#📙 നോവൽ - പ്രളയം 🔻 പാർട്ട് _5 ✍️ രചന - Aniprasad മഴ പെയ്തും, തോർന്നും ഇരുന്ന രണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം.. വീണ്ടും മാനം കറുത്തിരുണ്ട് ഒരു പെയ്ത്തിനുള്ള തുടക്കം കുറിയ്ക്കുന്നതിന്റെ മുന്നോടിയായി ആഞ്ഞു കാറ്റ് വീശി തുടങ്ങി. മുരളിയും, ജിൻസനും റോബിച്ചന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ വാഴപ്പണകൾക്കിടയിലുള്ള പാത്തിയിൽ കെട്ടി നിന്ന വെള്ളം വെട്ടി തുറന്ന് വിട്ടുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ്. മൂവരും ചേർന്ന് രാവിലെ മുതൽ തുടങ്ങിയ ജോലിയാണ്. റോബിച്ചൻ, പീലിപ്പോസ് മുതലാളിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് പാട്ടത്തിന് എടുത്ത്‌ കൃഷി ചെയ്യുന്ന ഭൂമിയാണ് അത്. കയ്യിൽ പൈസയില്ലാഞ്ഞിട്ട് അവിടുന്നും, ഇവിടുന്നും ഒക്കെ കടം കൊണ്ടതും, വട്ടിപ്പലിശക്കാരൻ അണ്ണാച്ചിയോട് ആഴ്ചപ്പിരിവിന് പലിശയ്ക്ക് എടുത്ത പണവും ചേർത്ത്‌ നടത്തുന്ന കൃഷിയാണ്. അഞ്ഞൂറോളം ഏത്ത വാഴകൾക്ക് പുറമെ, ഞാലിപ്പൂവനും, പൂവനുമാണ് അവൻ പ്രധാനമായും കൃഷി ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. വാഴയ്ക്ക് ഇടവിളയായി നട്ടു നനച്ച് വളർത്തിയ പച്ചക്കറികളിൽ മുക്കാൽ പങ്കും കനത്ത മഴയിൽ ചീഞ്ഞു നാശമായി പോയി. മഴ തുടരുന്ന സാഹചര്യമാണെങ്കിൽ പാത്തികളിൽ വെള്ളം കൂടുതൽ കെട്ടി നിന്നാൽ അത് വാഴയ്ക്കും ദോഷം ചെയ്യും. അതിനാലാണ് അവൻ ചാറ്റൽ മഴയുണ്ടായിട്ടും രാവിലെ കൂട്ടുകാരെയും കൂട്ടി തോട്ടത്തിലേക്ക് പോന്നത്. കാട്ടു പന്നിയുടെ ആക്രമണമുണ്ടാകാതിരിയ്ക്കാൻ കൃഷിയിടവും, ചെമ്പൻ മല നിരകളുടെ അതിരുമായി പീലിപ്പോസ് മുതലാളി മുള്ള് വേലി കെട്ടി തിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. തൊട്ടടുത്ത കൃഷിയിടത്തിലൊക്കെ പന്നികൾ കൃഷി നശിപ്പിയ്ക്കാൻ എത്തുമെങ്കിലും റോബിച്ചന്റെ കൃഷിയിടത്തിലേക്ക് ഇതേവരെ അവർക്ക് പ്രവേശിയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. വാഴകൾ കുലച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ കുരങ്ങിന്റെയും, മയിലിന്റെയുമൊക്കെ ആക്രമണം ഉണ്ടാകും എന്നതിനാൽ ഇരുപത്തിനാല് മണിയ്ക്കൂറും റോബിച്ചൻ പിന്നെ തന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ ആയിരിയ്ക്കും. "എന്റേടാ റോബിനേ.. ഇതൊന്ന് നോക്കിയ്ക്കേടാ..." തൊട്ടടുത്ത പുരയിടത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന നാരായണേട്ടൻ റോബിനേ വിളിച്ചു. ചുവട്ടിൽ മണ്ണ് കുറഞ്ഞത് മൂലം ചെരിഞ്ഞു പോയ ഒരു വാഴ നൂത്ത്‌ നിർത്തി താങ്ങു കൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന റോബിച്ചൻ നാരായണേട്ടന്റെ ശബ്ദം കേട്ടയിടത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. "കാറ്റിൽ കപ്പ മറിഞ്ഞു വീണിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് കരുതി നോക്കാൻ വന്നതാ ഞാൻ.. ഒറ്റ മൂട് ബാക്കി വച്ചേക്കാതെ മുഴുവൻ ദാ പന്നി കുത്തി മറിച്ചിട്ടേക്കുന്നു... ഹെന്റെ ദൈവമേ... ആറു മാസമായ കപ്പയാരുന്നല്ലോ.. നല്ല ഒന്നാന്തരം വിളവുള്ളത്.." നാരായണേട്ടൻ ഒരു നിലവിളിയോടെ തലയ്ക്ക് കൈ താങ്ങി നിലത്തേയ്ക്കിരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടു റോബിച്ചൻ അവിടേയ്ക്ക് ചെന്നു. യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ പടക്കളം പോലെ ഒരു പ്രദേശമാകെ കപ്പക്കമ്പുകൾ ചിതറി കിടക്കുകയാണ്. കപ്പ മാത്രമല്ല, നാരായണേട്ടൻ കൃഷി ചെയ്തിരുന്ന ചേനയും ചേമ്പും, കാച്ചിലും ഒക്കെ മണ്ണിനടിയിൽ നിന്ന് തോണ്ടിയെടുത്ത്‌ തിന്ന ശേഷം ബാക്കി ഭാഗം അവിടെ തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടാണ് പന്നിപ്പട മടങ്ങി പോയിരിയ്ക്കുന്നത്. റോബിൻ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ചെമ്പൻ മല നിരകളിലേക്ക് നോക്കി. കാറ്റ് പിടിച്ചുലയുന്ന വൃക്ഷ ശിഖരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് കാട്ടു പന്നിയുടെ മുരൾച്ച കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. നാരായണേട്ടന്റെ മകൾ അമ്പിളി അച്ഛന് നനയാതിരിയ്ക്കാൻ ഒരു കുടയും ചൂടി അയാൾക്കരികിൽ നിൽപ്പുണ്ട്. "ഈ നാശങ്ങളെ വെടിവച്ചു കൊന്ന് കൃഷി സംരക്ഷിയ്ക്കാനുള്ള സഹായം ചെയ്തു തരണമെന്ന് പറഞ്ഞു പഞ്ചായത്തിലും, വില്ലേജിലും ഒന്നും ഇനി കൊടുക്കാൻ ഒരപേക്ഷ ബാക്കിയില്ല... കഴിഞ്ഞയാഴ്ചയും കപ്പ നോക്കാൻ ആള് വന്നതായിരുന്നെടാ റോബിച്ചാ. വില ഒത്തു വരാത്തത് കൊണ്ടാ ഞാൻ കൊടുക്കാതിരുന്നത്. അതീ കാലന്മാർക്ക് കൊണ്ട് പോകാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതായിരുന്നോ തമ്പുരാനേ.." നാരായണേട്ടൻ കണ്ണീർ ഒപ്പുന്നത് കണ്ട് റോബിൻ അയാളുടെ അടുത്തേയ്ക്കിരുന്നു. "വിഷമിക്കാതെ നാരായണേട്ടാ. നമുക്ക് കുടമുളി കൃഷിഭവനിൽ പോയൊരു അപേക്ഷ കൊടുക്കാം.." അവൻ അയാളെ സമാധാനിപ്പിയ്ക്കാനായി പറഞ്ഞു. "മഴയിലോ, കാറ്റിലോ കൃഷിനാശം വന്നതായിരുന്നെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും സഹായം കിട്ടിയേനെ റോബിച്ചാ. ഇത് പന്നിക്കൂട്ടം നശിപ്പിച്ചതായതുകൊണ്ട് അവർ കൈ മലർത്തും." അമ്പിളി അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു. നാരായണേട്ടൻ നിലത്ത്‌ നിന്നെണീറ്റ് ചുറ്റിനും നോക്കി. ഹൃദയ ഭേദകമായ ആ കാഴ്ച അയാളെ വല്ലാതെ പിടിച്ചുലച്ചു കളഞ്ഞിരുന്നു. "നമുക്ക് ബെഞ്ചമിൻ മെമ്പറേ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു നോക്കാം. അമ്പിളി ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്. അച്ഛനെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പൊക്കോ.വെറുതേ ഇവിടിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കണ്ടാൽ തലയ്ക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിയ്ക്കും. ഞങ്ങളിവിടെ പണി ചെയ്തുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുമ്പോൾ നാരായണേട്ടൻ കിടന്ന് അതിനിരട്ടി കഷ്ടപ്പെട്ടതാ ഇത്‌... ഞാൻ നാളെ കൃഷി ഓഫീസിലേക്ക് പോകുന്നുണ്ട്.. അവിടെയും കയറി തിരക്കി നോക്കാം എന്തെങ്കിലും സഹായം കിട്ടുമോ എന്ന്." റോബിച്ചൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്പിളി അവനെ ഒന്ന് നോക്കി. "കുട വേണോ റോബിച്ചന്.." അവൾ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന മറ്റൊരു കുട അവന് നേർക്ക് നീട്ടി. "കുടയും പിടിച്ചു നിന്ന് ജോലി ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല അമ്പിളീ... കുറച്ചൊക്കെ നനയുന്നതും ഒരു സുഖമല്ലേ." അവൻ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന തോർത്ത്‌ അഴിച്ചെടുത്ത്‌ കുടഞ്ഞു തന്റെ തോളിലേക്ക് ഇട്ടു. അവൾ കുട നിവർത്തി അവനു നേർക്ക് നീട്ടി. "കൂടുതൽ നനയേണ്ട. നനഞ്ഞാൽ പനി വരും.." അവൻ, അവൾ നിവർത്തിപ്പിടിച്ച കുടയ്ക്ക് കീഴേയ്ക്ക് കയറിയെങ്കിലും ഒരു നിശ്ചിത അകലമിട്ടാണ് നിന്നത്. "പനിയോ, തലവേദനയോ എന്താന്ന് വച്ചാൽ വന്നോട്ടെ. അതിനുള്ള മരുന്നൊക്കെ നിന്റേൽ കാണുമല്ലോ അല്ലേ..." "മരുന്നില്ല, വേണെങ്കിൽ കുറിച്ചു തരാം. പുറത്തൂന്ന് വാങ്ങേണ്ടി വരും." "ഓ.. അവളുടെ ജാടകണ്ടില്ലേ.. വല്ല ഡോക്ടർ എങ്ങാനും ആകാതിരുന്നത് ഭാഗ്യം.. നഴ്സിംഗ് പഠിയ്ക്കുമ്പോ തന്നെ ഇത്രയ്ക്കും ആണെങ്കിൽ ഡോക്ടറാകാൻ പഠിച്ചിരുന്നേൽ എന്തായിരുന്നു സ്ഥിതി.." റോബിച്ചൻ അവളെ കളിയാക്കാൻ വേണ്ടി തമാശയ്ക്ക് പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും അമ്പിളിയുടെ മുഖം മങ്ങി. "ഇനിയെന്തായാലും നഴ്സിംഗ് പഠിയ്ക്കാനും പോകേണ്ടി വരില്ല റോബിച്ചാ.അതും കഴിഞ്ഞു.." അവൾ നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു. "കഴിഞ്ഞോ. എന്ത് പറ്റി.. നിന്റെ ക്ലാസ് തീർന്നോ. അതിന് മൂന്ന് വർഷമായില്ലല്ലോ നിന്റെ കോഴ്‌സ് തുടങ്ങിയിട്ട്.." കോഴ്‌സ് തീർന്നതല്ല,എന്റെ ആ പ്രതീക്ഷയാണ് ഈപന്നികൾ നശിപ്പിച്ചിട്ടിരിയ്ക്കുന്നത്.നാളെകോളേജിൽ കെട്ടാനുള്ള ഫീസുമായി മടങ്ങി പോകാനിരുന്നതാ ഞാൻ. ഇന്നോ നാളെയോ ഒരു കൂട്ടരു കപ്പയ്ക്ക് വിലപറയാൻ വരുമെന്നും എത്ര കുറഞ്ഞാലും അവർക്ക് കൊടുത്തു കയ്യൊഴിയുമെന്നും പറഞ്ഞിരുന്നതാ അച്ഛൻ... എല്ലാം തീർന്നു. " അവളുടെ വാക്കുകളിലെ നൊമ്പരത്തിന്റെ ഈറൻ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വന്ന് തട്ടി. "എത്രയാടീ നിന്റെ ഫീസ്.. ഹോസ്റ്റൽ ഫീസും എല്ലാം വേണ്ടേ.." "വേണം. അത് പക്‌ഷേ ഞാൻ റോബിച്ചനോട് പറയില്ല. എനിയ്ക്കറിയില്ലേ റോബിച്ചനെ.ഞാനത് പറഞ്ഞാൽ റോബിച്ചൻ എവിടെങ്കിലും പോയി ആ കാശ് കടം മറിച്ച് കൊണ്ട് വന്ന് എനിയ്ക്ക് തരും. അത് വേണ്ട റോബിച്ചാ.ഇപ്പോൾ തന്നെ റോബിച്ചന് കഷ്ടപ്പാടിന്റെകൂട്ടുകൂടുതലാ." "എന്റെ കഷ്ടപ്പാട്നീ വിട്ടേക്ക്. അതൊക്കെ മാറുമെടീ. മാറാതെ എവിടെപ്പോകാൻ.. അല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ മാറ്റില്ലേ.." "വേണ്ട. എനിയ്ക്ക് അത് സങ്കടമാ." "കടമായിട്ട് തരാമെടീ.അപ്പോ നിന്റെ സങ്കടം മാറുമല്ലോ. നിനക്ക് ജോലി കിട്ടുമ്പോ നീയത് എനിയ്ക്ക് തിരിച്ച് തന്നോ. വേണെങ്കിൽ പലിശ കൂടി ചേർത്ത് തന്നോ... ഞാൻ വാങ്ങിച്ചോളാം.അതുകൊണ്ട് നിന്റെ അഭിമാനത്തിന് കുറച്ചിലൊന്നും ഉണ്ടാകേണ്ട." "അഭിമാനത്തിന്റെ കാര്യമൊന്നും അല്ല.. റോബിച്ചൻ വെറുതേ.. എനിയ്ക്ക് വേണ്ടി...എന്നാലും വേണ്ട.." "പിന്നെ നീയെങ്ങനെ തുടർന്ന് ക്‌ളാസിന് പോകും..അതോ ഇവിടെ നിർത്താബോവാണോ നിന്റെ നഴ്സിങ്‌ പഠിത്തം.." "നിർത്തുന്നൊന്നുമില്ല ഞാൻ. ദൈവം എന്തെങ്കിലും ഒരു വഴി തുറന്ന് തരാതിരിയ്ക്കില്ല റോബിച്ചാ.. ഞാനെന്റെ ഒന്ന് രണ്ട് കൂട്ടുകാരികളോട് ഒരു സൂചന കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അവര് സഹായിക്കുമെന്നാപ്രതീക്ഷ.." "നാണമില്ലല്ലോടീ നിനക്ക്.. നിനക്ക് പോയി നിന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് മുൻപിൽ കൈനീട്ടുന്നതിന് കുറച്ചിലൊന്നുമില്ല.. ഞാൻ കടമായിട്ട് കാശ് തന്നു സഹായിയ്ക്കാംഎന്ന് പറഞ്ഞതാ നിനക്ക് നാണക്കേട് ആയത്. അല്ലേ..." അവൻ മുഖത്ത്‌ ദേഷ്യം വരുത്തി അവളെ നോക്കി. "അതങ്ങനല്ല റോബിച്ചാ. റോബിച്ചൻ ഉദ്ദേശിയ്ക്കും പോലല്ല അവരെന്നെ സഹായിയ്ക്കുന്നത്.. അവർക്കൊരാവശ്യം വരുമ്പോഴോ, അതല്ലെങ്കിൽ അടുത്ത തവണ അവർക്ക് ഫീസ് അടയ്‌ക്കേണ്ടി വരുമ്പോഴോ ഞാൻ ആ പൈസ അവർക്ക് തിരികെ കൊടുക്കും. ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും അങ്ങനല്ലേ അവിടെ കഴിയുന്നത്. പരസ്പര സഹായസഹകരണസംഘം." "ഓ.. അങ്ങനെയും ഒരു സഹകരണ സംഘം ഉണ്ടായിരുന്നോ. ആട്ടെ.. ഈ സഹായ സഹകരണ സംഘത്തിൽ നീ എത്ര പേരെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്... അല്ല. ഒന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടി ചോദിച്ചതാ..." അവന്റെ ആ ചോദ്യത്തിൽ അവൾ അൽപ്പം ഉത്തരം മുട്ടി നിന്നു പോയി. പെട്ടന്നൊരു കള്ളം അവളുടെ നാവിൻ തുമ്പിലേക്ക് എത്തിയതുമില്ല. "നിന്നെ അവരിപ്പോൾ സഹായിച്ചാൽ അടുത്ത മാസം നീ അവരെ തിരിച്ച് എങ്ങിനെ സഹായിയ്ക്കും അമ്പിളീ... നാരായണേട്ടൻ എവിടുന്നെങ്കിലും കടം വാങ്ങിച്ചു തരുമെന്ന് കണക്ക് കൂട്ടിയാണോ നീ ഇത്ര ആത്മ വിശ്വാസത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത്... ഈ മഴയും പ്രളയവും നേരിട്ട് പൊറുതി മുട്ടിയിരിയ്ക്കുന്ന ഏത് മനുഷ്യനാ നാരായണേട്ടൻ ചെന്ന് ചോദിയ്ക്കുമ്പോ സഹായം ചെയ്യുക... സഹായിയ്ക്കാൻമനസ്സുള്ളവരുടെ കയ്യിൽ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടായിട്ട് വേണ്ടേ സഹായിയ്ക്കാൻ.. മഴ തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ. കൊടുവത്തൂരിന് പുറത്ത് കർക്കിടകമാസമാണ് പഞ്ഞമാസം എങ്കിൽ കൊടുവത്തൂർ ഉള്ളവർക്ക് മഴക്കാലം മുഴുവൻ പഞ്ഞ മാസം ആയിരിയ്ക്കും." അമ്പിളിയിൽ നിന്നൊരു നെടുവീർപ്പ് ഉയർന്നത് അവളുടെ നെഞ്ചിന്റെ പിടച്ചിലാണ് അതെന്ന് അവന് തോന്നി. "നീ പൊയ്ക്കോ. ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ. ഉറപ്പൊന്നുമില്ല. ശ്രമിയ്ക്കാം എന്ന് മാത്രം.. എത്രയാവുമെടീ.. ഒരു ഊഹം പറ... കണക്കും പലിശയും ഒക്കെ എഴുതിയിടണ്ടേ. അതുകൊണ്ടാ ചോദിച്ചത്." അവൻ അവസാനം പറഞ്ഞത് തന്റെ നേർക്കുള്ള ഒരു ഒളിയമ്പാണെന്ന് അവൾക്കുമനസിലായി. സന്തോഷമോ,സങ്കടമോ ഒക്കെ വന്നിട്ട് അവളുടെ കൺ തടങ്ങൾപുകഞ്ഞു. വായ തുറന്ന് അവനോടെന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ താൻ കരഞ്ഞു പോകുമെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ അവൾ ഇരു കയ്യുടെയും പത്ത്‌ വിരലുകളും ഉയർത്തി കാട്ടി. "എന്നാലും വായ തുറക്കരുത്. കേട്ടോടി അഭിമാനീ.." അവന്റെ വാക്കുകൾ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ പരിഭവം ഒളിപ്പിച്ചു വച്ചിട്ടുള്ളതായിരുന്നു. പെട്ടന്ന് അവൾ അവന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നും മുഖം പൊത്തിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു പോയി. അവൾ അച്ഛൻ പാട്ടത്തിന് കൃഷിചെയ്യുന്ന ഭൂമി കടന്ന് പോകും മുൻപേ വലിയ ഒരു ഇരമ്പലോടെ മഴ എത്തി. അമ്പിളി പിടിച്ചു നിർത്തിയാലെന്ന മട്ടിൽ അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. റോബിൻ മഴയേ പ്രതിരോധിക്കാൻ തോർത്തെടുത്ത്‌ തലയിൽ കെട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കയായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കുട അവന് നേർക്ക് നീട്ടി. അവൻ അവളെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു കാട്ടിയ ശേഷം മഴയിലൂടെ തിരിഞ്ഞു നടന്ന് തന്റെ വാഴത്തോട്ടത്തിലേക്ക് പോയി. ♦️ രാത്രി. മഴ ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്നതിനാൽ ജെസ്സി വന്ന് അമ്മച്ചിയ്ക്ക് അരികിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്. പൊന്നമ്മയാകട്ടെ ഇന്ന്‌ രാവിലെ പുല്ലാമലയ്ക്ക് പോയിട്ട് വന്നപ്പോൾ അവിടെ നിന്നും വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വന്ന കൂന്തൾ മസാല ചേർത്ത്‌ വഴറ്റി എടുത്തുകൊണ്ടിരിയ്ക്കയാണ്. റോബിച്ചന് ചോറുണ്ണാൻ കൂന്തൾ വറുത്തതോ വഴറ്റിയതോ ഉണ്ടെങ്കിൽ പിന്നൊരു ഒഴിച്ചു കൂട്ടാൻ മാത്രം മതി. "ഇന്നെന്താടീ.. ടിവി അമ്മച്ചിയെടുത്ത്‌ പൂട്ടി വച്ചോ. അതോ സീരിയലുകൾക്കെല്ലാം ഇന്ന് അവധിയാണോ." . പുറത്തിരുന്നു മഴ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന റോബിച്ചൻ മസാലയുടെ മണം അടിച്ചപ്പോൾ അടുക്കളയിലേക്ക് വന്നു. "മഴ. ഒരു ചാനലും കിട്ടുന്നില്ല." ജെസ്സി നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു. അപ്പോഴും അവളുടെ കയ്യിൽ ടി വി യുടെ റിമോട്ട് ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "ഓ.. ഈ പെരുമഴയൊക്കെ കൊണ്ട് ഇങ്ങനേം ഒരു ഉപകാരമുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോഴാ മനസ്സിലായത്.. അതിരിയ്ക്കട്ടെ. നിന്റേൽ കാശുവല്ലതും ഇരിപ്പുണ്ടോടീ.." അവൻ അനിയത്തിയോട് തിരക്കി. പത്താം തരം രണ്ടുതവണ എഴുതിആയുധം വച്ചു കീഴടങ്ങിയ ജെസ്സി പുല്ലാമലയിൽ പോയി തയ്യൽ പഠിച്ച ശേഷം അവിടെ തന്നെ ഒന്നാന്തരമായി ജോലിചെയ്യുകയാണ് ഇപ്പോൾ. "ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന്‌ വൈകിട്ട് അമ്മച്ചി എടുത്ത്‌ ചിട്ടിക്കാർക്ക് കൊടുത്തു. റോബിച്ചായന് എന്തിനാ ഇപ്പോൾ കാശ്.. വാഴയ്ക്ക് വളം ഇടാനാണെങ്കിൽ കഴിഞ്ഞാഴ്ചയല്ലേ വളം ഇട്ടത്.." റോബിച്ചൻ അത് കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ നടന്ന് അമ്മച്ചിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "വിശപ്പായോടാ.. വിളമ്പട്ടോ.." അവർ തല തിരിച്ച് നോക്കാതെ അൽപ്പം അരപ്പ് തവിയിൽ എടുത്ത്‌സ്വാദ് നോക്കിയ ശേഷം അടുപ്പ് കെടുത്തി വച്ചു. "അമ്മച്ചീ ഇതിങ്ങോട്ട് ഊരി തന്നേ.." അവൻ പൊന്നമ്മയുടെ വലതു കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവരുടെ ആ കൈ ത്തണ്ടയിൽ അരപ്പവന്റെ ഒരു സ്വർണ്ണ വള കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. പൊന്നമ്മ യാതൊന്നും ചോദിയ്ക്കാതെ ആ വള ഊരി മകന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "അത് എന്തിനാണെന്നെങ്കിലും ഒന്ന് ചോദിയ്ക്ക് അമ്മച്ചീ. അമ്മച്ചിയ്ക്ക് അതും അറിയണ്ടേ." ജെസ്സി ചോദിച്ചു. "എന്തിനാണെങ്കിലും അത് നല്ലൊരു കാര്യത്തിന് വേണ്ടിയാണെന്ന് എനിയ്ക്കുറപ്പാ.. അല്ലാതെ കള്ള് കുടിയ്ക്കാനോ, കഞ്ചാവ് മേടിയ്ക്കാനോ അല്ല..അവൻ കൊണ്ട് പോയി വിൽക്കുവോ പണയം വയ്ക്കുവോ എന്ത് വേണേൽ ചെയ്യട്ടെ." പൊന്നമ്മ മൂന്ന് പ്ളേറ്റുകൾ എടുത്തു സ്ലാബിന്റെ മേൽ വച്ച ശേഷം അതിലേക്ക് ചോറും കറികളും പകർന്നു വച്ചു. "നീയിരുന്നു അതും ചിന്തിച്ചിരിയ്ക്കാതെ പോയി കൈകഴുകിയിട്ട് വന്ന് ചോറെടുത്തു തിന്നാൻ നോക്കെടീ.." അടുക്കളയിലെ പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരയിൽ ഇരുന്ന റോബിന്റെ കയ്യിലേക്ക് അവർ ചോറെടുത്തു കൊടുത്ത ശേഷം ചൂട് വെള്ളം ഗ്ലാസിൽ പകർന്ന് അവന്റെ അരികിൽ വച്ചു. അതിന് ശേഷം തന്റെ പാത്രം എടുത്ത്‌ നിലത്തേയ്ക്കിരുന്നു അവരും ആഹാരം കഴിയ്ക്കാൻ ആരംഭിച്ചു. (തുടരും) #📔 കഥ