#📙 നോവൽ - ഹൃദയത്തിന്റെ അവകാശി 💜💜 🔻 പാർട്ട്_ 128 ✍️ രചന - ജിഫ്ന നിസാർ ❤️ ജയഗോപൻ സൂചന കൊടുത്തതിന്റെ ഒരു നൂറിരട്ടി പ്രശ്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞതാണ് ഓരോ ഫയലുകളുമെന്ന് ചെന്ന് കയറി ആദ്യമണിക്കൂറുകൾ കൊണ്ട് തന്നെ ശ്രീക്കും ഡെവിക്കും മനസ്സിലായി. എവിടെ നിന്നും തുടങ്ങണമെന്നോ എങ്ങനെ തുടങ്ങണമെന്നോ യാതൊരു ഊഹവുമില്ല. ഓഫീസിലുള്ള സ്റ്റാഫിനു പോലും പൂർണമായും ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നില്ല. ഏറ്റെടുക്കുന്നത് ഇത്രയും വലിയൊരു വള്ളി കെട്ടായിരുന്നോ എന്നായിരുന്നു ശ്രീയും ഡെവിയും ഓർത്തത്. ജയഗോപൻ പറഞ്ഞത് പോലെ.. ഇനി പുതിയൊരു ബിസിനസ് തുടങ്ങാൻ പോലും ഇത്രയും പണിയില്ല. ഇതാകെ കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. അഴിക്കുമന്തോറും മുറുകി ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിരവധി കുരുക്കുകൾ...കെട്ടുകൾ. ഒടുവിൽ ജയഗോപൻ തന്നെ നേരിട്ടിറങ്ങിയിട്ടാണ് അവരെയാ ചക്രവ്യൂഹത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുത്തിയെടുത്തതും. തമ്പിയുടെ ചതിയിൽ അകപ്പെട്ടു പോയിട്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ബിസിനസ് ലെവലിൽ എന്ത് മാത്രം ഉയരങ്ങളിൽ എത്തേണ്ട ആളായിരുന്നു അയാളെന്ന് ശ്രീയും ഡെവിയും വേദനയോടെ മനസ്സിലാക്കി. അവർക്ക് പോലും മനസ്സിലാകാത്ത വിധം.. കൂർമ ബുദ്ധിയിൽ ഓരോ കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ചും മനസ്സിലാക്കി അയാൾ അവർക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. ആ പറഞ്ഞത് പോലെ തന്നെ ചെയ്യുന്നത് കൊണ്ട് ഡെവിയും ശ്രീയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ വിജയം കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. ഓരോന്നും സാവധാനം വേർപ്പെടുത്തിയെടുക്കാൻ കഴിയുന്നു. ചതിയും വഞ്ചനയും അതിന് പറ്റാത്തയിടങ്ങളിൽ ഭീക്ഷണി കൊണ്ടും തമ്പി അയാളെ കൊണ്ടാവും പോലൊക്കെ തകിടം മറിച്ച ഓരോന്നും ജയ ഗോപന്റെ മേൽ നോട്ടത്തിൽ.. അയാൾ കൊടുക്കുന്ന ധൈര്യത്തിൽ ശ്രീയും ഡെവിയും തിരികെ പിടിച്ചു.. വിശ്രമമില്ലാതെ പണിയെടുത്താൽ.. സത്യസന്ധതയോടെ.. ആത്മാർത്ഥതയോടെ കാര്യങ്ങളെ നേരിടാൻ പഠിച്ചാൽ.. അവരുടെ കമ്പനി ഇനിയും ഒരുപാട് ഉയരങ്ങളിലെത്തുമെന്ന് ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് തന്നെ അവർക്കൊരു ആത്മ വിശ്വാസം വന്നിരുന്നു. മടുപ്പോടെ അങ്ങോട്ട് വന്നതാണ്. പക്ഷേ ഇനിയിപ്പോൾ അങ്ങനെ തോറ്റു പിന്മാറി പോകില്ലെന്നും അവരാ നേരം കൊണ്ട് തന്നെ ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.. ❤️❤️ ഞാൻ.. ഞാനിനി ജോലിക്ക് പോണത് കൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും... പ്രശ്നമുണ്ടോ.. " സന്ദീപിന്റെ കരവലയത്തിലൊതുങ്ങി നിന്ന് കൊണ്ടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവനത് ഇഷ്ടമാവുമോ എന്നായിരുന്നു സാന്ദ്രയുടെ മനസ്സിൽ. "അതെന്താ.. നീയിനി പോണില്ലെന്ന് വല്ലതും കരുതിയിട്ടുണ്ടോ.." "അതല്ല.. ഇവിടെ അത്‌ ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിൽ.." "ഇവിടെ അത് ഇഷ്ടമാണെങ്കിലോ.." ചിരിയോടെ അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് സന്ദീപ് അവളെ അവനു നേരെ തിരിച്ചു നിർത്തി. "നിന്നെ നീയായിട്ട് കാണാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.എന്റെയാ ഇഷ്ടം തന്നെയാണ് ഇവിടെയുള്ള എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടം.നീ നല്ലത് പോലെ കഷ്ടപ്പെട്ടു പഠിച്ചു നേടിയ ജോലിയാണ്. അതിന് പോകാൻ നിനക്കിഷ്ടമാണെങ്കിൽ.. അതെനിക്കും ഇഷ്ടമാണ്.." അവനവളുടെ മൂക്കിലൊന്ന് പിടിച്ചുലച്ചു. അവരന്നു രാവിലെയാണ് തിരിച്ചു വന്നത്. പിറ്റേന്ന് മുതൽ സന്ദീപ് ജോലിക്ക് ജോയിൻ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഇനിയിപ്പോ താനാ ജോലിക്ക് പോണത് ഇഷ്ടമായില്ലെങ്കിലോ എന്ന് കരുതിയാണ് അവൾ അങ്ങനെ ചോദിച്ചതും.. "നമുക്ക് ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് ജോലിയുണ്ട്. നിന്നെ നന്നായി നോക്കാൻ എനിക്കത് മതിയാവും.പിന്നെ നിന്റെ ജോലി.. അത് നിന്റെ അഭിമാനമാണ്. ധൈര്യമാണ്. കഴുത്തിലൊരു താലി കെട്ടിയെന്ന് കരുതി അതില്ലാതാക്കാനൊന്നും എനിക്ക് അധികാരമില്ല. ഇനിയിപ്പോ ഞാനങ്ങനെ ചെയ്യാൻ കരുതിയാലും എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അത് സമ്മതിച്ചു തരികയുമില്ല. അത് നിനക് കിട്ടുന്ന സാലറി ഓർത്തു കൊണ്ടാവില്ല. നിനക്കാ ജോലി എന്ത് മാത്രം ഇഷ്ടമാണെന്ന് അവർക്കറിയാവുന്നത് കൊണ്ടാണ്.." അവനാ പറഞ്ഞതിൽ അവൾക്കും തർക്കമൊന്നുമില്ല. സ്നേഹനിധിയായൊരു ഭർത്താവിനൊപ്പം അവനോളം സ്നേഹം നിറഞ്ഞൊരു കുടുംബം കൂടി കിട്ടി എന്നുള്ളത് സാന്ദ്രയുടെ സന്തോഷമാണ്.. സമാധാനമാണ്. 🥰🥰 തമ്പിയുടെ വീടിന് മുന്നിലെ ഗേറ്റ് തുറക്കുമ്പോൾ വിനോദ് അസഹിഷ്ണുതയോടെ മുഖം ചുളിച്ചു. വൈഗയെ പെണ്ണ് കാണാൻ അങ്ങോട്ട്‌ വന്ന ആദ്യനിമിഷമായിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സിലപ്പോൾ. ആദ്യം മുതൽ തന്നെ ഈ വീടും വീട്ടുകാരും ഒരു നെഗറ്റീവ് വൈബായിരുന്നു അവനു നൽകി കൊണ്ടിരുന്നത്. എന്തൊക്കെയോ നിഗൂടതകൾ ഒളിപ്പിച്ചു പിടിക്കുന്നത് പോലെ.. തുടക്കം മുതൽ ഒടുക്കം വരെയും അങ്ങനെ തന്നെ. ഇവരെന്താ ഇങ്ങനെ എന്നൊക്കെ അന്ന് മനസ്സിൽ തോന്നിയിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ വൈഗ പറഞ്ഞു തരുന്നത് കണ്ണും പൂട്ടി വിശ്വാസിച്ചെങ്കിലും പിന്നെയെപ്പഴോ മനസ്സിലായി കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനൊന്നുമല്ലെന്ന്. അതിൽ പിന്നെ അവരോട് പ്രകടമായി തന്നെ ഒരു അകൽച്ച തോന്നിയിരുന്നു. ബാല ഹോസ്പിറ്റലിൽ കിടന്ന ആ ദിവസം അത് പൂർത്തിയായി. അവരെന്താണെന്നും അവരുടെ മനസ്സ് എത്ര മാത്രം ദുഷിച്ചതാണെന്നും അന്നാണ് തനിക്ക് നേരിട്ട് ബോധ്യമായത്. തനിക്കൊരിക്കലും ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയാത്ത ആ തെറ്റിന്റെ പേരിലാണ് അന്ന് വൈഗ ഇറങ്ങി പോയത്. ഇന്നും ഈ വീടിന്റെ പടി കടന്ന് വന്നെങ്കിൽ അത് അവളോടുള്ള ഇഷ്ടം കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. ഗിരീഷിന്റെ ഷോപ്പിൽ ജോലി അന്വേഷിച്ചു ചെന്നിട്ട് തന്റെ മുന്നിൽ പെട്ടവൾ. പെട്ടന്ന് തന്നെ മുഖം മറക്കാൻ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു പോയവൾ. അവൾക്കൊരു ജോലി കൊടുക്കാൻ തനിക് വേണ്ടി തന്റെ കൂട്ടുകാരൻ റെഡിയാണ്. അതൊന്ന് പറയാൻ അവളെ അവൻ പലവട്ടം വിളിച്ചിട്ടും കിട്ടുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഗിരീഷ് വിളിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ശ്രമിച്ചപ്പോഴും ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുന്നുണ്ട് എന്നല്ലാതെ മറ്റ് മാറ്റങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല. അങ്ങനെയാണ് അവനെയും കൂട്ടി അങ്ങോട്ടൊന്നു പോന്നാലോ എന്ന് കരുതിയത്. ശെരിക്കും പറഞ്ഞാൽ അത് ഗിരീഷിന്റെ നിർബന്ധം കൂടിയാണ്. ഇന്നലെ അവളെ കാണുമ്പോൾ വൈഗ അത്രയും ദയനീയമായൊരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ഒടുവിലെ പ്രതീക്ഷയും നഷ്ടം വന്നൊരു മനുഷ്യൻ പിന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള വഴി.. അവനത് ഓർമ്മിച്ചു തന്നപ്പോൾ നട്ടെല്ലിൽ കൂടിയൊരു തരിപ്പ് പാഞ്ഞു കയറി. വേണ്ടാത്തൊരു ഭയം തന്നെ അടക്കി ഭരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ പോന്നതാണ്. ഇന്നിപ്പോൾ ഒച്ചയും അനക്കവുമില്ലാത്ത വീടിന്റെ മുന്നിൽ നിൽകുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു മനം വിറപ്പിക്കുന്ന ഒരു മൂകതയുണ്ടവിടം മുഴുവനും. കോളിങ് ബെൽ അടിച്ചു വാതിൽ തുറക്കാൻ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ വിനോദിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും ഓടി നടപ്പുണ്ട്. ആൾപാർപ്പില്ലാത്ത വിധം ചപ്പു ചവറുകൾനിറഞ്ഞ മുറ്റം ചൂല് കണ്ടിട്ട് ദിവസങ്ങളായെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയും. വീണ്ടും വീണ്ടും ബെല്ലടിച്ചു കാത്ത് നിന്നിട്ടും തനിക് മുന്നിൽ തുറക്കാത്ത ആ വാതിൽ. വൈഗ എന്ന് വിളിച്ചു കൊണ്ട് വിനോദ് വാതിൽ തുടരെ മുടി നോക്കി. ആ ശബ്ദം കേട്ടിട്ടാണ് ഗേറ്റിന് പുറത്ത് വണ്ടിയിൽ തന്നെ ഇരുപ്പുണ്ടായിരുന്ന ഗിരീഷ് അങ്ങോട്ട് ഇറങ്ങി വന്നതും. "എന്താടാ.. വിനു." "തുറക്കുന്നില്ലെടാ.." വിനോദ് വിയർത്തു തുടങ്ങി. ലോക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ.. " വിനോദ് വാതിൽ ശക്തിയായി തള്ളി നോക്കി. ഭാഗ്യം.. അവർക്ക് മുന്നിലത് മലർക്കേ തുറന്നു.. വൈഗ.. ഉറക്കെ വിളിച്ചു കൊണ്ടവൻ അകത്തേക്ക് കയറി. ആളനക്കമുള്ളതിന്റെ അടയാളങ്ങളൊന്നും തന്നെ കാണാനില്ല. കടക്കാരെ ഭയന്ന് കൊണ്ട് അവരിനി ആ വീട് ഉപേക്ഷിച്ചു പോയോ എന്ന് പോലും വിനോദിനു തോന്നി പോയി. താഴെ മൂന്ന് ബെഡ് റൂമുണ്ട്. അതിൽ രണ്ടെണ്ണം തുറന്നപ്പോഴും അവൻ വല്ലാതെ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്നാമത്തെ മുറി തുറന്നത് ഗിരീഷാണ്. "ദൈവമേ..." ഉറക്കെയുള്ള അവന്റെ നിലവിളി. അനങ്ങാൻ വയ്യെന്നത് പോലെ വിനോദ് നിന്നിടത്തു തന്നെ തറഞ്ഞു നിന്ന് കൊണ്ടവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. വിനൂ.. എന്നൊരു വിളിയോടെ ഗിരീഷ് തന്നെ നോക്കുന്നതും പിന്നെയാ മുറിയിലേക്ക് ഓടി കയറുന്നതും ഞൊടിയിട കൊണ്ട് തിരിച്ചിറങ്ങി അവൻ ഫോൺ എടുത്തു കൊണ്ട് ആർക്കോ വിളിക്കുന്നതുമെല്ലാം വിനോദ് ഒരു സ്വപ്നത്തിലെന്നത് പോലെ കാണുന്നുണ്ട്. ഓടി ചെല്ലണമെന്നും അവിടെന്താണ് നടന്നതെന്ന് പോയി നോക്കി അറിയണമെന്നുമൊക്കെ അതിയായി ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവന് അതിനൊന്നും തന്നെ അപ്പോൾ വയ്യായിരുന്നു. അത്രയും തളർന്നു പോയത് പോലൊരു ഭയം. പിന്നെയെല്ലാം നടന്നത് ഞൊടിയിട കൊണ്ടായിരുന്നു. വിനോദിന്റെ അവസ്ഥ അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഗിരീഷ് തന്നെയാണ് പോലീസിനെ വിളിച്ചത്. പത്തോ പതിനഞ്ചോ മിനിറ്റ് കൊണ്ടവർ ഓടി പാഞ്ഞു വന്നു. വന്നതേ ഹാളിൽ വിനോദിന്റെ അരികിലിരിക്കുന്ന ഗിരിഷിനെ ഒന്നു നോക്കി. "ഞാനാണ് സർ വിളിച്ചത്.." ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർഥമറിഞ്ഞത് പോലെ ഗിരീഷ് എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എവിടെ.. അത്ര മാത്രം ചോദിച്ചവർക്ക് നേരെ ഗിരീഷ് ഒരു മുറിയിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി. അവരെല്ലാം അതിനുളിലേക്ക് പാഞ്ഞു കയറി. പുറത്ത് നിന്നും ആംബുലൻസിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതും വിനോദ് ഗിരീഷിന്റെ നേരെ നോക്കി. ആളുകൾ വീണ്ടും കൂടുന്നു. എന്തൊക്കെയോ ശബ്ദം മാറി മാറി കേൾക്കുന്നു. വന്നതിനേക്കാൾ സ്പീഡിൽ പോലിസ്കാർ ആരെയോ വാരി പിടിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടുന്നു.. "ജീവനുണ്ടോ ഗിരീ.." വിനോദ് കുഴഞ്ഞു പോകുന്ന ശബ്ദത്തോടെ അവനെ നോക്കി. "എനിക്കറിയില്ല." പിറു പിറുക്കും പോലുള്ള ആ മറുപടി.. പെട്ടന്ന് അത് പോലൊരു കാഴ്ച കണ്മുന്നിൽ കണ്ടതിന്റെ ഞെട്ടൽ അവനുമുണ്ട്. എന്തായാലും വന്നതിനേക്കാൾ സ്പീഡിൽ ആംബുലൻസ് തിരികെ പോകുന്നതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. പുറത്ത് നിന്നുമുള്ള ആളുകളുടെ ശബ്ദം കൂടി കൂടി വരുന്നുണ്ട്. ഇതിനോടകം കാര്യങ്ങൾ എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. "നിങ്ങൾ ഇവരുടെ ആരാണ്.." എന്നും ചോദിച്ചു കൊണ്ടൊരു പോലിസ് വിനോദിന്റെയും ഗിരീഷിന്റെയും നേരെ വന്നു. "ഇവനീ വീട്ടിലെ മരുമകനാണ്..ദിവാകരൻ തബിയുടെ മകൾ വൈഗ ലക്ഷ്മിയുടെ ഭർത്താവ്" വിനോദിനെ ചൂണ്ടി കാട്ടി ഗിരീഷ് പറയുന്നുണ്ട്. അയാളുടെ കണ്ണിലൊരു നൂറായിരം ചോദ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വിനോദും ഗിരീഷും മനസ്സിലാക്കി. "നിങ്ങളെങ്ങനെ ഇവിടെത്തി എന്നുള്ളതായിരുന്നു അടുത്ത ചോദ്യം. മറച്ചു പിടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തത് കൊണ്ട്.. ഉത്തരം പറയാതിരുന്നാൽ തങ്ങൾക്ക് നേരെ നീളുന്ന സംശയത്തിന്റെ തീവ്രത ഒന്ന് കൂടി കൂടുമെന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട്.. താൻ കാരണം അത് ഗിരീഷിനെ കൂടി ബാധിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളത് കൊണ്ട് വിനോദ് ഒരു ദീർഘ ശ്വാസമെടുത്ത് കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു. തുടക്കം മുതൽ വൈഗയെ ജോലി തേടി കൊണ്ട് ഗിരീഷിന്റെ കടയിൽ കണ്ടത് വരെയുമുള്ള കാര്യങ്ങൾ വിനോദ് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. താൻ പറഞ്ഞിട്ടാ ജോലി വൈഗക്ക്‌ കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ച കാര്യം പറയാൻ അവളെ ഗിരീഷ് വിളിച്ചു കിട്ടാഞ്ഞപ്പോൾ പിറ്റേന്നും അത് തന്നെ ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ ഇങ്ങനൊരു സാധ്യത മനസ്സിലുള്ളത് കൊണ്ട് തേടി വന്നതാണെന്ന് വിനോദ് തുറന്നു പറഞ്ഞു. സംശയിക്കാൻ ഇടയുള്ളതൊന്നും തന്നെ അവന്റെ വാക്കുകളിലോ പ്രവർത്തികളിലോ പോലിസ് കണ്ടതുമില്ല. ദിവാകരൻ തമ്പിയുടെ കുടുംബത്തിൽ ആത്മഹത്യ ശ്രമം.. ഒരാൾ മരിച്ചു എന്നുള്ള വാർത്ത അര മണിക്കൂർ കൊണ്ട് അവിടെയെല്ലാം പടർന്നു കഴിഞ്ഞു.. തുടരും. എനിക്കാ വിനോദിനെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോഴാണ്.. അതൊരു പാവം ചെക്കൻ.. സ്നേഹിച്ചു പോയെന്ന ഒറ്റകാരണം കൊണ്ട് ഉരുകി തീരുന്നവൻ... റിവ്യൂ ഇടണേ സ്നേഹത്തോടെ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം jif❣️❣️ #📔 കഥ