#📙 നോവൽ - ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട് _130 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤️ എത്രയൊക്കെ കുറ്റം ചെയ്തുവെന്ന് പറഞ്ഞാലും അവൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരെ അല്ലാത്ത പലരെയും വാക്ക് കൊണ്ടും പ്രവർത്തി കൊണ്ടും അങ്ങേയറ്റം നോവിച്ച വൈഗയുടെ അപ്പോഴുള്ള ആ അവസ്ഥ.. കണ്ടു നിൽക്കുന്നവരുടെയെല്ലാം മുഖം സങ്കടത്തിൽ മുങ്ങി. സ്വയബോധം നഷ്ടം വന്നൊരു ഭ്രാന്തിയായി അവൾ അലറി വിളിക്കുന്നു.. പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. കാണുന്നവരെ കൂടി നോവിക്കുന്ന പോലെ ശൂന്യത നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അവളുടെ നോട്ടം. കാത്തിരിക്കുന്ന ഭീകരമായ കുറ്റബോധത്തിൽ നിന്നും അവളെ രക്ഷപ്പെടുത്താൻ ദൈവം കണ്ടെത്തിയ മാർഗമാണോ ഇനിയീ ഭ്രാന്ത്.? ആണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും അത് വേണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ് ശ്രീക്കും ബാലക്കുമടക്കം എല്ലാവർക്കും തോന്നിയത്. മനസ്സിൽ അപ്പോഴും അവളോടുള്ള ഇഷ്ടം മാത്രം മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ടാ താളം തെറ്റിയ മനസ്സിന് കൂട്ടിരിക്കാൻ വിനോദ് കാണിക്കുന്ന ആത്മാർത്ഥത. അതവന്റെ സ്നേഹം പ്രകടമാക്കി കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഉപേക്ഷിച്ചു കളയാൻ നിരവധി കാരണങ്ങൾ മുന്നിലുണ്ടായിട്ടും ഹൃദയം കൊണ്ടടക്കി പിടിക്കാൻ അവൻ കാണിക്കുന്ന ആ മനസ്സും അതിൽ അവളോട് നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സ്നേഹവും മാത്രം മതിയാവും ചിലപ്പോൾ വൈഗ ബോധത്തിന്റെയും തിരിച്ചറിവിന്റെയും ലോകത്തിലേക്ക് തിരികെ വരാൻ. അങ്ങനെ ആയിരിക്കാൻ അവരെ കാണുന്നവരെല്ലാം ഒരുപോലെ പ്രാർത്ഥന നടത്തി.. കാരണംഈ അവസ്ഥയൊക്കെ മാറി ഒരുമിച്ച് ഇനി മുന്നോട്ടുള്ള അവരുടെ ജീവിതം.. അത് സുന്ദരമായിരിക്കും. ഒരുപക്ഷെ ഒരു ദിവസം കൊണ്ട്.. അല്ലെങ്കിൽ ഒരാഴ്ച.. അതുമല്ലങ്കിൽ ഒരു മാസം.. അതുമല്ലെങ്കിൽ... വർഷം.. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ജന്മം മുഴുവനും.. വൈഗയുടെ പുരോഗതിയിൽ ഡോക്ടർമാർ കൊടുത്ത ഉറപ്പ് അതാണ്‌. എങ്കിലും മടുപ്പൊന്നുമില്ലാതെ അവളുമായി വിനോദ് അവന്റെ ഏട്ടന് പരിചയമുള്ളൊരു ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് മാറി. വീട്ടിൽ അവരുടെ മാതാപിതാക്കൾ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് കണ്ടതും അവന്റെ ഏട്ടത്തി ദുബായിലുള്ള ജോലി ലീവെടുത്തു കൊണ്ട് നാട്ടിലേക്ക് തിരികെ വന്നു. അച്ഛനെയും അമ്മയെയും വിനോദിനു മാത്രം വിട്ട് കൊടുത്തിട്ട് ഏട്ടനും ഏട്ടത്തിയും രക്ഷപ്പെട്ടു പോയി എന്നായിരുന്നു വൈഗയുടെ മെയിൻ പരാതികളിൽ ഒന്ന്. ലക്ഷങ്ങൾ ശമ്പളം കിട്ടുന്ന ജോലി വിട്ട് നാട്ടിലേക്ക് വന്ന അവരെ വൈഗക്കപ്പോൾ തിരിച്ചറിയാനുള്ള മാനസിക നിലയുമില്ല. അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചു കളഞ്ഞേക്കൂ എന്ന് അത്രയുമായിട്ടും അവനോട് അവന്റെ മാതാപിതാക്കളോ ഏട്ടനോ ഏട്ടത്തിയോ പറഞ്ഞില്ല. പകരം അവന്റെ കൂടെ നിന്നു. അവൻ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്ന പലതും അവരെല്ലാം ഏറ്റെടുത്തു.. അവന്റെ ബിസിനസ് കൈ വിട്ട് പോകാതിരിക്കാൻ പരമാവധി അവന്റെ ഏട്ടൻ ശ്രമിച്ചു.. ഓരോ മാസവും ഏട്ടൻ നാട്ടിലെത്തി.. അങ്ങനെ.. അങ്ങനെ പരമാവധി അവനോട് ചേർന്നു നിന്നിട്ട് അവരെല്ലാം വൈഗ എത്രയും വേഗം അവനിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു വരാൻ വേണ്ടി പ്രാർത്ഥനയോടെ കാത്തിരുന്നു... ❤‍🔥❤‍🔥 തുടക്കത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ പതർച്ച മാറിയതും ശ്രീയും ഡെവിയും വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ ആ ഓഫീസ് കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചെടുത്തു കഴിഞ്ഞു.. ഒരുമിച്ച് പൊരുതുന്നു. ഓഫീസ് മീറ്റിംഗ് ഒരുമിച്ച് പങ്കെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ബിസിനസ് ട്രിപ് ഒരുമിച്ച് പോകുന്നു..ഒരുമിച്ച് നിന്നിട്ട് സ്റ്റാഫിനെ കണ്ട്രോൾ ചെയ്തു.. അവർക്ക് വേണ്ട നിർദ്ദേശങ്ങൾ കൊടുത്തു. ഒത്തൊരുമ എത്ര മാത്രം ഭംഗിയാണെന്നും ശക്തിയാണെന്നും രണ്ടു പേരും വളരെ മുന്നേ തന്നെ കണ്ടു പിടിച്ചു പ്രാവർത്തികമാക്കിയ ട്രിക്ക് ആയിരുന്നല്ലോ. ജയഗോപൻ ഇപ്പൊ ഓഫീസ് കാര്യങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ഇടപെടാറില്ല. വല്ലപ്പോഴും അവിടെ വന്നു പോകുന്നൊരു അതിഥി മാത്രം. അല്ലെങ്കിലും അവിടെയിപ്പോ അത്രയേ വേണ്ടൂ. ഇപ്പോഴാ കമ്പനിയെ നയിക്കാൻ.. അയാൾ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്ത ബിസിനസ് പാഠങ്ങൾ.. തന്ത്രങ്ങൾ മുഴുവനും അത് പോലെ മനപ്പാഠമാക്കിയ അയാളുടെ മക്കൾ ധാരാളം. കോടികൾ ലാഭം കിട്ടുമെന്നുണ്ടായാലും ബിസിനസിൽ ചതി വളരരുത്.. വളരാൻ അനുവാദം കൊടുക്കരുത്.. ആരെയും ചതിക്കരുത്.. ആരെയും അമിതമായി വിശ്വാസിക്കരുത്... പച്ച കുത്തിയത് പോലെ ശ്രീയുടെയും ഡെവിയുടെയും മനസ്സിൽ ജയഗോപൻ പതിപ്പിച്ചു കൊടുത്ത വാക്യങ്ങളാണത്. തനിക് സംഭവിച്ചത് അവർക്ക് സംഭവിച്ചു പോകരുത് എന്നുള്ളൊരു അച്ഛന്റെ മുൻകരുതൽ.. അവരത് അക്ഷരം പ്രതി അനുസരിക്കുന്നുണ്ട്. "പറഞ്ഞിട്ട് പോ ബാല.." ഡെവി അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ടാണ് മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നത്. രണ്ടു പേരും കൂടി ബിസിനസ് ട്രിപ്പ്ലാണ്. എന്നാണ് വീട്ടിൽ കരുതിയിട്ടുള്ളത്. പക്ഷേ സംഭവം ഇതവരുടെ മാത്രം ഐഡിയ യാണ്. ഓഫീസ് കാര്യങ്ങൾ തലക്ക് സ്വസ്ഥത തരാതാവുമ്പോൾ ഒരിത്തിരി ആശ്വാസം വേണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ രണ്ടും കൂടി ഓഫീസ് ട്രിപ്പെണ് പറഞ്ഞു ഒറ്റ മുങ്ങലാണ്. ആർക്കും അറിയില്ലെന്ന് രണ്ടു പേരും ഊറ്റം കൊള്ളുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതവരുടെ വീട്ടിലെ പരസ്യമായ രഹസ്യമാണ്. അത്രയും എഫർട്ട് എടുത്തു കൊണ്ടുള്ള അവരുടെ ഓഫീസ് ആത്മാർത്ഥ.. ചുരുങ്ങിയ നാളുകൾ കൊണ്ട് ജയഗോപൻ നടത്തി കൊണ്ട് പോയിരുന്ന അന്നത്തെ അതേ വിശ്വാസവും സ്ഥാനവും അവർക്ക് തിരിച്ചു പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വേറെ ഒരിടത്തു കൂടി അവരുടെ ബിസിനസിന്റെ പുതിയൊരു ശാഖതുറന്നു പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നുള്ളത് തന്നെയാണ് അവരുടെ പുരോഗതി വിലയിരുത്തുന്നതും. അത് കൊണ്ട് അവരായിട്ട് ചെയ്യുന്ന ആർക്കും നിർദോശമായ ഈ ബിസിനസ് ട്രിപ്പ്‌ എന്നുള്ള നാടകം ആരും അറിഞ്ഞതായി ഭാവിക്കുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിലും അങ്ങനെ പരാതി പറയാൻ ഒന്നുമില്ല. എല്ലാവർക്കും ആവിശ്യമുള്ളതിൽ കൂടുതൽ സമയം ശ്രീയും ഡെവിയും കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. കുടുംബം ഒന്നിച്ചും.. അച്ചുവിനെയും ബാലയെയും കൊണ്ട് ഒറ്റ കൊറ്റക്കും രണ്ടിനേം കൊണ്ട് ഒരുമിച്ചും അവർ യാത്ര പോകാറുണ്ട്.. "എന്താടാ...?" ബാല ഫോൺ വെച്ചു കഴിഞ്ഞും ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്തോ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന. ഡെവിയെ നോക്കി ശ്രീ ചോദിച്ചു. അവനപ്പോഴും പുതപ്പിനുള്ളിൽ തന്നെയാണ്. ബാലയെ വിളിക്കാൻ വേണ്ടി ഡെവി എഴുന്നേറ്റു പോയതാണ്.. "നമ്മുക്ക് തിരിച്ചു പോയാലോ ഡാ ശ്രീ.." ഡെവി മുഖം ചിളിച്ചു "ഏഹ്.. തിരിച്ചു പോകാനോ.. നമ്മളിന്നലെ അല്ലേടാ വന്നത്.ഈ ബിസിനസ് ട്രിപ്പ്‌ നാല് ദിവസം ന്നല്ലേ നമ്മള് വീട്ടിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്..' ശ്രീ കിടന്നിടത്തു നിന്നും തല പൊക്കി അമ്പരപ്പോടെ ചോദിച്ചു തുടങ്ങിയത് അവസാനമൊരു കള്ള ചിരിയിലാണ് അവസാനിച്ചത്. "അതൊക്കെ അങ്ങനെ തന്നെ.. പക്ഷേ എനിക്കിപ്പോ വീട്ടിൽ പോണം.." ഡെവി മെരുങ്ങാത്ത കുട്ടിയെ പോലെ തലയാട്ടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നിനക്കവളെ കാണാൻ തോന്നി കാണും.. ല്ലേ" ശ്രീ പുതപ്പ് മാറ്റി എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ഡെവി അവനെ നോക്കാതെ മൂളി. "എന്നാ പിന്നെ നോക്കി ഇരിക്കാതെ പൊങ്ങിക്കോ.. എന്നിട്ട് എഴുന്നേറ്റു ഒരുങ്ങിക്കോ.. ഇനിയിപ്പോ ഞാനെന്ത് പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ലലോ.. അവളെ കാണാതെ നീ ശ്വാസം വിടില്ലല്ലോ.." ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തോടെ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ശ്രീ ബാത്റൂമിന്റെ നേരെ നടന്നു. "സ്വന്തം പെങ്ങളായി പോയി.. ഇല്ലേൽ ആ കുരിപ്പിനെ ഞാൻ തന്നെ തല്ലി കൊന്നേനെ ഇങ്ങനുണ്ടോ ഒരു പ്രേമം.. രണ്ടിനും ഇപ്പഴും കല്യാണം കഴിഞ്ഞതൊന്നും അറിയില്ല.. പരട്ടകൾ" പോകുന്ന വഴി ശ്രീ ഞൊടിയുന്നത് ഡെവി കേൾക്കുന്നുണ്ട്. അവനത് ദേഷ്യത്തോടെ പറയുന്നതല്ലെന്ന് ഡെവിക്കറിയാം. താനും ബാലയും സ്നേഹം കൊണ്ട് പരസ്പരം പൊതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതിൽ തന്നോളം തന്നെ അവനും സന്തോഷമാണ്.. "അത് കൊണ്ടല്ലെടാ പരട്ടെ ഞാനവളെ ഇത്രേം സ്നേഹിക്കുന്നത്" ഡെവി ഉറക്കെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒറ്റ കണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു.. "ഉവ്വാ.. ശ്രീ തലയാട്ടി ചിരിച്ചു. "പിന്നെ.. ഈ പറയുന്ന ആളിത്ര മോശം.. ഇന്നലെ അർദ്ധ രാത്രി വരെയും നിന്റെ കുറുകൽ കാരണം എന്റെ ഉറക്കം പോയതിന് ഇവിടെ ഒരു വിലയും ഇല്ലന്നോ.. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോയെന്ന് തോന്നിയിരുന്നില്ല എനിക്കും ഇന്നലെ.." ഡെവി പറയുമ്പോൾ ഗൂഡ മായൊരു ചിരിയോടെ അവനോടൊന്നും പറയാതെ ശ്രീ ബാത്റൂമിൽ കയറി വാതിലടച്ചു പൂട്ടി.. ശ്രീ പോയ വഴിയേ നോക്കി ഡെവി പതിയെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിലത്രയും നിറഞ്ഞു നിന്നത് അവനോടുള്ള സ്നേഹം മാത്രമാണ്.. അപ്പോഴും ബാല എന്തായിരിക്കും പറയാൻ ബാക്കി വെച്ചിട്ടുള്ളത് എന്നുള്ളതവന്റെ മനസ്സിൽ വടം വലി നടക്കുന്നുണ്ട്. തനിക്കറിയാവുന്ന ഒന്നുണ്ട്.. ഇനി അത് തന്നെ ആണോ ആവോ..? ഇട നെഞ്ചോന്ന് തുള്ളി പിടഞ്ഞു. അതിൽ പിന്നെ ഡെവിക്ക് ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് തന്റെയും ശ്രീയുടെയും ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്തു തുടങ്ങി. എത്രയും പെട്ടന്ന് ബാലയുടെ അരികിൽ എത്തി ചേരാൻ അവനത്ര മാത്രം കൊതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ആ നിമിഷം.. ❣️❣️ പറഞ്ഞോ..? ഫോണും പിടിച്ചു കൊണ്ട് അകലേക്ക്‌ നോക്കി അപ്പഴും അവിടെയെങ്ങുമല്ലാത്തത് പോലിരിക്കുന്ന ബാലയുടെ അരികിൽ ചെന്നിരുന്നു കൊണ്ട് അച്ചു ചോദിച്ചു. ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി കാണിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു. ചുണ്ടിലെ ചിരിക്ക് ഭംഗി കൂടി. "എട്ടനോട് പറഞ്ഞോ..?" ബാല അവളോട് തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. "ഇല്ല. ഞാനൊരു സൂചന പോലും കൊടുത്തിട്ടില്ല.." ഇപ്രാവശ്യം നേരത്തെ ബാലയിൽ പ്രകടമായിരുന്നു ആ ഭാവമാറ്റങ്ങൾ ഒക്കെയും അച്ചുവിലും തെളിഞ്ഞു. "അവര് ബിസിനസ് ട്രിപ്പ് അടിച്ചു പൊളിച്ചു വരട്ടെ ല്ലേ. എന്നിട്ട് പറയാം.." ഒറ്റ കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ബാല പറയുമ്പോൾ അച്ചുവും ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. "നമ്മൾക്കൊന്നും അറിയില്ല രണ്ടിന്റേം ഈ കള്ളത്തരം ന്നാ അവരുടെ വിചാരം.. പൊട്ടന്മാർ.." ബാല അച്ചുവിനെ നോക്കി. അവളും അത് തലയാട്ടി സമ്മതിച്ചു. "എന്നാലും അച്ചുവേ.. ഇവന്മാർ ഇതെങ്ങനെ ഒരേ സമയം തന്നെ ഒപ്പിച്ചെടുത്തു ന്നാ എനിക്ക്. ഇനിയിപ്പോ ഇതൊക്കെ തമ്മിൽ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ടാവോ.." ബാല സംശയത്തോടെ അച്ചുവിനെ നോക്കി. "ആ സംശയം എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു.. നീ ഇത് എന്നോട് പറഞ്ഞത് മുതൽ.. ആഹ്.. അവരുടെ കാര്യമല്ലേ.. ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.. സൂര്യന് കീഴിലുള്ള എന്തിനെ കുറിച്ചും രണ്ടും തമ്മിൽ പറയും.. അപ്പഴാ." അച്ചു പറഞ്ഞത് തന്നെയാണ് ബാലയുടെയും അഭിപ്രായം. "ഇനിയിപ്പോ നമ്മുടെ പഠനമോ.. രണ്ടും കൂടി പണിയാവുമോ..?" ബാല മുഖം ചുളിച്ചു. "ഓ അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഇത് നമ്മൾക്ക് വേണ്ടിയാണോ.. അവന്മാരുടെ പ്ലാൻ അല്ലേ. ബിസിനസ് പഠിപ്പിച്ചു നമ്മളെയാ കമ്പനി യിൽ പൂട്ടിയിട്ട് ഊര് തെണ്ടാൻ പോകാനുള്ള നല്ല അടിപൊളി പ്ലാൻ.." ഇത്‌ കഴിഞ്ഞും പഠിക്കാൻ പറഞ്ഞു വിട്ടാൽ ബാല... സത്യമായും നിന്റെ ഏട്ടനെ ഞാൻ തല്ലി കൊല്ലും കേട്ടോ.. അച്ചു ചൊടിയോടെ പറഞ്ഞു. "മ്മ് നടന്നത് തന്നെ.. അങ്ങേരെ ഒന്നും ചെയ്യ‌ണ്ട.. നീ വെറുതെ ചെറുതായി വേദനിപ്പിച്ചു എന്നറിഞ്ഞാൽ തന്നെ ഡേവിഡ് തരകനൊരു വരവ് വരും.. നിന്റെ അടുത്തേക്ക്.കൊല്ലും മുന്നേ പോന്നു മോള് അതോർത്തോ.." ബാല ചിരിയോടെ തലയാട്ടി. "അവന്മാർക്ക് രണ്ടിനും ഭ്രാന്താ ഡീ.. അച്ചു ബാലയെ നോക്കി.. "അതെ.. ലോ. സ്നേഹം മൂത്ത് ഭ്രാന്തായി പോയത്.." ബാലക്കും അതിൽ സംശയമൊന്നുമില്ല. രണ്ടും കൂടി അടുത്തുള്ളൊരു ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ പോകുന്നുണ്ട് മൂന്നാലു മാസമായിട്ട്. ഡെവിയുടെയും ശ്രീയുടെയും ഐഡിയ തന്നെയാണ് അത്. ചുമ്മാ വീട്ടിലിരുന്നു തടിച്ചു കൊഴുക്കാതെ പോയി രണ്ടാളും പഠിച്ചു വന്നിട്ട് ഞങ്ങളെ ഹെല്പ് ചെയ്തൂടെ.. അങ്ങനല്ലേ സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യമാർ എന്നോരൊറ്റ വർത്താനം കൊണ്ട് അച്ചുവും ബാലയും ഇറങ്ങി തിരിച്ചതാണ്. ശ്രീയെയും ഡെവിയെയും പോലെ തന്നെ. ആദ്യം അൽപ്പം പതറച്ച ഉണ്ടായെങ്കിലും പെട്ടന്ന് തന്നെ അവരതുമായി ഇണങ്ങി ചേർന്നു കഴിഞ്ഞു.. "നീ വന്നേ..ബ്രെക്ക് ടൈം കഴിഞ്ഞു.. നമ്മളെ അന്വേഷിച്ചു വരും ഇപ്പൊ എല്ലാം കൂടി.." ബാലയെ വിളിക്കുന്നതിനൊപ്പം അച്ചുവും സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ടെഴുന്നേറ്റു അകത്തേക്ക് നടന്നു.. തുടരും.. എന്താവോ ഇനി അച്ചുവും ബാലയും ഒളിപ്പിച്ചു പിടിക്കുന്നത്.. എനിക്കത് അറിയാഞ്ഞിട്ടാ 😌 നിങ്ങക്കുണ്ടോ അത് 😎 റിവ്യൂ ഇടാതെ മുങ്ങിയ മാത്രം. ഞാനിങ്ങനെ ഇടയ്ക്കിടെ മുങ്ങി പൊങ്ങും.. പണഞ്ഞില്ലെന്നു വേണ്ട 😆 റിവ്യൂ ഇടണേ.. സ്നേഹത്തോടെ jif🥰🥰 #📔 കഥ