ദേവോദയം🧡💛 Part-59 ആ ഫോണിലേക്കും ആ പേരിലേക്കും ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം അതെ ഭാവത്തിൽ അവർ അവളെ നോക്കി.... പേടിച്ചരണ്ട പൂച്ചയെ പോലെ അവൾ അവരെ നോക്കി... അവർ ആ കാൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു സ്പീക്കർ മോഡിൽ ഇട്ട് മാളുവിലേക്ക് തന്നെ മിഴികൾ പതിപ്പിച്ച് നിന്നു..... "ഹലോ മാളു... ഞങ്ങൾ ഉടനെ ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങും.. നീ ടെൻഷൻ ആവണ്ട... ഏട്ടത്തി എന്റെ കൂടെ ഉണ്ട്.. ഞങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് എത്താം...." ദക്ഷ് പറഞ്ഞത് കേട്ട് കണ്ണുകളിൽ അതിശയം നിറച്ചു അവർ അവളെ നോക്കി... ആ ഫോൺ കാൾ ആ നിമിഷം അവർ കട്ട്‌ ചെയ്‌ത്‌..... "അവനെന്താടി ഇപ്പോ പറഞ്ഞെ...ഏഹ്... എന്താന്ന്?" അവളുടെ നേരെ ചൂടായി അവർ ചോദിച്ചു... "അത് അമ്മ.. എനിക്കു അറിയില്ല..." "നിനക്ക് അറിയില്ല എന്നോ.. അവൾ എവിടെ..? ദയ " "ചേച്ചി... റൂമിൽ..." "ദയ അവന്റെ കൂടെ ഉണ്ടെന്നല്ലേ അവൻ പറഞ്ഞെ..." അവളോട് ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ട് അവർ ദയയുടെ റൂമിലേക്ക് പാഞ്ഞു... എന്ത്‌ ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ മാളു നിന്നു.... ദയയുടെ റൂമിന്റെ ചാരി കിടന്ന വാതിൽ അവർ ദേഷ്യത്തിൽ തള്ളിയതും അത് തുറന്നു... അവർ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞു... അകത്തു എവിടെയും ദയ ഇല്ല എന്ന് കണ്ടതും അവർ അതെ ദേഷ്യത്തിൽ പുറത്തിറങ്ങി മാളുവിന്റെ അടുത്തെത്തി... "അവൾ എവിടെ? അവൾ എന്തിനാ ദക്ഷിന്റെ കൂടെ പോയത്? അതുമായി നിനക്കെന്താ ബന്ധം?" "അത് അമ്മ.... ചേ.. ചേച്ചി അവന്റെ കൂടെ ഉണ്ട്...." "അത് എന്തിനാ എന്ന ഞാൻ ചോദിച്ചത്... ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തു ഇറങ്ങി പോകരുത് എന്ന എന്റെ വാക്കിനെ ധിക്കരിക്കാൻ മാത്രം എന്ത്‌ അത്യാവശ്യമ അവൾക്ക്....?" "അമ്മ പ്ലീസ്.. ഒച്ച കുറക്ക്... അച്ഛൻ ഉണരും... അച്ഛൻ കേൾക്കും അമ്മ..." അമ്മയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചവൾ പറഞ്ഞതും അവർ ദേഷ്യത്തിൽ ആ കൈകൾ തട്ടി എറിഞ്ഞു താഴേക്കു നടന്നു... മെയിൻ ഡോർ തുറന്നു ഹാളിൽ സോഫയിൽ തന്നെ ഇരുന്നു.... മാളുവും പേടിയോടെ കൂടെ പോയി അടുത്ത് നിന്നു.... ദയയുടെ കാൾ ആ ഫോണിലേക്ക് വന്ന നിമിഷം അവർ സോഫയിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് മെയിൻ ഡോർ കടന്നു പുറത്തു ഇറങ്ങി... പിന്നാലെ മാളുവും.... അവർ ആദ്യം കാണുന്ന കാഴ്ച മതിലിന്റെ പുറത്തു ഇരുന്നു ചെവിയിൽ ഫോൺ വെച്ചു കൊണ്ട് ഇപ്പുറത്തേക്ക് ചാടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ദയ ആണ്... ആ കാഴ്ച കണ്ടതും അവരുടെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിച്ചു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "നീ വാ.. നോക്കാം..." മാളുവിന്റെ കൈയും പിടിച്ചു ദയ അകത്തേക്ക് നടന്നു... അകത്തു സോഫയിൽ ഗൗരവത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന അമ്മയെ കണ്ടതും രണ്ടാളും ചെറിയ പതർച്ചയോടെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.... അവരുടെ മുന്നിലായി നിന്നു... "അമ്മ.. ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്കാനുള്ള മനസ്സ് അമ്മ കാണിക്കണം... അമ്മ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ ഉള്ള ഒരു ആളല്ല ദേവേട്ടൻ....പാവമാ..." "അത് എന്തേലും ആവട്ടെ... അത് എനിക്കറിയേണ്ട കാര്യം അല്ല.. ഞാൻ ഒന്നേ നിന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ളു.. അവൻ വന്നു വിളിക്കുമ്പോ അല്ലാതെ നീ ഈ പടി ഇറങ്ങി പോകരുത് അവനെ കാണാൻ വേണ്ടി..." "അമ്മേ... അങ്ങനെ എന്നെ വന്നു വിളിച്ചോണ്ട് പോകാൻ പറ്റുന്ന സാഹചര്യം അല്ല ദേവേട്ടന്... ജീവന് വേണ്ടി മല്ലിട്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടക്കുവാ...." "നീ... നീയെന്താ പറഞ്ഞെ...?" "അതെ അമ്മ... സർജറി കഴിഞ്ഞു ഇന്ന് രാവിലെ... എനിക്ക്... എനിക്ക് ദേവേട്ടനെ കാണണം അടുത്ത് ഇരിക്കണം എന്നുള്ളത് എന്റെ ന്യായമായ ആവിശ്യം അല്ലെ..? ഇനി അമ്മയ്ക്ക് അത് അല്ലെന്ന് പറയാൻ കഴിയോ?" കരഞ്ഞു കൊണ്ടാണവൾ അത് ചോദിച്ചത്.... "അ..വനെന്താ പറ്റിയെ...?" ചോദിക്കുമ്പോ ആ അമ്മയുടെ സ്വരവും ഇടറിയിരുന്നു.... "അത്..." ദയ ആദ്യം മുതൽ എല്ലാം വിശദീകരിച്ചു... എല്ലാം കേട്ടിട്ട് എന്ത്‌ പറയണമെന്ന് അറിയാത്ത തരത്തിൽ ഒരു മൗനത്തിൽ അവർ ഏർപ്പെട്ടു... "നീ... നീ പൊയ്ക്കോ... അവന്റെ അടുത്തേക്ക്... ഞാൻ തടയില്ല..." അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ ആണവർ പറഞ്ഞത്... "വേണ്ട...അമ്മ മനസ്സിലെ പരിഭവം മറക്കണ്ട... എന്നെ വഴക്ക് പറഞ്ഞോ... തല്ലിക്കൊ.. അമ്മ പറയുന്ന പോലെ ഞാൻ അനുസരിച്ചോളാം.... " "ഞാൻ ഇപ്പോ പറയുന്നത് ഇതാ.. നീ നാളെ പുലർച്ചയ്ക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകണം... ദേവിന്റെ ഒപ്പം നീ ഉണ്ടാവണം..... അവന്റെ ഭാര്യ അല്ലാതെ ആര് അവനെ നോക്കാനാ ഇപ്പോ.... എനിക്ക് ഒരു പരിഭവവും ഇല്ല..." അവളുടെ തലമുടിയിൽ തഴുകി ആണവർ അത് പറഞ്ഞത്...എല്ലാം കേട്ട് ദയയ്ക്ക് മാത്രമല്ല മാളുവിനും സന്തോഷമായി..... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 നേരം വെളുത്തു... സമയം 8 മണി.... സൂര്യരശ്മികൾ മുഖത്ത് പതിച്ച നിമിഷം കണ്ണുകൾ ആയാസപ്പെട്ടു ദേവ് ചിമ്മി തുറന്നു.... ഉറക്കം പൂർണമായി അവനിൽ നിന്ന് വിട്ടു മാറിയിട്ടില്ല... കണ്ണുകൾ നേരെ പാഞ്ഞതും പതിഞ്ഞതും ഒരിടത്തു.. ഒരു നിമിഷം താൻ സ്വപ്നം കാണുകയാണോ എന്ന് അവൻ സംശയിച്ച ആ കാഴ്ചയിലേക്ക്.... മുന്നിൽ ഒരു കപ്പ്‌ ചായയുമായി അവൾ... ദയ....ബ്ലാക്ക് സാരി ആണ് വേഷം... കണ്ണ് ചെറുതായ് എഴുതി ഒരു പൊട്ട് കുത്തി... മുടി കുറച്ചെടുത്തു പുറകിലേക്ക് ചീകി ക്ലിപ്പ് ചെയ്തു...കാതിൽ ഒരു ജിമിക്കി... ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി അണിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു... എന്തൊക്കെയോ പറയാതെ പറയുന്ന പുഞ്ചിരി....! നെറ്റിയിൽ ചെറുതായി തൊട്ട ചന്ദനക്കുറി അമ്പലത്തിൽ പോയതിന്റെ അടയാളമായി കാണപ്പെട്ടു....സീമന്തരേഖ ചുവപ്പിച്ച ആ കുങ്കുമം അവനു ഉള്ളിൽ എന്തോ സന്തോഷം പകർന്നു.... ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ എന്നപോലെ അവൻ അവളെ നോക്കി കിടന്നു... "എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നെ?" അതെ പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു ചോദിച്ചു... സ്വപ്നം തന്നെ അല്ലെ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവന്റെ പുരികം വികസിച്ചു.... കണ്ണുകൾ അവളെ തന്നെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.... "ചോദിച്ച കേട്ടില്ലേ... എന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നെന്ന്.... ആദ്യം ആയാണോ എന്നെ കാണുന്നെ...?" ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ആ കപ്പ്‌ സൈഡിൽ ഉള്ള ടേബിളിന്റെ പുറത്തു വെച്ചു... "അ.. അല്ല... അത്.." "പെണ്ണുകാണാൻ വന്നപ്പോൾ പോലും നോക്കാത്ത നോട്ടം ഇപ്പൊ നോക്കാതെ എണീറ്റ്...." "ഏഹ്..." "എന്തെ.. സത്യം അല്ലെ.... അന്ന് മുതൽ ഇന്നലെ വരെയും 10 സെക്കൻഡിൽ കൂടുതൽ നോക്കാത്ത മനുഷ്യന...." "താൻ... ശ്... ശെരിക്കും...?" "എന്താ ദേവേട്ടാ...." അവന്റെ കൈയിൽ കൈ വെച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... "അത്.. സ്വപ്നം..." "സ്വപ്നം ഒന്നുമല്ല... ശെരിക്കും ഞാനാ... ദേ കണ്ടോ..." "ആാാഹ്...." അവന്റെ കയ്യിൽ ചെറുതായി നുള്ളി അവൾ പറഞ്ഞു....ഇപ്പോ അവനു വിശ്വാസം ആയി അവൾ ശരിക്കും തന്റെ മുന്നിൽ ഇപ്പൊ ഉണ്ടെന്ന്....! സന്തോഷവും സങ്കടവും എല്ലാം കൂടി കലർന്ന ഒരു ഭാവം അവനിൽ ഉണ്ടായി ആ സമയം.... "ഞ്... ഞാൻ കരുതി..." "ഞാൻ ഇനി വരില്ല എന്നോ...." "ആഹ്മ്..." അതെ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൻ തലയാട്ടി... "വരാതെ ഇരിക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റോ... വേറെ ആരോടും വഴക്ക് ഇട്ടില്ലേലും ഇയാളോട് വഴക്ക് ഇട്ടല്ലേ ഈ താലി ഞാൻ ഈ കഴുത്തിൽ ഏറ്റു വാങ്ങിയത്....? ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചിട്ടല്ലേ എന്റെ വീട്ടുകാർ സമ്മതിച്ചത്... അവർ പല തവണ ചോദിച്ചു ഇഷ്ടമാണോ ഇഷ്ടമാണോ എന്ന്... ദേവേട്ടനും പല തവണ എതിർത്തു എന്നെ... പക്ഷെ ഇന്ന് ഈ നിമിഷം എനിക്ക് ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ആരോടും മറുപടി പറയാം എന്റെ തീരുമാനം ശെരി ആയിരുന്നു എന്ന്... ഈ താലി സത്യം ഉള്ളതാണെന്ന്....!" അവൾ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാവാം ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞത്.... കേട്ട അവന്റെ കണ്ണുകളും കലങ്ങി.... "വാ... മതി ഇനി പറഞ്ഞ കരയും.. ഏട്ടൻ എണീക്ക്...." അവന്റെ തോളിൽ കൈ ചേർത്ത് അവൾ പറഞ്ഞു... "എന്തിനാ..?" "പതിയെ എണീറ്റ് ഇരിക്ക്... ചായ കുടിക്കാം.." "ചായ... ചായ കുടിക്കാവോ? ഇന്നലെ ഫുൾ കെവിനും രുദ്രയും തന്നത് നോർമൽ വാട്ടർ & സൂപ്പ് ഒക്കെയാ...." "സർജറി കഴിഞ്ഞു 24 ഹവേർസ് കഴിഞ്ഞില്ലേ... വോമിറ്റ് ഒന്നും ചെയ്തില്ലലോ?" "ഏയ്‌ ഇല്ല.." "അപ്പൊ കുഴപ്പമില്ല... വോമിറ്റ് ചെയ്തില്ല എങ്കിൽ 2nd ഡേ മുതൽ ചായ കുടിക്കാം... പക്ഷെ പാല് പറ്റൂല... പാല് ചേർന്നതും പറ്റാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ കട്ടൻ ആണ് കൊണ്ട് വന്നേ..... നാളെ മുതൽ ചിലപ്പോൾ പാല് ചേർത്ത് ചായ കുടിക്കാൻ പറ്റും..." എന്നും പറഞ്ഞു അവൾ പതിയെ അവനെ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിച്ച് ബെഡിൽ ഇരുത്തി... ഒരു പില്ലോ അവന്റെ പുറകിൽ വെച്ചു അതിലേക്ക് ചാരി ഇരുത്തി... അവൻ ഇരുന്നു എന്ന് കണ്ടതും ടേബിളിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്ന ചായ കപ്പ്‌ അവൾ കയ്യിൽ എടുത്തു അവന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു... അവനത് വാങ്ങി.. അപ്പോഴും മിഴികൾ അവളിൽ തന്നെ.... "കുടിക്ക്..." അവൾ പറഞ്ഞതും അവനൊരു സിപ് എടുത്തു... വീണ്ടും അവളെ നോക്കി... "നാളെ വൈകിട്ടോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്നാൾ രാവിലെയോ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യാമെന്ന് വിവേക് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്... എന്നിട്ട് നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോകാവേ..." അവന്റെ തലമുടിയിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചാണ് അവളത് പറഞ്ഞത്.... അവൾക്കറിയാം ആയിരുന്നു ആ ഹോസ്പിറ്റൽ മുറിയിൽ അവൻ എന്ത്‌ മാത്രം വീർപ്പുമുട്ടൽ അനുഭവിക്കുന്നു എന്ന്.... തുടരും.... 🌜❤️🌛 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്