#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _49 ✍️ രചന - Aniprasad. ഇരുട്ടിൽ, പിശാചിന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങും പോലെ ഇസഹാക്കിന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നത് കണ്ടതോടെ കരുണൻ ജാഗരൂകനായി. കരുണൻ വെള്ളത്തിൽ മുഴക്കോൽ കുത്തി നിർത്തിയതോടെ വള്ളം ചലനമറ്റു. ഇസഹാക്ക് വള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറാനുള്ള പഴുത് നോക്കുകയാണെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ കരുണൻ വള്ളത്തിൽ നിന്ന് തന്നെ അവൻ വെള്ളത്തിൽ നീന്തുന്നതിനു ചുറ്റും തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. നിന്റെ ജീന പോയിടത്തേയ്ക്ക്.. നിന്റെ അമ്മായിയമ്മയെയും, അവരുടെ കെട്ടിയോനെയും പറഞ്ഞു വിട്ട നരക ക്കുഴിയിലേക്ക് നിന്നെയും ഞാൻ പറഞ്ഞു വിടാൻ പോവുകയാണെടാ കരുണാ.. ഇനി നീ കൊടുവത്തൂരിന്റെ മണ്ണിൽ കാല് കുത്തില്ല... " ഇസഹാക്ക് അവസാനം പറഞ്ഞതൊന്നും അവന്റെ കാതിലേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും സംശയിക്കുമ്പോലെ ജോസപ്പേട്ടനെ കാണാതായതല്ല.. ഭാര്യയുമായി വഴക്കിട്ട് അവരെ കൊലപ്പെടുത്തിയ ശേഷം കടന്നു കളഞ്ഞതുമല്ല. ഇവൻ.. ഈ ചെകുത്താൻ ആ പാവത്തിനെയും കൊന്നു കളഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു. "നീയെന്താടാ കരുണാ മിഴിച്ചു നിൽക്കുന്നത്.. ആ കള്ള ക്കഴുവേറി ഇനി തിരിച്ചു വരില്ലെടാ... നിന്റെ ജീനയുടെ കള്ള കഴുവേറി ത്തന്ത. അവനീ കല്ലാറ്റിൽ ഉണ്ട്.. വേലിക്കല്ല് പിഴുതെടുത്ത്‌ ശരീരത്തോട് ചേർത്തുവച്ച് കെട്ടി ഞാൻ അവനെ ഈ കല്ലാറ്റിൽ താഴ്ത്തിയിട്ടിട്ടുണ്ട്.. നിനക്കുള്ള വേലിക്കല്ലും ഞാൻ കരയിൽ തയ്യാറാക്കി വച്ചിട്ടുണ്ടെടാ കരുണാ.. ഇത് നിന്റെ അവസാന യാത്രയാ... നിന്നെ ഇനി കൊടുവത്തൂരിന് വേണ്ട... നീയെന്നൊരു പാഴ്ജന്മം ഇവിടെ ജീവിയ്ക്കുന്നതിൽ ഒരർത്ഥവുമില്ല. നീ പേടിയ്ക്കേണ്ട കേട്ടോ. നീ ഇല്ലാതായി പ്പോയെന്ന് വച്ച് അനാഥയായി പോവത്തൊന്നും ഇല്ലെടാ. അവൾക്ക് ഞാനുണ്ട്.. ഈ ഞാൻ.. അവൾക്ക് മാത്രമല്ല നിന്റെ മോൾക്കും.." തുടർന്ന് ഉച്ചത്തിലുള്ള പൊട്ടി ചിരി. ആറ്റു വെള്ളത്തിന്‌ മുകളിലെ ഓള പരപ്പിലൂടെ അവന്റെ ചിരി ഇരു കരകളിലും തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം.. "നല്ല ഒന്നാന്തരം ഒരു വീടില്ലേടാ എനിയ്ക്ക്.. ഞാൻ ആ ചായക്കട പൊളിച്ചു കളഞ്ഞിട്ട് നിന്റെ പെണ്ണിനെ എന്റെ വീട്ടിൽ കൊണ്ട് പോയി താമസിപ്പിയ്ക്കും..കൂടെ നിന്റെ മോളും... നിന്റെ മോളേ ആജീവനാന്ത കാലം നോക്കുന്നതിന് നീയെനിയ്ക്കൊരു നന്ദി പറഞ്ഞേക്കെടാ തന്ത ക്കഴുവേറീ..." അവൻ വീണ്ടും കൂർത്ത ഉളിപ്പല്ലുകൾ വെളിയിൽ കാട്ടി ചിരിച്ചു. നിലവെള്ളം ചവിട്ടി ഉയർന്ന് നിന്ന ഇസഹാക്ക് മുങ്ങാoകുഴിയിട്ട് വീണ്ടും കടത്തു വള്ളത്തിന് പിന്നിൽ വന്നു. "എന്താടാ കരുണാ. എനിയ്ക്ക് നന്ദി പറയില്ലേ നീ.. ഇല്ലെങ്കിൽ വേണ്ടെടാ... നിന്റെ കഴുത്തിൽ ഞാനെന്റെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന ee പിച്ചാത്തികൊണ്ട് ഒരു തുളയിടുമ്പോ നീയെന്നെ ശപിയ്ക്കാതിരുന്നാൽ മതി. ഒന്നുമല്ലെങ്കിലും ഇനി നിന്റെ മോളുടെ സംരകഷകൻ ഞാനല്ലേടാ കരുണാ..." അവൻ നിലാവേറ്റ് നീലിച്ചു കിടന്ന വെള്ളപ്പരപ്പിലൂടെ മെല്ലെ കൈകൾ വീശി നീന്തിയപ്പോൾ കുഞ്ഞോളങ്ങൾ കരകൾ തേടി പൊയ്ക്കൊണ്ടിരു ന്നു. "നിന്നെ എനിയ്ക്ക് കൊല്ലാതെ വിടണമെന്നുണ്ടായിരുന്നെടാ കരുണാ. പക്‌ഷേ നടക്കില്ല... ഞാൻ അത്രയ്ക്ക് കൊതിച്ചു പോയെടാ നിന്റെ പെണ്ണിനെ... അവളെ ഞാനിനി ഈ ഉലകത്തിലെ ആണായിപ്പിറന്ന ഒറ്റയെണ്ണത്തിനും വിട്ടു കൊടുക്കില്ലെടാ.. നീയില്ലെങ്കിലും ഒരു കുറവും വരുത്താതെ ഞാനവളെ പൊന്ന് പോലെ നോക്കും.. ആ ലോട്ടറി കച്ചവടക്കാരി ഇനി തിരിച്ചു വരില്ലെടാ...ആർക്കും വേണ്ടാത്ത അവളൊക്കെ എന്നേ ലോകം വിട്ടു പോയി.. ഇനി തിരിച്ചു വരില്ലെടാ... ഇതെന്റെ അവസാനത്തെ ഇരയാ.. നീ.. നീ.. കരുണൻ.. ഇനി ഇസഹാക്ക് വാഴും ഇവിടെ.. ഇസഹാക്ക് ആഗ്രഹിച്ച പെണ്ണിന്റെ കൂടെ.. അത് കാണാൻ നീ ഉയിരോടെ വേണ്ട കരുണാ.."" ഇസഹാക്ക് പറഞ്ഞതും ഉരു കൈകളും വള്ളപ്പടിയിൽ കുത്തിയുയർന്നു വള്ളത്തിലേക്ക് ചാടി ക്കയറാൻ നോക്കിയതും അവന്റെ മുഖത്ത്‌ തന്നെ കരുണൻ ഒരു ചവിട്ട് ചവിട്ടി. ഇസഹാക്ക് മുഖം പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചതിനാൽ അവന്റെ ഇടത്തേ കവിളിലാണ് ചവിട്ട് ഏറ്റത്. വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു വന്നത് പോലെ ഇസഹാക്ക് പിന്നിലേക്ക് മറിഞ്ഞു. വെള്ളത്തിൽ ഒരു ചുഴിത്തിര ഉണ്ടാകുന്നതും, ഇസഹാക്ക് ഇരു കൈകളും വീശി വെള്ളത്തിന്‌ മുകളിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നതും കരുണൻ കണ്ടു. അതിനും മുമ്പേ,വള്ളത്തിൽ കിടന്ന, വള്ളമൂന്നുന്ന മുളക്കോൽ കെട്ടി വയ്ക്കുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് ചരട് കരുണൻ എടുത്തു കയ്യിൽ ചുറ്റി പിടിച്ചു. ഇനി ആക്രമണമാണെന്ന് അവനറിയാം.. കരുണൻ വള്ളത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് ചുറ്റിനും നോക്കി. വെള്ളത്തിന്‌ മുകളിൽ, ദൂരെ എവിടെയോ ആറ്റു വാള കുത്തി മറിയുന്നതിന്റെ ഓളങ്ങൾ ഒഴിച്ചാൽ സർവമാന നിശബ്ദതയാണ്. രാത്രിയിൽ ആറ്റിൽ ചൂണ്ടയിടാൻ വരുന്നവർ കത്തിച്ചു വയ്ക്കുന്ന മെഴുകുതിരി വെളിച്ചം പോലും കരയിൽ എ വിടെയുo കാണാനില്ല. ഇസഹാക്ക് വെള്ളത്തിൽ നീന്തി ചെന്ന് കടത്തുവള്ളത്തിന്റെ, കരുണൻ നിൽക്കുന്നതിന്റെ മറു തലയ്ക്കൽ ചെന്ന് ഒരു കൈ വള്ള പ്പടിയിൽ കുത്തി വള്ളത്തിലേക്ക് ചാടി ക്കയറി. നനഞ്ഞു കുതിർന്ന ഒരു പ്രതിമ നിൽക്കും പോലെയാണ് ഇരുട്ടിൽ ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ കരുണന് തോന്നിയത്. ഇസഹാക്ക് തല കുടഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ നീണ്ട മുടിയിൽ നിന്നും വെള്ളത്തുള്ളികൾ തെറിച്ചു കരുണന്റെ ഷർട്ടിൽ വരെ വീണു. പൂർണ്ണ ചന്ദ്രനെ സാക്ഷിയാക്കി കരുണൻ വള്ള പ്പടിയിലേക്ക് ഇരുന്ന ശേഷം കാൽ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇട്ടു. അവൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് ഇസഹാക്കിനു മനസിലാകും മുമ്പേ കരുണൻ ആറ്റിലേക്ക് ചാടി. "ഡാ " എന്ന് അലറിക്കൊണ്ട് കരുണനെ പിടിയ്ക്കാനായി ഇസഹാക്ക് കൈ നീട്ടും മുമ്പേ കരുണൻ ആറ്റു വെള്ളത്തിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. കുറച്ചപ്പുറത്തായി കരുണന്റെ തല വെള്ളത്തിന്‌ മീതെ കണ്ടതോടെ വള്ളത്തിൽ നിന്നും ഇസഹാക്ക് ആറ്റിലേക്കിറങ്ങി മുങ്ങി. കരുണൻ നിൽക്കുന്ന ഇടമായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം. ഇസഹാക്കിനു രണ്ടു മീറ്റർ മുമ്പിലായി വെള്ളത്തിൽ ഉയർന്ന് നിന്ന് കരുണൻ അവന് നേർക്ക് കൈ വീശി... നൊടിയിടയിൽ വെള്ളത്തിലേക്ക് താണ ഇസഹാക്കിനു ലക്ഷ്യം തെറ്റിയില്ല. വെള്ളത്തിനടിയിലൂടെ ഒരു യന്ത്രം വന്ന് തന്റെ നെഞ്ചിനിടിച്ച ആഘാതത്തിൽ കരുണൻ കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞു പോയി. അവൻ നിയന്ത്രണം വീണ്ടെടുത്ത്‌ വെള്ളത്തിന്‌ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്ന് വന്നപ്പോൾ ഇസഹാക്കിന്റെ പൊട്ടിച്ചിരിയാണ് ആദ്യം കേട്ടത്... കരുണൻ തന്റെ ഊഴം കാത്ത്‌ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഇസഹാക്ക് വെള്ളത്തിലേക്ക് താണതോടെ അതിന്റെ ഇരട്ടി ശക്തിയിൽ കരുണനും വെള്ളത്തിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. കലങ്ങി മറിഞ്ഞ വെള്ളത്തിലൂടെ ഒരു കടൽപ്പാമ്പ് വന്നു തന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിയത് പോലെ തോന്നിയപ്പോൾ ഇസഹാക്ക് അതിനേ പറിച്ചെറിയാൻ നോക്കി. അവന്റെ കൈ വിരലുകൾ പക്‌ഷേ പ്ലാസ്റ്റിക് ചരടിനും, തന്റെ കഴുത്തിനും ഇടയിലേക്ക് കടത്താൻ ഇസഹാക്കിന് എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ അപകടം മണത്തപ്പോഴേയ്ക്കും വൈകിപ്പോയിരുന്നു. പിന്നിൽ നിന്ന് ഇസഹാക്കിന്റെ കഴുത്തിൽ പ്ലാസ്റ്റിക് ചരടിട്ട് കുരുക്കിയ കരുണൻ തന്റെ കാലുകൾ അവന്റെ അരക്കെട്ടിനു ഇരുവശത്തുകൂടിയും ഇട്ട് ഒരു പൂട്ടിട്ടു നിർത്തി. ഇസഹാക്ക് കുതറിപ്പിടഞ്ഞെങ്കിലുംകരുണൻ അവന്റെ കഴുത്തിലെയും ഇടുപ്പിലെയും പിടി വിട്ടില്ല. വെള്ളത്തിനടിയിൽ ചീങ്കണ്ണികൾ കെട്ടു പിണയും പോലെ അവർ മേൽ കീഴ് മറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇനിയൊരവസരം ജീവിതത്തിൽ കിട്ടാൻപോകുന്നില്ലെന്ന് കരുണന് അറിയാമായിരുന്നു. ഇസഹാക്ക് കരുണന്റെ കൈ പ്പൂട്ടിൽ കിടന്ന് പിടഞ്ഞു തുടങ്ങി. കരുണൻ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്തു പ്ലാസ്റ്റിക് ചരടിന്റെ ഇരു വശവും ഇരു ദിശയിലേക്കും വലിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.ഇസഹാക്കിന് തന്റെ ശിരസ്സ് ഉടലിന് മീതെ നിന്ന് പറിഞ്ഞു പോകുന്നത് പോലെ തോന്നിയപ്പോൾ അവൻ ഇരു വശത്തേയ്ക്കും കൈകൾ വീശിയടിച്ചു. പക്‌ഷേ കരുണന്റെ ചിത്ര പ്പൂട്ടിൽ കുരുങ്ങി പോയ അവന് ശരീരം ചലിപ്പിയ്ക്കാൻ മാത്രം കഴിഞ്ഞില്ല... ഒരു തവണ അവനെയും കൊണ്ട് കരുണൻ വെള്ളത്തിന്‌ മീതെ ഉയർന്നു വന്നു ശ്വാസമെടുത്ത ശേഷം അതേ പോലെ തന്നെ തിരിഞ്ഞു താണു. ജലപ്പരപ്പിന് മീതെ നിരന്തരം കുമിളകളും നുരകളും വന്ന് പൊട്ടിയടർന്നു. ക്രമേണ ഇസഹാക്കിന്റെ പ്രതിഷേധത്തിന്റെ ശക്തിയും, കരുത്തും കുറഞ്ഞു വരുന്നത് കരുണൻ അറിഞ്ഞു. വെള്ളത്തിന്‌ അടിയിലിട്ട് കരുണൻ ചരടിൽ പിടിച്ചു നിരവധി തവണ ഇസഹാക്കിന്റെ ശരീരം ചുറ്റിച്ചു. അവനിൽ ജീവന്റെ ഒരു ചെറു കണിക എങ്കിലും അവശേഷിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് കൂടി ഇല്ലാതാക്കിയ ശേഷമേ വിടാൻ പാടുള്ളൂ എന്ന് കരുണൻ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. അവസാനം ചൂണ്ടയിൽ കൊരുത്ത മീൻ പോലെ ഇസഹാക്കിന്റെ ശരീരം അവൻ വലിച്ചടുപ്പിച്ചു.തീർന്നു എന്ന് ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം കരുണൻ ചരടിൽ പിടിച്ചു അവന്റെ ശരീരം ഉയർത്തി നോക്കി. കണ്ണുകൾ തുറിച്ചുന്തിയ ഇസഹാക്കിന്റെ ശിരസ്സ് ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ഒടിഞ്ഞു തൂങ്ങിവീണു. നില വെള്ളം ചവിട്ടി നിന്നുകൊണ്ട് കരുണൻ അവന്റെ കഴുത്തിൽ കുരുക്കിയിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് ചരട് ഊരിയെടുത്ത്‌ വള്ളത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞു..അതിന് ശേഷം അവന് മേലുള്ള പിടി വിട്ടു. വലിയൊരു മലയുടെയൊരു വശം അടർന്നു വെള്ളത്തിലേക്ക് വീഴും പോലെയുള്ള ഒരു ഒച്ചയോടെ ഇസഹാക്കിന്റെ ശരീരം വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണു താണു പോയി. കരുണനും ഇത് വരെ പിടിച്ചു നിന്ന തന്റെ ശക്തിയെല്ലാം ചോർന്നു പോകും പോലെ തോന്നി. താൻ നിൽക്കുന്നിടവും വള്ളവും തമ്മിൽ ഒരു പാട് അന്തരമുണ്ടെന്ന്അവന് തോന്നി. കരുണൻ അവിടെ നിന്ന് ദിശയറിയാതെ നോക്കുമ്പോൾ മങ്ങിയ നിലാവിൽ കല്ലാറിന് മീതെ കൂടി ഒരു പാഴ് വസ്തു താഴേയ്ക്ക് ഒഴുകി പോകുന്നത് അവന് കാണാമായിരുന്നു. അവൻ നോക്കി നിൽക്കേ അത് വെള്ളത്തിലേക്ക് താണു പോയി... എവിടെയാണ് കരയെന്നറിയാൻ നോക്കുമ്പോൾ അവന് തോന്നിയത് ഭൂമി തനിയ്ക്ക് ചുറ്റിനും പമ്പരം പോലെ കറങ്ങുന്നുണ്ടെന്നാണ്. ദൂരെ കാണുന്നത് കരയല്ല, ഒരു കൊടും വനമാണ്.. നിലാവ് പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞു പോയിരുന്നു. കരുണൻ മെല്ലെ വെള്ളം വകഞ്ഞു മാറ്റി മുന്നോട്ട് നീന്തി തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവിടെങ്ങും വള്ളം അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കുറെ നീന്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും അവൻ തളർന്നു പോയി. ♦️♦️ അര മണിയ്ക്കൂർ സമയമായിട്ടും കരുണൻ തിരിച്ചെത്താത്തതിനാൽ ഗൗരി വന്ന് മുൻ വശത്ത്‌ തങ്ങൾക്ക് കാവലായി ഇരിയ്ക്കുന്ന ബെന്നിച്ചന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. അവിടെ റോബിച്ചന്റെ വീട്ടിൽ മുരളിയും, രവികുമാറും ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. റോബിച്ചന്റെ അനിയത്തി ജാൻസിയുടെ മടിയിൽ കിടന്ന് മായമ്മ ഉറക്കം പിടിച്ചിരുന്നു. "എടാ മക്കളേ. നേരം കുറെയായല്ലോ കരുണൻ പുല്ലാമല നിന്നും വള്ളവുമായി പോന്നിട്ട്. രണ്ട് തവണ വന്നിട്ട് പോകാനുള്ള സമയമായി. ആരെങ്കിലും കടവത്തോട്ട് പോയോന്ന് നോക്കിയിട്ട് വാ മക്കളേ. ആ കാലൻ ഏത് രൂപത്തിലാ, ആരെയാ കുരുക്കിട്ട് പിടിയ്ക്കാൻ കാത്ത്‌ നിൽക്കുന്നതെന്നറിയില്ലല്ലോ." റോബിച്ചന്റെ അമ്മച്ചി പൊന്നമ്മ വന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ബെന്നിച്ചൻ എണീറ്റ് ടോർച്ച് ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവന്റെ കൂടെ കടവത്തേയ്ക്ക് പോകാൻഗൗരിയും തയ്യാറായി വന്നു. "നിങ്ങൾ ഇവിടെ കാണണം. കുഞ്ഞും അമ്മച്ചിയുമൊക്കെ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാ.. ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം ബെന്നിച്ചന്റെ കൂടെ." "സൂക്ഷിയ്ക്കണേടാബെന്നിച്ചാ. അവനെ എവിടെ കണ്ടാലുംചോദ്യവും പറച്ചിലും ഒന്നും വേണ്ട.. ബാക്കി ഞങ്ങളേറ്റു." അവർ പോകാൻ തുടങ്ങും മുൻപ് രവികുമാർ പറഞ്ഞു. പത്ത്‌ പതിനഞ്ചു മിനിറ്റോളം നടന്നു അവർ കടവിലേക്ക് ചെല്ലും മുമ്പേവഴിയിൽ വച്ച് കരുണനെ കാണാൻ കഴിയും എന്നായിരുന്നു രണ്ട് പേരുടെയും വിശ്വാസം. എന്നാൽ അതുണ്ടാവാഞ്ഞപ്പോൾ ഗൗരിയ്ക്ക് മനസ്സിൽ ഒരാശങ്ക തോന്നി. കടവിന് അടുത്ത് ചെല്ലും മുമ്പേ ഗൗരി തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ടോർച്ച് അവിടേയ്ക്ക് പ്രകാശിപ്പിച്ചു. "ചേച്ചീ വള്ളം കാണാനില്ലല്ലോ... കരുണേട്ടൻ കരയിൽ വന്നിട്ടില്ലേ.." അവിടൊക്കെ ടോർച്ച് തെളിച്ചു നോക്കിയ ശേഷം ആറ്റു വെള്ളത്തിന്‌ മീതെ ഗൗരി ടോർച്ചടിച്ചു നോക്കി. കല്ലാറിന് മദ്ധ്യേ വള്ളം കുത്തി നിർത്തിയിരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ ബെന്നിച്ചനെ വിളിച്ചു. പിന്നെ കല്ലാറിന് മദ്ധ്യേയ്ക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. "ചേച്ചീ അതിൽ ആളില്ലെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ." അവൻ പിറു പിറുത്തു. "ദൈവമേ.. എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ ബെന്നിച്ചാ." ഗൗരി നെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വച്ച് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ചേച്ചീ പേടിയുണ്ടോ.." ബെന്നിച്ചൻ ചോദിച്ചു. ഏത് നിമിഷവും ആ കാലന്റെ കൈകൊണ്ട് മരിക്കാൻതയ്യാറായി നിൽക്കുന്ന എനിയ്ക്കെന്തിനാ പേടി. " ബെന്നിച്ചൻ തന്റെ പിന്നിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്ന വടിവാൾ എടുത്തു ഗൗരിയേ ഏൽപ്പിച്ചു. "കയ്യിൽ വച്ചോ. ഞാൻ വള്ളത്തിന്റെഅടുത്തേയ്ക്ക് പോകാൻ പോകയാണ്. അവിടെന്താണ് നടന്നതെന്നറിയണ്ടേ." അവൻ ഷർട്ടും, ലുങ്കിയും അഴിച്ചു തറയിലേക്ക് ഇട്ട ശേഷം കല്ലാറിലേക്ക് നടന്നിറങ്ങി. പിന്നെ കൈകൾ വീശി വള്ളത്തിനടുത്തേയ്ക്ക് വെള്ളത്തിലൂടെ കൈകൊണ്ട് തുഴഞ്ഞ് പോയി. (തുടരും) #📔 കഥ