ദേവോദയം🧡💛 Part-57 "നീ പേടിക്കണ്ട.. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് വരാം... നീ വാ..." അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വീടിന്റെ സ്റ്റെയേഴ്സ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ദയയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പും കൂടി... ശരീരത്തിൽ വിയർപ്പ് കണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു.... മാളു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ പതിയെ മെയിൻ ഡോർ തുറന്നു.. രണ്ടാളും പുറത്തിറങ്ങി.... സ്റ്റെപ് ഇറങ്ങി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ട് ഗേറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.. ഗേറ്റിനു സൈഡിൽ തന്നെ ബൈക്കിന്റെ പുറത്ത് അവരെ വെയിറ്റ് ചെയ്‌ത് ഇരിക്കുന്ന ദക്ഷിനെ അവർ കണ്ടു... ഗേറ്റ് ലോക്ക് ചെയ്തിട്ട് ആ കീ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുറിയിൽ ആയത് കൊണ്ട് മതില് ചാടേണ്ടി വരുമെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു... മാളു ടെൻഷനിൽ പുറത്തു ബൈക്കിൽ ഇരിക്കുന്ന ദക്ഷിനെ നോക്കി... അവൻ അവളെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി കാട്ടി... ദയ പതിയെ മതിലിന്റെ പുറത്ത് കയ്യെടുത്തു വെച്ചു... എത്തി വലിഞ്ഞു വലതു കാലു പൊക്കി മതിലിന്റെ പുറത്ത് കയറി... ഇപ്പൊ അവള് അപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തും കാലിട്ട് ഇരിക്കുകയാണ്... ഇടത് കാലു കൂടി അവൾ ഇപ്പുറത്തെ സൈഡിലേക്ക് ഇട്ടിട്ട് മാളുവിനെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി... "നീ പൊയ്ക്കോ.. ഡോർ അകത്തു നിന്ന് ലോക്ക് ചെയ്തേക്ക്... ഞാൻ വെളുപ്പിനെ ആകുമ്പോഴേക്കും തിരിച്ചു എത്തുല്ലോ... ഞാൻ വിളിക്കാം.. അപ്പൊ തുറന്ന മതി..." എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് വീണ്ടും തല തിരിച്ചു ദക്ഷിനെ നോക്കി... "എടാ.. ഞാൻ ചാടാൻ പോവാ... പിടിക്കണേ..." അവൾ പറഞ്ഞതു കേട്ട് അവൻ ബൈക്കിൽ നിന്ന് ചാടി ഇറങ്ങി അവളുടെ മുന്നിൽ എത്തി.. കണ്ണും പൂട്ടി അടച്ചു അവൾ ഒരൊറ്റ ചാട്ടം...അധികം നീളം ഇല്ലാത്ത മതിൽ ആയത് കൊണ്ട് അവനു പെട്ടെന്ന് പിടിച്ചു നിർത്താൻ പറ്റി... ശേഷം രണ്ടാളും ബൈക്കിൽ കയറി വേഗം ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പാഞ്ഞു.. മാളു ടെൻഷനിൽ അകത്തേക്കും....! 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തി ബൈക്ക് പാർക്ക്‌ ചെയ്തിട്ട് രണ്ടാളും അകത്തേക്ക് പോയി... ദേവിന്റെ റൂമിന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയതും കണ്ടു പുറത്തിരിക്കുന്ന നന്ദുനെയും കെവിനെയും.. രണ്ടാളും പരസ്പരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ അങ്ങനെ ഇരിക്കുകയാണ്.. അവരുടെ കാര്യത്തെ പറ്റി ഒരു ചർച്ച പിന്നീട് അവരുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായില്ല.. അതിനെ പറ്റി സംസാരിക്കണമെന്ന് കെവിന് ഉണ്ടെങ്കിലും അവൻ അതിന് തയാറായില്ല..... ദയയും ദക്ഷും അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് കൊണ്ടാവാം രണ്ടാളും ഒന്ന് ഞെട്ടിയത്... "നീയെന്താ ഇവിടെ??" ദയയെ നോക്കി ചോദിച്ചു.. "എനിക്കവിടെ ഇരിപ്പുറച്ചില്ല.. അല്ല രുദ്ര ചേട്ടൻ എവിടെ?" "അവൻ അകത്തുണ്ട്... അവനും ദേവും എന്തൊക്കെയോ സംസാരം ആണ്.. 3 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കാണുവല്ലേ.. ഒരുപാട് ഉണ്ടാവും..." കെവിൻ പറഞ്ഞു.. ദക്ഷ് അവിടെ ചെയറിൽ ഇരുന്നു.... "ഏട്ടത്തി പോയി കണ്ടിട്ട് വാ..." "എടാ.. ഞ്.. ഞാൻ പോകുന്നില്ല..അവർ രണ്ടാളും സംസാരിക്കുവല്ലെ... ഞാൻ ചെന്നാൽ ശെരി ആവൂല.. അവർക്ക് ഒത്തിരി പറയാൻ ഉണ്ടാകും... എനിക്ക് പിന്നെ ആയാലും കാണാലോ.." "ഇതിന് ആണെൽ പിന്നെ എന്തിനാ കണ്ട മതിലൊക്കെ വലിഞ്ഞു കയറി ചാടി ഇവിടെ വന്നത്?? അവിടെ അങ്ങ് നിന്നാൽ പോരാരുന്നോ??" "പോടാ.. എന്റെ അവസ്ഥ പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് മനസ്സിലാകില്ല... അവിടെ എന്ത്‌ വിശ്വസിച്ചു ഞാൻ നിൽക്കും... ഇവിടെ ആണേൽ തൊട്ടടുത്തു ഇരിക്കുന്നില്ല എങ്കിലും കയ്യെത്തും ദൂരത്തു ഉണ്ടല്ലോ എന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കാലോ...." "എന്ന ഏട്ടത്തി ഇവിടെ വന്നു ഇരി.. പോകാൻ ആവുമ്പോ പറഞ്ഞാൽ മതി.. ഞാൻ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാം...." ദക്ഷ് പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഫോൺ എടുത്തു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു...ദയ അവന്റെ അടുത്തുള്ള ചെയറിൽ വന്നിരുന്നു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "നി.. നിനക്ക്... എന്നോട്... ദേ.. ദേഷ്യം ഉണ്ടോടാ?" പതറിയ ശബ്‌ദത്തിൽ ദേവ് ചോദിച്ചു.. മുന്നിലെ ചെയറിൽ ഇരിക്കുകയാണ് രുദ്ര.. അവൻ വലതു കയ്യാലേ ദേവിന്റെ ഇടത് കൈ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്... "എന്തിന്??" "അത്.. പല്ലവി " പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കാതെ ദേവ് നിർത്തി... "പല്ലവി?" "അല്ല അവള്.. മരിക്കാൻ " "നീയാ കാരണം.. അതല്ലേ?" "ആഹ്.." "കാരണം നീ ആയിരിക്കാം.. പക്ഷെ നീ കൊന്നതും അല്ല നീ അറിഞ്ഞോണ്ടും അല്ല... ജീവിതം മതിയായി എന്ന് തോന്നിയ ഒരു പോയിന്റിൽ അവളായിട്ട് അവസാനിപ്പിച്ചതാ... അത് മനസ്സിലാക്കാൻ ഒക്കെ എനിക്ക് പറ്റും...." ദേവ് ചെറുതായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രെമിച്ചു... പക്ഷെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... "ഞാൻ ദയയോട് എല്ലാം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..അവൾക്കും ഇപ്പൊ എല്ലാം അറിയാം..." രുദ്ര പറഞ്ഞത് കേട്ട് ദേവിന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു അതിശയം കാരണം ... "അല്ല അത്..." രുദ്ര അവന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു... "എടാ... നീ സംസാരിച്ചു ബുദ്ധിമുട്ടണ്ട.. ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്കു.. ദയ.. അവളൊരു പാവ.. ഞാൻ വിചാരിച്ചതിനേക്കാളും... നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം ഓരോ വാശിയും ബഹളവും ഒക്കെ എടുക്കുമെങ്കിലും അവൾക്ക് നീ ജീവനാടാ.. പല്ലവിയുടെ കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞത് അവള് പോസിറ്റീവ് മൈന്റോടെ എടുത്തു... അവളോട് സംസാരിച്ചത് വെച്ചു എനിക്ക് തോന്നിയ ഒരു കാര്യം.. അത് ഞാൻ പറയാം... പല്ലവി നേരിട്ട് വന്നു എന്നോട് സംസാരിക്കുന്ന പോലെയാ എനിക്ക് തോന്നിയെ... അവള് ഈ ലോകത്ത് നിന്ന് പോയത് കൊണ്ട് എനിക്ക് ദൈവം പകരം തന്നൊരു പല്ലവി ആണ് ദയ..." രുദ്ര പറഞ്ഞതൊക്കെ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവ് കേട്ട് കിടന്നു... അപ്പോഴും ഉള്ളിൽ അവൾക്ക് തന്നോട് വാശി ആണെന്നും ഇനി വരില്ല എന്നുമൊക്കെ ചിന്തിച്ചു കൂട്ടി... "നീയും ദയയും ഈ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒക്കെ മറന്നു ഒരു പുതിയ ലൈഫ് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്യണം... അതാ എന്റെ ആഗ്രഹം..." രുദ്ര പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവനൊന്നു ചിരിച്ചതെ ഉള്ളു... "എനിക്ക്.. എന്ന്... പ്.. പോകാൻ പറ്റും.. വീട്ടിൽ?" "അറിയില്ലെടാ.. 2 ഡേയ്‌സിനുള്ളിൽ ആയിരിക്കും...അല്ലേൽ തന്നെ ഇത്ര ധൃതി എന്തിനാ? ഉടനെ പോയി കേസ് അന്വേഷിക്കാൻ ആണോ..? പൊന്നു മോനെ ആ വക റിസ്ക് ഒന്നും നീ മിനിമം ഒരു 2 മാസത്തേക്ക് എടുക്കണ്ട.." "അതിനല്ലടാ... ഇവിടെ... ഇവിടെ ഇങ്ങനെ... ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുന്നത് ബ്.. ഭയങ്കര... ബോറ.. ഒരേ കിടപ്പ് തന്നെ ആയത് കൊണ്ട്.. എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല.... അത്...." "സാരമില്ലടാ.. നന്നായി റസ്റ്റ്‌ എടുത്തു കഴിഞ്ഞ പഴയ പോലെ ഓടി ചാടി നടക്കാം..." "അല്ല രുദ്ര .. ആന്റി..." "അമ്മ.. അമ്മ പോയി... പല്ലവി മരിച്ചു ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള... പിന്നെ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കു ആയി... 25 വയസ്സ് മാത്രം പ്രായം ഉള്ളപ്പോൾ മുതൽ ഒറ്റപ്പെടൽ അനുഭവിച്ചു തുടങ്ങി... ആ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക്.. ചില സമയം ഭ്രാന്ത് പിടിക്കും.. അച്ഛന്റേം അമ്മെടേം പല്ലവിയുടെയും അടുത്തേക്ക് പോകാൻ തോന്നും... പല തവണ ശ്രെമിച്ചു.. പക്ഷെ പല തടസ്സങ്ങൾ.. പലപ്പോഴും ധൈര്യം ഇല്ലായ്മ.. പക്ഷെ ഇപ്പൊ ധൈര്യം ഉണ്ട് മരിക്കാൻ...പേടി ഇല്ല...1 വർഷം ആയി ഡൽഹിയിൽ ആണ്... അവിടെയ വർക്ക്‌ ചെയ്യുന്നേ...ഇങ്ങനെ പലതും അനുഭവിക്കാനും കണ്മുന്നിൽ നിന്റെ നിരപരാധിത്വം ഒന്നുകൂടി മനസ്സിൽ ആക്കാനും വേണ്ടി ആയുസ്സ് നീട്ടി കിട്ടിയത് പോലെ...തേജസിൽ നിന്ന് ദയയെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നത് മറ്റൊരു കാര്യം... ഇല്ലെങ്കിൽ ഭാവിയിൽ ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന പലതും നീയും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും..." രുദ്ര പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ അവനിൽ വേദന നിറച്ചു... രുദ്രയുടെ അമ്മയുടെ മരണം അവനു അംഗീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.... ദേവിന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറൻ അണിയുന്നത് കണ്ടാവാം രുദ്ര പെട്ടെന്ന് ചെയറിൽ നിന്ന് എണീറ്റത്... നിറഞ്ഞ വന്ന അവന്റെ കണ്ണുകളെ തടഞ്ഞു കൊണ്ട്.... "നീ ഉറങ്ങിക്കോ... ലേറ്റ് ആയി... നാളെ കാണാം..." "ഡാ...ഞാൻ.. ഓക്കെയാ..." "സംസാരിക്കണ്ടടാ.. ഞാൻ പുറത്ത് ഉണ്ടാവും... എനിക്ക്.. എനിക്ക് നിന്റെ ഈ കിടപ്പ് അധിക സമയം കണ്ട് നിൽക്കാൻ ആവില്ല.. നീ പെട്ടെന്ന് എല്ലാം ഓക്കേ ആയി പഴയ ദേവിലേക്ക് തിരിച്ചു വാ.. എത്ര നേരം വേണേലും ഞാൻ കൂടെ ഇരിക്കാം..." അത്ര മാത്രം അവൻ പറയുമ്പോൾ ദേവ് പതിയെ തലയാട്ടി... എന്നിട്ട് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.. ദേവ് ഉറങ്ങി എന്ന് ഉറപ്പ് ആക്കിയിട്ടാണ് രുദ്ര പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയത്.... അപ്പോൾ കണ്ടു നന്ദുവും കെവിനും കൂടാതെ ദക്ഷും ദയയും ഇരിക്കുന്നത്... രുദ്രയെ കണ്ടതും ഫോൺ നോക്കി ഇരുന്ന ദക്ഷ് മിഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ചെയറിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് അവന്റെ അടുത്തേക്ക് യാന്ത്രികമായി നടന്നു... "രു.. രുദ്രേട്ടാ...." രുദ്രൻ ഈറൻ അണിഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവന്റെ അടുത്ത് എത്തി... ദക്ഷിന്റെ കണ്ണുകളും കലങ്ങി... ദത്തനെയും ദേവിനെയും കെവിനെയും പോലെ തന്നെ രുദ്രയും അവനു പ്രിയപ്പെട്ട ചേട്ടൻ ആണ്... തേജസ്‌ ആയിരുന്നു എങ്കിലും പല്ലവിയുടെ മരണവും പിന്നീട് കുടുംബങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉണ്ടായ അകലവും തേജസിനോടുള്ള ദേഷ്യം അവനിൽ നിറച്ചു... അവൻ ഓടി പോയി രുദ്രയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അനിയനെ കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ അവനും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.... ബാക്കി മൂവരും ആ കാഴ്ച നോക്കി ഇരുന്നു... "എവിടെ ആയിരുന്നു ഇത്ര നാൾ... ഒന്ന് കാണാൻ വന്നില്ലാലോ മനുഷ്യ നിങ്ങള്..." നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ആണവൻ ചോദിച്ചത്.... "പറയാടാ...ഞാൻ ഡൽഹിയിൽ ആയിരുന്നു.. നീ വാ ഇരിക്കു..." അവന്റെ തോളിൽ കൈയിട്ടു രുദ്ര അവനെ ചെയറിൽ പിടിച്ചു ഇരുത്തി...പിന്നെ രണ്ടാളും പരാതി ആയി പരിഭവം ആയി... എല്ലാം നോക്കി ഇരുന്നു എന്നല്ലാതെ മറ്റുള്ളവർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല... അവർക്കറിയാം ഈ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ രുദ്ര അവർക്ക് ഓരോരുത്തർക്കും ആരായിരുന്നു എന്ന്.... തുടരും.... 🌜❤️🌛 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്