​ഒരു വലിയ മരത്തണലിലെ സിമന്റ് ബഞ്ചിൽ അവർ രണ്ടുപേരും ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്ത ആഴ്ച അവളുടെ വിവാഹമാണ്. മറ്റൊരാളോടൊപ്പം, മറ്റൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് അവൾ നടന്നു കയറാൻ പോകുന്നതിന് മുൻപുള്ള അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച. ​അവൻ എന്തൊക്കെയോ തമാശകൾ പറഞ്ഞ് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. പഴയ കോളേജ് ഓർമ്മകളും, അധ്യാപകർക്ക് ഇട്ട വിളിപ്പേരുകളും ഒക്കെ പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിലും ചിരി വിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ ചിരിക്കിടയിലും ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ നോട്ടം ദൂരേക്ക് നീണ്ടു. ആ കണ്ണുകളിൽ വിടപറയലിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നു. ​"നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ചിരിക്കുന്നത്?" ഇടയ്ക്ക് അവൾ ചോദിച്ചു. ​"പിന്നെ കരയണോ? നമ്മൾ ഒന്നിക്കില്ലെന്ന് എനിക്ക് പണ്ടേ അറിയാമായിരുന്നു. ആയിരം കാരണങ്ങൾ നമുക്ക് മുന്നിൽ വിധി നിരത്തിവെച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ ആയിരത്തി ഒന്നാമത്തെ കാരണം... നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ഇഷ്ടം... അത് മാത്രം മതിയായിരുന്നു ഇത്രയും കാലം എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ." അവന്റെ വാക്കുകളിൽ തമാശയുടെ ആവരണം മെല്ലെ അഴിഞ്ഞു വീണു. ​രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു, ഈ ചിരികൾ ഒരു മറയാണെന്ന്. ഏത് നിമിഷവും ഓടി വന്നേക്കാവുന്ന ഒരു കാറിലോ, ഫോൺ കോളിലോ ഈ നിമിഷം അവസാനിക്കുമെന്ന് അവർ ഭയന്നു. ആ ഭയം നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു കല്ലുപോലെ കിടക്കുമ്പോഴും അവർ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാതിരിക്കാൻ ആവോളം ശ്രമിച്ചു. ​പെട്ടെന്ന് അവൾ ചോദിച്ചു, "നമ്മൾ പിരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ... നീ എന്നെ ഓർക്കുമോ?" ​അവൻ ദീർഘമായി ശ്വാസമടുത്തു. "പ്രതീക്ഷ എന്നത് മൂന്നക്ഷരമുള്ള ഒരു വാക്കല്ല മോളേ... അത് പിരിയുമ്പോൾ പോലും മനുഷ്യനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊല്ലുന്ന വേദനയാണ്. നിന്നെ മറക്കുക എന്നതിനർത്ഥം എന്നെത്തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നാണ്. നമ്മൾ ഒന്നിക്കില്ലെന്ന ഉറപ്പിലും നിനക്ക് ഞാൻ നൽകിയ ഈ ഹൃദയം, അത് എന്നും നിന്റേത് മാത്രമായിരിക്കും." ​അന്ന് അവർ പിരിഞ്ഞത് കരഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് മരവിച്ച മുഖത്തോടെയായിരുന്നു. വരാനിരിക്കുന്ന ഏകാന്തമായ രാത്രികളിൽ, തനിച്ചിരുന്ന് കരയാൻ ബാക്കിവെച്ച കണ്ണീരുമായി അവർ നടന്നു നീങ്ങി. ഒന്നിക്കാനായില്ലെങ്കിലും, വിടാൻ കഴിയാത്ത ഒരു നീറ്റലായി അവൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ബാക്കിയായി. #📔 കഥ #📖 കുട്ടി കഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ