പാർട്ട്‌. 3... ​കോൺസ്റ്റബിൾ പോയ വഴിയേ തിരിഞ്ഞ് അവൾ ക്രോധത്തോടെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: "ഹലോ! എന്താ ഇത് വേളരിക്കപ്പട്ടണമോ? എൻ്റെ പരാതിക്ക് ഇവിടെ ഒരു വിലയുമില്ലേ?" ​ദേഷ്യത്തിൽ അവൾ തിരിഞ്ഞതും, തൊട്ടുമുന്നിൽ രുദ്രൻ. അവനെ പെട്ടെന്ന് കണ്ടതിൻ്റെ ഞെട്ടൽ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം, അവൻ അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈ ചേർത്ത് അവളെ നെഞ്ചിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. ​"എന്താണ് മേഡം, ഇവിടെ വന്നൊരു സീൻ...? ?" ​അവൾ പെട്ടെന്ന് അവനെ തള്ളി മാറ്റി, അവളുടെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യത്താലും സങ്കടത്താലും നിറഞ്ഞിരുന്നു. ​"വിളിച്ചാൽ ഫോൺ എടുക്കില്ല! മെസ്സേജിന് മറുപടിയില്ല! ഒഴിവാക്കാൻ നോക്കുകയാണോ രുദ്?" ​ദേഷ്യവും സങ്കടവും കൂടിക്കലർന്ന് അവൾ പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അവൻ വീണ്ടും അവളോട് ചേർന്നുനിന്ന്, അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് കൈ ചേർത്തു. ​"അച്ചു, നീ എന്തൊക്കെയാ പറയുന്നത്? എൻ്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ..." അവൻ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയതും അവൾ അവൻ്റെ കൈ തട്ടി മാറ്റി. ​"നിർത്ത് രുദ്! എനിക്കറിയാത്തതൊന്നുമല്ല നിൻ്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ. അതൊന്നും പറഞ്ഞ് നീ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ നോക്കേണ്ട. ഇനിയും നീ അച്ഛനെ കാണാൻ വന്നില്ലെങ്കിൽ, അച്ഛൻ പറഞ്ഞ ആലോചനയ്ക്ക് എനിക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വരും!" അവളുടെ വാക്കുകൾ പാറപോലെ ഉറച്ചതായിരുന്നു. "ഇത് ഞാൻ എപ്പോഴും പറയുന്നത് പോലെയല്ല രുദ്. നിനക്ക് എന്നോട് ഇഷ്‌ടമുണ്ടെങ്കിൽ, ഈ വരുന്ന ഞായറാഴ്ച  നീ അച്ഛനെ വന്ന് കണ്ടേ പറ്റൂ!" ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ അത്രയും പറഞ്ഞ് നിർത്തി, അവൾ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ബാഗെടുത്ത് തിരിഞ്ഞുനടന്നു. ​"അച്ചു...!" ദയനീയമായി അവൻ അവളെ വിളിച്ചു. ​ആ വിളി കേട്ടതും, അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞോടി അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ​"എനിക്ക് നീയില്ലാതെ പറ്റില്ല രുദ്. ഇനിയെങ്കിലും ഞാൻ പറയുന്നത് നീ അനുസരിക്കൂ. അച്ഛനോട് വന്ന് സംസാരിക്ക്. ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ അശ്വതി... നിൻ്റെ അച്ചു ആയിരിക്കില്ല... മറ്റാരുടേയോ..." അവൾ പറഞ്ഞു മുഴുമിപ്പിക്കും മുമ്പേ, അവൻ അവളുടെ വായ പൊത്തി. ​"അങ്ങനെ മറ്റാർക്കും വേണ്ടി വിട്ടുകൊടുക്കാൻ അല്ല ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചത്, അച്ചു. ഞാൻ വന്ന് സംസാരിക്കാം നിൻ്റെ അച്ഛനോട്!" അവളുടെ മുഖം അവൻ്റെ കഴുത്തിടുക്കിൽ ഒതുക്കി അവൻ ആഴത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​അവൻ്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവളുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി. അവൻ്റെ കൈയ്യിൽ കൈചേർത്ത്, അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൾ ചോദിച്ചു, "സത്യം?" ​"സത്യം. നീയിപ്പോൾ ചെല്ല്. നമുക്ക് എല്ലാം ശരിയാക്കാം." ​അവൻ്റെ ഉറപ്പിൽ അവളിൽ വലിയ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. പ്രതീക്ഷയോടെ അവൾ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നിറങ്ങി നടന്നു. ​അകത്തെ അഗ്നിപർവ്വതം ​അവൾ പോയതും രുദ്രൻ തളർന്ന് കസേരയിലിരുന്നു. അവൻ മുടിയിൽ കൈകൾ കോർത്ത് വലിച്ചു. ​"എൻ്റെ ദേച്ചുവിൻ്റെ ഈ അവസ്ഥയിൽ... ഞാൻ എങ്ങനെ ഇപ്പോൾ... പക്ഷെ അച്ചുവിനെ മറക്കാനോ പിരിയാനോ എനിക്ക് ആവില്ല..." ചിന്തകളുടെ ഒരു വേലിയേറ്റം തന്നെ അവൻ്റെ മനസ്സിൽ ഉടലെടുത്തു, ഓരോ തിരയും അവനെ വലിച്ചുമുറുക്കി. ​ ​"ടാ രുദ്, മതി! ഇനിയും കുടിച്ചാൽ നീ വടിയാകും." ​ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് വീണ്ടും മദ്യം ഒഴിക്കുന്ന രുദ്രനെ നോക്കി സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു. രുദ്രൻ്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്താണ് സിദ്ധാർത്ഥ്. ചെറുപ്പം മുതലേ നിഴൽ പോലെ അവൻ്റെ കൂടെയുള്ളവൻ. ഇപ്പോൾ അവൻ ഒരു അഡ്വക്കേറ്റായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ​സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമാക്കാതെ വീണ്ടും കുടിക്കുന്ന രുദ്രനെ അവൻ ശാസനയോടെ വിളിച്ചു: "രുദ്...!" ​"സിദ്ധു, നീ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. അവൻ നിർത്താൻ പോകുന്നില്ല." സിദ്ധിൻ്റെ അരികിലിരുന്ന വിനയ് പറഞ്ഞു. വിനയ് ഇവരുടെ കൂടെക്കൂടിയിട്ട് മൂന്നുവർഷമായി. നല്ല ആത്മബന്ധമാണുള്ളത്. വിനയ് ഒരു അനാഥനാണ്, രുദ്രൻ്റെകൂടെ പോലീസ് ഓഫീസറായും വർക്ക് ചെയ്യുന്നു. ​"ടാ, നിങ്ങൾ എന്ത് പറഞ്ഞാലും ഞാൻ ഇന്ന് ബോധം പോകുന്നത് വരെ കുടിക്കും." രുദ്രൻ്റെ ശബ്ദം ഇടറി. "നീലമംഗലം തറവാട്ടിലെ സന്തോഷങ്ങൾ അവസാനിച്ചിട്ട് ഇന്നേക്ക് ഒരു വർഷം!" ​അവൻ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. ​"ദേവ്... എൻ്റെ ദേച്ചുവിൻ്റെ പ്രാണൻ. ഒരു അനാഥനായ അവനെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് ദേച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ ബന്ധുക്കളെല്ലാം എതിർത്തു. എന്നാൽ അശോക് വർമ്മ എന്ന എൻ്റെ അച്ഛനും ഡോക്ടർ പാർവ്വതി എന്ന അമ്മയും അവളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് സമ്മതിച്ചു. അവർക്ക് എന്നും നമ്മുടെ ഇഷ്ടമാണ് വലുത്. അവരോട് ഒരുപാട് ബഹുമാനം തോന്നിയ നിമിഷമായിരുന്നു അത്." ​"ദേവ് എനിക്ക് കൂടപ്പിറപ്പായും, അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും മകനായും, ദേച്ചുവിന് പ്രാണനായും നമ്മുടെ കുടുംബത്തിലേക്ക് വന്നു. സന്തോഷം നിറഞ്ഞ നാളുകളായിരുന്നു പിന്നീട്. അതിന് മാറ്റ് കൂട്ടാൻ ദേച്ചുവിന് മകൾ പിറന്നു—ആരവി (ആരു). നമ്മുടെ ആരു. സന്തോഷങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയ നിമിഷങ്ങൾ! അതിനിടയിലാണ് അശ്വതി, എൻ്റെ അച്ചുവിനെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. 'ലവ് അറ്റ് ഫസ്റ്റ് സൈറ്റ്' എന്നൊക്കെ പറയില്ലേ, അത് പോലെ. ഒരുപാട് നാൾ അവളുടെ പിറകെ നടന്ന്, അവസാനം അവൾ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ലോകം കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുക്കിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. പിന്നാലെ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ച ഐ. പി. എസ്. പദവിയും ഞാൻ സ്വന്തമാക്കി!" ​"എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളും അസ്തമിക്കാനായി, രംഗബോധമില്ലാത്ത കോമാളിയെപ്പോലെ ദേവിൻ്റെ മരണം ഞങ്ങളെ തേടി എത്തി. അവൻ്റെ മരണം അറിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാരും പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. എന്നാൽ എൻ്റെ ദേച്ചു മാത്രം അന്ന് കരഞ്ഞില്ല. ഇപ്പോഴും... എപ്പോഴും ഒരു മരവിച്ച അവസ്ഥ. ഒരു മുറിയിൽ ചുവരുകൾ നോക്കി ഒരേ ഇരുത്തമാണ്. മോളുടെ കളിയും ചിരിയും അവളുടെ അവസ്ഥയിൽ മാറ്റമുണ്ടാക്കും എന്ന് കരുതി... എവിടെ, ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. അവളുടെ അവസ്ഥയിൽ അച്ഛനും അമ്മയും നീറുകയാണ്. അവളൊന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ... എന്നെ പണ്ടത്തെപ്പോലെ 'ഏട്ടാ' എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ... വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചു പോകാറുണ്ട് പലപ്പോഴും." ​രുദ്രൻ കുഴഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു തീർന്നതും അവൻ്റെ ബോധം മറഞ്ഞു. ​രുദ്രൻ ദക്ഷിണയെ (ദേച്ചുവിനെ)ക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിൻ്റെ കണ്ണുകൾ നനവ് പടരുന്നത് വിനയ് ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ സിദ്ധാർത്ഥിനെ തോളിൽ തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. രണ്ടാളും ചേർന്ന് രുദ്രനെ താങ്ങി ബെഡിൽ കിടത്തി. വിനയ് സിദ്ധാർത്ഥിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങി. ​ ​"രക്ഷിക്കണേ..." എന്ന് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കേണപേക്ഷിച്ച് കുഞ്ഞു മാലാഖ രുദ്രനെ നോക്കി. അവൻ ആ കുഞ്ഞു മാലാഖയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. വെള്ളാരം കണ്ണുകളുള്ള ആ കുഞ്ഞു മാലാഖ അവനു നേരെ കൈകൾ നീട്ടി. അവൻ ആ കൈകൾ പിടിക്കാൻ നോക്കിയതും... പെട്ടെന്ന് ഒരു വാഹനം വന്ന് ആ കുഞ്ഞു മാലാഖയെ റാഞ്ചി എടുത്തു... #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ