#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _48 ✍️ രചന - Aniprasad. പോലീസുകാർ വന്ന് അറിയിച്ചിട്ട് പോയതിൻ പ്രകാരം ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു മണിയോടെ കരുണൻ കുളമുടിയ്ക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി. "നീ ഒറ്റയ്ക്ക് പോയാൽ എങ്ങിനെയാ മോനേ. നമുക്ക് പഞ്ചായത്ത് പ്രസിഡന്റ് രാജമ്മ സാറിനെ വിളിച്ചൊന്ന് കാര്യം പറഞ്ഞാലോ... അവര് കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു ധൈര്യമല്ലേടാ." കരുണന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. "എന്തിന്. പഞ്ചായത്ത്‌ പ്രസിഡന്റിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഞാൻ അവിടേയ്ക്ക് ചെല്ലണം എന്നൊന്നുമല്ലല്ലോ പോലീസുകാർ വന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോയത്. ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം ആശാനേ. നമ്മൾ വെറുതേ അവരെ ആരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിയ്ക്കാൻ നിൽക്കേണ്ട." "അങ്ങനെ പറയല്ലേ കരുണേട്ടാ. അവർ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞിട്ട് പോയത് എന്ത് കാര്യത്തിനാണെന്ന് നമുക്കാർക്കും അറിയില്ലല്ലോ. അവിടെ ചെല്ലുമ്പോൾ അവർ കരുണേട്ടനെ അവിടെ തടഞ്ഞു വച്ചാൽ എന്ത് ചെയ്യും." ഗൗരിയുടെ ആശങ്ക അതായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് റെയ്ച്ഛലമ്മയുടെ മരണത്തെ കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും അറിയാനാണ് അവർ വിളിയ്ക്കുന്നതെങ്കിൽ പിന്നീട് എന്ത് സംഭവിയ്ക്കും എന്ന് പറയാൻ വയ്യ. "അവരെന്നെ എത്ര നേരം അവിടെ തടഞ്ഞു വയ്ക്കും.. ഒരു മണിയ്ക്കൂറോ.. അതോ ഒരു ദിവസമോ.. അല്ല ഒരാഴ്ചയോ.. അവരെന്നെ തടഞ്ഞു വച്ചാൽതന്നെ വിവരം നിങ്ങൾ അറിയില്ലേ..." "അതിന് ശേഷം ഞങ്ങൾ അരിഞ്ഞിട്ട് എന്താ കരുണേട്ടാ കാര്യം. അങ്ങനെ ഉണ്ടാകാതെ നോക്കുകയല്ലേ നമ്മൾ വേണ്ടത്.." "അവരെന്നെ ജീനയുടെ അമ്മച്ചിയുടെ മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അവിടെ തടവിലാക്കാൻ പോവുകയാണെങ്കിൽ എന്റെ കൂടെ വരുന്നത് പഞ്ചായത്ത്‌ പ്രസിഡന്റ്അല്ല എം എൽ എ ആണെങ്കിൽ കൂടി എന്താടീ കാര്യം. നീയും ഇത്രയ്ക്കും പേടിക്കാരി ആണോടീ. ഇങ്ങനൊന്നുമല്ലല്ലോ നിന്നെ കുറിച്ച് നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞു ഞാൻ കേട്ടിട്ടുള്ളത്. കഴിഞ്ഞ പ്രളയകാലത്ത്‌ കുത്തൊഴുക്കും, ചുഴിയും, മലരിയും, അടിയൊഴുക്കും വകവെയ്ക്കാതെ കല്ലാറ്റിൽ ചാടി, റസിയാത്തയുടെ ചെറുമകൾ നൂർജുവിനെ രക്ഷിച്ചു കരയ്ക്ക് കൊണ്ട് വന്ന നിന്റെ തന്റേടമൊക്കെ എവിടെ പോയെടീ.. ങേ.." കരുണൻ അവളെ നോക്കി ചോദിച്ചപ്പോൾ ഒന്ന് ചിരിയ്ക്കാൻ ഗൗരി ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവളുടെ ആ ശ്രമം വിഫലമായിപ്പോയി. "എങ്കിൽ റോബിച്ചനെയെങ്കിലും കൂടെ കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ കരുണേട്ടാ. കൂടെ ഒരാളുണ്ടെന്നുള്ള ധൈര്യമെങ്കിലും ഉണ്ടാവുമല്ലോ... അല്ലേ അച്ഛാ.." "ധൈര്യമൊക്കെ ഉണ്ടെടീ. അതെന്റെ ഈ നെഞ്ചിനകത്താ... അത്രേം മതി. അതുമല്ല അവരെല്ലാം അവിടെ ജോലിയിലാ.. അവർ അവരുടെ പണി ചെയ്തോട്ടെ." "കരുണേട്ടന്റെ ധൈര്യത്തിന്റെ കാര്യമല്ല ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ഞങ്ങളുടെ ധൈര്യത്തിന്റെയാ. റോബിച്ചനും കൂടി കരുണേട്ടന്റെ കൂടെ വന്നാൽ കൂടെ ഒരാളുണ്ടെന്ന ആശ്വാസമുണ്ട് ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം." ഗൗരി പറഞ്ഞതിന് മറുപടിയായി കരുണൻ എന്തെങ്കിലും പറയും മുമ്പേ പുറത്ത് നിന്നും കരുണേട്ടോ എന്ന വിളികേട്ടു. ഗൗരി വന്ന് വാതിൽക്കൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോ കരുണനൊപ്പം പോകാനായി റോബിച്ചനും, മുരളിയും വന്നിട്ടുണ്ട്. "നിങ്ങളിത് എവിടേയ്ക്ക് പോവാടാ. അവിടുത്തെ പണിയെല്ലാം നിർത്തിയോ." അവരെക്കണ്ടു കരുണൻ ഇറങ്ങി പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ഞങ്ങള് കരുണേട്ടനൊപ്പം പോകാൻ വന്നതാ.. കരുണേട്ടൻ റെഡിയായെങ്കിൽ ഇറങ്ങിയേക്കാം നമുക്ക്.." "നിങ്ങളിവിടെ നിൽക്ക്.. എന്റെ കൂടെ വരേണ്ട. ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് മതി. ഞാൻ വരാൻ അൽപ്പം താമസിച്ചാലും നിങ്ങൾ ഇവിടെ കാണണം... നിങ്ങൾ ഇവിടെയാ വേണ്ടത്.." എന്തോ ഓർത്തെടുക്കും മട്ടിൽ കരുണൻ പറഞ്ഞു. "കരുണേട്ടാ. എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു ഇതൊരു ചതിയായിരിയ്ക്കും എന്ന്. പ്രത്യേകിച്ചും വാസുക്കുട്ടൻ ഇവിടെ തിരിച്ചെത്താത്ത സാഹചര്യത്തിൽ.. അവൻ പോലീസിന്റെ മുമ്പിൽ എന്തെങ്കിലും കള്ളത്തരം പറഞ്ഞു മൊഴി കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാവും. അന്ന് രാത്രി അവൻ കരുണേട്ടനെ ജോസപ്പേട്ടന്റെ വീടിന്റെ പരിസരത്ത്‌ വച്ച് കണ്ടിരുന്നെന്നോ മറ്റോ. അവന് ആ ചെകുത്താനെ രക്ഷിച്ചെടുത്താലേ ഈ നാട്ടിൽ നിലനിൽപ്പുള്ളൂ എന്ന് വ്യക്തമായി അറിയാം. അതിന് വേണ്ടി ആ ചെറ്റകൾ എന്തും ചെയ്യും... അവൻ പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി നേരെ ഇസഹാക്കിന്റെ താവളത്തിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടാവും.." "ആ സംശയം എനിയ്ക്കും ഇല്ലാതില്ല. അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് നിങ്ങൾ ഇവിടെ വേണമെന്ന്. അവൻ നമ്മൾക്കിട്ട് പണി തന്നിട്ടാ പോയിരിയ്ക്കുന്നതെങ്കിൽ ഇസഹാക്കിന് വിവരം കിട്ടും ഞാനീ നാട്ടിൽ ഇല്ലെന്ന്. സൂക്ഷിച്ചോണം.. എന്റെ മകളുണ്ട് ഇവിടെ.. ഗൗരിയുണ്ട്... ഞാൻ തിരിച്ചു വരും വരെ അവരെ ഞാൻ നിങ്ങളെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടാണ് പോകുന്നത്..." "അതോർത്ത്‌ കരുണേട്ടൻ പേടിയ്ക്കേണ്ട.. കരുണേട്ടൻ തിരിച്ചു വന്നിട്ടേ ഞങ്ങൾ ഈ പരിസരം വിട്ട് പോകൂ.." റോബിച്ചൻ അവനു വാക്ക് കൊടുത്തു. റോബിച്ചനും മുരളിയും കരുണനെ കൂട്ടി കടവത്തേയ്ക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ രണ്ടുപേരെയും കൂട്ടി കടത്ത്‌ പുറപ്പെടാൻ തുടങ്ങുകയാണ്. ആരോ രണ്ട് മൂന്ന് ആൾക്കാർ ഒച്ചയുണ്ടാക്കി കൊണ്ട് ഓടിവരുന്നത് കണ്ട് ലോപ്പസേട്ടൻ വള്ളം കുത്തി നിർത്തി. കരുണൻ ഓടി വന്ന് വള്ള പ്പടിയിൽ കൈകൾ കുത്തി വള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. "നീയാരുന്നോടാ കരുണാ. അവർ വരുന്നില്ലേ.." ലോപ്പസേട്ടൻ കരയിൽ നോക്കി നിൽക്കുന്ന റോബിച്ചനെയും, മുരളിയേയും നോക്കി തിരക്കി. "അവരില്ല" കരുണൻ ചെന്ന് ലോപ്പസിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കഴുക്കോൽ വാങ്ങി വള്ളം കുത്തി വിട്ടു. നല്ല ഒഴുക്കുള്ള നേരമായതിനാൽ കല്ലാറിന് മദ്ധ്യേ എത്തിയപ്പോൾ വള്ളം നിയന്ത്രിയ്ക്കാൻ അവൻ അൽപ്പം പ്രയാസപ്പെട്ടു. ♦️ ആറു മണിയായതോടെ കരുണൻ വീണ്ടും ലാപ് ടോപ്പിൽ നോക്കിയിരിയ്ക്കുന്ന പോലീസുകാരന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. "സാറേ, ഞാനിവിടെ വന്നിട്ട് മൂന്ന് മണിയ്ക്കൂർ സമയം കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ സാറിനോട് ചോദിയ്ക്കുമ്പോഴെല്ലാം മാഡം ഇപ്പോൾ വരും ഇപ്പോൾ വരും എന്ന് പറയുന്നതല്ലാതെ എസ് പി മാഡം ഇതുവരെയും വന്നില്ലല്ലോ. ഞാനിങ്ങനെ ധൃതി വയ്ക്കുന്നത് താമസിച്ചു ചെന്നാൽ എനിയ്ക്ക് പിന്നെ കടത്തു വള്ളം കിട്ടില്ല സാറേ. കടത്ത്‌ കടന്നു വേണം എനിയ്ക്ക് നാട്ടിൽ ചെല്ലാൻ." പോലീസുകാരനോട് വിനയത്തോടെ കരുണൻ പറഞ്ഞു. ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ പോലീസുകാരൻ അവനെ പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കി. പിന്നെ ലാപ് ടോപ്പിലേക്ക് മിഴികൾ നട്ടു ചോദിച്ചു. "തനിയ്ക്ക് നീന്തറിയില്ലേ..." "എനിയ്ക്ക് നീന്തറിയുമോ എന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കാനാണോ സാറേ എന്നോട് ഇവിടേയ്ക്ക് വരാൻ പറഞ്ഞത്.." അത് തർക്കുത്തരമാണെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അയാൾ വീണ്ടും അവനെ നോക്കി. "നിന്റെ നീന്തു കണ്ട് രസിയ്ക്കാനല്ലടാ നിന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുക്കാൻ പറഞ്ഞത്. ഇത് റൂറൽ എസ് പി ഓഫീസാണ്.. ഇവിടെ വന്നാൽ ചിലപ്പോൾ മണിയ്ക്കൂറുകളോളം നിൽക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് നിനക്കിനി ഞാൻ പ്രത്യേകിച്ച് ക്ലാസ് തരണോ. മേഡം കളക്ടർ സാറിനെ കാണാൻ പോയിരിയ്ക്കയാ. ചിലപ്പോൾ വരാൻ വൈകും.." പുറത്ത് പകൽ മാഞ്ഞു ഇരുട്ട് പരക്കുന്നത് അവന് അവിടെ നിന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. "സാറേ.. എന്നാൽ സാറിന്റെ ഫോണൊന്നു താ എനിയ്ക്ക്.എന്റെ ഫോണിന്റെ ചാർജ്തീർന്നു പോയി സാറേ. എനിയ്ക്ക് വീട്ടിലേക്കൊന്നു വിളിയ്ക്കണം. അവസാനത്തെ കടത്തു പുറപ്പെടുന്നത് എട്ട് മണിയ്ക്കാ. അതിൽ ഞാനില്ലെങ്കിൽ വീട്ടുകാർ പരിഭ്രമിയ്ക്കും." പോലീസുകാരൻ ലാപ് ടോപ്പിൽ നിന്ന് മുഖമുയർത്താതെ തന്റെ ഫോണെടുത്ത്‌ കരുണന് നേർക്ക് നീട്ടി. "വീട്ടിലോ, കാട്ടിലോ എങ്ങോട്ട് വിളിച്ചാലും ഇവിടെ നിന്ന് വിളിച്ചോണം.പുറത്തോട്ട് പോയുള്ള വിളിയൊന്നും വേണ്ട" അയാൾ പിറു പിറുത്തു. കരുണൻ തന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഫോൺ വാങ്ങിയിട്ടും ശബ്ദമൊന്നും ഇല്ലാതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് പോലീസുകാരൻ അവനെ നോക്കി. ഫോണും കയ്യിൽ പിടിച്ചെന്തോ ചിന്തിച്ചു നിൽക്കയായിരുന്നു കരുണൻ. "എന്താടാ. ഇപ്പോൾ നിനക്ക് ആരെയും വിളിയ്ക്കണ്ടേ..വേണ്ടെങ്കിൽ ഫോൺ ഇവിടെ വയ്ക്ക്. ആരുടേയുംനമ്പർ നിനക്ക് കാണാതെ അറിയില്ല. അല്ലേ.." അയാൾ മേശപ്പുറത്തേയ്ക്ക് ഫോൺ വയ്ക്കാൻ വിരൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പറഞ്ഞു.. കരുണൻ ഫോൺ വച്ചിട്ട് അൽപ്പം പുറത്തേയ്ക്ക് മാറി നിന്നപ്പോൾ എസ് ഐ സാബു ജേക്കബ് അതിലെ അവനെ കടന്നു പോയി. അയാൾ പോയി മൂന്ന് മിനിറ്റ് തികയും മുൻപ് കരുണന് ഫോൺ നൽകിയ പോലീസുകാരൻ വന്ന് അവനെ വിളിച്ചു. "നാളെ വരേണ്ട. മറ്റന്നാൾ രാവിലെ പത്ത്‌ മണിയ്ക്ക് ഇവിടെ എത്തിയ്ക്കോണം. പൊയ്ക്കോ.." "അതെന്താ സാറേ. ഇന്ന്‌ മാഡം ഇങ്ങോട്ട് വരില്ലേ...അതോ ഇനിയും താമസിയ്‌ക്കോ." "തന്നോട് മലയാളത്തിൽ അല്ലേടോ പറഞ്ഞത് പൊക്കോളാൻ.. പോകാൻ പറഞ്ഞാൽ പൊക്കോണം.കൂടുതൽ വിശദീകരിയ്ക്കാൻ നിൽക്കല്ലേ." കരുണൻ എന്തോ പറയാൻ വന്നത് വിഴുങ്ങിയിട്ട് തിരിഞ്ഞ് നടന്നു. കുളമുടിയിൽ നിന്ന് പുല്ലാമലയ്ക്ക് ഒരു മണിയ്ക്കൂർ യാത്രയുണ്ട്. ഇവിടെ നിന്ന് സ്റ്റാന്റിലെത്തി ബസ് കിട്ടാൻ അര മണിയ്ക്കൂർ സമയമെങ്കിലും വേണം. അര മിനിറ്റ് പോലും പാഴാക്കാതെ പുല്ലാമല കടവിൽ എത്തിയാലും അപ്പോഴേയ്ക്കും ലോപ്പസേട്ടൻ കടത്ത്‌ വള്ളം പൂട്ടിയിട്ടുണ്ടാകും. ഫോണിന്റെ ചാർജ് തീർന്നു പോയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ ഇത്രയും ആധി പിടിയ്ക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു.കരുണൻ ബസിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ഒരു തവണ കൂടി ഫോൺ ഓൺ ചെയ്യാൻ നോക്കിയെങ്കിലും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം. കരുണൻ ഉദ്ദേശിച്ച പോലെ തന്നെ പുല്ലാമല കടവിൽ വള്ളം പൂട്ടി ലോപ്പസേട്ടൻ തന്റെ കൂടാരത്തിൽ കിടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതിന്റെ മുൻ വശത്തെ പടുതാ വലിച്ചിട്ടിരിയ്ക്കുന്നതിനാൽ അയാൾ ഉറക്കമായിക്കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് വേണം കരുതാൻ. കരുണൻ പടുതാ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് ചെറുതായി മാറ്റിക്കൊണ്ട്'ലോപ്പസേട്ടോ, ഉറക്കമായോ'എന്ന് അന്വേഷിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ കാത്തിരുന്നിട്ടെന്നോണംലോപ്പസ് ചാടിഎണീറ്റു. "കരുണൻ ആണോടാ." അയാൾ ടോർച്ച് എടുത്ത്‌ വാതിൽ പടുതയ്ക്ക് നേരെ തെളിച്ചു. "നീയിപ്പോൾ വരുന്ന വഴിയാണോ മോനേ.." "അതേ. എന്താ ലോപ്പസേട്ടാ.." "നീ അപ്പോൾ കൊടുവത്തൂർ നടന്ന സംഭവം ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ലെടാ..." "സംഭവമോ.." കരുണൻ വിറച്ചു പോയി. "എന്താ ലോപ്പസേട്ടാ.. എന്ത് സംഭവമാ.." അവൻ വന്ന് അയാളുടെ ഇരു ചുമലുകളിലും പിടിച്ചു. "എടാ മോനേ, ഗോപിയാശാനെന്തോ അപകടം പറ്റി.. അങ്ങേരെ പുല്ലാമല ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയേക്കുവാ. ഈ വള്ളത്തിലാ കൊണ്ട് പോയത്. ഇപ്പൊ ഒരു മണിയ്ക്കൂർ ആയിട്ടുണ്ടാകും.. പന്നി വെട്ടിയതാണെന്നാ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നവർ പറഞ്ഞത്.." "പന്നി വെട്ടിയതോ. അവിടെങ്ങും പന്നി വരുന്ന സ്ഥലമല്ലല്ലോ..." "ആരോ പതിയിരുന്നു ആക്രമിച്ചതാണെന്നും ഒരു ശ്രുതിയുണ്ടേ കരുണാ..ആക്രമിച്ചതാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ കേസാവുമെന്ന് കരുതിയായിരിയ്ക്കും അവർ പന്നി വെട്ടിയതാണെന്ന് പറഞ്ഞത്"" "ദൈവമേ.." കരുണൻ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വച്ചു. അവന്റെ മനസിലേക്ക് ആദ്യം വന്നത് മായമ്മയുടെ മുഖമാണ്. "ഗോപിയാശാനേ കൊണ്ട് പോയപ്പോൾ കൂടെ ഗൗരിയും എന്റെ മോളും ഉണ്ടായിരുന്നോ ലോപ്പസേട്ടാ.." "ഇല്ല.." "ലോപ്പസേട്ടാ.. കയ്യിൽ ഫോണുണ്ടോ. ഉണ്ടെങ്കിൽ കൊടുവത്തൂരുള്ള ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ചൊന്ന് താ. പെട്ടന്ന്.. പെട്ടന്ന് വേണം." കരുണൻ ധൃതി കൂട്ടി. "ആ റോബിന്റെ നമ്പറുണ്ട് ഇതിൽ. വിളിയ്ക്കട്ടെ.." "വിളിച്ചോ.." അര മിനിറ്റിനുള്ളിൽ റോബിച്ചനെ ലൈനിൽ കിട്ടി. കരുണൻ അടുത്തുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞിട്ട് ലോപ്പസ് ഫോൺ അവന് കൈമാറി.. "കരുണേട്ടാ. ഇങ്ങോട്ട് വരേണ്ട. പെട്ടന്ന് അക്കരയ്ക്ക് വിട്ടോ. എത്രയും പെട്ടന്ന്. ഞാനിവിടെ ഗോപിയാശാന്റെ കൂടെയുണ്ട്.." "എന്റെ മോളെവിടെടാ. ആ ഗൗരിപെണ്ണ് അവളുടെ കൂടെയുണ്ടോ." "അവര് രണ്ടും എന്റെ വീട്ടിലുണ്ട് കരുണേട്ടാ. അവിടെ ആളുണ്ട്..മുരളിയും, രവിയും, ബെന്നിച്ചനും ആ വീട്ടിലുണ്ട്.. കരുണേട്ടാ അവൻ അവിടെ എവിടെയോ ഉണ്ട്.. സൂക്ഷിയ്ക്കണേ... അവനാണ് ഗോപിയാശാനേ.. ഈ രാത്രി ആ കാലൻ...." ബാക്കിയൊന്നും കരുണന്റെ കാതിലേക്ക് വീണില്ല. ഒരുമൂളൽ മാത്രമേ മറുവശത്തു നിന്നും വരുന്നുള്ളൂ എന്ന് കരുണന് തോന്നി. കരുണൻ ഫോൺ ലോപ്പസേട്ടന് തിരികെ കൈമാറി. "ലോപ്പസേട്ടാ. ഞാൻ വള്ളം കൊണ്ട് പോവാ. രാവിലെ തിരികെ എത്തിച്ചേക്കാം.." അവൻ യാന്ത്രികമായി പറഞ്ഞിട്ട് ചെന്ന് വള്ളത്തിന്റെകെട്ടഴിച്ചു. "കൊണ്ട് പൊക്കോടാ കരുണാ. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാൽ നീ വിളിച്ചാൽ മതി. നീന്തി ക്കയറി ലോപ്പസ് അക്കര വന്നോളാം." ലോപ്പസ് പറയുന്നതൊന്നും കരുണൻ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ മുമ്പിൽ ജീവനും വാരി പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യരൂപങ്ങൾമാത്രമേ ഉള്ളായിരുന്നൂ.. നിലാവുള്ള രാത്രിയായിരുന്നു. ഓളങ്ങളെ വകഞ്ഞു മാറ്റി മുമ്പോട്ട് വള്ളമൂന്നുമ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ,ചിരിയ്ക്കുന്ന ചന്ദ്രന്റെമുഖം അവന് കാണാമായിരുന്നു. കല്ലാറിന്റെ ഒത്ത മദ്ധ്യേ വള്ളമെത്തിയതുംഒരു കുറ്റിയിൽ തട്ടിയ പോലെ വള്ളം ഒന്നുലഞ്ഞു. കരുണൻ പെട്ടന്ന് വള്ളം അവിടെ കുത്തി നിർത്തിയിട്ട് ചുറ്റിനും നോക്കി. ഇരു കരയും വിജനം.. ചെറുകാറ്റ് അടിയ്ക്കുമ്പോൾ മെല്ലെ ഓളങ്ങൾ ഇളകുന്നുണ്ട്. പെട്ടന്ന് വള്ളത്തിന് അടിയിൽ നിന്ന് ഒരു കൊമ്പൻ സ്രാവ് ഉയർന്നു ചാടും പോലൊരു രൂപം കുത്തിയുയർന്നു വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണ ശേഷം മുങ്ങാം കുഴിയിട്ട് പോകുന്നത് കരുണൻ കണ്ടു. അവൻ നടുങ്ങിപ്പോയി. കരുണൻ അപകടം മണത്തു. കരുണൻ നോക്കി നിൽക്കേ വള്ളത്തിൽ നിന്നും രണ്ട് മീറ്റർ അപ്പുറം മാറി വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശിരസ്സ് ഉയർന്നു വന്നു. അത് വായിൽ കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്ന സ്റ്റീൽ കത്തിയിൽ നിലാവിന്റെ വെളിച്ചം വീണു ചിതറി കരുണന്റെ കണ്ണഞ്ചിപ്പോയി. നില വെള്ളം ചവിട്ടി വെള്ളത്തിൽ നിന്ന ഇസഹാക്ക് കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്ന കത്തി കയ്യിലേക്ക് മാറ്റിയിട്ട് കരുണനെ നോക്കി പൊട്ടി ചിരിച്ചു. "സമയമായെടാ.. കരുണാ.. സമയമായി.." അതി ക്രൂരമായി പൊട്ടി ചിരിയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൻ പറഞ്ഞു. പെട്ടന്ന് കരുണൻ നോക്കി നിൽക്കേ ഇസഹാക്ക് വെള്ളത്തിനു അടിയിലേക്ക് താണുപോയി. കരുണൻ ചുറ്റിനും വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കരുണൻ നോക്കി നിൽക്കേ ഇസഹാക്ക് അവന് പിന്നിൽ വള്ളത്തിന് തൊട്ടരികിലായി ഉയർന്നു വന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ