ഖൽബിലെ കിനാവ്✍️📖 PART 4 അവന്‍ അവളെ കുറച്ച് നേരം നോക്കി ഇരുന്നു....എന്നിട്ട് ചായ മെല്ലെ കുടിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "വേണ്ട എന്നല്ല ചില കാര്യങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ..അത് ഇപ്പൊ പറയാന്‍ കഴിയില്ല..." ഇത് കേട്ടപ്പോള്‍ സന ആകെ mood out ആയി.... "എനിക്ക് കുറച്ച് ട്രോമയും വിഷമങ്ങളും ഉണ്ട്… അത് ഒക്കെ കാരണം എനിക്ക് എന്ത് പറയണം എന്ന് അറിയില്ല…" നിഫാസിന്റെ മുഖം വിഷമിച്ചു. "വിഷമങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും ഉണ്ട്. പിന്നെ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ട്രോമ എന്താണെന്ന് മനസ്സിലായി… വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ അല്ലേ അത്? അത് എന്നോട് ഉമ്മ പറഞ്ഞായിരുന്നു…" സന കരുതലോടെ പറഞ്ഞു. ഇവളോട് ഇനി എന്ത് പറയാനാണെന്ന് നിഫാസിന് ഒരു പിടിയും കിട്ടാതെ ഇരുന്നു. സന ആണെങ്കിൽ ആകെ ടെൻഷനിൽ ആണ്... ആ റെസ്റ്റോറന്റിലെ പയ്യന്മാർ ഇവരെ കുറച്ച് നേരമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. അത് സനക്ക് വളരെ ഇറിറ്റേഷൻ തോന്നിപ്പിച്ചു. "എന്ത് പറ്റി സന… അവർ നോക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ?" നിഫാസിന് കാര്യം പിടികിട്ടി. അവൻ അവരെ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി ആംഗ്യ ഭാഷയിൽ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. അവന്റെ നോട്ടo കണ്ട അവർ തന്നെ പേടിച്ചു പോയി. എന്നാൽ സനക്ക് ആ കോൺഫിഡൻസ് ഇഷ്ടമായി. അവർ കുറച്ച് നേരം അങ്ങനെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ മൗനമായി പരസ്പരം നോക്കി ഇരുന്നു. അപ്പോൾ "ശരി" എന്ന് പറഞ്ഞു നിഫാസ് എഴുന്നേറ്റു. കൂടെ സനയും. അവർ മറ്റുള്ളവരുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി ഇരുന്നു. "ദാ… മോളെ, നിന്റെ സമോസ കഴിക്ക്…" മൂത്തുമ്മ നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും സനക്ക് കഴിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. അവർ അങ്ങനെ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ഇറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ എടുക്കട്ടെ എന്ന് മൂത്തുമ്മ ചോദിച്ചു… ഹസ്ബന്റിന് കാണിക്കാനെന്ന് പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവർ എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ എടുത്തു. അവർ കാറിൽ കയറി മടങ്ങി. "ഇനി നമ്മുക്ക് എന്തെങ്കിലും ഹെവി ആയി കഴിക്കാം… എനിക്ക് നല്ല വിശപ്പുണ്ട്…" സനയുടെ അനിയത്തി പറഞ്ഞു. അങ്ങനെ അവർ വീണ്ടും ടേബിളിൽ ഇരുന്നു. "ആ പയ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ നമ്മുടെ മരിച്ചുപോയ റിയാസിനെ ഓർമ്മ വന്നു എനിക്ക്… എന്ത് നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം ആണ്… ആ സംസാരവും... എന്തോ പഴയ ഒരു കണക്ഷൻ പോലെ തോന്നി എനിക്ക്…" സനയുടെ ഉമ്മക്ക് നിഫാസിനെ വളരെ ഇഷ്ടമായി. "ശരിയാ… ഫോട്ടോയിൽ കാണുന്നതുപോലെ അല്ല. നേരിൽ നല്ല ഒരു പയ്യൻ… ഇവൾക്ക് നന്നായി ചേരും… ഇതുതന്നെ നടക്കട്ടെ… അല്ലാഹ്…" മൂത്തുമ്മ പ്രാർത്ഥിച്ചു. എന്നാൽ ഇതൊക്കെ കേട്ടിട്ടും സനക്ക് യാതൊരു ഉറപ്പും ഇല്ലായിരുന്നു. അവർ ഫുഡ് വാങ്ങി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. ******************************************* "എന്തായി പോയ കാര്യങ്ങൾ… കുട്ടി എങ്ങനെയുണ്ട്?" ഉമ്മറപ്പടിയിൽ അവരെ കാത്തുനിന്ന നിഫാസിന്റെ ഉമ്മ, കാർ പാർക്ക് ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പേ വേഗം ഇറങ്ങി വന്ന് ചോദിച്ചു. "പെൺ കുട്ടി കൊള്ളാം ഉമ്മ… നല്ല കുട്ടി… സംസാരവും ഒക്കെ നല്ലതാണ്… അവരുടെ കുടുംബവും നല്ല ആളുകൾ തന്നെയാണ്… ഇനി മറുപടി പറയേണ്ടത് ഇക്കയാണ്…" നജ്മ നിഫാസിനെ ഇടക്കണ്ണിട്ട് നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. നിഫാസ് തലകുനിച്ചു റൂമിലേക്ക് ഓടി കയറി റൂം ലോക്ക് ചെയ്തു. "എന്താ മോളെ, അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ ഈ കുട്ടിയെ?" നിഫാസിന്റെ ആ പോക്ക് കണ്ടിട്ട് ഉമ്മക്ക് പന്തികേട് തോന്നി. "എന്നോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല ഉമ്മ… അവർ പക്ഷേ കുറെ നേരം സംസാരിച്ചു… പയ്യെ ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ തിരക്കാം …" നജ്മ പറഞ്ഞു. "എന്റെ റബ്ബേ… ഞാൻ ആ കുട്ടിയോട് എന്ത് മറുപടി പറയും… അവൾക്ക് ഞാൻ പ്രതീക്ഷ കൊടുത്താൽ പിന്നെ എനിക്ക് ഇത് വേണ്ടെന്ന് വെക്കാൻ കഴിയില്ല… ഇപ്പോൾ ‘നോ’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഉമ്മ വിഷമിക്കും… ചെകുത്താന്റെയും കടലിന്റെയും നടുക്ക് ആയി പോയല്ലോ നാഥാ…" നിഫാസ് ബെഡിലേക്ക് കിടന്ന് കൊണ്ട് ചിന്തിച്ചു. ******************************************* "എന്ത് പറയണം എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല… പക്ഷേ പയ്യൻ കൊള്ളാം… എനിക്ക് സമ്മതമാണ്…" സന ഉമ്മയോട് പറഞ്ഞു. "ഇതെങ്കിലും നടന്നാൽ മതി ആയിരുന്നു…" സനയുടെ ഉമ്മ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് പറഞ്ഞു. ***************************************** (രാത്രി 8 മണി) അത്താഴം കഴിക്കാൻ ടേബിളിൽ എല്ലാം റെഡി ആക്കി വെച്ചിരിക്കുകയാണ് നിഫാസിന്റെ ഉമ്മ. അവനെ വിളിച്ച് അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞു. അവൻ ഇതുവരെ താഴെ ഇറങ്ങി വന്നില്ല. വീണ്ടും വിളിക്കാൻ പോകാൻ നിന്നപ്പോഴാണ് ഉറക്കം തൂങ്ങി ആടി ആടി അവൻ ഇറങ്ങി വന്നത്. "നീ ഇത്ര നേരം ഉറക്കം ആയിരുന്നോ മോനെ? എത്ര തവണ വിളിച്ചു ഞാൻ… വേഗം വന്ന് ഇരിക്ക്…" ഉമ്മ പ്ലേറ്റിലേക്ക് ചോറ് വിളമ്പി. "ഉമ്മ… ആ കുട്ടിയുടെ നമ്പർ ഉണ്ടോ കയ്യിൽ?" നിഫാസിന്റെ ആ ചോദ്യം ഉമ്മക്ക് ഒരു ഞെട്ടൽ സൃഷ്ടിച്ചു. "അല്ല… എന്ത് പറ്റി? കല്യാണം ഒന്നും വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പോൾ നമ്പർ ഒക്കെ ചോദിക്കുന്നു…" ഉമ്മ കളിയാക്കുന്ന രീതിയിൽ ചോദിച്ചു. "എനിക്ക് അവളോട് കുറച്ച് സംസാരിക്കണം…" നിഫാസ് എന്തോ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ച പോലെ പറഞ്ഞു. "ഓൾഡെ ഉമ്മാനോട് വിളിച്ച് അന്വേഷിക്കട്ടെ… പിന്നെ തരാം… ആദ്യം ഈ ചോറ് കഴിക്ക്…" ഉമ്മ ഫോൺ എടുത്ത് അടുക്കളയിലേക്ക് നീങ്ങി. ******************************************* "ഡ്രിം… ഡ്രിം…📱" സനയുടെ ഫോൺ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സന നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. അവൾ മേളെ കണ്ണുകൾ തുറന്ന് ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. ഒരു അൺനോൺ നമ്പർ ആയിരുന്നു. വല്ല ഫ്രോഡ് ആയിരിക്കുമെന്നു കരുതി ആദ്യം ഫോൺ എടുത്തില്ല. പിന്നെയും ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തു. ഈ പ്രാവശ്യം അവൾ കുറച്ച് ദേഷ്യത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു. നോക്കിയപ്പോൾ അതേ നമ്പർ. അവൾ ഫോൺ എടുത്തു. "ഹലോ… സന അല്ലേ?" നല്ല പരിചയം ഉള്ള ശബ്ദം. "അതെ… ആരാണ്?" "ഞാൻ ഇന്ന് പെൺകാണാൻ വന്നിരുന്നു… നിഫാസ് ആണ്." അവൾ ബെഡിൽ ചാടി എഴുന്നേറ്റു ഇരുന്നു. "ആ… ഒക്കെ… ഹലോ… എന്താ വിളിച്ചത്?" അവൾ ആകെ ടെൻഷനിൽ ആയി. "ഞാൻ വെറുതെ വിളിച്ചതാണ്… ഉറങ്ങുകയായിരുന്നുോ… ശല്യം ആയോ?" "ഏയ് ഇല്ല… പറയൂ…" "എന്ത് തീരുമാനിച്ചു?" "എനിക്ക് ഒക്കെ ആണ്… ഞാൻ വീട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു…" സന ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ടപ്പോൾ നിഫാസ് ആകെ അങ്ങലാപ്പിൽ ആയി. "എനിക്ക് നിന്നോട് എന്ത് പറയണം എന്ന് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല… എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു പക്ഷേ…" ഒരു നിമിഷം മൗനമായി… പിന്നെ തുടർന്നു… "പക്ഷേ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒന്നും തീരുമാനിക്കാൻ പറ്റില്ല… ഞാൻ വളരെ കൺഫ്യൂസ്ഡ് ആണ്… പെട്ടന്ന് ഒരാളെ കണ്ടു 20 മിനിറ്റ് സംസാരിച്ചാൽ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ…" നിഫാസിന്റെ പേടി അവൾക്ക് മനസ്സിലായി… വീട്ടുകാർ ഡിവോഴ്സ് ആയത് അവന് നല്ല ആഴത്തിലുള്ള ഒരു മുറിവാണ് നല്‍കിയത് … ഒരുതരം പേടി. "നിങ്ങൾ സമയം എടുത്ത് പറഞ്ഞാൽ മതി… എന്ത് തീരുമാനമെങ്കിലും." "അങ്ങനെ സമയം എടുത്താൽ നിനക്ക് ഞാൻ പ്രതീക്ഷ തരുന്നതുപോലെ ആകില്ലേ… അവസാനം എനിക്ക് വേണ്ടെന്ന് തോന്നിയാൽ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും?" നിഫാസിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് അവൾക്ക് കൃത്യമായ ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നു. "നിങ്ങൾ പേടിക്കണ്ട… ഞാൻ പെട്ടന്ന് ഇമോഷണൽ ആകുന്ന കൂട്ടത്തിൽ അല്ല… എനിക്ക് ഒരുപാട് ആലോചനകൾ വന്നിട്ടുണ്ട്… കുറെ കഴിഞ്ഞ് ‘നോ’ ആണെങ്കിൽ ‘നോ’ പറഞ്ഞോളൂ… എനിക്ക് ഒരു പ്രശ്നവും ഇല്ല." നിഫാസ് ഡ്രൈവിങിൽ ആയിരുന്നു അപ്പോൾ… വപ്പുമ്മയെ ആശുപത്രിയിൽ കാണാൻ പോകുന്ന വഴിക്കാണ് ഇവളെ വിളിച്ചത്… ഇടയ്ക്ക് അവൻ അവന്റെ കൂട്ടുകാരനെ വഴിയിൽ കണ്ടു. "സന, ഒന്നും മിണ്ടരുതേ… എന്റെ ഒരു ഫ്രണ്ട് വരുന്നു… ഒരു 2 മിനിറ്റ്." "ഒക്കേ… ഒക്കേ…" സന വെയിറ്റ് ചെയ്തു മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു. "എടാ നിഫാസേ… നീ എപ്പോഴാണ് തിരിച്ച് പോകുന്നത്?" വിഷ്ണു ചോദിച്ചു. "ഞാൻ ബുധൻ പോകും… നിന്നെ കാണാൻ വേണ്ടി വരാം… ഇപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകുകയാണ്… ബൈ…" നിഫാസ് അവനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു തിരിച്ചു. "ഹലോ… സന… സോറി കേട്ടോ… പെട്ടന്ന് കൂട്ടുകാരൻ വന്നത് കൊണ്ടാണ്." "അയ്യോ… അതൊന്നും പ്രശ്നമില്ല…" അവർ കുറച്ച് നേരം സംസാരിച്ചു… ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. വപ്പുമ്മയുടെ റൂമിന്റെ മുന്നിൽ നിഫാസിന്റെ വപ്പ ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഹാ… വപ്പാ ഇവിടെ എപ്പോൾ എത്തി?" നിഫാസിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടിട്ടും അയാൾ മറുപടി ഒന്നും നൽകിയില്ല… എന്തോ പരിഭവത്തിൽ ആണെന്ന് നിഫാസിന് മനസ്സിലായി. "നിന്റെ കല്യാണം ഒക്കെ ആയെന്ന് കേട്ടു… എന്നോട് ഒന്നും പറയാതെ നിന്റെ തള്ള മാത്രം തീരുമാനിച്ചാൽ എങ്ങനെ ശരിയാകും?" അയാൾ കുറച്ച് ഗൗരവത്തോടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ സംസാരിച്ചു. "അയ്യോ വപ്പാ… അത് ജസ്റ്റ് ഒന്ന് പോയി കണ്ടതേ ഉള്ളു… ഒന്നും ഉറപ്പിച്ചിട്ടില്ല… വപ്പനോട് പറയാൻ ഞാൻ നജ്മയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു…" നിഫാസ് വപ്പയെ എങ്ങനെയോ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാൾ ചെറിയ പിണക്കം പോലെ നടിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ മുന്നിൽ അത് ഒതുക്കി. "മോനേ… നീ എന്തിനാ ഈ രാത്രിയിൽ വന്നത്… വീട്ടിൽ പോയി ഉറങ്ങിക്കൂടേ?" വാപ്പമ്മ നിഫാസിനെ കണ്ടപ്പോൾ ചോദിച്ചു. "വപ്പുമ്മ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കിടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എങ്ങനെ വീട്ടിൽ ഉറങ്ങും… എനിക്ക് അതിന് പറ്റുമോ…" നിഫാസിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. "നീ ആ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടിട്ട് എന്ത് തീരുമാനിച്ചു?" വപ്പുമ്മ വളരെ ആകാംക്ഷയോടെ മെല്ലെ ചോദിച്ചു. "എനിക്ക് അതിന് ഒരു ഉത്തരം ഇപ്പോൾ ഇല്ല… ഞാൻ പതിയെ തീരുമാനം പറയും…" നിഫാസ് ഇത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഫോൺ എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. ഹോസ്പിറ്റല്‍ വരാന്തയില്‍ ചന്ദ്രന്റെ തൂവെളിച്ചം അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് തട്ടി.. ഇങ്ങോട്ട് എന്നറിയാതെ അവന്റെ മനസ്സ് അലിയാഅലിയാൻ തുടങ്ങി. ******************************************** (അടുത്ത ദിവസം രാത്രി സമയം…) "എന്റെ റബ്ബേ ഞാൻ ഇത് ഒക്കെ എപ്പോൾ എഴുതിത്തീരാനാണ്. എനിക്ക് ഇത്രം ലാഗ് വരുമെന്ന് വിചാരിച്ചില്ല," സന തകർത്ത് ഇരുന്നു റെക്കോർഡ് എഴുതുകയാണ്. അപ്പോഴാണ് മൊബൈലിലേക്ക് ഒരു കോൾ വന്നത്… അവൾ എടുത്ത് നോക്കി… വേറെ ആരുമല്ല നിഫാസ് ആയിരുന്നു. ഫോണിൽ അവന്റെ പേര് തെളിഞ്ഞതും അവൾ റെക്കോർഡ് എല്ലാം മടക്കി വെച്ച് കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു. "ഹലോ… എന്താണ് വിശേഷം?" അവൾ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ചോദിച്ചു. "വിശേഷം… ഞാൻ നാളെ തിരിച്ചു ദുബായിൽ പോകുകയാണ്… പോകുന്നതിന് മുമ്പ് എനിക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് കണ്ടാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്." നിഫാസ് മടിച്ച് മടിച്ച് പറഞ്ഞെങ്കിലും സന അതിന് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു. "പിന്നെ എന്താ… വരാം … എപ്പോൾ എവിടെ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി." "ഞാൻ ഉച്ചയ്ക്ക് 1 മണിക്ക് ഉള്ള ഫ്ലൈറ്റിലാണ് പോകുന്നത്… അപ്പോൾ ഒരു 10 മണിക്ക് കാണാൻ കഴിയുമോ?" "ശരി… ഞാൻ രാവിലെ ടൗണിൽ എത്തി വിളിക്കാം." നിഫാസിനെ കാണാനുള്ള ആവേശം അവളുടെ മനസ്സിൽ അലയടിച്ചു. അന്ന് രാത്രി അവൾക്ക് ഉറങ്ങാനായില്ല. രാവിലെ തന്നെ അവൾ ഷെൽഫിൽ ഏറ്റവും നല്ല ഡ്രസ് തിരഞ്ഞ് പിടിക്കുകയാണ്… കൂട്ടത്തിൽ കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന ഒരു പിങ്ക് ചുരിദാർ അവൾ ധരിച്ചു… അതി സുന്ദരിയായി ടൗണിലേക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങി. "എവിടേക്കാണ് മോളെ പോകുന്നത്?" ഉമ്മയുടെ ചോദ്യം അവൾക്ക് ഒരു ഷോക്ക് ആയിരുന്നു. കള്ളം പറയാന്‍ സന യുടെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. അവള്‍ സത്യം പറഞ്ഞു.. "അത് പിന്നെ… നിഫാസ് ഇന്ന് ദുബായിൽ പോകുകയാണ്… അപ്പോൾ ഒന്ന് കാണാൻ വരുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു… അതാണ് ....ഞാൻ…" അവൾ കുറച്ച് ഭയത്തോടെ അത് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഉമ്മ അത് വലിയ കാര്യമാക്കി എടുത്തില്ല… പോയി വരാൻ പറഞ്ഞു. അവൾ ടൗണിൽ എത്തി അവനെ വിളിച്ചു… അവൻ ഫോൺ എടുത്തു. "അതെ… ഞാൻ ടൗണിൽ നിൽക്കുകയാണ്… നിങ്ങൾ എവിടെ എത്തി എന്ന് പറയൂ…" "ഞാൻ ഒരു ജംഗ്ഷനിൽ എത്തി… പക്ഷേ കൃത്യം എനിക്ക് അറിയില്ല… നീ ലൊക്കേഷൻ ഒന്ന് ഫോണിലേക്ക് അയക്കൂ…" അവന്റെ നിർദേശപ്രകാരം അവൾ ലൊക്കേഷൻ അയച്ചു കൊടുത്തു. കുറെ അധികം കാത്തുനിന്ന ശേഷം ഒരു നീല കാർ അവളുടെ മുന്നിൽ നിർത്തി… അതിൽ നിന്നും നിഫാസ് ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പുറത്തിറങ്ങി… കാറിൽ അവന്റെ കൂട്ടുകാർ ഉണ്ടായിരുന്നു… അവർ ഇവനെ ഇറക്കി വിട്ടിട്ട് എങ്ങോട്ടോ പോയി. "ഹായ്… സുഖം അല്ലേ?" നിഫാസിന്റെ ആ നാണംകുണുങ്ങിയ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ സനക്ക് നല്ല ചിരി വന്നു… അവൾ അടക്കി പിടിച്ച് കൊണ്ട് "സുഖം" എന്ന് പറഞ്ഞു. അവർ അങ്ങനെ ഫുട്പാത്തിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. "രാവിലെ എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചിട്ടാണോ ഇറങ്ങിയത്?" അവൾ ചോദിച്ചു. "ഇല്ല… കഴിക്കാൻ സമയം കിട്ടിയില്ല… പാക്ക് ചെയ്ത് വന്നപ്പോഴേക്കും ലേറ്റ് ആയി." "പിന്നെ എന്തൊക്കെ ഉണ്ട്… പറയൂ… ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതെ നടക്കാനാണോ എന്നെ വിളിച്ചു വരുത്തിയത്?" സനയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് അവന് ചിരി വന്നു. "ഞാൻ എന്ത് പറയാനാ… എനിക്ക് ഒന്നും അങ്ങോട്ട് സെറ്റ് ആകുന്നില്ല സന… നിന്നെ ഇഷ്ടമില്ലാത്തത് കൊണ്ടൊന്നുമല്ല… പക്ഷേ ഞാൻ ഒറ്റക്ക് ജീവിച്ചു എന്റെ മനസ് കല്ലിച്ചു പോയി… ഇനി നീ എന്നല്ല ഏത് പെൺ വന്നാലും എന്റെ മനസ് മാറില്ല." "അത് ഇങ്ങനെ ഓരോന്നും മനസ്സിൽ വെച്ച് നടക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ലേ?" "എനിക്ക് നല്ല കൺഫ്യൂഷൻ ആണ്… നിന്നെ എനിക്ക് വേണം എന്നും ഉണ്ട്… എന്നാൽ വേണ്ട എന്ന് പറയാൻ മനസ് പറയുന്നുണ്ട്… എനിക്ക് കുറച്ച് കൂടി ടൈം വേണം സന…" "ടൈം ആവശ്യം പോലെ എടുത്തോളൂ… നിങ്ങള്‍ ഒരു റിപ്ലൈ തന്നാൽ മതി…" "എന്നാലും നിന്നെ ഒരു ഡ്രാമയിലേക്ക് ഞാൻ വലിച്ചിഴക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ… നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് … വീട്ടിൽ പോയി ഈ ചെറുക്കൻ കൊള്ളില്ല എന്ന് പറയ്." അത് കേട്ടതും സന ഞെട്ടി. "അയ്യടാ… ഞാൻ എങ്ങും പറയില്ല… പിന്നെ വേണം അവസാനം ഞാൻ കാരണം ആണ് ഇത് മുടങ്ങിയത് എന്ന് പറഞ്ഞ് എല്ലാവരും എന്റെ നെഞ്ചത്ത് പൊങ്കാല ഇടാൻ അല്ലേ?" "എടി… നീ നല്ല സ്മാർട്ട് ആണ്… ക്യൂട്ട് ആണ്… ഒക്കെ ശരിയാണ്… പക്ഷേ എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ഒറ്റക്ക് നടക്കണം…" "അതിനൊക്കെ ഞാൻ പിടിച്ചു വെച്ചിട്ടൊന്നും ഇല്ലല്ലോ… നിങ്ങൾക്ക് നല്ല സ്വാതന്ത്ര്യം തരാം… പിന്നെ എന്താ?" അവൻ ഇതിന് ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. "നീ വല്ലതും കഴിച്ചോ?… ഞാൻ ചായ വാങ്ങി തരട്ടെ… വാ…" അവൻ അവളെ വിളിച്ച് കൊണ്ട് ഒരു ടീ സ്റ്റാളിന് മുന്നിൽ എത്തി. "നീ ഇവിടെ നിൽക്ക്… ഞാൻ കൂട്ടുകാരെ ഒന്ന് വിളിക്കട്ടെ… അവൻമാർക്ക് ചായ വാങ്ങി കൊടുക്കാം…" അവൻ റോഡിന്റെ അരികിലേക്ക് കണ്ണോടിച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു… പിന്നെ അവളുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് മെല്ലെ പറഞ്ഞു… "അതെ… എന്റെ ഫ്രണ്ട്സാണ്… നീ കുറച്ച് ഡീസന്റ് ഒക്കെ ആയി സംസാരിക്കണം…" അവന്റെ ആ കള്ളച്ചിരി കണ്ടപ്പോൾ സനക്ക് തല ഇടിച്ചു പൊളിക്കണം പോലെ തോന്നി… അവൾ പക്ഷേ ഒന്നും തിരിച്ചു പറഞ്ഞില്ല. അവൻ ഫോൺ എടുത്ത് കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ചു. "എടാ, കാർ എടുത്ത് കൊണ്ടിങ്ങ് വാ… നിങ്ങൾ എന്നെ കളഞ്ഞിട്ട് എവിടെ പോയി?" അവന്റെ സംസാരം സനക്ക് വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു…ആള്‍ നല്ല തമാശക്കാരൻ ആണ്. അവർ വരുന്നതുവരെ ആ വെയിലത്ത് അവര്‍ കാത്തുനിന്നു… തുടരും.... (അവന്‍ ഓക്കേ പറയുമോ? നിഫാസിനു ശെരിക്കും ഇവളെ ഇഷ്ട്ടപെട്ടോ എന്താണ് നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം?🤔) ******************************************* ഇതുവരെ ഉള്ള കഥ ഇഷ്ടമായി എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു...തുടർന്നു നല്ല രീതിയില്‍ എഴുതണം എന്നുണ്ട്...നിങ്ങളുടെ സപ്പോര്‍ട്ട് നല്ല രീതിയില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു...🫶 #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ #love