माझ्या आईची फॅमिली शुद्ध शाकाहारी. पण आम्ही बहिणीही मांसाहारी आता मला ANA positive असल्याने डॉक्टरांनी फिश खायला सांगितलं आहे. पण आता ते शक्य होत नाही. कॉर्डलिव्हर ऑईलच्या गोळ्या खात आहे. अचानक शाकाहाराचा विषय का.....कारण मुंबईत मच्छी कापून विकायची नाही असं महापालिकेने कोळ्यांना सांगितलं आहे पुढचा नंबर शाकाहारी व्हा असंही भाजपा आमदार मंगलप्रभात लोढाने मुंबईचा काही भाग शाकाहारी घोषित करावा अशी मागणी केली होती मी तर म्हणते की शाकाहार हे षडयंत्र आहे... प्रोटीनचा अभ्यास केल्यास मी असं का म्हणते हे तुम्हाला कळेल. जे लोक महागडे शाकाहारी प्रोटीन विकत घेऊ शकत नाही त्यांच्या पुढल्या पिढ्या रोगी, मेंटली आणि फिजिकली कमकुवत निर्माण व्हाव्यात यासाठी हे षडयंत्र आहे असा माझा दावा आहे. कारण मला हे राजकारण अनुभवाने माहिती आहे. याबद्दल विचार करताना पूर्वी लिहिलेल्या या पोस्ट (मला राजकारण जे काही कळतं त्याला माझ्या आईच्या फॅमिलीचं सूक्ष्म निरीक्षण हे मुख्य कारण आहे.) 👇 वडील दहावी पास झाले आणि त्यांना तलाठ्याची नोकरीही मिळाली ...नोकरी करत पुढे शिक्षण घ्यायची त्यांची इच्छा होती; पण आजोबांनी 'तुला अजुन शिकवतो नोकरी सोड' अस सांगितलं... आजोबांच्या शब्दावर भरोसा ठेवत वडिलांनी आलेली नोकरी नाकारली... पण घरी आल्यावर आजोबांनी हुकुम दिला ... 'एवढी शेती आहे घरची, ती कोण बघणार, शेती कर गुमान, चालला लोकांची चाकरी करायला ' वडिलांना पुढे शिकण्याची उर्मी गप्प राहू देईना आणि अखेर वडील मुंबईला पळून आले.. तिकडे आजोबा वारले.. दोन दिवस वडील ठाण्याच्या रेल्वे प्लेटफ़ॉर्मवर झोपले.. पैसे नाही.. काम नाही... त्यामुळे खायला नाही... ठाण्याला गावच्या एका परिचिताच्या घरी गेले असताना ते लोक जेवायला बसले होते.. त्यांनी वडिलांनाही जेवायला दिलं.. ते जेवण मांसाहारी होतं... आमच्या घराण्यात मांसाहाराचे नाव घेणं सुध्दा निषिध्द होतं... पण भुकेने त्या सर्व गोष्टी मागे पडल्या...वडीलांनी समोर आलेलं शांतपणे स्विकारलं... त्या नंतर वडील मांसाहारी झाले. लग्नानंतर आईला कधी मटन बनवायला सांगितलं की ती वडिलांचा नुस्ता राग राग करी.... तिच्या माहेरी कोणाच्या नखालाही बाट लागलेला नसल्याचे ती अगदी प्रौढी मिरवत वडिलांना सुनावून तिचा विरोध प्रकट करायची... वडील सोडुन इतर कोणीही घरात मांसाहार करीत नसल्याने आम्हां मुलांना नेमकं काय करायचं हे तेंव्हा समजायचं नाही.. मग वडील आईला, आम्हाला त्यांच्या मांसाहारी होण्याची गोष्ट सांगत.... वडील सांगत "माणसाला जिवंत रहाण्यासाठी उपलब्ध आहार पोटात ढकलावाच लागतो... नाहीतर उपाशी राहिल्याने मरण.... मी जगणं पसंद केलं....." आई त्यावर मात्र नेहमीच गप्प बसे.... 1965 साली वडील मुंबई मध्ये आले.... आजही मुंबई मध्ये माझ्या परिवारास सोडून अन्य कोणीच नातेवाईक नाहीत... आजही आमचा परिवार आणि मी स्वतः शाकाहारी आहे पण मांसाहारींबद्दल माझी कधीच तक्रार नसते. गेल्या वर्षी राम पटवर्धन यांचे 'पाडस' हे अनुवादीत पुस्तक हाती आलं आणि माझा मांसाहाराबद्दलचा उरला सुरला सर्व प्रतिवादही संपला. मला मांसाहार करणारी व्यक्ति शेजारी बसून जेवल्यास् प्रॉब्लम नसतो... स्टोन एज मधले आपले पूर्वज मांसाहार करत होते म्हणून आपण आहोत ही गोष्ट मी गाठिला बांधून ठेवली आहे. 👇 खरंतर वडील रोज दारू पिणाऱ्यातले नव्हते... एखाद्या रविवारी मित्रमंडळी भेटले की त्यांच्या सोबत प्यायचे..आईकडं सगळे गळ्यात माळ घालणारे आणि हाडही न बाटलेले असे कट्टर शाकाहारी त्यामुळे वडिलांना आवडत असूनही मांसाहारी जेवण घरात फार क्वचित आणि बरीच कटकट करत बनायचं... मटन कापून धुवून दिलं आणि फ़क्त चमच्याने ते उचलायचं भांडयात लोटायचं असलं तरीही आई खूप कटकट करायची ते बनवताना. वयाच्या 46 व्या वर्षी वडिलांना मधुमेह /डायबेटीस् झाला.. 4 मुली एक मुलगा आणि सतत आजारी असलेली बायको असा 7 जणांचा परिवार सरकारी नोकरीच्या पगारात वडील सांभाळत होते. मुंबईत कोणीच नातेवाईक नाहीत की स्वतःचं घर नाही. मुंबईत जीवाभावाचे स्नेही जोडले आणि त्यांच्या मदतीने डोंबीवलीला भाडयाचं घर घेतलं होतं. गावी शेती होती पण आजोबा हयात असतानाच वाटण्या केल्यामुळे वडिलांच्या हिश्याची जमीन कोणी करायचंही नाही..जास्त करून पडून रहायची शेती.. त्यामुळे ते उत्पन्नही नव्हतं. वडील असेपर्यंत प्रचंड पैसा फ़क्त आईच्या दवाखान्यावर खर्च होत राहिला... आम्ही मुलीं होतो हुशार त्यामुळे बिना क्लासेसच्या पासही व्हायचो आणि तेंव्हा क्लासेसचं तितकं फॅडही नव्हतं. खाऊन पिऊन सुखी होतो.. पण स्वतःचं घर नव्हतं... थोड़े पैसे जमवून वडिलांनी आईच्या गावी 3 एकर शेती घेतली. शेजारची जमीन घेण्यासाठी बयाना रक्कमही दिली. त्यांना तिथे घर बांधायचं होतं. घरासाठी सर्व सामान आणून टाकलं... पण ऐन वेळी आईच्या आईने म्हणजे आजीने त्यात मोडता घातला. शेजारच्या जमीनीचा व्यवहार मामाला सांगून परस्पर आजीने आजोबांच्या नावे करून घेतला. आणि आईला घरही बांधू नको म्हणून सांगितलं. आणलेलं सामान चोरापोरांनी उचलून नेलं की काय झालं वडिलांनी विचारलंही नाही. शेतात घर बांधायचं स्वप्न पूर्ण झालंच नाही. 56व्या वर्षी वडील वारले. त्याच्या जेमतेम 3 वर्षे आधी स्वतःची एका मागोमाग 2 घरं त्यांनी घेतली. नेहमी म्हणायचे की रिटायर झालो की एक मोठी वैन विकत घेणार...सर्व लेकी जावई नातवंड यांना घेऊन भारतभर फिरणार आहे. माझं मोठं कुटुंब आहे.. पण रिटायर व्हायच्या 2 वर्ष आधी नवीन वर्षाची पार्टी करायची म्हणून दारू प्यायल्यांच निमित्त झालं.. त्यावेळी त्यांना काविळ झालेली होती पण अंगावर काढलं... एका रात्री नाईटला कामावर गेले तेच पहाटे लोक घरी सोडून गेले. सतत उल्ट्या होत होत्या. 4 दिवस ICUमध्ये काढून 5 व्या रात्री ऐन संक्रांतीच्या रात्री 2 अटैक एकत्र आले आणि वारले. मी त्या वेळी फ़क्त 25 वर्षांची होते.. भाऊ 20 वर्षाचा... सर्वात मोठी बहिण 33-34 ची असेल. आयुष्यभर वडिलांना कुठे म्हणजे कुठेच फिरायला गेलेले मी पाहिलं नव्हतं..जेमतेम 4 पँट 4 शर्ट इतकेच कपड़े. चप्पल तूटल्याशिवाय नवी चप्पल घेणार नाही. एक गोष्ट मात्र होती की कपड़े स्वच्छ घुतलेले आणि इस्त्री केलेलेच हवे असायचे... आणि वाचायला हवं असायचं. पेपरचा शब्द नी शब्द वाचून काढायचे. मरताना बरीच प्रॉपर्टी सोडून गेले. पण विमान प्रवास दूर.. कधी AC 3 tier ने प्रवास नाही केला. आयुष्यभर फ़क्त बैलासारखा घाणा ओढला. आज खूप वाईट वाटतं की मनासारखं जगायला पैसा नव्हता असं नव्हतं..पण वडिलांना स्वतःसाठी जगताच आलं नाही... मरणही इतकं अचानक आलं की..😢 आज एका फेसबुक फ्रेंडच्या पोस्टमुळे हे सर्व आठवलं.. आणि पुन्हा एकदा स्वतःसाठीही जगायला हवं, स्वतःची लहानमोठी स्वप्नं पूर्ण करायला हवी या निर्णयावर स्वतःच शिक्कामोर्तब केलं. #👌हृदयस्पर्शी फोटो #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #😊Feeling happy