ഭാഗം 9 പുലർച്ചെ പെയ്ത മഴയിൽ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന മണ്ണിൽ നിന്നും ഉയർന്ന മണവും പേറി ഉണ്ണിമായയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും കോവിലകത്തിന്റെ പടിപ്പുര കടന്നു. മഞ്ഞുമൂടിയ ആ പുലർകാലത്ത് കോവിലകം ഒരു നിഗൂഢത പോലെ തോന്നി..... വിഷ്ണുവിന്റെ കൂട്ടുകാർ വരുന്നത് പ്രമാണിച്ച് മുറ്റത്തെ മണൽ വിരിച്ച ഭാഗമെല്ലാം അടിച്ചുവാരി വൃത്തിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഉമ്മറത്ത് വലിയ തമ്പ്രാൻ ശിവശങ്കരൻ പത്രം വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തെ കാണുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളൊന്നു പിടച്ചു.... അടുക്കളയിൽ നാണിയമ്മയുടെ വക ഉച്ചത്തിലുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. "ലക്ഷ്മീ... നീ വേഗം ആ പച്ചക്കറികളൊക്കെ ഒന്ന് അരിയൂ. ഉണ്ണിമായേ നീ ആ മുകളിലെ അതിഥി മുറികളിലൊക്കെ ഒന്ന് പൊടി തട്ടി വൃത്തിയാക്കണം. തമ്പ്രാന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് ഇരിക്കാനുള്ളതാണ്." നാണിയമ്മയുടെ വാക്ക് കേട്ടതും ഉണ്ണിമായയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു. മുകളിലെ മുറികൾ... അവിടെയാണല്ലോ വിഷ്ണുവിന്റെ സാമ്രാജ്യം. അമ്മയെ ഒന്ന് ദയനീയമായി നോക്കിയെങ്കിലും ലക്ഷ്മി പണികളിൽ മുഴുകിയിരുന്നു.... ഗത്യന്തരമില്ലാതെ അവൾ ഒരു തുണിയും ബക്കറ്റുമായി പടികൾ കയറി. മുകളിലെ ഇടനാഴിയിൽ അപ്പോഴും ഇരുട്ടു പടർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ചുവരിലെ പഴയ തറവാട്ടു കാരണവന്മാരുടെ ചിത്രങ്ങൾ തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി..... ഓരോ മുറിയും വൃത്തിയാക്കി അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ മുറിക്ക് തൊട്ടടുത്തുള്ള ലൈബ്രറി ഹാളിന് അരികിലെത്തി. അവിടെ ജനാലകൾ തുറന്നിട്ടിരുന്നു. പുറത്തെ ഈറൻ കാറ്റ് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറുന്നു.... പൊടി തട്ടുന്നതിനിടയിൽ അവൾ അറിയാതെ വിഷ്ണുവിന്റെ മുറിയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി. വാതിൽ പാതി തുറന്നു കിടക്കുന്നു. അവിടെ ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ടു. എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിഴൽ അവളുടെ മേൽ പതിഞ്ഞു.... "നീ വന്നോ?" ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദം കേട്ടതും ഉണ്ണിമായയുടെ കയ്യിലിരുന്ന തുണി താഴെ വീണു. അവൾ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി.... വിഷ്ണു അവൻ കുളി കഴിഞ്ഞ് ഈറൻ മുടിയുമായി ഒരു കറുത്ത മുണ്ട് മാത്രം ഉടുത്ത് നിൽക്കുകയാണ്. അവന്റെ നെഞ്ചിലെ വെള്ളത്തുള്ളികൾ വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്.... "തമ്പ്രാൻ... ഞാൻ... മുറി വൃത്തിയാക്കാൻ..." അവൾ തല താഴ്ത്തി വിറച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.... വിഷ്ണു പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. ഓരോ ചുവടും ഉണ്ണിമായയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂട്ടി. അവൻ അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത് വന്നു നിന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ചന്ദനത്തിരിയുടെയും സോപ്പിന്റെയും മണം അവളെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.... "നിനക്ക് എന്നെ നോക്കാൻ പേടിയാണോ ഉണ്ണിമായേ?" വിഷ്ണു അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ചു മുഖം പതുക്കെ ഉയർത്തി... അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിലെ ഭയം കണ്ടപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം അല്പം മൃദുവായി... "എന്തിനാ നീ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്? ഞാൻ നിന്നെ ഉപദ്രവിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?" "അതല്ല തമ്പ്രാൻ... വിനയൻ സാർ... സാർ വീട്ടിൽ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞു. അമ്മ അറിഞ്ഞാൽ എന്നെ കൊല്ലും. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു." അവൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി... വിനയൻ സാറിന്റെ പേര് കേട്ടതും വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം മാറി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം വന്യത പടർന്നു. അവൻ ജനാലയുടെ അരികിലേക്ക് നടന്നു. "അവൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ വരുമെന്നോ? ആ ധൈര്യം അവന് എവിടുന്ന് കിട്ടി?" "സാർ പറഞ്ഞത്... വീട്ടുകാരെ കൂട്ടി വരാമെന്നാണ്. തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇത് അറിയരുത്... എന്നെ സഹായിക്കണം." അവൾ അവന്റെ കാല്ക്കൽ വീഴുമെന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. വിഷ്ണു പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു വന്ന് അവളുടെ തോളുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. "നോക്ക് ഉണ്ണിമായേ... നീ എന്റെയാണ്. ഈ കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ വരുംകാല തമ്പുരാട്ടി നീയാണ്. അത് തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞ കാര്യമാണ്. ആ വിനയൻ നിന്റെ പടിപ്പുര കടക്കില്ല. അത് ഞാൻ ഉറപ്പു തരുന്നു." "പക്ഷേ തമ്പ്രാൻ... ഞാൻ ഒരു പണിക്കാരത്തിയുടെ മകളാണ്. രേവതി തമ്പുരാട്ടിയും റുക്മിണി അമ്മയും..." "അവരൊന്നും എന്നെ തടയാൻ പോകുന്നില്ല. നീ പോയി നിന്റെ പണി ചെയ്തോ. പക്ഷേ ഒന്ന് ഓർത്തോ നിന്റെ മനസ്സിൽ പോലും ആ വിനയന്റെ നിഴൽ വീഴരുത്. വീണാൽ... വിഷ്ണുദേവ് ആരാണെന്ന് നീ അറിയും." വിഷ്ണുവിന്റെ സ്വരം താഴ്ന്നതായിരുന്നുവെങ്കിലും അതിലൊരു ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു... ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ബക്കറ്റും തുണിയുമെടുത്ത് താഴേക്ക് ഓടി. പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു..   'നീ എന്റെയാണ്'. അത് പ്രണയമാണോ അതോ തടവറയാണോ എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. താഴെ എത്തിയപ്പോൾ രേവതി ഉമ്മറത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ തീക്ഷ്ണമായ നോട്ടം ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്ത് തറച്ചു.... "എന്താടി... മുകളിൽ തമ്പ്രാന്റെ കൂടെ എന്ത് ആലോചനയിലായിരുന്നു?" രേവതിയുടെ പരിഹാസം കലർന്ന ചോദ്യം കേട്ട് ഉണ്ണിമായ മറുപടി പറയാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് ഒളിച്ചു... ആ ദിവസം കോവിലകത്ത് ഒരു വലിയ യുദ്ധത്തിന്റെ പുകയടങ്ങാത്ത കനലുകൾ ബാക്കിയാവുകയായിരുന്നു. വിഷ്ണു തന്റെ ഫോണെടുത്ത് ആരോടോ ദേഷ്യത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നത് ദൂരെ നിന്ന് പപ്പേട്ടൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിനയൻ സാറിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വലിയൊരു കാറ്റ് വീശാൻ പോവുകയാണെന്ന് ആരും അറിഞ്ഞില്ല..... കോവിലകത്തെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നിന്നും വിഷ്ണു തന്റെ ജീപ്പെടുത്ത് പാഞ്ഞത് നേരെ ടൗണിലേക്കായിരുന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ വിനയൻ സാർ ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിൽ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഒരു കനൽ പോലെ എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കോളേജ് കവാടത്തിന് അരികിലെ തണൽമരത്തിന് താഴെ വിനയൻ സാർ തന്റെ സ്കൂട്ടർ പാർക്ക് ചെയ്ത് നിൽക്കുന്നത് വിഷ്ണു ദൂരെ നിന്നുതന്നെ കണ്ടു..... ബ്രേക്കിട്ട ജീപ്പിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട് വിനയൻ സാർ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വിഷ്ണു പുറത്തിറങ്ങി. വെള്ള മുണ്ടും കറുത്ത ഷർട്ടും ധരിച്ച വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു രൗദ്രഭാവമുണ്ടായിരുന്നു.   "വിനയൻ സാറേ... എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ചിലത് സംസാരിക്കാനുണ്ട്" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതായിരുന്നുവെങ്കിലും അതിലൊരു താക്കീതുണ്ടായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ ഒന്ന് പതറിയെങ്കിലും ആത്മവിശ്വാസം കൈവിടാതെ നിന്നു. "എന്താ വിഷ്ണു? എനിക്ക് ക്ലാസ്സിൽ പോകാൻ സമയമായി." "ക്ലാസ്സിൽ പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു കാര്യം കേട്ടോ. ഉണ്ണിമായയുടെ പടിപ്പുര കടക്കാൻ നീ ആലോചിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കേട്ടു. അത് നിന്റെ വെറും മോഹം മാത്രമായിരിക്കും. അവളെ വിട്ടേക്ക്. അവൾ എന്റെ കോവിലകത്തെ കുട്ടിയാണ്. അവളുടെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ നിനക്ക് എന്ത് അവകാശമാണുള്ളത്?" വിഷ്ണു വിനയൻ സാറിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരടി കൂടി നീങ്ങി നിന്നു. "അവകാശം സ്നേഹത്തിനാണ് വിഷ്ണു" വിനയൻ സാർ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി. "നീ അവളെ ഒരു സ്വത്തായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. കോവിലകത്തെ അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് അവളെ പേടിപ്പിക്കുകയാണ് നീ ചെയ്യുന്നത്. പക്ഷേ എനിക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമാണ്. അവളെ ഈ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ നിന്നും നിന്റെ ഈ പേടിയിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയും. ഞാൻ അവളുടെ വീട്ടിൽ പോകും, അവളുടെ അമ്മയോട് സംസാരിക്കും. അതിനെ തടയാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ല." വിഷ്ണുവിന്റെ കൈമുട്ടുകൾ മുറുകി. "നീ എന്റെ ക്ഷമ പരീക്ഷിക്കരുത് വിനയൻ. കണിമംഗലം തറവാട്ടിലെ തമ്പ്രാൻ ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞാൽ അത് അനുസരിക്കാതിരുന്നവർ ആരും ഈ നാട്ടിൽ സുഖമായി ഇരുന്നിട്ടില്ല." "നിന്റെ ഈ ഭീഷണി ഒന്നും എന്റെ അടുത്ത് നടക്കില്ല വിഷ്ണു. നീ നിന്റെ അധികാരവുമായി കോവിലകത്ത് ഇരുന്നോ. ഞാൻ ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതത്തിലേക്കാണ് പോകുന്നത്" വിനയൻ സാർ ഇത്രയും പറഞ്ഞ് തന്റെ സ്കൂട്ടർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് അവിടെ നിന്നും പോയി... വിഷ്ണു അവിടെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നുപോയി. തന്നെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടായെന്നത് അവന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പകയുടെ അഗ്നി പടർന്നു... അന്ന് വൈകുന്നേരം ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഉണ്ണിമായയും പണി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും വിഷ്ണുവിന്റെ ആലിംഗനവും വിനയൻ സാറിന്റെ വരവും ഭയമായി നിറഞ്ഞു നിന്നു. പെട്ടെന്നാണ് മുറ്റത്ത് വിനയൻ സാറിന്റെ സ്കൂട്ടർ വന്നു നിന്നത്. ഉണ്ണിമായയുടെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി... അവൾ പേടിയോടെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ഒളിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മ അമ്പരപ്പോടെ പുറത്തേക്ക് വന്നു.... "ആരാ... വിനയൻ സാറോ? എന്താ ഈ നേരത്ത്?" ലക്ഷ്മിയമ്മ പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു.. "വിഷമിക്കണ്ട ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഞാൻ ചില കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ വന്നതാണ്" സാർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.... അവർ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു. വിനയൻ സാർ തന്റെ ഉദ്ദേശം ലക്ഷ്മിയമ്മയോട് വളരെ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു. "ഉണ്ണിമായ മിടുക്കിയായ കുട്ടിയാണ്. അവൾക്ക് ഒരു സുരക്ഷിതമായ ജീവിതം വേണം. എനിക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമാണ്. എന്റെ വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും സമ്മതമാണ്. ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് സമ്മതമാണെങ്കിൽ നമുക്ക് ഈ ആലോചനയുമായി മുന്നോട്ട് പോകാം. അവളെ ഞാൻ നന്നായി നോക്കിക്കോളാം." ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കോവിലകത്തെ പണിക്കാരിയായി കഴിഞ്ഞ തനിക്ക് മകൾക്ക് ഒരു വലിയ വീട്ടിലെ മരുമകളാകാൻ അവസരം ലഭിക്കുമെന്ന് അവർ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. കോവിലകത്തെ ആധിപത്യത്തേക്കാളും ഭയത്തേക്കാളും അവർക്ക് വലുത് മകളുടെ സുരക്ഷിതത്വമായിരുന്നു... "സാർ... ഇത് സത്യമാണോ? ഞങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള പാവങ്ങളെ..." ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ സ്വരത്തിൽ സന്തോഷം വിങ്ങിനിന്നു. "സത്യമാണ് ലക്ഷ്മിയമ്മേ. നിങ്ങൾ പേടിക്കണ്ട. മറ്റാരും ഇതിൽ ഇടപെടില്ല" വിനയൻ സാർ ഉറപ്പു നൽകി... മുറിക്കുള്ളിലിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കേട്ട ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സംഘർഷമായിരുന്നു. അമ്മയുടെ മുഖത്തെ ആ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് സങ്കടം തോന്നി. മറുവശത്ത് വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ ആ ജ്വലിക്കുന്ന മുഖം അവളുടെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു. വിനയൻ സാർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മ മുറിയിലേക്ക് ഓടിവന്നു.... "മോളെ... കണ്ടോ? ദൈവം കൈവിട്ടില്ല. ആ വിനയൻ സാർ എത്ര നല്ലവനാ. നമുക്ക് ഇനി ആ കോവിലകത്തെ പേടിയിൽ കഴിയേണ്ടി വരില്ല." ലക്ഷ്മിയമ്മ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അമ്മയുടെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു. അമ്മയുടെ സന്തോഷം കാണുമ്പോൾ അവൾക്ക് സന്തോഷമുണ്ട് പക്ഷേ വിഷ്ണു... വിഷ്ണുദേവ് ഇത് അറിഞ്ഞാൽ ഈ വീട് തന്നെ ചുട്ടെരിക്കുമെന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു. കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ ആ വലിയ തണൽ ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ ഭീഷണിയായി അവളുടെ മേൽ പതിച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു.... തുടരും...... ❤️ ഹായ് എല്ലാവരും  കഥ വായിക്കുന്നതിൽ വളരെ സന്തോഷമുണ്ട് എന്നാൽ ഒരു റേറ്റിംഗ് റിവ്യൂ ഒന്ന് തരാത്തതിൽ വളരെ സങ്കടവും ഉണ്ട്  plz എന്തെകിലും ഒന്ന് എഴുതു എന്നാൽ അല്ലെ എനിക്ക് അറിയാൻ പറ്റുള്ളൂ സ്റ്റോറി ഇഷ്ട്ടം ആവുന്നുണ്ടോ എന്ന് 🥰 ✍️പ്രണയ_തൂലിക....... ❣️ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ