#📙 നോവൽ - ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട് _124 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❣️ അമ്മ വിളിക്കുന്നു ബാല.. " ഡെവി ഫോണുമായി ചെല്ലുമ്പോൾ ബാല മുറിയിലാണ്. അവളുടെയും ഡെവിയുടെയും തുണികൾ മടക്കി വെക്കുന്നു. അവനാ ഫോൺ നീട്ടുമ്പോൾ അവളത് കൈ നീട്ടി വാങ്ങിച്ചു. പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ആ മുറിയിൽ തന്നെ നിൽക്കുന്ന ഡെവിക്ക് പോലും സൂക്ഷിച്ചു കേട്ടാൽ മാത്രം മനസ്സിലാവും വിധം. അമ്മയെപ്പഴാ വരുന്നത്..? ആ ചോദ്യം ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ഡെവിയുടെ നേരെപാളി വീണു. തന്നെ നോക്കി കിടക്കയിലിരിക്കുന്നു. അതോടെ ആ നോട്ടം നേരിടാൻ വയ്യെന്നത് പോലെ അവൾ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. ഡെവിയൊരു ചിരിയോടെ അവൾ മടക്കി ബാക്കിയുള്ള തുണികൾ അവിടെയിരുന്നു കൊണ്ട് മടക്കി തുടങ്ങി. അതൊന്നുമറിയാതെ ബാല കാര്യമായി സംസാരിച്ചു നിൽപ്പാണ്. ഇന്ദിരാമ്മ ഗുരുവായൂർ നിന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. സാന്ദ്രയും സന്ദീപും ഹണിമൂൺ യാത്ര പോയതിനു പിറകെ സുധേവും ഉമയും ശില്പയും ഇന്ദിരാമ്മയുമായി പോയതാണ്. ശില്പ യുടെ എക്സാം കഴിഞ്ഞു വെക്കേഷൻ ആയത് കൊണ്ട് തിരിച്ചു വരാൻ ആർക്കും അത്ര വലിയ ധൃതി യൊന്നുമില്ല. ഇന്ദിരാമ്മയ്ക്ക് ഒട്ടുമില്ല. ഡെവിയെ കാണാതെ മാറി നിൽക്കുന്ന ത്തിന്റെ ഒരു അസ്വസ്ഥത അവരിൽ നല്ലത് പോലെ ഉണ്ടെങ്കിൽ കൂടിയും അവന്റെ ജീവിതംത്തിൽ ഒരു അർഥമുണ്ടായി കാണാൻ.. ബാല അവനെ ഭർത്താവായിട്ട് തന്നെ അംഗീകരിച്ചു കാണാനുള്ള ആഗ്രഹവും ഒരുപാട് വലുതായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് അവരാ അസ്വസ്ഥത മനഃപൂർവം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കും. പകരം ദൈവത്തിനു മുന്നിൽ അവരുടെ ഒരേയൊരു ആവിശ്യവും അത് തന്നെയാണ്. മക്കൾ നന്നായി ജീവിച്ചു കാണണെ എന്ന്.. ഫോൺ വിളിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞു ബാല തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ തന്റെ അടി വസ്ത്രങ്ങൾ അടക്കം മടക്കി ഒതുക്കി അലമാരയിൽ വെക്കുന്ന ഡെവിയെയാണ്. അവൾക്കൊരു വല്ലായ്മ തോന്നി.. അവന്റെയാ പ്രവർത്തിയിൽ. "ഞാൻ ചെയ്തേനെ..." ഫോൺ തിരിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു. "ഞാൻ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞല്ലോ.." ചിരിയോടെ അവനാ കവിളിലൊന്നു തട്ടി. "അമ്മയെന്ത് പറഞ്ഞു.." ഫോണുമായി അവനിറങ്ങി പോകുമെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും ഡെവി മുറിയിൽ തന്നെ ഇരിക്കുകയും അവളെ പിടിച്ചു തനിക്കരികിലേക്കിരുത്തുകയും ചെയ്തു. "അമ്മ.. പോയ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ.. പറഞ്ഞു." "നല്ല സന്തോഷത്തിലാണ് ആള്.. എന്നെ പോലും ഓർക്കുന്നില്ല.." ഡെവിക്കൊരു പരിഭവമുള്ളത് പോലെ തോന്നി ബാലക്ക്, അവനങ്ങനെ പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോൾ. "നീ നോക്കികോളുമെന്ന അമ്മയുടെ ധാരണ.. ഇവിടെ നീ എന്നെ കാണുന്ന നിമിഷം പാത്തും പതുങ്ങിയും നിൽപ്പാണെന്ന് എന്റെ അമ്മയുണ്ടോ അറിയുന്നു.." ലേശം കുസൃതി.. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ അവളുടെയാ പ്രവർത്തി അവനിൽ വരുത്തിയ ഹൃദയനോവിനെ കുറിച്ചാണ് ഡെവിയാ പറഞ്ഞത്. "ഇപ്പഴും അവനെ ഭയന്നിട്ടാണോ.. അതൊ അവനെ മറക്കാൻ പറ്റാഞ്ഞിട്ടോ.." തല കുനിക്കാൻ തുടങ്ങും മുന്നേ ഡെവി അവളെ തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് കട്ടിലിൽ ചാരിയിരുന്നു. "എനിക്കറിയില്ല.പക്ഷേ മറക്കാൻ പാടില്ലാത്ത കുറെയേറെ വേദനകൾ അവനെനിക്ക് തന്നിട്ടുണ്ട്..." ബാലയുടെ സ്വരം വിറച്ചു. "അവനെ ഭയക്കാതിരിക്കാൻ.. ഇനിയൊരിക്കലും ഒരു സ്വപ്നമായിട്ട് കൂടി അവന്റെ ഓർമകൾ അസ്വസ്ഥത പടർത്താതിരിക്കാൻ ഞാനൊരു സൂത്രം പറഞ്ഞു തരട്ടെ.." ബാലയുടെ മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി.. അവൾക്ക് നിഷേധിച്ചു പോകാൻ കഴിയാത്തൊരു ഭാവത്തിൽ.. സ്വരത്തിൽ ഡെവി പതിയെ ചോദിച്ചു. 'കുറച്ചു നേരം.. നീ എന്നെ മാത്രം കാണ്. എന്നെ മാത്രം ഓർക്ക്.. എന്നെ മാത്രം അറിയ്യ്. പിന്നെ.. പിന്നെ അവനൊരിക്കലും നിന്നെ ശല്യം ചെയ്യില്ല.. വാക്ക്.. " ഡെവിയുടെ ശബ്ദം പോലും വിറച്ചു. എങ്കിലും ആ നോട്ടം ഹൃദയത്തോളം ആഴ്ന്ന് ചെല്ലുന്നത്രേം ആർദ്രമാണ്.. 'പറയ്യ്.. നീ സമ്മതിച്ചു തന്നാ മാത്രം മതി.. എനിക്കറിയാവുന്ന ഒരു സൂത്രപണിയുണ്ട്.. ഞാനത് ചെയ്യട്ടെ.. പ്ലീസ്.. പ്ലീസ്... " നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി പതിയുന്ന അവന്റെ സ്നേഹചുംബനം.. കാതിൽ കൊഞ്ചുന്ന.. കെഞ്ചുന്ന സ്വരം.. കണ്മുന്നിൽ തന്നോടുള്ള പ്രണയം മാത്രം നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഒരു കടൽ പോലെ അവനങ്ങനെ തിരയടിക്കുന്നു. വേണ്ടന്ന് ത്താൻ പറഞ്ഞാൽ ആ നിമിഷം അവൻ പിന്മാറി പോകും. അതിലവൾക്ക് യാതൊരു സംശയവുമില്ല. പക്ഷേ ആ നോട്ടം.. താൻ വേണ്ടന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഉണ്ടായേക്കായുന്ന അവന്റെ കടുത്ത നിരാശ.. അത്‌ മാത്രമായിരുന്നു ബാലയപ്പോൾ കണ്ടത്. വേണമെന്നോ വേണ്ടന്നോ പറയാതെ അവളവന്റെ കയ്യിലൊന്ന് അമർത്തി പിടിച്ചു കൊണ്ടാ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി. കുതിച്ചു തുള്ളിയ ആവേശത്തിനെ അവനാദ്യമിറക്കി വെച്ചതാ വിറക്കുന്ന ചുണ്ടിലാണ്. അന്നൊരിക്കൽ വീട്ടിൽ വെച്ചുമറിഞ്ഞ മൃദുവായ ചുംബനം പോലല്ല.. വന്യമായി.. ഹൃദയത്തിലെ അന്നോളം പകർന്നു കൊടുക്കാൻ കഴിയാത്ത.. കൊടുക്കണമെന്ന് അവൻ അന്ന് വരെയും തീവ്രമായിട്ട് കൊതിച്ച പ്രണയത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും ഭാരം മുഴുവനുമുണ്ട് അന്നത്തെ ഡെവിക്ക്. എങ്കിലും ഒരു കുഞ്ഞു നോവ് പോലും ബാല അറിഞ്ഞില്ല.. അവനത് അറിയിക്കുന്നില്ല. അവനെ മാത്രം ഓർത്ത്.. അവനെ മാത്രം കണ്ടു കൊണ്ട്.. അവനെ മാത്രം അറിഞ്ഞു കൊണ്ടവളും.. ആ നിമിഷങ്ങളിൽ സ്വയം മറന്നു.. അന്നാദ്യമായിരുന്നു അവളൊരു പുരുഷനെ അറിയുന്നത്. അവന്റെ സ്നേഹം അറിയുന്നത്.. അത് നൽകുന്ന ലഹരി അറിയുന്നത്.. അതിലവൾ നിറഞ്ഞു പോകുന്നതും.. വേദനിച്ചോ... കിതപ്പ് മാറാത്ത സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു കൊണ്ടവൻ വിട്ട് പോകാതെ അവളെ ഒന്നു കൂടി നെഞ്ചിലൊതുക്കി കൊണ്ടാ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. കടിച്ചു കുടയുന്ന വേട്ട മൃഗത്തെ പോലെയൊരുവനെയാണ് അറിഞ്ഞിട്ടുയുള്ളത്.. അവന്റെ ആവിശ്യം നടന്നു കഴിയുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന നോവും നീറലും മാത്രമാണ് അനുഭവിച്ചിട്ടുള്ളത്.. എന്നാൽ.. ശ്വാസം കൊണ്ട് പോലും നോവിക്കില്ലെന്ന് വാശിയുള്ള.. അത്രേം സ്നേഹമുള്ള മറ്റൊരുവൻ. നിർവൃതിയോടെ തന്നെ അടക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ നന്ദിയോടെ...അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ഉമ്മ വെച്ച് കൊണ്ടവന്റെ സന്തോഷമറിയിച്ചു.. അവൾക്കുള്ളതിനേക്കാൾ ഒരായിരമിരട്ടി സ്നേഹത്തോടെ ഡെവി അവൾക്കൊരു അത്ഭുതമാവുകയാണ്. ദേഹം അൽപ്പം പോലും വേദനിക്കുന്നില്ല.. ഒപ്പം കിടന്നു ഞെരിച്ചു രസിച്ചു കൊണ്ട് കുത്ത് വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഹൃദയവും മുറിഞ്ഞില്ല.. എല്ലാം കഴിഞ്ഞു പുഴുത്ത പട്ടിയെ പോലെ തള്ളി മാറ്റിയില്ല..ശേഷം അനാവശ്യങ്ങൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കൊല്ലാതെ കൊന്നില്ല. തുടക്കം മുതൽ ഒടുക്കം വരെയും അവനൊപ്പം തന്നെയും ചേർത്ത് പിടിച്ചു. വേദനിക്കുമെന്ന് തോന്നിയ നിമിഷങ്ങളിൽ തീവ്രമായി പ്രണയിച്ചു.. ലാളിച്ചു. സ്നേഹമെന്നാൽ അത് കരുതൽ കൂടിയാണെന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിയിച്ചു.. ജയിച്ചു കയറി.. രണ്ടാളും ഒരുമിച്ച്. ഇങ്ങനെയും പുരുഷന് ശരീരം പങ്ക് വെക്കാനാവുമെന്നും സ്നേഹം പ്രകടമാക്കാനും കഴിയുമെന്നും അവളന്നാണറിഞ്ഞത്.. അന്ന്...അവനറിയിച്ചു കൊടുത്തത്. ❤️❤️ എഴുന്നേറ്റു നടക്കാൻ പറ്റുന്നുണ്ടോ.. " യാതൊരു ദയവുമില്ലാതെ ആ പോലീസുകാരൻ ചോദിക്കുമ്പോൾ തമ്പി ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞു. "മുറിവൊക്കെ കരിഞ്ഞു തുടങ്ങിയെന്നു ഡോക്ടർ നേരിട്ട് പറഞ്ഞല്ലോ. ഇനിയും ഇവിടെ തന്നെ സുഖിച്ചു കിടക്കാനുള്ള നിന്റെ ഐഡിയ കൊള്ളാം.. പക്ഷേ അതിറക്കി കളിച്ച സ്ഥലം മാറി പോയി ദിവാകരാ.." പരിഹാസത്തോടെയുള്ള ആ പോലിസുക്കാരന്റെ സ്വരം. തമ്പി അയാളെ ഒന്നു നോക്കി. സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ പോലും വേദനിക്കുന്ന തുന്നി കൂട്ടിയ മുറിവ്.. അപ്പോഴും അയാൾക്ക് വിങ്ങുന്നുണ്ട്. സുഖിച്ചുള്ള കിടത്തം.. അതോർക്കുമ്പോൾ പോലും തമ്പിക്ക് വല്ലാതെ വിറച്ചു. അനങ്ങിയാലും തിരിഞ്ഞാലുമുള്ള അസഹനീയ വേദന.. സർക്കാർ ആശുപത്രിയുടെ ശോചനീയാവസ്ഥ. വല്ലപ്പോഴും മാത്രം വഴിപാട് പോലെ വന്നു പോകുന്ന ഡോക്ടർമാർ. രോഗികളോട് വേട്ട പട്ടികളുടെ ശൗര്യത്തോടെ മാത്രം പെരുമാറി ശീലിച്ച കർക്കശരായ നേഴ്‌സുമാർ.. ഒരാഴ്ച്ചയായി കുളിക്കാത്ത ഒട്ടൽ പിടിച്ചു പോയ ശരീരം.. എല്ലാം കൂടി അത്രയും ദിവസം അനുഭവിച്ച നരകയാഥനയെയാണ് അയാൾ സുഖമെന്ന് ഓമന പേരിട്ടു വിളിച്ചത്.. ഇവിടെ നിന്നിറങ്ങിയാലും നേരെ ജയിലോട്ട് തന്നെയാണ് പോകേണ്ടത്. ഇതിനേക്കാൾ ആയിരമിരട്ടി അവിടെയും ഇനി അനുഭവിക്കാൻ ബാക്കി കിടപ്പുണ്ട്. രക്ഷിക്കാൻ ആരുമില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നവരെ കുറിച്ച് യാതൊരു അറിവുമില്ല. അർജുൻ.. വൈഗ.. തങ്കമണി.. അയാൾക്കവരെ ഓർമവന്നു. പക്ഷേ മുന്നിൽ ഗൗരവത്തോടെയിരിക്കുന്ന പോലിസുകാരനോട് അവരെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചു നോക്കാനുള്ള ധൈര്യമില്ല..അപ്പോഴും. ഒരിക്കൽ ചോദിച്ചു നോക്കിയിരുന്നു. അന്ന് പക്ഷേ അയാൾ എന്തൊക്കെയോ പരുഷമായിട്ട് പറഞ്ഞു. കൂടുതലൊന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും ഒന്നുറപ്പായി.. തനിക്കിനി ഒരു രക്ഷയില്ലെന്ന്. പലപ്പോഴായി പലരോടും ചെയ്തു കൂടിയ ദ്രോഹങ്ങൾക്ക് ശിക്ഷ കിട്ടിയത് എല്ലാം കൂടി ഒരുമിച്ച് ചേർത്ത് കൊണ്ടായിരിക്കും.. കരയാൻ പോലും ശക്തിയില്ലാതെ തമ്പിയാ കിടക്കയിൽ തളർന്നു കിടന്നു.. 💜💜 "എന്റെ കൊച്ചേ നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ.. ഇവിടെയിപ്പോ ജോലിക്കൊരാളെ ആവിശ്യമില്ല. ചോദിച്ചത് തന്നെ നീ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ചത് കൊണ്ട് ഇല്ലാത്ത ഒഴിവ് ഉണ്ടാവില്ലല്ലോ" ഇപ്രാവശ്യം അൽപ്പം പരുക്കനായിരുന്നു അയാളുടെ സ്വരം. അയാൾക്ക് മുന്നിലിരിക്കുന്ന വൈഗയുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു പോയി. തോളിൽ കിടക്കുന്ന ബാഗിൽ അവളുടെ പിടി മുറുകി. "സോറി.. സോറി.. എനിക്ക്.. അത്രയും അത്യാവശ്യമായത് കൊണ്ടാണ്.. സോറി.." അത്രയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൾ തിരിച്ചു നടക്കാൻ തുനിയും മുന്നേ ആ ഗ്ലാസ്‌ ഡോർ തള്ളി തുറന്നു കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട്‌ കയറി വന്നവൻ. വൈഗ ശ്വാസം വിലങ്ങിയ പോലെ നിന്നു പോയി. "ആ.. വാ വിനോദെ.. നിന്നെ കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു ഞാൻ.." കടയുടമ അത് കൂടി പറഞ്ഞതോടെ വിനോദിനെ അയാൾ നന്നായി അറിയാമെന്നുള്ളതും വൈഗ ഉറപ്പിച്ചു. അതോടെ അവളുടെ മുഖം ഒന്നു കൂടി വിളറി. പാതളത്തോളം താഴ്ന്നു പോയെങ്കിലെന്ന് മോഹിച്ചു കൊണ്ടാണ് അവളാ നിമിഷം അവിടെ നിന്നതും. വിനോദിനെ മുഖമുയർത്തി നോക്കുക കൂടി ചെയ്യാതെ വൈഗ ധൃതിയിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവിടെ നിന്ന് കൊണ്ട് വിനോദ് തന്നെ നോക്കുന്നുണ്ട്. അതവൾക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്നെ അറിയാം. എരി വെയിലിൽ ഒരു തണൽ പോലുമില്ലാതെ ഉള്ളിലെ തളർച്ചയെ പോലും വകവെക്കാതെ അവൾ വാശി പോലെ മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം പൊള്ളി പിടിഞ്ഞു കൊണ്ടുഴുകി പടരുന്ന കണ്ണുനീർ പലപ്പോഴും അവളുടെ കാഴ്ചയെ മറച്ചു. ഇനിയെന്ത് എന്നുള്ള ചോദ്യം ഉളിലെ പിടപ്പ് ഒന്നു കൂടി വർദ്ധിപ്പിച്ചു. വീട്ടിലെ ജോലി ഒതുക്കി കഴിഞ്ഞ മൂന്നാലു ദിവസമായി അവളൊരു ജോലി അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നു. തമ്പിയുടെ കേസിനെ കുറിച്ച് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് അതിൽ പെട്ടു പോകുമോ എന്നുള്ള ഭയം കൊണ്ട് ഒരൊറ്റ ബന്ധുക്കൾ പോലും അടുപ്പിക്കുന്നില്ല. സഹായം ചോദിക്കുമെന്ന് ഭയന്ന്കൊണ്ട് അറിയുന്ന ആരും ഫോൺ പോലും എടുക്കുന്നില്ല. നന്നേ തളർന്നു കൊണ്ടാണ് വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു കയറിയത്. പക്ഷേ മടുപ്പിക്കുന്ന മൂത്രത്തിന്റെ ഗന്ധമാ വീടിന്റെ മുൻവശത്തു ചെന്നു നിൽക്കുമ്പോഴേ അറിയാൻ കഴിയും. ശ്വാസം മുട്ടലോടെ വാതിൽ തുറന്നു കൊണ്ടകത്തു കയറി. ജപ്തി ചെയ്യുമെന്നുള്ള അറിയിപ്പ് ആ ചുവരിൽ പതിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്. ഇത് വരെയും കയറി കിടക്കാൻ ഒരു വീടുണ്ടായിരുന്നു. ഈ മാസം അവസാനത്തോടെ അതും ഇല്ലാത്തവും. അർജ്ജുൻ കിടക്കുന്ന മുറിയിൽ നിന്നുമാണ് ആ രൂക്ഷ ഗന്ധം.. അറപ്പോടെ.. മടുപ്പോടെ അവളങ്ങോട്ട് ചെല്ലുമ്പോൾ.. കിടന്ന കിടപ്പിൽ അർജുൻ ഞെളിഞ്ഞു പിരിയുന്നു. മലവും മൂത്രവും അവന്റെ മേൽ..പടർന്നിരിക്കുന്നു. വൈഗക്ക്‌ കരച്ചിൽ വന്നു ആ നിമിഷം.. ചുവരിൽ ചാരി.. ആർത്തു കരയുമ്പോൾ.. അന്നേരം വരെയും അവൾ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസിക സംഘർഷങ്ങളുടെ പേമാരിയായിരുന്നു അത്... തുടരും.. നാളെ മുതൽ സെറ്റാവും.. ഇന്നാണ് പെയിന്റിംഗ് പണി കഴിഞ്ഞത്.. നാളെ വേറെ പണിയൊന്നും കിട്ടിയില്ലേൽ ബല്ല്യ പാർട്ടായി വരും കേട്ടോ..ബല്ല്യ റിവ്യൂ ഇടണേ.. എല്ലാർക്കും പുതുവത്സരാശംസകൾ... ❤️❤️ ഇന്ന് ഹാപ്പി ന്യൂ ഇയർ ന്ന് മാത്രമായി പോകരുത് ട്ടാ റിവ്യൂ😁 സ്നേഹത്തോടെ jif #📔 കഥ