इंग्रजांविरुद्ध लढतांना वीरमरण पत्करणारा एकमेव भारतीय राजा, भारताचा पहिला मिसाईल मॅन, इंग्रजांचा कर्दनकाळ.. शुर हुतात्मा शहीद #टिपू_सुलतान हौतात्म्य- 04 मे 1799.. "शेर की एक दिन की जिंदगी, गीदड़ की सौ साल की जिंदगी से बेहतर है"~ टिपू सुलतान #😊Feeling happy #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #🏛️राजकारण #👌हृदयस्पर्शी फोटो

राजेशाही आणि संस्थांनिक यांच्या शेवटच्या काळात संपूर्ण भारतात दोनच राजे असे होते ज्यांना खऱ्या अर्थाने लोकराजा म्हणता येईल. राजर्षी आणि सयाजीराव गायकवाड. लोकराजा दूरदृष्टी, द्रष्टेपण म्हणजे काय याच उत्तर म्हणजे राजर्षी !! आजच्या राज्यकर्त्यांना सगळी सत्ता, घटनादत्त अधिकार असताना ज्या सुधारणा करायला धाडस सहज होत नाही त्या सुधारणा शंभर वर्षांपूर्वी करणारा खराखुरा जनतेचा राजा, छत्रपती !! प्राथमिक शिक्षण मोफत आणि सक्तीचे असावे असा कायदा करणारा राजा म्हणजे शिक्षणाचे नेमके महत्व ओळ्खलेला द्रष्टा. तेही आजपासून शंभर वर्षांपूर्वी. सगळ्या मुंबई इलाख्याचे शिक्षण बजेट एकाबाजूला आणि करवीर संस्थानचे बजेट एका बाजूला. आपली प्रजा शिकून शहाणी व्हावी अस वाटणारा राज्यकर्ता लाखात नव्हे करोडो लोकांत एखादाच. मुलांसाठी बोर्डिंग ,हॉस्टेल काढणारा, आधी अस्पृश्याना वेगळ्या शाळांची तरतूद करून नंतर त्यांना शाळेची सवय गोडी लागली की वेगवेगळ्या शाळा बंद करून सगळ्याना एकत्र बसवणारा दूरदर्शी राजा. आंतरजातीय विवाह करावेत अस नुसतं सांगून गप्प न बसता आपल्याच कुटुंबात त्याच कृतिशील उदाहरण देणारा राजा, तोफा वितळून शेतीची औजार करणारा राजा, दुष्काळात लोकांसाठी अन्नछावण्या, रोजगार योजना आखून पार पाडणारा, धरण बांधून सिंचनाची व्यवस्था करणारा राजा, साथीच्या रोगात त्याकाळी आयसोलेशन सेंटर उभारून लोकांना वाचवणारा राजा, ज्याचा अभिमानाने वारसा सांगावा असा राजा. लोकराजा हे बिरुद सार्थपणे मिरवणारा एकमेव राजा !! राजर्षी शाहूंचा आज स्मृतिदिन !! राजर्षी !! टीप : सोबतचा फोटो इतिहास संशोधक इंद्रजित सावंत यांनी प्रकाशित केलेल्या राजर्षी शाहूंच्या चित्रमय चरित्राचे मुखपृष्ठ आहे. #😊Feeling happy #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #👌हृदयस्पर्शी फोटो #🏛️राजकारण #👌प्रेरणादायी स्टेट्स

तामिळनाडूतील कोलाथूर हा स्टालिन यांचा मतदारसंघ. 2011 पासून स्टालिन येथून निवडून येत. त्याआधी त्यांनी 1989 पासून निवडणूक लढवल्या आहेत.ठाऊजन्ड लाइट्स आणि चेन्नई हर्बर हे त्यांचे आधीचे मतदारसंघ.या तिन्ही मतदारसंघात त्यांचा एकदाही पराभव झालेला नव्हता. 2011 मध्ये त्यांनी चेन्नई हर्बर सोडून कोलाथुर हा मतदारसंघ निवडला. त्यावर्षी ते 2734 मतांनी, 2016 साली 37,730 मतांनी तर 2021 मध्ये ते 70,384 मतांनी विजयी झाले.थोडक्यात त्यांचा ग्राफ हा मतदारसंघ बदलल्यानंतर उंचावतच चालला होता. पण 2026 साली मात्र ते पराभूत झाले. कारण...? पुन्हा तेच SIR. स्टालिन यांच्या मतदारसंघात 2021 साली मतदार होते,2,90,653 SIR प्रक्रितेत उडवण्यात आले -सुमारे 83 हजार मतदार. परिणामी मतदारसंघात मतदार झाले 2,07,251 च्या आसपास. स्टालिन यांचा पराभव झाला,8,795 मतांनी. सेम पॅटर्न ममता बॅनर्जी यांच्या बाबत वापरण्यात आला. पण एवढं सगळं बघुन देखील विरोधी पक्ष शहाणा होत नाही,हे वास्तव आहे. #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #👌हृदयस्पर्शी फोटो #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #😊Feeling happy #🏛️राजकारण

भारतीय समाजव्यवस्थेत समतेचा पाया घालणारे आणि सामाजिक न्यायाचा ध्वज उंचावणारे राजर्षी शाहू महाराज हे केवळ एक शासक नव्हते, तर ते परिवर्तनाचे ध्येयवादी योद्धे होते. कोल्हापूर संस्थानात त्यांनी सर्वप्रथम आरक्षणाची अंमलबजावणी करून बहुजन समाजाला शिक्षण आणि नोकरीत प्रतिनिधित्वाचा हक्क दिला. ही कृती त्या काळातील क्रांतिकारी सामाजिक सुधारणा होती. अर्थात त्यावेळी देखील काही प्रवृत्तीनी या परिवर्तनाला विरोध केला होता. माणगाव परिषदेत त्यांनी डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्या अध्यक्षतेखाली त्यांना “दलितांचा नेता” म्हणून गौरविले. हा केवळ सन्मान नव्हता, तर बहुजनांच्या मुक्तीसाठी उभ्या राहणाऱ्या नेतृत्वाला दिलेली ऐतिहासिक मान्यता होती. शाहू महाराजांनी बाबासाहेबांच्या माध्यमातून परिवर्तनाच्या लढ्याला दिशा दिली. आज त्यांच्या स्मृतिदिनी, त्यांच्या समतेच्या, बंधुतेच्या आणि प्रबोधनाच्या विचारांचा वारसा पुढे नेण्याचा संकल्प करूया. अन्याय, विषमता आणि भेदभावाविरुद्ध संघर्ष करण्याची प्रेरणा त्यांच्या कार्यातून सतत मिळत राहील. राजर्षी शाहू महाराज यांना स्मृती दिनानिमित्त विनम्र अभिवादन! #शाहू_महाराज #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #👌हृदयस्पर्शी फोटो #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #😊Feeling happy #👌प्रेरणादायी स्टेट्स

सयाजी शिंदे जन्म. १३ जानेवारी १९५९ सातारा जिल्ह्यातील वेळे-कामठी या छोट्याश्या गावी. अतिशय ताकदीचा अभिनेता म्हणून सयाजी शिंदे यांची ओळख आहे. मराठी, तामिळ , मल्याळम , बॉलीवूड, तेलगू अशा अनेक भाषांतील चित्रपटामध्ये अधिराज्य गाजवणारा एक दिग्गज अभिनेता म्हणून सयाजी शिंदे यांचे नाव घेतले जाते. तामिळ भाषा अवगत नसतानाही तामिळ चित्रपटातील भूमिकेमुळे तामिळनाडूचा राज्यस्तरीय पुरस्कारही त्यांनी मिळवला होता. बहुतांश चित्रपटांत त्यांनी खलनायकी भूमिका साकारल्या आहेत. त्याशिवाय दाक्षिणात्य चित्रपटांतील त्यांच्या खलनायकी भूमिका प्रचंड गाजल्या आहेत. सातारा तालुक्यातील वेळे (कामथी) या खेड्यात सयाजी शिंदे यांचे बालपण गेले. घरात कलावंतांची कोणतीही पार्श्वभूमी नाही. साधे शेतकरी कुटुंब असलेल्या सयाजीला तेव्हा कोणी तू अभिनेता होणार आहेस असं सांगितलं असतं, तर त्यालाच काय कुणालाच पटलं नसते. पण नियतीच्या मनात वेगळंच होतं. सातारा येथेच आपले बीए, डीएड पदवीचे शिक्षण पूर्ण केले. पैशाअभावी शिक्षणाबरोबरच रात्री पाटबंधारे खात्यात वॉचमनची नोकरी स्वीकारली. साताऱ्याला महाविद्यालयीन शिक्षण सुरू असताना, अभिनव कलामंदिर आणि लोकरंगमंच या दोन नाट्य संस्थांशी त्यांचा संपर्क आला आणि मग विविध एकांकिका आणि नाटकांची सुरवात झाली. काम करणं, त्याचबरोबर चांगली नाटक पाहणं आणि त्याच्यावर चर्चा करणं हे काम सुरू झालं, त्या काळात सयाजी नाटकाने इतका झपाटलेले होते की परिस्थिती नसतानाही ते आणि त्यांचे काही मित्र पुण्याला नाट्यस्पर्धा बघायला जात असत. नाटकातील जास्तीत जास्त आपल्याला समजावे यासाठी सयाजीचा अट्टहास होता. त्यानंतर सयाजी पुण्याला आला आणि मग नवी सुरवात झाली. शिक्षणानंतर नाटकात काम करण्याची इच्छा होती त्यामुळे साहजिकच मुबईच्या दिशेने पावले निघाली. व १७ वर्षे एका को-ऑपरेटीव्ह बँकेत काम केले. बँकेत काम करताना शौक म्हणून नाटकांत काम केले. मुंबईत त्यांना झुलवा हे नाटक मिळाले. "झुलवातील तृतीयपंथीयाची भूमिका त्यांनी मनापासून केली. ही भूमिका त्यांच्या "दरमियाँ चा पाया होती. कल्पना लाजमीने है नाटक पाहूनच या चित्रपटात त्यांना ऑफर दिली होती. "दरमियाँ हा चित्रपट समांतर चित्रपटांपैकी होता. "दरमियाँ' चित्रपटानंतर सयाजी शिंदे यांनी तुंबारा' हे नाटक स्वतः केले. त्याचे काही प्रयोगही झाले. या नाटकाची खूप स्तुती झाली. सयाजी यांनी त्यानंतर "आमच्या या घरात, "शोभायात्रा आणि काही मालिका केल्या. त्यानंतर १९७८ मध्ये त्यांनी पहिल्यांदा मराठी नाटकात काम केले. त्यांचा १९९५ साली आलेला आई हा पहिला मराठी सिनेमा होता. १९९९ मध्ये आलेल्या शूल चित्रपटातून त्यांनी बॉलिवूडमध्ये प्रवेश केला. या सिनेमात त्यांनी बिहारी माफियाची भूमिका साकारली होती. या चित्रपटातील भूमिकेमुळे फिल्मफेअरचा बेस्ट व्हिलन अवॉर्डहि मिळाला. त्यानंतर सयाजी शिंदे यांना खऱ्या अर्थे नाव आणि ओळख मिळाली ती रामगोपाल वर्मा याच्या "शूल' या चित्रपटातील बच्चू यादवच्या भूमिकेमुळे. बिहारमधील हे पात्र सयाजी शिंदे यांनी इतक्या चांगल्यारीतीने वठवले, की देशभर त्यांच्या नावाची चर्चा सुरू झाली. मग त्यांच्याकडे हिंदी चित्रपट निर्मात्यांची निमंत्रणे सुरू झाली. त्यानंतर सयाजी शिंदे यांना दक्षिणेकडील चित्रपटसृष्टीतून बोलावणी येऊ लागली. तमिळनाडूमधील प्रसिद्ध कवी सुब्रमण्यम भारती यांच्या जीवनावरील चित्रपटात त्यांना भारती यांची भूमिका करायची संधी मिळाली. या एका भूमिकेने त्यांना पूर्ण तमिळनाडूत आदराचे स्थान प्राप्त झाले. आज त्यांच्या नावावर २५ हून अधिक तमिळ चित्रपट आहेत. दाक्षिणात्य चित्रपटात त्याने अनेक दिग्गज कलाकारांसोबत काम करून अभिनयाची हुकूमत गाजवली.त्यांनी जोडी नंबर १ आणि सरकार राज सारख्या अनेक बॉलिवूड सिनेमांत काम केले आहे. त्यांनी बिग ब्रदर, जॅकपॉट,देवधर गांधी, दिशा, वास्तुशास्त्र, परवाना,दानव, लाल सलाम अशे अनेक हिट सिनेमे आपल्या अभिनयाने गाजवले. ‘गोष्ट छोटी डोंगराएवढी ‘ या चित्रपटाची निर्मिती आणि ‘ डँबीस ‘ या चित्रपटाची सहनिर्मिती केली. सयाजी शिंदे यांनी कधीच शॉर्ट फिल्ममध्ये काम केले नाही. परंतु शॉर्ट फिल्ममध्ये काम करण्याची त्यांना इच्छा आहे. यांचे कारण कमी वेळेत चांगले संदेश देण्याचा या फिल्म योग्य मार्ग आहेत. सयाजी शिंदे गेल्या तीन वर्षांपासून वृक्षारोपणाची चळवळ राबवत आहेत. संपूर्ण महाराष्ट्राला हिरवं बनवण्याचा संकल्पही त्यांनी हाती घेतला. सातारा जिल्ह्यातील अनेक दुष्काळी गावांमध्ये वृक्षारोपणाची कामे हाती घेतली आहेत. #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😊Feeling happy

"ढवळी गाय" मी खुप लहान होतो. कदाचित पहिलीत असेल. त्यावेळी आमच्या वडिलांनी निघोज, ता, पारनेर येथुन एक जातीवंत खिलार कालवड आणली होती. कालवड खुपच लहान असल्यामुळे तिने आमच्या घरी येण्यासाठी खुपच आढेवेढे घेतले. ती टेम्पोमध्ये चढेनाशी झाल्यानंतर तिला पायीच आणण्याचा निर्णय वडिलांनी घेतला. मजल - दरमजल करत वडिलांनी कालवडीसह गाव गाठला. कालवड म्हणजे लहान वासरुच होतं ते. आईपासुन तोडुन जशी अवस्था लेकराची होते तशीच त्या वासराची झाली होती. तीला आणलं त्यावेळी गाव दुष्काळाने होरपळत होता. पाण्याचं मोठं दुर्भिक्ष होतं आणि अशा अवस्थेत जनावरांच्या चार्याचा प्रश्न आ वासुन उभा ठाकला होता. कालवड खुपच सुंदर, राजबिंडी होती. गोलाकार बोलके डोळे न बोलताही खुप काही बोलुन जायचे. अत्यंत पांढरी शुभ्र होती ती. मोठी झाल्यावर आपल्या पोरांना दुध देईल या सोज्वळ हेतुने वडिलांनी तिला आणली. पण तिची खाण्याची मोठी तारांबळ उडाली. दुष्काळात पोळणार्या गावात सिंचनाची व्यवस्था नव्हती. त्यात आमची वावरं जिरायती होती. त्यावेळी कुसळं सोडुन वावरात काही पिकत नसायचं. लांडगे, चिबुकाटे, कोंबडा, केना, हरळ अशी नाना तर्हेची गवतं वावरात डौलाने माना डोलवायची. मठ, हुलगा सोडुन काही पिकत नव्हतं. मग त्या कालवडीला खायला आम्ही त्या गवतात नेऊन बांधायचो. आबाळ- गबाळ खायची सवय लागल्याने ती चांगलीच तगडी व्हायला लागली. दिवसागणिक ती मोठी व्हायला लागली होती. ती पुर्ण पांढरी शुभ्र असल्यामुळे तिचं नामकरण आम्ही 'ढवळी' असं केलं होतं. आम्ही सर्व जण तिला 'ढवळी गायी' म्हणायचो. अन 'ढवळी' म्हणल्याशिवाय आता ती पण ऐकत नसायची. 'अडली गाय अन् काट्या खाय' ही म्हण 'ढवळी'ला तंतोतंत लागु पडायची, कारण आणीबाणीच्या दुष्काळी प्रसंगात 'ढवळी' खरोखर बाभळीच्या, बोरीच्या काट्या खाऊन दिवस काढायची. गवताची वाणवा असली की शिसमाचा पाला, सुबाभळीचा पाला 'ढवळी' आवडीने खायची. 'ढवळी' आता लहाणपणासारखी गरीब राहीली नव्हती. तिच्याजवळ जाण्याची लहानथोरांची बिशाद होत नव्हती. ती आमच्या आई - बापाला सोडुन कोणाला हात लाऊन देत नव्हती. तिने नुसता फुत्कार टाकला तरी अनेकांची भितीने गाळण उडे. तिचा फुत्कार टाकत असताना श्वासाचा वेग ईतका असे की अनेक लहान मुलं चड्डीत मुतत असत. तिची शिंगे खुपच लांब लांब झाली होती. खिलार असल्यामुळे निरगुळीत मानेपाठीमागे डौलदार वशिंड दिसे. अख्ख्या शरीरावर काळा डाग औषधालाही नव्हता. डोळे रागिष्ट दिसत. रवंथ करताना तिचे अर्धोन्मलीन डोळ्यांसह ती एखांद्या स्थितप्रज्ञ ऋषीसारखी भासायची. ती कधी पाणी प्यायला लागली तर ईतकी भसाभस प्यायची की दोन्ही बाजुच्या ओठांमधुन लांबलचक पाण्याची धार उडायची. मी लांब उभा राहुन ती धार पाहत असायचो. जवळ गेलो तर कीतीही बलदंड व्यक्तीला दोन्ही शिंगावर घेऊन दहा फुट अंतरावर फेकण्याचा तिचा अविर्भाव असायचा. आमच्या मळ्यात सगळीकडेच आमची 'ढवळी गाई' मारकी असल्याचा बोलबाला होता. अनेक जणांनी तिचा अनुभव घेतल्यामुळे तिच्यापुढे जाण्याची कोणाची हिंमत नव्हती. खुप दिवसानंतर 'ढवळी गाई' व्यायली आणि तिने एका सुंदर कालवडीला जन्म दिला. कालवड तिच्यासारखीच पांढरी शुभ्र होती. बघणार्याने बघतच राहावे इतकी ती देखणी होती. पण आमच्यापुढे मोठा प्रश्न आ वासुन उभा राहिला होता. ढवळ्या गायीचं दुध काढायचं कसं? आमच्या बापानं एकदा बाल्हा घालुन तिचे दुध काढायचा प्रयत्न केला खरा पण तिने तो प्रयत्न एका क्षणात हाणुन पाडला. एका सेकंदात दुध काढायचं पातेलं कुठं पडलं याचंही भान राहिलं नाही. ढवळीचं दुध आमच्या बापाला नाही काढता आलं तर आम्हाला कधी येणार असा प्रश्न सहज पडला. ढवळ्या गाईने मोठी अवघड समस्या निर्माण केली होती. तिच्या वासराला मात्र ती अत्यंत प्रेमाने दुध पाजायची. आम्हाला मात्र दुध पिण्यास तिचा सक्त विरोध होता. 'ढवळी' हा शब्द तिच्या एवढा कानावर पडला होता की 'ढवळी' म्हटल्याशिवाय ती कोणाकडे ढुंकुनही बघत नसायची. मग आम्हाला एक कल्पना सुचली. ढवळीचे दुध काढण्यासाठी एक लाकडाची बंदिस्त जागा बनविण्यात आली. ढवळीला तिथुन हलता येत नसायचं. आम्ही तिचे पाय बांधायचो. तांब्याभर दुधासाठी मोठा आटापिटा करावा लागे. तेव्हा कुठे ढवळीच्या दुधाची चव चाखायला मिळाली. डोंगरावरचा चारा खाऊन पुष्ट झालेल्या ढवळीचे दुध अत्यंत चविष्ट लागे. मी ढवळीचे धारोष्ण दुध पित असे. ढवळीची कालवड आता मोठी होत चालली होती. आपल्या आईची बरोबरी करत तिही ढवळीच्या खांद्याला लागत होती. ढवळी आता पुन्हा एकदा व्यायला होती. ढवळीचे आता दुसरे वेत होते. आम्हाला वाटायचं ढवळीची काळजी घ्यावी पण तिने कधी जवळ येऊ दिलं नाही. अखेर ढवळीला प्रसववेदना सुरु झाल्या आणि रात्रीच कधीतरी ढवळी प्रसुत झाली होती. आम्ही उठलो त्यावेळेपर्यंत ढवळीचे वासरु चाटुन पुसुन अगदी स्वच्छ मोठ्या तोर्यात दिमाखदारपणे उभे होते. यावेळी ढवळीला सुंदर गोर्ह झालं होतं. दृष्ट लागावी इतके ते सुंदर होतं. यावेळी आम्ही ढवळीचे दुध न खाता संपुर्ण वासरालाच पाजत असायचो. वासरु अत्यंत ताजेतवाने आणि पुष्ट झाले होते. मोठा झाल्यानंतर शेतीसाठी कामा येईल या हेतुने त्याला सर्वांनीच खुप जीव लावला. त्यांचं बारसं घालुन नामकरण केलं 'सर्जा'. सर्जा आता मोठा होत चालला होता. त्याला शेतीची कामं शिकवणं आवश्यक होतं. सर्जा आईसारखा मारका नव्हता. तो अत्यंत प्रेमळ होता. त्याच्या मानेखाली लोबणार्या लांबलचक पोळीला आम्ही चोळायचो. तो त्याची मान बिंधास्तपणे माझ्या मांडीवर टाकुन डोळे मिटुन घ्यायचा. त्यांच्या खांद्याला, वशिंडाला हात लावायचो पण सर्जानी कधी मान हलविल्याचे आठवत नाही. सर्जा कष्टाळु निपजला होता. आमची अख्खी शेती सर्जा ठासुन करायचा. सर्जाला अनेक जोडीदार बदलत असत पण सर्जा कोणापुढे हार पत्करत नसे. नांगर चालताना सर्जाच्या तोंडातुन फेसाची तार खाली लोंबायची तेव्हा फार वाईट वाटायचं. थकला तरी काम पुर्ण करायचं हा सर्जाचा खाक्या होता. कधी दुष्काळ पडला तर सर्जा आणि ढवळीला चार्याची टंचाई जाणवायची. त्यांचे खुप हाल व्हायचे. ढवळी आणि सर्जाचे नाक हे इंद्रिय खुप तीक्ष्ण होते. आम्ही चार पाच किलोमीटरवर आलेलो असलो तरी ढवळी आणि सर्जाला समजायचं. कसं ते आता मला पण न उलगडणारं कोडं आहे. तीन चार किलोमीटरवर असताना ते मोठ्याने हंबरठा फोडायचे. मग घरच्यांना कोणीतरी आलं असल्याची चाहुल लागायची. ढवळी मारकी असली तरी तिचं आमच्यावर आटोकाट प्रेम होतं. तिच्या उतारवायात ते आम्हाला जाणवायचं. ती कित्येक वेळा मारायला धावली होती पण तिने आम्हाला मारलं नव्हतं. कुठलीही जखम अथवा ईजा तिने कधीच केली नव्हती. या गोष्टी आम्हाला तिच्या उतारवयात लक्षात आल्या होत्या. ती फक्त मारण्याचं नाटक करत असायची. आम्ही नाही दिसलो तर हंबरडे फोडायची. मोकळी सोडल्यावर खुप पळायची म्हणुन तिच्या नशिबी आयुष्यभर पायखुटी आली होती. पायखुटीचे वण तिच्या नाकावर अन पायावर स्पष्टपणे दिसायचे. तिला आमचं घर सोडुन कधी करमत नव्हतं. चरायला कुठेही गेली तरी संध्याकाळी घरच्या गोठ्यात हजर असायची. ती आमच्या परिवारातील सदस्य झाली होती. तिच्या मनसोक्त धारोष्ण दुधावर आम्ही लहानचे मोठे झाले होतो. एकदा लहाणपणी तिने माझ्या कमरेत चुकुन लाथ मारली होती तर कितीतरी वेळा तिने माझ्याकडे वळुन बघितले होते. आठ दहा दिवस ती अपराधीपणाचा भाव मनात बाळगुण होती. तिने मला मारलेली लाथ तिच्याही काळजाला लागल्याने माझ्या डोळ्यात अश्रु तरळले. २०१९ ला दुष्काळ पडला. गावोगाव चारा छावण्या सुरु झाल्या होत्या. आमच्याकडेही छावणी सुरु झाली होती. ढवळीला आपला गोठा सोडुन करमत नव्हतं पण मोठ्या जड पावलांनी तिनं छावणीकडे प्रयाण केल्याचं आजही आठवतं. तिचं वय आता १८ पुर्ण होऊन गेलेलं होतं. तिला पावलं जास्त उचलत नसायची. नाटकीपणाने मारण्यासाठी हलणारी मान आता पहिल्याईतकी वेगाने हलत नव्हती. पण डोळ्यातील अहंभाव, तेज आणि राकटभाव तोच होता. नेहमी मारण्यासाठी धावणार्या ढवळीने खुप वर्षांनी तिच्या काटेरी जिभेने माझ्या हातावर ममतेने चाटले होते. त्यावेळी मला आश्चर्याचा धक्का बसला होता. मी लहान होतो तेव्हा आमच्या घरात आलेल्या ढवळीने मी मोठा होईपर्यंतचा सुखदुखाःचा प्रवास सोबत पाहिला होता पण २०१९ च्या त्या दिवशी ती आम्हा सर्वांना सोडुन अखेरच्या प्रवासाला गेल्याचे कळले तेव्हा डोळ्यातल्या धारा लपविता आल्या नाहीत. #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😊Feeling happy

पुण्याच्या पर्वती भागामध्ये एका गरीब मजूर स्त्रीच्या मुलीवर तिच्या आईच्या वडिलांनी म्हणजे आजोबांनी अत्याचाराचा प्रयत्न केल्याची घटना जी घडली आहे त्याच्यामध्ये ती मुलगी वाचली परंतु त्या हैवानाला अटक झालेली आहे. काही महिन्यापूर्वी एका pocso केस मध्ये त्या मुलीचे कपडे काढले, तिचे स्तन दाबले, पायजमा पण काढला परंतु तिच्यावर अत्याचार करण्याच्या अगोदर आरडाओरडा झाल्यामुळे आरोपी पळून गेला त्यामुळे टेक्निकली बलात्काराचा गुन्हा झालेला नाही अशी अलाहाबाद हायकोर्टाने भूमिका घेतली होती आणि त्या पद्धतीने चार्जशीट मध्ये बदल करण्याचे खालच्या कोर्टाला आणि पोलिसांना आदेश पण दिले होते. हा थेरडा पकडला गेला आहे पण ती गरीब बिचारी नऊ वर्षाची मुलगी वाचली आहे तिच्यावर अत्याचार झाला नाही प्रयत्न झाला तर आता पोलीस नक्की काय करणार? कुठला गुन्हा नोंदवणार आणि कोर्ट काय म्हणणार? बलात्काराचा प्रयत्न करणे हा देखील बलात्काराचाच गंभीर प्रकार आहे आणि त्याच्या संदर्भात बलात्काराचेच कलम लावण्यात यावे असे सुधारणा तातडीने होणे गरजेचे आहे. काहीतरी उगं लाडात आल्यासारखे टेक्निकल चुका काढून कायद्याने माती खाणे बंद केले पाहिजे! हा थेरडा जर परत सुटला तर ती मुलगी कितपत सुरक्षित आहे आणि तरीसुद्धा लोकं म्हणतात नाही लोकशाही आहे लोकशाही मार्गाने शिक्षा होऊ द्या? कशी शिक्षा देणार? #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #😏मतलबी दुनिया

परवा सोमवार म्हणजे महादेवाचा वार होता. काल चतुर्थी म्हणजे गणपतीचा वार होता. आज वार बुधवार. मटण खायचा वार. म्हणजे खायला हरकत नाही ना ..? इचारलं पाहिजे. आज मटण वार असेल तर सर्वांनी फक्त अंडी, चिकन मटण मासे, बोंबील, सुकट हेच खायचं. आजिबात इतर पदार्थ खायचे नाहीत. कुणी इतर काही खाल्लं किंवा त्याबद्दल फेसबुकवर लिहीलं तर कमेंट बाॅक्स मध्ये कमेंट करायची. "आज वार बुधवार, मटणवार आहे. " आपली संस्कृती जपली पाहिजे." कुणी मांसाहार प्रेमी माणसानं कधी घरी अशी जबरदस्ती करून कुटुंबातील शाकाहारी माणसाला मटण खायला घातल्याचं ऐकलं आहे. ? कधी फेसबुकवर कुठल्या शाकाहारी पदार्थाबद्दल लिहील्यावर कमेंट केली आहे का आज आज रविवार आहे, आज बुधवार आहे. मटण खायचं माहित नाही का ? मांसाहार करणारी मंडळी कुणाच्या खाण्यापिण्यात नाक खुपसत नाही वा असे फुकटचे सल्ले देताना दिसत नाही. ते आपापल्या आहाराचा आनंद घेत असतात. कुणी शाकाहार केला म्हणून कुठल्याही मांसाहारी माणसाला संस्कृती बुडाल्याची भिती वाटत नाही. कारण त्यांच्या लेखी संस्कृतीच्या अशा भिकारचोट व्याख्या नसतात. काल दिवसभर जो रतीब लावला होता ना त्यातील बहुतांश मंडळी अशीच रिम्या डोक्याची होती. ज्यांच्या भावना कायम शिजायला ठेवलेल्या असतात. त्यांना फेसबुकवर लिहीलेली पोस्ट वाचली तरी गोट्या चेचल्यासारखं होतं. कुणी बळजबरीनं मांस, मटण तोंडात कोंबले तर त्यांची भावना करपुन जाईल. असो. अशांच्या नादाला लागून आपल्या आहारात बदल करायचा नसतो. खायचं प्यायचं अन निवांत रहायचं. #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #👌हृदयस्पर्शी फोटो #😊Feeling happy #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स

#😜भन्नाट जोक्स🤣 #🤣मीम्स लव्हर😍 #🤪राजकीय टोलेबाजी😜 #🏛️महाराष्ट्राचे राजकारण😎 #🏛️राजकारण

#📲व्हायरल व्हिडिओ #🏛️महाराष्ट्राचे राजकारण😎 #⚡️लेटेस्ट व्हिडीओ #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #🏛️राजकारण