നീതി... രുദ്രയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി. ആ ഇരുണ്ട അറയുടെ അറ്റത്തുനിന്നും വീണ്ടും ചങ്ങലകൾ തറയിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. വിക്കി തന്റെ ഫോൺ വെട്ടം ആ അഴികൾക്കുള്ളിലേക്ക് തിരിച്ചു. അവിടെ, മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച ഒരാൾ ഭ്രാന്തമായി തല ഭിത്തിയിലിടിക്കുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ അടങ്ങാത്ത വേദനയുടെ ആഴമായിരുന്നു. രുദ്ര: (വിറയലോടെ) "വിക്കി... നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് പോകാം. ഇത് ശരിയല്ല. ഒരാളെ ഇങ്ങനെ പീഡിപ്പിക്കുന്നത്..." വിക്കി പെട്ടെന്ന് നിന്നു. അവൻ പതുക്കെ രുദ്രയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവന്റെ മുഖത്തെ നിഗൂഢമായ ചിരി മാഞ്ഞിരുന്നു. പകരം കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം തണുപ്പായിരുന്നു. വിക്കി: "ശരിയോ? രുദ്ര, നീ നീതിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയാണോ? അന്ന് ആ കാറിനുള്ളിൽ ആ പെൺകുട്ടി പ്രാണനുവേണ്ടി കേണപ്പോൾ, ഇയാൾ ദയ കാട്ടിയിരുന്നോ? അന്ന് ആ നിലവിളി ആരും കേൾക്കാതിരിക്കാൻ ഇയാൾ പാട്ടുറക്കെ വെച്ചു... ഇന്ന് ഇയാൾ നിലവിളിക്കുമ്പോൾ അത് കേൾക്കാൻ നമ്മൾ മാത്രമേയുള്ളൂ." പ്രതികാരത്തിന്റെ തീ എത്രത്തോളം ഭീകരമാണെന്ന് രുദ്ര ആദ്യമായി തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. വിക്കി: "ശിവ വരുന്നുണ്ട്. അവന് കാണണം... താൻ തകർത്ത ഓരോ ജീവിതത്തിന്റെയും വേദന ഇയാൾ അനുഭവിക്കുന്നത് അവന് കാണണം. വാ, താഴേക്ക് പോകാം." അവർ ആ ഇരുമ്പഴികൾക്ക് മുന്നിലെത്തി. പെട്ടെന്ന് ആ തടവുകാരൻ അഴികളിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു. അയാളുടെ നഖങ്ങൾ തുരുമ്പിച്ച അഴികളിൽ തട്ടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. അയാൾ ദയനീയമായി രുദ്രയെ നോക്കി കൈകൾ നീട്ടി. തടവുകാരൻ: "കൊന്നു തരുമോ... എന്നെ ഒന്ന് കൊന്നു തരുമോ? .. എനിക്ക് മരിക്കണം..." വിക്കി അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ തുപ്പി. എന്നിട്ട് രുദ്രയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നു. പടികൾ ഇറങ്ങുന്തോറും തണുപ്പ് കൂടി വന്നു. താഴെ മറ്റൊരു വാതിൽ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് തുറന്നപ്പോൾ, ഇരുട്ട് മാത്രം നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ ഹാൾ ആയിരുന്നു അത്. ഹാളിന്റെ നടുവിൽ, ഒരു മങ്ങിയ പ്രകാശത്തിൽ ശിവ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വിക്കി അവനെ നോക്കി തലയാട്ടി. പെട്ടെന്ന്, ആ ഹാളിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ നിന്ന് ഒരു നേർത്ത പാദസര കിലുക്കം കേട്ടു. ആരും കാണാതെ, ശിവയ്ക്ക് മാത്രം ദൃശ്യമായ ഒരു വെളുത്ത നിഴൽ രൂപം പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു വന്നു. വെളുത്ത നൈറ്റി ധരിച്ച ഒരു പെൺകുട്ടി. അവളുടെ മുഖം മങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും, കണ്ണുകളിൽ പ്രതികാരത്തിന്റെ തീവ്രത ജ്വലിച്ചു നിന്നു. അതവന്റെ സഹോദരിയായിരുന്നു! നീതി നിയമത്തിന് മുന്നിൽ തകർന്നുപോയപ്പോൾ, അവളുടെ ആത്മാവ് പക വീട്ടാൻ തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. രുദ്ര ആകെ പരിഭ്രമിച്ചുപോയിരുന്നു. അവന്റെ കാഴ്ചയിൽ ശിവ തനിച്ചാണ് നിൽക്കുന്നത്. പക്ഷേ, ശിവയുടെ കണ്ണുകൾ ആ നിഴൽരൂപത്തെ പിന്തുടർന്നു. ആത്മാവായ സഹോദരി, നേർത്ത ചിരിയോടെ ആ തടവുകാരന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. ഹാളിനുള്ളിലെ മങ്ങിയ പ്രകാശം പെട്ടെന്ന് കെട്ടു. സർവ്വത്ര ഇരുട്ടിലായി. പിന്നെ കേട്ടത് ആ തടവുകാരന്റെ അസഹ്യമായ നിലവിളിയായിരുന്നു! തൊലികൾ ഉരിഞ്ഞെടുക്കുന്നതുപോലെ, എല്ലുകൾ നുറുങ്ങുന്നതുപോലെ ഒരു ഭീകരമായ ശബ്ദം! വിക്കി പോലും ഒന്ന് പിടഞ്ഞുപോയി. ഇരുട്ടിൽ, ചങ്ങലകൾ തറയിൽ ആഞ്ഞു പതിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം ബാക്കിയായി. ശിവയുടെ മുഖത്ത് ഒരു തരം ഭ്രാന്തമായ സംതൃപ്തി പടർന്നു. പ്രതികാരം പൂർത്തിയായിരിക്കുന്നു. അവന്റെ സഹോദരിയുടെ ആത്മാവ് ഇപ്പോൾ ആ ഭ ഇരുട്ടിൽ ഒരു പുതിയ അധ്യായം കുറിക്കുകയായിരുന്നു—കണ്ടവർക്ക് പോലും വിവരിക്കാൻ കഴിയാത്ത വേദനയുടെ അധ്യായം. #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ