#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _41 ✍️ രചന - Aniprasad. റൂമിൽ നിന്ന് കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കടക്കും മുൻപ് ഗൗരി പതിയെ തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്നമായമ്മയുടെ പിടി മെല്ലെ വിടുവിച്ചു. മായമ്മ അവിടെ തിരിഞ്ഞു നിന്ന ശേഷം ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. "മോള് പോയി കണ്ടിട്ട് വാ അച്ഛനെ.. ഗൗരിയമ്മ ഇവിടെ നിന്നോളാം.." ഗൗരി ഒരു പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു. മായമ്മ വീണ്ടും ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ പിടിയ്ക്കാനായി തന്റെ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും അവൾ തന്റെ കൈകൾ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി പിടിച്ചു. "മോളെ ഗൗരീ.. നീയിങ്ങനെ മാറി നിൽക്കാതെ അവളുടെ കൂടെ ചെല്ല്. അല്ലെങ്കിൽ അവൾക്കത് വിഷമമാകും കുഞ്ഞേ... കരുണൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഇവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാനൊന്നും പോകുന്നില്ലല്ലോ. പിന്നെന്തിനാടീ നീയിങ്ങനെ ഭയപ്പെടുന്നത്.. അവന് കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് കാണണമെന്നെല്ലാ പറഞ്ഞുള്ളൂ. അതിന് നീയിങ്ങനെ ഭയപ്പെടേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ." അവർക്ക് തൊട്ടു പിന്നാലേ വന്ന ഗോപിയാശാൻ ഗൗരിയേ ആശ്വസിപ്പിയ്ക്കാൻ എന്ന മട്ടിൽ പറയുന്നത് കേട്ട് മായമ്മ ഇരുവരെയും മാറി മാറി നോക്കി. അവൾക്ക് അവരുടെ സംസാരത്തിൽ നിന്ന് എന്തോ പിടികിട്ടിയ ഒരുഭാവം മുഖത്ത്‌ കാണാമായിരുന്നു. "അച്ഛൻ വന്നത് നമ്മളെ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ട് പോകാനാണോ ഗൗരിയമ്മേ..." മായമ്മ അവളുടെ വലതു കയ്യിൽ പിടിച്ചുലച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ഗൗരി അതിനുമറുപടി പറയാതെ നിശബ്ദയായി നിന്നു. "എങ്ങോട്ടാ ഗൗരിയമ്മേ നമ്മളെ അച്ഛൻ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ട് പോകുന്നെ...നമ്മക്ക് ഇവിടുന്ന് എങ്ങോട്ടും പോകണ്ട ഗൗരിയമ്മേ. ഇവിടെ നിന്നാൽ മതിയെന്ന് അച്ഛനോട് പറയ്‌ ഗൗരിയമ്മേ... ഗൗരിയമ്മ പറഞ്ഞാൽ അച്ഛൻ കേൾക്കും." ഗൗരിയുടെ ഇരു കാലുകളിലൂടെയും ചുറ്റി കൈകൾ കൊണ്ട് ഒരു പൂട്ടിട്ട് പിടിച്ചു നിന്നു മായമ്മ.. ഗൗരി മെല്ലെ അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഇരുന്ന ശേഷം മുടിയിലൂടെ വാത്സല്യത്തോടെ തഴുകി. "ഗൗരിയമ്മ വരുന്നില്ല കേട്ടോ.. മോള് മാത്രമേ പോകുന്നുള്ളൂ അച്ഛന്റെ കൂടെ... മോളെ കൊണ്ട് പോകാൻ വന്നതാ മോൾടെ അച്ഛൻ.." അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേയ്ക്കും അവളുടെ ഒച്ച ഇടറിപ്പോയി. ഗൗരി പെട്ടന്ന് ഇരു കൈക്കുമ്പിൾ കൊണ്ടും മായമ്മയുടെ മുഖം കോരിയെടുത്ത്‌ നെറ്റിയിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു. "മോൾ അച്ഛന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെല്ല്.." അവൾ മായമ്മയെ കൈ പിടിച്ചു കടയിലേക്ക് കൊണ്ട് വന്നു. പുലർന്നു തുടങ്ങിയതിനാകടത്ത്‌ കടന്ന് പോകാനുള്ളവർ ചായയ്ക്ക് വന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവരെല്ലാം കരുണനെ കണ്ട് അവനോട് ഓരോ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയുകയാണ്.തലേ രാത്രിയിൽ അമ്പിളിയ്ക്ക് നേരെയുണ്ടായ അക്രമത്തെ പറ്റിയും എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവർക്കൊക്കെ വീണ്ടും വീണ്ടും കരുണൻ എസ്തപ്പാനെ തറ പറ്റിച്ചത് എങ്ങിനെയെന്ന് അറിയണം. അവന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് എസ്തപ്പാൻ എന്ന് അല്ലെന്നും ഇസഹാക്ക് എന്നാണെന്നും കരുണൻ പറഞ്ഞിട്ടൊന്നും അവർ അംഗീകരിയ്ക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. നാട്ടുകാർക്കെല്ലാം അവൻ ചതിയനും, ദുഷ്ടനും, കരുണ ലവലേശം തൊട്ടു തീണ്ടിയിട്ടും ഇല്ലാത്ത എസ്തപ്പാൻ തന്നെയാണ്. തന്റെ തൊട്ടരികിൽ ഒരു വെള്ളിക്കൊലുസിന്റെ മുത്തുമണി നാദം കേട്ട് കരുണൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ശ്രീമയി വന്ന് തന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് കാണുന്നത്. നൊടിയിടയിൽ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വാത്സല്യത്തിരകളുടെ വേലിയേറ്റമുണ്ടായി. അവൻ മകൾക്ക് നേരെ കൈനീട്ടുമ്പോൾ അവന്റെ കൈകൾ വിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ച് ഇരുമ്പ് വലകൾക്കപ്പുറം നിന്ന് തന്റെ മകളുടെ മുഖം കാണാം എന്നല്ലാതെ ഇന്നോളം അവളുടെ കൈവിരൽ തുമ്പിൽ പോലും ഒന്ന് സ്പർശിയ്ക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കറുത്തിരുണ്ട ജയിൽ നിയമക്കൾക്ക് അതീതമല്ലല്ലോ, ബന്ധവും, ബന്ധനങ്ങളും ഒന്നും. മകളെ തന്നോട് ചേർത്തു നിർത്തുമ്പോൾ ശരീരമെമ്പാടും അചേതനമായ വൈദ്യുത സ്ഫുലിംഗങ്ങൾ പായും പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. കരുണൻ പെട്ടന്ന് ഇരു കൈകൊണ്ടും മകളെ കോരിയെടുത്ത്‌ പുറത്തേയ്ക്ക് കൊണ്ട് വന്നു. അവൻ അവളുടെ മുഖം ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് മൂടിക്കൊണ്ട് പുകമഞ്ഞിനിടയിലൂടെ നടന്ന് പോയി. ഗോപിയാശാൻ കടയിൽ വന്നവർക്ക് ചായയൊഴിച്ചു കൊടുത്തു കൊണ്ട് നിൽക്കേ ഗൗരി ഇറങ്ങി വെളിയിലേക്ക് ചെന്നു. കിഴക്കൻ മാനത്തെ ചുമപ്പണിയിച്ചു കൊണ്ട് സൂര്യന്റെ ആദ്യ കിരണം തെങ്ങോലകൾക്ക് മീതെ ചന്ദന നിറം തൂകാൻ തുടങ്ങി. തൂമഞ്ഞിന്റെ ആവരണം ഭൂമിയ്ക്ക് മീതെ നിന്ന് മെല്ലെ ഒഴിവായി കൊണ്ടിരുന്നു. ഗൗരി വെളിയിൽ നിന്ന് കരുണൻ, ശ്രീമയിയെയും കൂട്ടി പടിഞ്ഞാറോട്ടാണോ, അതോ കിഴക്ക് കല്ലാറിന്റെ ഭാഗത്തേക്കാണോ പോയതെന്നറിയാതെ അങ്ങിങ്ങു നോക്കി. അൽപ്പസമയത്തിനകം കടയിൽ വന്നവരെല്ലാം പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ ഗോപിയാശാൻ ഇറങ്ങി അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "നീയെത്ര നേരം ഇവിടെ നിന്ന് മഞ്ഞു കൊള്ളും കുഞ്ഞേ. അവൻ അവളെ കൊണ്ട് പോയതൊന്നുമല്ലല്ലോ. നീ അകത്തേയ്ക്ക് കയറി പോരെ മോളെ." ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും ചെറു കാറ്റിൽ പാറി പോകുന്ന പുകമഞ്ഞിനിടയിലൂടെ കരുണൻ മകളുടെ കയ്യും പിടിച്ചു നടന്നു വരുന്ന കാഴ്ച കാണായി. അവനെന്തോ പറയുന്നതിന് മറുപടിയായി മായമ്മ തല കുലുക്കി ചിരിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. അതിന് ശേഷം അച്ഛനോട് അവളെന്തോ ചോദിച്ചതിന്, കരുണൻ തന്റെ കൈകൊണ്ട് അവളുടെ തലയിൽ മെല്ലെ തഴുകുന്നു. ഗൗരി അത് കണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് കയറി പോയപ്പോൾ ഗോപിയാശാന്റെ കണ്ണുകൾ അവളെ പിന്തുടർന്നു. അയാൾക്ക് മകളുടെ മനസ്സിൽ എന്താണെന്ന് എത്ര ചിന്തിച്ചിട്ടും പിടികിട്ടുന്നില്ലായിരുന്നു. ഇത്രയും നാൾ മനസ്സിൽ ഇതുപോലുള്ള ആശങ്കകളൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല. കരുണൻ ജയിൽ മോചിതനായി വരാൻ പോകുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോഴും പ്രത്യേകിച്ചെന്തെങ്കിലും സംഭവിയ്ക്കാൻ പോകുന്നതായേ തോന്നിയിട്ടില്ല. എന്നാലിപ്പോൾ ഒരു കടലാഴം ചുഴികളും, മലരികളും തന്റെ മകളുടെ മനസിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു എന്ന ഒരൊറ്റ ചിന്ത മതിയായിരുന്നു ആ പിതാവിന്റെ മനസിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കി കളയാൻ. അവർ നടന്ന് ഗോപിയാശാന്റെ അരികിലേക്ക് വരവേ, കരുണന്റെ കയ്യിൽ നിന്നുള്ള പിടി വിട്ടിട്ട് മായമ്മ ഓടി ഗൗരിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. ഗൗരി അകത്തേക്ക് വന്ന് ജോലി ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പത്തോ പതിനഞ്ചോ ദോശ ചുട്ട് ഹോട് പാനിൽ വച്ച ശേഷം ശേഷിച്ച മാവ് എടുത്ത്‌ അവൾ ഫ്രിഡ്ജിൽ വച്ചു. "ഗൗരിയമ്മേ.. ഗൗരിയമ്മ എന്നോട് വെറ്തെ പറഞ്ഞതല്ലേ.. എന്നെ കളിപ്പിയ്ക്കാൻ." മായമ്മ വന്ന് ഗൗരിയോട് ചോദിച്ചു. "എന്ത്..." ഗൗരി അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു നിന്നു. "അച്ഛൻ വന്നത് എന്നെ ഇവിടുന്ന് കൊണ്ട് പോകാനാണെന്ന്." അവൾ പരിഭവിയ്ക്കും പോലെ മുഖം കൂർപ്പിച്ചു. ഗൗരി ശബ്ദമില്ലാതെ ഒന്ന് മന്ദഹസിയ്ക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ആ ചിരി വല്ലാതെ വികൃതമായി പോയി. "അച്ഛൻ പറഞ്ഞല്ലോ ഇവിടുന്ന് ഇന്ന് എങ്ങോട്ടും പോകുന്നില്ലെന്ന്.. അച്ഛനൊറ്റയ്ക്കാ ഇന്ന്‌ കടത്തു കേറി പോകുന്നതെന്നും പറഞ്ഞു." അവൾ തന്റെ അറിവ് ഗൗരിയോട് പങ്ക് വച്ചു. "അച്ഛൻ കടത്ത്‌ കേറി പോയിട്ട് നാളെ തിരിച്ചു വരുമ്പോ മോളും അച്ഛന്റെ കൂടെ ചെല്ലണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മോള് പോവോ അച്ഛന്റെ കൂടെ..." ഗൗരി അവളുടെ താടിയ്ക്ക് പിടിച്ചു മുഖമുയർത്തികൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ഞാനൊറ്റയ്ക്കല്ലല്ലോ അച്ഛന്റെ കൂടെ പോകുന്നത്. ഗൗരിയമ്മയും വരില്ലേ. പിന്നെന്താ.." "ഗൗരിയമ്മ വന്നില്ലെങ്കിൽ മോൾ അച്ഛന്റെ കൂടെ പോവോ... പറയ്‌.." ഗൗരിയമ്മ യുടെ ചോദ്യത്തിനെന്തു മറുപടി കൊടുക്കേണ്ടൂ എന്നുഴറിനിൽക്കേ അവർക്കരികിലേക്ക് ഗോപിയാശാൻ വന്നു. "എന്റെ മോളെ, നീയെന്തൊക്കെയാ ഈ കുഞ്ഞിനോട് ചോദിയ്ക്കുന്നത്. ആ ചോദിയ്ക്കുന്നതൊക്കെ അതിന് മനസിലാകുന്നുണ്ടോ ആവോ.. നിന്നോട് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ മോളെ ആ യാഥാർഥ്യവുമായി നീയൊന്ന് പൊരുത്തപ്പെട്ടു പോകാൻ. അവൻ വന്നത് തന്നെ അവന്റെ കുഞ്ഞിനെ കൊണ്ട് പോകാനല്ലേ... അവൻ അവളെ കൊണ്ട് പോകാൻ തുനിഞ്ഞാൽ ആകുഞ്ഞിന് എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും. കുഞ്ഞിന് മാത്രമല്ല, നമുക്കാർക്കും ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല മോളെ... നീ അതൊക്കെ വിട്ടിട്ട് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കാൻ നോക്ക്. അവന് നല്ല വിശപ്പ് കാണും. ഇന്നലെ വൈകിട്ടോ മറ്റോ എന്തോ കഴിച്ച താണെന്ന് പറയുന്നത് നീയും കേട്ടതല്ലേ.." "ദോശ ചുട്ട് വച്ചിട്ടുണ്ട്. അച്ഛൻ എടുത്ത്‌ കൊടുക്ക്‌. കഴിയ്ക്കാൻ." ഗൗരി ഹോട് പാനിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "മാവ് മുഴുവൻ ചുട്ട് തീർന്നോ മോളെ.." അയാൾ നോക്കിയപ്പോൾ മാവിരിയ്ക്കുന്ന പാത്രം അവിടെയെങ്ങും കാണാഞ്ഞ് തിരക്കി. "ഇത്രേം മതിയച്ചാ.എനിയ്ക്ക് വയ്യ. വല്ലാത്ത തല വേദന. എല്ലാം കൂടി ചെയ്യാൻ അച്ഛനെ കൊണ്ട് കഴിയില്ല. ചായയൊഴിച്ചാൽ മാത്രം മതി അച്ഛൻ." ഗൗരി ഇരു കൈകളുടെയും തള്ള വിരലുകൾ ചെന്നിയിൽ ഊന്നിക്കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് കയറി പോയി. വീടിനുള്ളിലെ ചെറിയ ഡൈനിങ് ടേബിളിന് മുകളിൽ ഗോപിയാശാൻ പ്ളേറ്റ് വച്ച ശേഷം പാൻ തുറന്ന് രണ്ടോ മൂന്നോ ദോശ അതിലേക്ക് എടുത്തു വയ്ക്കുമ്പോൾ കരുണൻ തടഞ്ഞു. "രണ്ടെണ്ണം മതി ആശാനേ... വിശപ്പില്ല.." "വിശപ്പില്ലെങ്കിലും മൂന്നോ നാലോ ദോശ കഴിച്ചെന്നു വച്ചു ഒന്നും ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല." ഗോപിയാശാൻ ബലമായി നാല് ദോശ വച്ച ശേഷം താളിച്ച ചട്നി ആവശ്യാനുസരണം ഒഴിച്ചു കൊടുത്തു. അയാൾ തന്നെ പോയി തലേ ദിവസം വച്ച മുളകിട്ട മത്തിക്കറിയും ഒരു പ്ളേറ്റിൽ എടുത്ത്‌ അവനരികിൽ കൊണ്ട് വച്ചു. "നീ ആവശ്യത്തിന് എടുത്ത്‌ കഴിച്ചോണേ മോനേ. ദേ, തട്ടും മുട്ടും കേട്ടില്ലേ.. കടയിൽ ചായയ്ക്ക് ആൾ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ ചെന്ന് ചായ കൊടുത്തിട്ടും വരാം." ഗോപി യാശാൻ പോയപ്പോൾ കരുണൻ ദോശ മുറിച്ച് ചട്ണിയിൽ തൊട്ട് തന്റെ അരികിൽ നിന്ന മകളുടെ വായിലേക്ക് വച്ചു കൊടുത്തു. ആറോ ഏഴോ വർഷം താൻ മകൾക്ക് നൽകേണ്ടിയിരുന്ന സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങൾ തന്റെ കൈക്കുമ്പിളിലൂടെ ഊർന്ന് പോയ നഷ്ടബോധത്തിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വീണ്ടും അവൻ ദോശ മുറിച്ച് അവൾക്ക് നൽകാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് അവൾ അച്ഛന്റെ വായിലേക്ക് കൊണ്ട് വച്ചു. അവനത് വായിലേക്ക് വച്ച ശേഷം മകളുടെ മൂർദ്ധാവിലേക്ക് മുഖമടുപ്പിച്ചു. തന്റെ ശിരസ്സിൽ നനവ് പടർന്നതറിഞ്ഞ മായമ്മ മുഖമുയർത്തി നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ പെട്ടന്ന് കൈത്തണ്ട കൊണ്ട് കണ്ണ് തുടയ്ക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. ആ കാഴ്ച കണ്ട് എന്തിനെന്നറിയാതെ അവളുടെ കുഞ്ഞ് മനസിലും സങ്കടപ്പൂവ് മൊട്ടിട്ടു. ♦️ പതിനൊന്നു മണിയോടടുത്ത നേരം. ശ്രീമയിയെ സ്കൂളിൽ കൊണ്ട് വിട്ട ശേഷം കരുണൻ തിരികെ വരുമ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ രാവിലത്തെ കച്ചവടം നിർത്തി വാതിൽ ചാരാൻ തുടങ്ങുകയാണ്. "ഞാൻ കരുതി വഴിയിൽ വച്ചു നീയാ റോബിച്ചനെയോ മറ്റോ കണ്ടിട്ടുണ്ടാവും അതാ താമസിയ്ക്കുന്നതെന്ന്... ഇങ്ങ് അകത്തേയ്ക്ക് കയറിക്കൊമോനേ.. വാതിൽ തുറന്നിട്ടാൽ ആരെങ്കിലുമൊക്കെ തീയോ വെള്ളമോ ചോദിച്ചു വരും.. പിന്നെ അതിന്റെ പിന്നാലേ നടക്കാനേ നേരം കാണൂ." കരുണന് അകത്തേയ്ക്ക് കയറാനായി അയാൾ വാതിൽ തുറന്ന് പിടിച്ചു. "ആശാനേ.. എനിയ്ക്കൊന്ന് അക്കരയ്ക്ക് പോകണമായിരുന്നു.. ചില ആവശ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നേ." കരുണൻ വെളിയിൽ തന്നെ നിന്ന് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഇപ്പൊ എന്താടാ അത്ര അത്യാവശ്യം... എവിടെ പോയാലും നീ വൈകും മുമ്പ് ഇങ്ങ് തിരിച്ചു വരില്ലേ.." "ഞാൻ അവിടൊരു വാടക വീട്ടിലായിരുന്നല്ലോ താമസം.അവിടെ ഒരു തുക അഡ്വാൻസ് കൊടുത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അത് തിരികെ കിട്ടേണ്ടതാണ്." "എത്രയോ നാളായെടാ. അവർ ഇനി അത് തിരികെ തരുമോ..." "എത്ര നാളായാലും തിരികെ തരണമെന്നല്ലേ കരാർ. അവിടെ വേറേ താമസക്കാർ വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അവരോട് വാങ്ങിച്ച അഡ്വാൻസ് തുക തന്ന് എന്റെ ഏർപ്പാട് തീർക്കും." "പൈസ തിരികെ വാങ്ങിയ്ക്കാനല്ലേ പോകുന്നത്. കണ്ടറിയാം. മനുഷ്യന്റെ ശത്രുവും മിത്രവും പണമാണെന്നൊരു ചൊല്ലുണ്ട്. അധികം രാത്രിയാകാൻ നിൽക്കല്ലേ കരുണാ..." കരുണൻ അതിന് മറുപടി പറയാതെ കടവത്തേയ്ക്ക് നടന്ന് പോയി. എട്ടു മണിയോടെ പുല്ലാമല നിന്നുള്ള അവസാനകടത്തും വന്നിട്ട് പോയതോടെ അതിലും കരുണൻ വന്നിട്ടില്ലെന്ന് കണ്ട് ഗോപിയാശാൻ കടവത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. അവസാന ട്രിപ്പ് ആയതിനാൽ പത്തു മിനിറ്റ് സമയം കഴിഞ്ഞേ ലോപ്പസ് തോണിയുമായി തിരിച്ചു പോകൂ എന്ന് ഗോപിയാശാന് അറിയാമായിരുന്നു. ഗോപിയാശാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ നാലോ അഞ്ചോ പേരെ കയറ്റി ലോപ്പസ് തോണി കുത്താൻ പോവുകയാണ്. ഗോപിയാശാൻ വരുന്നത് കണ്ട് ലോപ്പസ് വള്ളം കുത്തി നിർത്തി. അയാൾ വന്ന് ലോപ്പസിനോട് കരുണൻ ഇത് വരെ തിരിച്ചു വന്നില്ലെന്നും, അവനെ കണ്ടിരുന്നോ എന്നും അന്വേഷിച്ചു. "അധികം വൈകാതെ തിരിച്ചെത്തുമെന്നും പറഞ്ഞിട്ടാ ആശാനേ അവൻ പോയത്.. ഞാൻ തിരികെ ചെല്ലുമ്പോഅവൻ അവിടെയുണ്ടെങ്കിൽ വള്ളവും കൊടുത്ത്‌ ഇങ്ങോട്ട് വിട്ടേക്കാം." ലോപ്പസ് വള്ളമൂന്നി മറുകര ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. ഒമ്പ തര മണിയായപ്പോളാണ് കരുണൻ തിരിച്ചെത്തുന്നത്. അവന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് വസ്ത്രങ്ങളും, മറ്റു സാധനങ്ങളുമൊക്കെ നിറച്ച മൂന്നോ നാലോ ബിഗ് ഷോപ്പറുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. "ഞാനധികം താമസിച്ചൊന്നും ഇല്ലല്ലോ. അല്ലേ ആശാനേ.." അവൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന സാധനങ്ങളെല്ലാം കടയുടെ മദ്ധ്യേ ഇട്ടിരുന്ന രണ്ട് പ്ലാസ്റ്റിക് കസേരകളിലേക്ക് വച്ചു. "വെറുതെയല്ല താമസിച്ചത്.. കാശ് കിട്ടിയത് മുഴുവൻ തീർത്തിട്ടുണ്ടാവും. അല്ലേ.." അവൻ കൊണ്ട് വന്നത് എന്തൊക്കെയാണെന്ന് നോക്കികൊണ്ട് ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. കരുണൻ മധുര പലഹാരങ്ങളുടെ കിറ്റെടുത്തപ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ അകത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. "അവൾ ഉറങ്ങിയെന്നു തോന്നുന്നു. ഇനി ഉണർത്തണ്ട.. രാവിലെ കൊടുക്കാം.." അതിനിടയിൽ ഗൗരി കടയിലേക്ക് വന്ന് എമെർജെൻസി ലാമ്പ് എടുക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഗോപിയാശാൻ ചോദിച്ചു. "നീ ലൈറ്റ് എവിടെ കൊണ്ട് പോവാ മോളെ. പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോ സൂക്ഷിയ്ക്കണേ കൊച്ചേ.." "കുറച്ച് നേരമായി അമ്മിണി പ്പശു കിടന്ന് വല്ലാതെ ഒച്ചയിടുന്നു അച്ഛാ... എന്തോ കണ്ടിട്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു. വല്ല കാട്ടു പന്നിയോ, വള്ളി പൂച്ചയോ മറ്റോ ആവും." "കോഴിക്കൂടിന്റെ അടുത്തൊന്നു നോക്കണേ മോളെ. വല്ല കുറുക്കനോ മറ്റോ വന്ന് പമ്മി നിൽപ്പുണ്ടായിരിയ്ക്കും.. കുറച്ച് മുമ്പ് കോഴികളുടെ ഒച്ചയും കേട്ടു. അച്ഛൻ വരണോ കൂടെ." "വേണ്ട. ഞാൻനോക്കിയിട്ട് വരാം." ഗൗരി ലൈറ്റും എടുത്തുകൊണ്ട് പോയി അഞ്ച് മിനിറ്റ് തികയും മുമ്പേ 'അച്ഛാ'എന്നുള്ള അലർച്ച കേട്ട് ഗോപിയാശാനും, കരുണനും ചാടി എണീറ്റു. അവർ ഓടി പുറത്തിറങ്ങിയിട്ട് ഗൗരി നിൽക്കുന്നത് എവിടെയെന്നറിയാൻ നാല് പാടും നോക്കി. (തുടരും) #📔 കഥ