​അവസാനമായി അവൾ ആ പഴയ വീടിന്റെ പടികളിറങ്ങിയപ്പോൾ ആരും തടയാൻ വന്നില്ല. പോകരുതെന്ന് പറയാൻ ഒരു കൈ പോലും നീണ്ടതുമില്ല. ചുവരിലെ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന അവളുടെ നിഴലിനോട് മാത്രം യാത്ര പറഞ്ഞ് അവൾ ഇറങ്ങി. ആരും കാണാത്ത ദൂരേക്ക്... ആരും കേൾക്കാത്ത മൗനത്തിലേക്ക്. ​ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ആ മുറി തുറന്നപ്പോൾ അവിടെ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നത് കട്ടിലിനരികിൽ പാതിവഴിയിൽ നിലച്ചുപോയ ഒരു പുസ്തകവും, ജനൽക്കൽ ഉണങ്ങി കരിഞ്ഞ ഒരു ചെടിയും മാത്രമായിരുന്നു. അവൾ പോയതറിയാതെ അയൽപക്കത്തെ സംസാരങ്ങൾ ഉച്ചത്തിൽ തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ലോകം അതിന്റെ തിരക്കുകളിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ​അവളുടെ അസാന്നിധ്യം ആരെയും വേദനിപ്പിച്ചില്ല എന്നത് തന്നെയാണ് അവൾ അനുഭവിച്ച ഏറ്റവും വലിയ മരണം. ഒരു മഴ പെയ്താൽ മാഞ്ഞുപോകുന്ന മണ്ണിലെ വരകൾ പോലെയായിരുന്നു അവളുടെ ജീവിതമെന്ന് ആ മുറി സാക്ഷ്യം പറഞ്ഞു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഡയറിയിൽ അവസാനമായി അവൾ എഴുതിവെച്ചിരുന്നു: ​"ജനിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ കരഞ്ഞു, ചുറ്റുമുള്ളവർ ചിരിച്ചു. മരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ചിരിക്കും... പക്ഷേ എന്നെയോർത്ത് കരയാൻ ഒരാൾ പോലും ഇവിടെ ബാക്കിയില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ മാത്രം നെഞ്ചിൽ ഒരു തണുപ്പ് പടരുന്നു." ​അതൊരു മരവിപ്പായിരുന്നു. ആർക്കും വേണ്ടാത്തവൾ, ആർക്കും ഓർക്കാൻ ആഗ്രഹമില്ലാത്തവൾ. ഒടുവിൽ മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോഴും അവൾ ബാക്കിവെച്ചത് ഒരു ചോദ്യം മാത്രമായിരുന്നു... "ഞാൻ ഇവിടെ ശരിക്കും ജീവിച്ചിരുന്നോ?" #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ