यभर फ़क्त बैलासारखा घाणा ओढला. आज खूप वाईट वाटतं की मनासारखं जगायला पैसा नव्हता असं नव्हतं..पण वडिलांना स्वतःसाठी जगताच आलं नाही... मरणही इतकं अचानक आलं की..😢 आज एका फेसबुक फ्रेंडच्या पोस्टमुळे हे सर्व आठवलं.. आणि पुन्हा एकदा स्वतःसाठीही जगायला हवं, स्वतःची लहानमोठी स्वप्नं पूर्ण करायला हवी या निर्णयावर स्वतःच शिक्कामोर्तब केलं. #👌हृदयस्पर्शी फोटो #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #😊Feeling happy

🔥अंगात नाही बळ अन् चिमटा घेऊन पळ..😂🤣😂 सन १७६१ मध्ये अफगाण शासक अहमदशहा अब्दाली आणि मराठ्यांमध्ये पानिपतचे तिसरे युद्ध लढले गेले. मराठे प्राणपणाने लढले, पण पेशव्यांच्या हाराकिरीमुळे आणि कचखाऊ, भ्याड वृत्तीमुळे या युद्धात त्यांचा दारुण पराभव झाला. मराठ्यांची एक अख्खी पिढी पानिपतावर शहीद झाली. पेशव्यांचे काय झाले याचा इतिहासाला अजूनही पत्ता लागला नाही, पण ते पानिपतावरून पळाले आणि परांगदा झाल्याचे अनेक इतिहासकारांनी लिहिले आहे. काही इतिहास संशोधक अक्कलकोटचा ’भिऊ नकोस मी पाठीमागे आहे’ वाला स्वामी समर्थ पेशवा सदाशिवराव भाऊ असल्याचे सांगतात. सदाशिवराव भाऊच्या नेतृत्वात पानिपतचे हे युद्ध लढले गेले होते. पेशवाईतील साडेतीन शहाण्यांपैकी ज्याला ’अर्धा शहाणा’ मानला जातो तो नाना फडणविसही या युद्धात होता. त्याला अर्धा शहाणा यासाठी म्हणतात की, तो फक्त कलम (लेखणी) चालवण्यात हुशार होता. तलवार चालवणे उसके बसकी बात नहीं थी.. थोडक्यात ’तोंडात बळ आणि हातात केळ’ अशी अवस्था..! या कलमेच्या बळावर या बहाद्दराने पुढे मराठ्यांच्याच माना चराचरा कापल्या. शूरवीर महादजी शिंदे यांना दगाबाजीने जहर पाजून मारण्यात त्याचाच वाटा होता. नाना फडणवीस अत्यंत बाईलवेडा इसम होता. पुढच्या काळात पुण्यात त्याने आपल्या या वेडापायी कहर केला होता. पुण्यातली एकही बरी दिसणारी ब्राम्हण बाई व कलावंतीण नानाच्या तडाख्यातून सुटली नव्हती म्हणतात. विजय तेंडुलकर यांनी ऐतिहासिक घटनांवर लिहिलेल्या घाशीराम कोतवाल या नाटकात नानाच्या या विशेष प्राविण्याविषयी सविस्तर वर्णन आले आहे. नानाचा हा बाईलवारसा पुढे दुसऱ्या बाजीरावाने पुण्याच्या पार्वतीएवढ्या उंचीवर नेला; तर नानाचे स्त्रियांविषयीचे हे विशेष प्राविण्य लक्षात घेऊन पानिपतच्या युद्धभूमीवर पेशव्यांनी सोबत नेलेल्या बाया- बटक्या व नाटकशाळा (रखेल्या ) यांना सांभाळण्याचे काम नानाकडे देण्यात आले होते. युद्धातल्या भयंकर पराभवाची खबर कानावर आली, तेव्हा हा नाना लुंगीवर होता म्हणे. पराभवाचे वृत्त ऐकून तो इतका घाबरला की, त्याला दिलेले बाया - बटक्यांच्या संरक्षणाचे काम सोडून तो नेसत्या लुंगीसकट महाराष्ट्राकडे पळत सुटला. लपतछपत, रडतपडत कसाबसा हा नाना फडणवीस शेवटी पुण्यात येऊन पोहचला. भटांच्या या पूर्वजांच्या शौर्याचा काय महिमा वर्णावा..! शब्द अपुरे पडतात हो..! आता येथे काहीजण प्रश्न उपस्थित करतील की, ’सगळेच भट पेशवे असे नव्हते. पहिला बाजीराव पेशवा तर शूरवीर होता. त्याने स्वतः रणमैदानात समशेर हाती घेऊन युद्ध केले आहे आणि तो जीवनात एकही युद्ध हरलेला नाही. तुम्ही त्याबद्दल का नाही बोलत?’ मित्रांनो, सन १९२०च्या दशकात रामचंद्र लाड यांनी लिहिलेल्या ’पायपोस किमतीचे पेशवे’ या पुस्तकात यासंदर्भात महत्वाची माहिती आली आहे. पहिल्या ’बाजीराव पेशव्याचा खरा बाप हा बाळाजी विश्वनाथ नसून मराठा सेनापती धनाजी जाधव असल्या’चा दावा यात करण्यात आला आहे, यावर आपली विशेष टिपणी देतांना इतिहासाचार्य मा. म. देशमुख आपल्या ’रामदास आणि पेशवाई’ या संशोधनात्मक ग्रंथात लिहितात, ’त्यामुळेच पेशवा बाजीराव हा चित्पावन ब्राह्मणांप्रमाणे घाऱ्या डोळ्याचा व गौर वर्णाचा नसून मराठ्यांप्रमाणे सावळ्या वर्णाचा आणि काळ्या डोळ्यांचा होता.’ आता इथे काही अंधभक्त कडमडतील की, ’ब्राम्हण जर पळपुटेच आहेत, तर बाजीप्रभु देशपांडे आणि मुरारबाजी देशपांडे यांच्या शौर्याबद्दल काय म्हणाल?’ तर यासंदर्भात आमचे म्हणणे असे की, बाजीप्रभु आणि मुरारबाजी हे ब्राम्हण नसून सीकेपी अर्थात चांद्रसेनीय कायस्थ प्रभू संक्षेपात कायस्थ आहेत. ब्राम्हणधर्मानुसार कायस्थ कोणत्या वर्णात येतात ते पहा. व्यास आपल्या स्मृतीग्रंथात म्हणतात, ▪️ ’वर्धकी नापितो गोप आशापः कुम्भकारकः । वाणिक् किरात कायस्थ मालाकार कुटुम्बिनः ॥ चर्मकारो भटो भिल्लो रजकः पुष्करो नटः । एतेऽन्त्यजाः समाख्याता ये चान्ये च ग्वाशनाः ॥ एषा सम्भाषणात्स्नानं दर्शनादर्कवीक्षणम् ॥’ (अर्थ: सुतार, नापित, गवळी, कुंभार, व्यापारी, किरात (वनवासी/शिकारी), कायस्थ, माळी, घरगुती सेवक, चर्मकार, भट (निम्न दर्जाचा सैनिक किंवा भाट/चारण), भिल्ल, धोबी, पुष्कर, नट (अभिनेता) हे सर्व अंत्यज (बाह्यजाति / सर्वात निच / अस्पृश्य समूह) म्हणून ओळखले जातात. याशिवाय इतर जे कुत्र्याचे मांस खाणारे (श्वपच/ग्वाशन) आहेत तेही यातच मोजावे. यांच्याशी बोलणे (सम्भाषण) झाल्यास स्नान करावे आणि यांना पाहिल्यास (प्रायश्चित्त म्हणून) सूर्याचे दर्शन (अर्कवीक्षण) करावे. (व्यासस्मृती, अध्याय ०१, श्लोक १०,११, १२) ▪️ अर्थात, ब्राम्हणधर्मानुसार कायस्थ हे अस्पृश्य मानल्या जात होते. काही ब्राम्हणग्रंथ त्यांना शूद्र संबोधतात. कायस्थांचे वर्णजाती व्यवस्थेत काळानुसार हळूहळू उन्नयन (प्रगती) झाल्याचे दिसते. आज मात्र कायस्थांना ब्राम्हणांनी आपल्या जातीत समाविष्ट करून टाकले आहे, पण इतिहासात ब्राम्हण आणि कायस्थ एकमेकांचे कट्टर वैरी राहिलेले आहेत हे येथे उल्लेखनीय..! असो. तर पळपुट्या भटभडगुंज्यांचा हा इतिहास सविस्तर सांगण्याचे कारण हे की, माझ्या fb wall वर येऊन बरेच भट आणि भटभक्त मला मारहाण करण्याच्या वा ठार करण्याच्या धमक्या देतात. ज्यांच्या पूर्वजांचा इतिहास असा पळपुटा आहे, त्यांनी अशा धमक्या देणे किती हास्यास्पद आहे. ’अंगात नाही बळ अन् चिमटा घेऊन पळ’ अशी यांची अवस्था.. आणि हे काळ्या टोप्या घालून आणि जोरजोरात बांबू फिरवून आम्हाला मारण्याच्या गप्पा ठोकतात. चल निघ इथून..! जय भारत..! ✍🏼 बाळासाहेब गरुड (BG) ०१. Nana Fadanvis & The External Affairs Of The Maratha Empire - Y N Deodhar ०२. व्यास स्मृती ०३. पायपोस किमतीचे पेशवे - रामचंद्र लाड ०४. रामदास आणि पेशवाई - इतिहासाचार्य मा. म. देशमुख #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #🏛️राजकारण #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो

समर्थ रामदास स्वामीची बदनामी कोणी केली? रामदास हा मध्ययुगीन काळातील महान कवी होता. त्याने दासबोध नावाचा ग्रंथ लिहिला. तो प्रतिभावान कवी होता. त्याने रामदासी संप्रदायासाठी संपूर्ण आयुष्य समर्पित केले. वैवाहिक जीवनाचा त्याग करून त्याने आपल्या विचाराच्या प्रचारासाठी देशात परिभ्रमण केले. रामदासाचे पूर्ण नाव नारायण सूर्याजी ठोसर असे आहे, पण त्याच्या रामभक्तीमुळे त्याला रामदास असे म्हटले जाते. रामदासाला समर्थ रामदास स्वामी असेही म्हटले जाते. त्याचा जन्म मराठवाड्यातील जांब या गावी झाला. आपल्या संप्रदायाच्या प्रचारासाठी तो आजन्म अविवाहित राहिला. तो एक महत्वाकांशी आणि कर्तव्यकठोर कवी होता. रामदास हा कांही वारकरी संप्रदायातील नव्हता, त्यामुळे त्याला संत म्हणायचा प्रघात नाही. तर त्याचे अनुयायी त्याला ‘समर्थ रामदास स्वामी’असे म्हणतात. समर्थ रामदासाचा जन्म १६०८ चा तर मृत्यू १६८२ साली झाला. म्हणजे तो शिवकाळातील आहे, याबाबत दुमत नाही. छत्रपती शिवाजी महाराज आणि रामदास हे एकमेकांना भेटले असल्याचा ऐतिहासिक पुरावा नाही. समजा ते समकालीन असल्यामुळे एकमेकांना भेटले असे गृहीत धरले तरी (समकालीनव्यक्ती एकमेकांना भेटू शकतात) रामदास हा छत्रपती शिवाजी महाराजांचा गुरु होऊ शकत नाही. तशी आयुष्याच्या विशेषत: स्वराज्य निर्मितीच्या अंतिम टप्प्यात रामदासाची गरज भासावी अशी परिस्थिती उरली नव्हती, कारण शहाजीराजे आणि जिजाऊंनी स्वराज्यनिर्मितीची उदात्त प्रेरणा शिवाजी महाराजांच्या मनात निर्माण केली होती आणि त्यांना मावळ्यांनी मोलाची साथ दिलेली होती. शिवचरित्राची अत्यंत महत्त्वाची संदर्भसाधने जेधे शकावली, शिवभारत, राधामाधवविलासंपु, पर्णालपर्वतगृहनाख्यान, सभासदरचित शिवचरित्र इत्यादी समकालीन ऐतिहासिक ग्रंथात रामदासाचा साधा नामोल्लेखदेखील नाही. तसेच शिवचरित्राचे वस्तुनिष्ठ अभ्यासक कृष्णाजी अर्जुन केळुस्कर, सेतुमाधवराव पगडी, वा. सी. बेंद्रे, त्र्यंबक शंकर शेजवलकर आणि डॉ. जयसिंगराव पवार यांनी रामदास हा शिवाजी महाराजांचा गुरु, मार्गदर्शक, शिक्षक किंवा प्रेरणास्थान नव्हता असे सिद्ध केले आहे. समकालीन संदर्भ साधने आणि महान इतिहास संशोधकांनी रामदास हा शिवाजी महाराजांचा गुरु नव्हता हे सिद्ध केल्यानंतरदेखील रामदासी पंथ आणि कांही विशिष्ट लोकांचा रामदास हा शिवाजी महाराजांचा गुरु होता असे रेटून सांगण्याचा हट्ट का आहे? शिवाजी महाराजांच्या जागतिक कार्याचे श्रेय विशिष्ट जातीला मिळावे, यासाठी हा खोटारडा आणि केविलवाना प्रयत्न आहे. या दुराग्रहामुळेच शिवप्रेमी रामदासाला विरोध करतात. अन्यथा शिवप्रेमींचा आणि रामदासाचा व्यक्तिगत वाद नाही. रामदासाचे भक्त जेवढे रामदासाचा शिवरायांचे गुरु म्हणून दुराग्रह करतील तेवढे शिवप्रेमी त्याला विरोध करणारच. म्हणजे रामदासाची खरी बदनामी रामदासाच्या शिष्यांनी सुरू केली आहे. रामदासाला शिवरायांच्या गुरुस्थानी बसविण्यासाठी रामदासाच्या अनुयायांनी असंख्य खोट्या कथा निर्माण केल्या आहेत, की ज्या छत्रपती शिवाजी महाराजांची अश्लाघ्य भाषेत बदनामी करतात. त्याचा उल्लेख करण्यासाठी मन धजावत नाही. बर या कथा काही रामदासाने लिहिल्या नाहीत किंवा रामदाने तो शिवाजी महाराजांचा गुरु आहे, असे कधीही म्हटले नाही, याउलट रामदासाने शिवाजी महाराजांचे जे काव्यमय वर्णन केले आहे ते अतिशय सुरेख आहे, अप्रतिम आहे. पण रामदासी शिष्यांच्या दुराग्रहामुळे आणि विकृतीमुळे शिवप्रेमी रामदासाची लंगोटी काढत आहेत. रामदासी शिष्य रामदास शिवाजी महाराजांचा गुरु म्हणून जेवढा प्रचार करतील, तेवढीच तिखट प्रतिक्रिया शिवप्रेमींकडून रामदासाबद्दल येत राहील. रामदासी पंथाने रामदासाला शिवाजी महाराजांच्या गुरुस्थानी बसविल्यामुळे त्यांच्या या खोटारडेपणाला आलेल्या प्रतिक्रिया अत्यंत भयानक आहेत. रामदासाची शिवाजी महाराजांच्या पादत्राणाजवळ देखील बसायची लायकी नव्हती. रामदास हा आदिलशहाचा हेर होता, तो नीतिमान नव्हता. ज्ञानपीठ पारितोषिक प्राप्त डॉ. भालचंद्र नेमाडे यांनी तर हिंदू कादंबरीमध्ये जनाचा श्लोक लिहिला आहे की लग्नमंडपातून पळून जाणाऱ्या रामदासाला त्याची बायको पायताण दाखवून म्हणेल की “मनाची जरी नको ठेवू लाज जरी तू ,जनाची तरी ठेवी पळपुट्या नागड्या थू.” रामदासी पंथाने रचलेल्या खोटारड्यापणाच्या या जहाल प्रतिक्रिया आहेत. असा खोटारडेपणा रामदासी पंथाने केला नसता तर रामदासाबद्दल कधीही कोणीही अपशब्द वापरला नसता. ब्राह्मण- ब्राह्मणेतर वादाच्या अनेक कारणापैकी हे एक महत्वाचे कारण आहे. रामदासी पंथातील लोकच रामदासाच्या बदनामीस जबाबदार आहेत, हे स्पष्ट होते. रामदास महान प्रतिभावान कवी होता. त्याने ब्राह्मणांच्या हितासाठी महान कार्य केले, हे सांगण्यास कोणाचाही आक्षेप असण्याचे कारण नाही, पण तो शिवाजी महाराजांचा गुरु होता असा प्रचार करण्यास मात्र कायम विरोध असेल. रामदास हा महान कवी होता. तो प्रतिभासंपन्न होता. त्याने विशिष्ट वर्गाच्या हितासाठी खूप कार्य केले, त्याबद्दल कांही लोकांना त्याचा अभिमान वाटणे हे काही गैर नाही. पण त्याला शिवाजी महाराजांच्या गुरुस्थानी बसवणे हे आक्षेपार्ह आहे. रामदास हा शिवाजी महाराजांचा गुरु आहे हा भ्रम वि. का. राजवाडे यांनी आधुनिक काळात निर्माण केला याबाबत वस्तुनिष्ठ इतिहासकार त्र्यंबक शंकर शेजवलकर लिहितात की “शिवाजीच्या कार्याची आखणी मुख्यतः समर्थांनी केली, राजवाड्यासारख्या प्रतिभावान तिखट लेखकाने या मताचा पुरस्कार व प्रचार हाती घेतल्याने त्याच्या भोळ्या भाबड्या भक्तांनी तोच क्रम उगाळण्याचे काम सर्वत्र चालू ठेवले. त्यामुळे हा समज जनमानसात दृढ होऊन बसला आहे….रामदासी पंथाने काही ऐतिहासिक, राजकीय कार्य महाराष्ट्रात घडवून आणले हा प्रवाद युरोपच्या इतिहासाच्या वडाची साल हिंदुराष्ट्राच्या पिंपळाला चिकटविण्याचा अव्यापारेषू व्यापार करणाऱ्या काही इंग्रजीशिक्षित कल्पकांच्या मेंदूची विकृती आहे….हनुमानस्वामीच्या रामदास चरित्राच्या आधारावर आधुनिक ब्राह्मणांनी शिवाजीच्या गुरुत्वाचे मोठेपण स्वतःच्या जातीला चिकटविणे ही तर भ्रमिष्टपणाची पराकोटी म्हटली पाहिजे” रामदास शिवाजी महाराजांचा गुरु नसताना तसा प्रचार करण्याची सुरुवात वि. का. राजवाडे यांनी केली, तसा प्रचार करणे ही मेंदूची विकृती आणि भ्रमिष्टपणा आहे, असे शेजवलकर म्हणतात. विशेषतः शेजवलकर हे ब्राह्मण होते. शेजवलकरांचे ऐकून तरी रामदासी रामदासाचे स्तोम थांबवून रामदासाची बदनामी थांबवतील अशी आशा करूयात ! #👌हृदयस्पर्शी फोटो #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🏛️राजकारण

भाजपने एक- एक प्रादेशिक पक्ष गिळंकृत करणं किंवा संपविणं सुरूच ठेवलंय..अशा स्थितीत आपलं अस्तित्व संपवून घेणं किंवा एकनाथ शिंदे यांच्या पक्षासारखं भाजपचं मांडलिकत्व स्वीकारून जगत राहणं एवढंच प्रादेशिक पक्षांच्या हातीय... थोडा व्यावहारिक विचार केल्यानंतर एक तिसरा पर्याय मला सूचतो.. "प्रादेशिक पक्षांनी भाजपचं भक्ष्य होण्यापेक्षा कॉंग्रेस पक्षात विलीन होऊन भक्कम विरोधी पक्ष तयार करावा" असं मला वाटतं.. मला कल्पना आहे, माझी ही सूचना अनेकांना कवी कल्पना वाटेल.. "केवळ अशक्य" अशा शब्दात अनेकजण माझ्या सूचनेची टिंगल करतील.. मलाही कल्पना आहे की, हा विचार प्रत्यक्षात येणं एवढं सोपंही नाही..पण राजकारणात काहीच अशक्य नसतं याची अनेक उदाहरणं इतिहासात सापडतात.. आणीबाणीला विरोध करण्यासाठी देशातील डावे - उजवे एकत्र आले होतेच ना.. जनता सरकारातही अठरा पगड पक्ष होतेच.. जे 1977 ला होऊ शकतं ते आज का नाही? भाजप सोडून सर्वांनी एका झेंड्याखाली एकत्र यावं.. आजची गरज आहे ती.. लोकशाहीत मजबूत विरोधी पक्ष तेवढाच महत्वाचा असतो..आज देशात असा विरोधी पक्षच शिल्लक ठेवला गेला नाही.. बहुतेकांना भाजपनं संपविलं , किंवा भक्ष्य केलं.. "कॉंग्रेस मुक्त भारत" ची घोषणा करता करता "विरोधी पक्ष मुक्त" भारताच्या दिशेने भाजपची वाटचाल सुरू आहे.. किंबहुना हे लक्ष्य भाजपनं साध्य करीत आणलं आहे.. अडचण केवळ कॉंग्रेसची आहे.. कोणी कितीही नाही म्हणो, भाजपला भिती फक्त कॉंग्रेसचीच आहे.. किती राज्यात कॉंग्रेसची सत्ता आहे यापेक्षा प्रत्येक राज्यात कॉंग्रेसची पाळंमुळं खोलवर रूजलेली आहेत आणि ती उखडून फेकणं एवढं सोपं नाही हे भाजपलाही माहितीय .. त्यासाठी कॉंग्रेसला एकाकी कसे पाडता येईल याचा विचार भाजपचे चाणक्य करीत असतात.. त्यांच्या अनेक चाली त्याच दिशेनं पडत असतात.. पंडित नेहरूंवर सातत्यानं वार करून कॉंग्रेसला नव्या पिढीत बदनाम करायचे कारस्थान भाजपच्या याच कटाचा भाग असतो.. कॉंग्रेसच्या बाबतीत भाजपचं आणखी एक दुखणं असं आहे की, कॉंग्रेसचा एखादं - दुसरा नेता फोडल्यानं कॉंग्रेस पक्ष संपत नाही.. हे वास्तव गेल्या 70 वर्षात वारंवार दिसून आलंय.. प्रादेशिक पक्षाचं तसं नाही.. एक नेता फुटला तरी त्या पक्षाला घरघर लागते.. ताजं उदाहरण "आप" पक्षाचं देता येईल.. त्यामुळं एक पक्षीय लोकशाहीचं संकट टाळायचं असेल तर कॉंग्रेस मजबूत होणं ही काळाची गरज आहे.. सर्व प्रादेशिक नेत्यांनी तसा विचार करावा, इगोला रामराम करावा आणि भाजपच्या दादागिरीला, हुकूमशाहीला कॉंग्रेस मजबूत करून उत्तर द्यावं.. मला कल्पना आहे, ही पोस्ट वाचून भक्त मंडळी माझ्यावर तुटून पडेल, कॉंग्रेसचा चमचा म्हणेल, कॉंग्रेसकडून पाकिट मिळालं म्हणेल, पत्रकारांनी तटस्थ असावं असं म्हणत मला पत्रकारिता शिकविली जाईल.. चाय बिस्कूट पत्रकार म्हणत मला हिणवलं जाईल.. म्हणू द्या, कोणाला काय म्हणायचं ते म्हणू द्या मला फरक पडणार नाही.. कारण कोण काय म्हणतंय त्यापेक्षा देशाची गरज काय ते महत्वाचं आहे.. विरोधी पक्ष टिकणे, लोकशाही टिकणे, माध्यम स्वातंत्र्य, विचार स्वातंत्र्य टिकणं महत्वाचंआहे.. म्हणूनच मला वाटतं तसा विचार झाला नाही तर सारेच प्रादेशिक पक्ष संपतील..कॉंग्रेस विकलांग होईल मग अशा प्रादेशिक पक्षांना आणि त्यांच्या अहंकारी नेत्यांना काळ कधीच माफ करणार नाही.. कॉंग्रेसला मजबूत केलं नाही तर मग भाजपला हरविणं केवळ अशक्य होईल.. #🏛️राजकारण #👌हृदयस्पर्शी फोटो #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #👌प्रेरणादायी स्टेट्स

#🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #👌हृदयस्पर्शी फोटो #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🏛️राजकारण

#😜भन्नाट जोक्स🤣 #🤣मीम्स लव्हर😍 #🤪राजकीय टोलेबाजी😜 #🏛️महाराष्ट्राचे राजकारण😎 #🏛️राजकारण

#📲व्हायरल व्हिडिओ #🏛️महाराष्ट्राचे राजकारण😎 #⚡️लेटेस्ट व्हिडीओ #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🏛️राजकारण