#📙 നോവൽ - പ്രളയം.. 🔻പാർട്ട് _2 ✍️ രചന - Aniprasad കടത്ത്‌ വള്ളം തീരത്തോട് അടുക്കും മുൻപേ മഴ ചാറ്റൽ തുടങ്ങി. പടിഞ്ഞാറൻ മാനം കരിമ്പുക അടിഞ്ഞത് പോലെ കറുത്തിരുണ്ട് തുടങ്ങിയിരുന്നു. വൃക്ഷ ശിഖരങ്ങളുടെ തലപ്പുകളിൽ കാറ്റ് പിടിച്ച് ഉലയാൻ തുടങ്ങുന്നുണ്ട്. "മഴ വീണല്ലോ ചേച്ചീ.. വള്ളം കൊണ്ട് ചെന്ന് നമുക്ക് മറുകരയിൽ ഏൽപ്പിയ്ക്കണ്ടേ.." കടവത്തേയ്ക്ക് വള്ളം കുത്തിയടിപ്പിയ്ക്കാൻ ഗൗരിയേ സഹായിയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ ബെന്നിച്ചൻ ചോദിച്ചു. "വേണം.. നീ ഇറങ്ങി വള്ളത്തിൽ പിടിച്ചോ ബെന്നിച്ചാ. ഇവരെല്ലാം ഇറങ്ങട്ടെ.." ഗൗരി പറയുന്നത് കേട്ട് ബെന്നിച്ചൻ ആറ്റു തീരത്തേയ്ക്ക് ചാടിയിറങ്ങി വള്ളം തെന്നി പോകാതെ തള്ളി നിർത്തി. മുരളി ആദ്യം ശ്രീമയിയെ എടുത്തിറക്കിയശേഷം അവളെ കരയിൽ കൊണ്ട് നിർത്തി. "നീ ഇറങ്ങുന്നില്ലേ മോളെ.." റസിയാത്ത ആറ്റുവെള്ളത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് ഗൗരിയേ നോക്കി. "ഞാനിത് തിരികെ കൊണ്ട് ചെന്നേൽപ്പിച്ചിട്ട് വന്നേക്കാം. റസിയാത്ത പെട്ടന്ന് ചെന്ന് ഷുഗറിന്റെ മരുന്ന് കഴിച്ചിട്ട് ഇത്തിരി വിശ്രമിയ്ക്ക്.റസിയാത്ത മായമ്മയെയും കൂട്ടി പൊയ്ക്കോ. ഞാൻ തിരികെ വന്നിട്ട് ഇവളെ വീട്ടിൽ നിന്ന് കൂട്ടി പൊയ്ക്കോളാം.." "നല്ല. കാറ്റുണ്ടെ മോളെ. സൂക്ഷിച്ചൊണേ.. ഒഴുക്കും കൂടുതലാണെന്ന് തോന്നുന്നു." "നിങ്ങള് പൊക്കോ റസിയാത്ത. വെറുതേ നിന്ന് മഴ നനയണ്ട." മഞ്ഞു പെയ്യും പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചാറ്റൽ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. ഗൗരി വള്ളത്തിൽ നിന്നു കൊണ്ട് മറു കരയിലേക്ക് നോക്കി. ആറിന് മദ്ധ്യേയ്ക്കപ്പുറം കാഴ്ചകളൊന്നും വ്യക്തമല്ല. ഒരു പുകമറയ്ക്കപ്പുറം ആരൊക്കെയോ അവിടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ചലിയ്ക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. "ഞാൻ വരണോ ചേച്ചീ കൂടെ. ചേച്ചി ഒറ്റയ്ക്ക് പോകണ്ട." ബെന്നിച്ചൻ വള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ തടഞ്ഞു. "വേണ്ട ബെന്നിച്ചാ. നീ ഈ സാധനങ്ങളെല്ലാം കടയിൽ ഏൽപ്പിച്ചേക്ക്. അവിടെ അച്ഛൻ കാണും. ഞാനിപ്പോൾ തിരിച്ചെത്തുമെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്." ഗൗരി വള്ളത്തിൽ വച്ചിരുന്ന, കടയിലേക്ക് വാങ്ങിച്ച സാധനങ്ങൾ അടങ്ങിയ വലിയ കിറ്റ് എടുത്തു ബെന്നിച്ചനെ ഏൽപ്പിച്ചു. ബെന്നിച്ചൻ അത് വാങ്ങി കരയിലേക്ക് വച്ച ശേഷം വള്ളം തിരികെ തള്ളിയിറക്കി വിട്ടു. ഗൗരി വള്ളം കുത്തി പുല്ലാമല കടവിലേക്ക് നീങ്ങി തുടങ്ങിയപ്പോൾ ചാറ്റൽ മഴയിലൂടെ അവരെല്ലാം തിരികെ നടന്നു. പത്ത്‌ മീറ്റർ നടന്നാൽ വഴി രണ്ടായി പിരിയുകയാണ്. ഇടത്തോട്ടുള്ള വഴി കല്ലാറിന് സമാന്തരമായി പോകുന്ന റോഡാണ്. അതിലെ ഒരു അമ്പത് മീറ്റർ ചെന്നാൽ കല്ലാറിന്റെ തീരത്താണ് റസിയാത്ത യുടെ വീട്. വീടും, വീടിന് പിന്നിലുള്ള ചെറിയ ആട്ടിൻ കൂടും കല്ലാറിന്റെ ഭിത്തിയായാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. മിക്ക മഴക്കാലത്തും ആട്ടിൻകൂടിന്റെ തറയ്ക്ക് തൊട്ടടുത്തുവരെ വെള്ളം തൊടാറുണ്ടെങ്കിലും അതിനപ്പുറത്തേയ്ക്ക് ഇക്കാലയളവിൽ വെള്ളം എത്തിയിട്ടില്ല. വഴി പിരിയുന്ന ഇടത്ത്‌ വച്ച് റസിയാത്ത മറ്റുള്ളവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ ശേഷം മായമ്മയെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ഇനി ഗൗരി തിരിച്ചെത്തിയിട്ട് വേണം റസിയാത്തയ്ക്ക് അവളോടൊപ്പം കടയിലേക്ക് ചെന്നു നൂർജുവിനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വരാൻ. അംഗൻവാടി വിട്ടാൽ റസിയാത്ത തൊഴിലുറപ്പ് ജോലികഴിഞ്ഞു തിരിച്ചെത്തും വരെ നൂർജു ഗൗരിയോടൊപ്പം അവളുടെ കടയിലാണ് ഇരിയ്ക്കാറ്. ഗൗരി വള്ളം തിരികെ കൊണ്ട് ചെല്ലും മുമ്പേ പുല്ലാമല കടവിൽ, കൊടുവത്തൂരേക്ക് പോകാനായി ആളെത്തി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കുറച്ച് ആൾക്കാരും, കുറെ വിദ്യാർത്ഥികളുമൊക്കെ അവിടെ വള്ളം കാത്ത്‌ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. അതിൽ ചിലരൊക്കെ ലോപ്പസുമായി തർക്കത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ്. ലോപ്പസ് അവിടെ നിൽക്കുകയും, കടവിൽ വള്ളം കാണാതാവുകയും ചെയ്തതാണ് അവരുടെ ആശങ്കയ്ക്ക് കാരണം.. തങ്ങൾക്ക് പുറംലോകവുമായി ബന്ധപ്പെടാനുള്ള ഏക ആശ്രയം എവിടേയ്ക്ക് പോയെന്ന് അവരിൽ ചിലർക്ക് അറിഞ്ഞേ തീരൂ. ഗൗരി,വള്ളം കടവത്തേയ്ക്ക് ചേർത്തതോടെ എല്ലാവരുടെയും നോട്ടം അവളിലേക്കായി. "ഇതാണോടോ താനറിയാതെ വള്ളം ആരോ തട്ടിക്കൊണ്ട് പോയെന്ന് താൻ പറഞ്ഞത്... ഗൗരിയല്ലേ അത്. ഗോപിയാശാന്റെ മോള്.." ഗൗരി വള്ളം കുത്തി ഉറപ്പിച്ചതോടെ കുട്ടികളൊക്കെ വള്ളത്തിലേക്ക് കയറി തുടങ്ങി. "നീ വള്ളം എടുത്തോണ്ട് എവിടെ പോയതാ ഗൗരീ.. ഇയാള് പറയുന്നു ഇയാളോട് ചോദിയ്ക്കാതാ നീ വള്ളം കൊണ്ട് പൊയതെന്ന്. അവിടാർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും അസുഖമുണ്ടായോ കൊച്ചേ.." മാങ്കുളത്തെ തോമസ് തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന പച്ചക്കറി കിറ്റ് വള്ളപ്പടിയിലേക്ക് വച്ച ശേഷം ഗൗരിയേ നോക്കി തിരക്കി. "ഞങ്ങളിവിടെ ആറേഴ് പേര് അരമണിയ്ക്കൂർ കാത്ത്‌ നിന്ന് തോമച്ചായാ. എന്നിട്ടും പുള്ളിക്കാരൻ വള്ളമിറക്കാൻ തയ്യാറായില്ല.. പത്ത്‌ പേര് വരാതെ വള്ളം വിടില്ലെന്ന് ലോപ്പസ് ചേട്ടന് ഒരേ വാശി." "ചിലപ്പോൾ അര മണിയ്ക്കൂറല്ല, ഒരു മണിയ്ക്കൂർ നിൽക്കേണ്ടി വന്നേക്കും. എന്ന് കരുതി ബലമായി വള്ളം എടുത്തോണ്ട് പോകുവാണോ വേണ്ടത്.. വള്ളം ചെന്ന് ആറ്റിനു കുറുകെ മറിഞ്ഞു പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്തോ ചെയ്തേനെ കൊച്ചേ നീ.. നിനക്കും ആ കൊച്ചന്മാർക്കും നീന്തറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് രക്ഷപ്പെട്ടു പോവാം.. നിന്റെ കൂടുണ്ടായിരുന്ന ആ കുഞ്ഞും, പ്രായമായ സ്ത്രീയും എന്തോ ചെയ്തേനെ.. അവരുടെ ജീവന് നീ സമാധാനം പറയുവായിരുന്നോ." ലോപ്പസ് ദേഷ്യത്തോടെ അവളെ നോക്കികൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "ങാ.. ഞാൻ പറയും സമാധാനം.അതോർത്ത്‌ ലോപ്പസ് ചേട്ടൻ ആധി പിടിയ്ക്കണ്ട. എന്റെ കൂടെ വള്ളത്തിൽ കയറുന്നയാരെയും വെള്ളത്തിൽ കളഞ്ഞിട്ട്ഗൗരി കര പിടിയ്ക്കില്ല. നിങ്ങളെ പോലല്ല ഞാൻ.. എന്റെ കൂടെ വന്നവർക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ ആര് സമാധാനം പറയുമെന്ന് നിങ്ങൾ ചോദിച്ചില്ലേ. മരുന്ന് കഴിയ്ക്കേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞതിനാൽ റസിയാത്ത യ്ക്ക് ഇവിടെ വച്ച് ശരീരം തളർന്നു വന്നതാ. അവർക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റിയിരുന്നെങ്കിൽ ലോപ്പസ് ചേട്ടൻ സമാധാനം പറയുവായിരുന്നോ..." "ഓ.. അപ്പോൾ വെറുതെയല്ല ഗൗരി വള്ളം എടുത്തും കൊണ്ടും പോയത്. നിങ്ങള് പോഴത്തരം കാണിച്ചിട്ടല്ലേ ലോപ്പസേ ഈ കൊച്ചിന് അത് ചെയ്യേണ്ടി വന്നത്." തോമസിന് ഇപ്പോഴാണ് കാര്യം പിടികിട്ടിയത്. "വള്ളത്തിൽ കേറാൻ വരുന്ന ആർക്കെങ്കിലും സൂക്കേട് വന്നാൽ അതെന്നോട് പറയണം.. എന്റെ വള്ളമാ ഇത്.. അങ്ങനെ വരുന്നവർക്കും പോന്നവർക്കുമൊന്നും കയ്യിലെടുക്കാനുള്ളതല്ല ഈ വള്ളത്തിന്റെ മുഴങ്കോല്." "എന്റെ ലോപ്പസേട്ടാ. നിങ്ങള് വെറുതേകള്ളം പറയല്ലേ. നിങ്ങടെ അനുവാദത്തോടെ തന്നെയാ ഞാൻ വള്ളം കൊണ്ടുപോയത്. നിങ്ങളല്ലേ പറഞ്ഞത് ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ എടുത്തോണ്ട് പൊക്കോ, ഇപ്പം നിങ്ങളെ അക്കരെ എത്തിയ്ക്കാൻ എനിയ്ക്ക് പറ്റില്ലെന്ന്. അല്ലേ.. അങ്ങിനെ പറഞ്ഞില്ലേ നിങ്ങൾ എന്നോട്." "ഓ അപ്പോൾ അതാ കാര്യം. ധൈര്യമുണ്ടോന്നു ചോദിച്ചു നിങ്ങൾ ആരെയാ വെല്ലുവിളിച്ചത് ലോപ്പസേ. ഇവളെയോ.. നടന്നത് തന്നെ. വിരല് വച്ചാൽ മുറിഞ്ഞ് പോകുന്ന ഒഴുക്കിൽ കണ്ണും പൂട്ടി അക്കരയിക്കരെ നീന്തി കയറുന്ന ഇവളോടാണോ നിന്റെ വെല്ലുവിളി.. നടന്നത് തന്നെ നിന്ന് നേരം കളയാതെ വള്ളമൂന്നാൻ നോക്ക് ലോപ്പസേ.. അവിടെ മഴയാണെന്ന് തോന്നുന്നു.ഇടവപ്പാതി തുടങ്ങും മുമ്പേ ഞങ്ങൾക്ക് വീട് പിടിയ്ക്കണം. കണ്ടില്ലേ കൊച്ച് കുഞ്ഞുങ്ങളൊക്കെ ഉള്ളതാണ്. അവരെനനയ്ക്കാതെ നോക്കേണ്ട ചുമതല നിങ്ങൾക്കാണ്." തർക്കം നിർത്തി എല്ലാവരും സന്ധി ആയിക്കൊള്ളാൻ ഒരു നിർദേശം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു തോമസിന്റെ വാക്കുകളിൽ. ലോപ്പസ് ഗൗരിയേ ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം വള്ളത്തിലേക്ക് കയറിയിട്ട് അവൾ കുത്തി നിർത്തിയിരുന്ന മുളക്കോലിൽ തള്ളി വള്ളം മുൻപോട്ട് നീക്കി. കല്ലാറിന് മദ്ധ്യേ വരെനന്നായി മഴ ചാറ്റലുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലൊട്ടു പെയ്ത്ത്‌ ശക്തമല്ല താനും. കൊടുവത്തൂരേക്ക് വള്ളം അടുക്കും തോറും അന്തരീക്ഷത്തിൽ ആകെ ഒരു ഇരുളിമ പടർന്നു തുടങ്ങി.മഴചാറ്റലിന് അൽപ്പം വീര്യവും വന്നു. ദൂരെ ചെമ്പൻ മല നിരകളിൽ മഴ പെയ്യുന്നത് കൊണ്ട് അവിടമൊന്നും കാഴ്ചയിൽ ദൃശ്യമാകുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. പുല്ലാമല കടവിലേക്ക് പോകാൻ അവിടെ ശോഭന ടീച്ചറും, സ്കൂളിൽ പ്യുണ് ചന്ദ്രനും പിന്നെ രണ്ട് പേരും നിൽപ്പുണ്ട്. വള്ളത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് ഗൗരി നേരെ റസിയാത്തയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു. വരാന്തയിൽ കെട്ടിയിട്ടിരുന്ന മൂന്ന് മാസം പ്രായം വരുന്ന അമ്മിണി എന്ന ആട്ടിൻ കുട്ടിയ്ക്കരികിൽ അവൾക്ക് പ്ലാവിലകൾ തിന്നാനായി നൽകികൊണ്ട് നിൽക്കുകയാണ് ശ്രീമയി. ഗൗരി ഓടി വന്ന് ഇറയത്തേയ്ക്ക് കയറിയ ശേഷം തല മൂടിയിരുന്ന സാരിതലപ്പ് കൊണ്ട് മഴ വെള്ളം നനഞ്ഞ കൈത്തണ്ട രണ്ടും തുടച്ചു. ഗൗരിയേ കണ്ട് ആട്ടിൻ കുട്ടി അവൾക്കരികിലേക്ക് വന്നു. ഗൗരി വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി റസിയാത്ത കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. "ക്ഷീണം ഉണ്ടോ റസിയാത്ത.. മരുന്ന് കഴിച്ചിട്ട് ആഹാരം കഴിച്ചില്ലേ.." അവൾ അവർക്കടുത്തേയ്ക്ക് ഒരു കസേര വലിച്ചിട്ടിരുന്നു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "എല്ലാം ഇരിപ്പുണ്ട് മോളെ. പത്തു മിനിറ്റ് കിടന്നാൽ മതി ക്ഷീണമൊക്കെ മാറും. കൈപ്പട്ടൂർ പോയി ജാസ്മിന്റെ വീട്ടിലെ കാര്യമൊക്കെ അറിഞ്ഞതോടെ ഷുഗറു കേറി കൂടിയതാ...ഇനി പ്രഷറിന്റെകാര്യം എന്താകുമോ എന്തോ.. മരുന്ന് കഴിച്ചതോടെ ഒട്ട് ആശ്വാസമായി.പുറത്ത് നല്ലമഴയാണല്ലോ.. നിങ്ങൾക്ക് പോകാൻ കുടയുണ്ടോ.. ഇല്ലെങ്കിൽ ദാ രണ്ട് കുട അവിടിരുപ്പുണ്ട്.. ഒരു കുട നിങ്ങൾ കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ. നൂർജുവിനോട് അവിടിരിയ്ക്കാൻ പറയ്‌. ഞാനിപ്പോ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞേക്ക്..." റസിയാത്ത തനിയേ ഒന്നെണീൽക്കാൻനോക്കിയെങ്കിലും പെട്ടന്ന് തന്നെ വീണ്ടും അവിടേയ്ക്ക് കിടന്നു. "ഫോണൊക്കെ ചാർജ് ചെയ്തു വച്ചേക്കണേ റസിയാത്ത. രാത്രി മഴ കൂടി, കാറ്റും വന്നാൽ കറന്റ് പോയെന്ന് വരും.. നമുക്ക് പിന്നെ കറന്റ് വരണമെങ്കിൽ എത്ര ദിവസം കഴിയുമോ എന്തോ.." ഗൗരി അത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം ഒരു കുട എടുത്തു പുറത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് നിവർത്തി മായമ്മയെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു. കടവിൽ നിന്നും ഇരുന്നൂറ് മീറ്റർ ദൂരം പോകണം ഗൗരിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് എത്താൻ. കടവത്ത്‌ തുടങ്ങുന്ന മൺ പാത കടന്നുപോകുന്നതിന്റെ സൈഡിലാണ് രണ്ട് ഷട്ടറിന്റെ വലിപ്പത്തിലുള്ള ചായക്കട. ചായക്കടയെന്നാണ് പേരെങ്കിലും കൊടുവത്തൂരെ സൂപ്പർമാർക്കറ്റ് എന്നാണ് അത് അറിയപ്പെടുന്നത്. അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങൾക്കൊക്കെ ഗ്രാമവാസികളുടെ അഭയസ്ഥാനമാണ് ആ കട. കടയ്ക്കമുൻപിലെ നീളൻ വരാന്തയുടെ പകുതി ഭാഗം ചായ കുടിയ്ക്കാൻ വരുന്നവർക്ക് ഇരുന്നു കുടിയ്ക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഒരുക്കിയിട്ടുള്ള ഇടമാണ്.ചായത്തട്ടും വച്ചിട്ടുള്ളത് അവിടെയാണ്. രാവിലെ ദോശയും സാമ്പാറും, പത്തുമണി കഴിഞ്ഞാൽ ചായയും ചെറുകടിയും ആണ് അവിടെ ലഭ്യം. വടയോ, ബോണ്ടയോ, മോദകമോ, അതല്ലെങ്കിൽ ഇതിൽ രണ്ട് ഏതെങ്കിലുമൊ ചായയ്ക്കൊപ്പം ഉണ്ടാക്കി വയ്ക്കും. ദോശയ്ക്കുള്ള മാവ് എത്ര അരച്ചാലും പത്തു മണിയ്ക്ക് മുമ്പ് ആ പരിപാടി കഴിയും. പിന്നെയാണ് ഗോപിയാശാൻ ചെറുകടിയ്ക്കുള്ള ഉഴുന്നൊക്കെ അരച്ച് ഗൗരിയേ ഏൽപ്പിയ്ക്കുന്നത്. അവൾക്കാണ് പാകത്തിന് ഉപ്പും, മധുരവുമൊക്കെ ചേർത്ത്‌ പലഹാരത്തിന്റെ നിർമാണം. ടൗണിൽ പോയി സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വരുമ്പോഴൊഴികെ സർവ്വ സമയവും ഗൗരി കടയിൽ തന്നെകാണും. ഗോപിയാശാന് കറവയുള്ള ഒരു പശുവിന്റെ ചുമതല കൂടിയുള്ളതിനാൽ ഗൗരി കടയിലുണ്ടെങ്കിൽ അയാൾക്ക് ഡ്യൂട്ടി പുറത്താകും. കറവയുള്ള പശു ആയതിനാൽ പാലിന് അവർക്ക് മറ്റാരെയും ആശ്രയിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. ഗൗരി ശ്രീമയിയെയും കൂട്ടി വരുമ്പോൾ കടയിൽ ബീഡിയും പുകച്ച് കുഞ്ഞച്ഛനും, കോടോത്തെ നാരായണനും, കുട്ടൻ പിള്ളയും ഇരിപ്പുണ്ട്. അവർ ഇരിയ്ക്കുന്ന ബെഞ്ചിന് മുൻപിലെ മേശയിൽ മൂവരും പകുതിയോളം കുടിച്ച ചായയും ഇരിപ്പുണ്ട്. നൂർജു അവിടെ ഒരു കസേരയിൽ ഇരുന്ന് അവളുടെ ബാഗ് തുറന്നും അടച്ചും കളിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുകയാണ്. ശ്രീമയിയെ കണ്ടതോടെ നൂർജു എണീറ്റ് അവളുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ഇവൾ ക്കൊന്നും കുടിയ്ക്കാൻ കൊടുത്തില്ലേ അച്ഛാ.." നൂർജുവിന്റെ വാടിയ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ഗൗരി അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു. താനിവിടെ ഉള്ളപ്പോഴാണെങ്കിൽ അവൾ അംഗൻവാടിയിൽ നിന്ന് വരുമ്പോഴേ അര ഗ്ലാസ് പാലും ഒരു വെട്ട് കേക്കും എടുത്തു കഴിയ്ക്കാൻ കൊടുക്കാറുണ്ട്. അതും കഴിച്ചുകൊണ്ട് റസിയാത്ത അവളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് പോകാൻ വരും വരെ ശ്രീമയിയുമായി കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നോളും. അച്ഛനും കൂട്ടുകാരും ഇപ്രാവശ്യത്തെ മഴ നേരത്തെ തുടങ്ങിയതിന്റെ കാരണം തങ്ങൾക്ക് അറിയാവുന്ന അറിവ് പരസ്പരം പങ്കിട്ടു കൊണ്ട് ഇരിയ്ക്കയാണ്. താൻ ചോദിച്ചത് അച്ഛൻ കേട്ടില്ലെന്ന് കരുതി ഗൗരി ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു. "ആ.. അതിപ്പോ ഇങ്ങോട്ട് വന്നതെല്ലാ ഉള്ളോ.. ഇത്തിരി നേരം അതൊരിടത്തൊന്നു അടങ്ങിയിരിയ്ക്കട്ടെ. എന്നിട്ട് കൊടുത്താൽ പോരെ ചായയോ, കാപ്പിയോ എന്താന്നു വച്ചാൽ." മകളുടെ ചോദ്യം അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത മട്ടിൽ ഗോപിയാശാൻ പറഞ്ഞു. "ഇപ്പോഴാണോ വന്നത്. മണി നാലായല്ലോ അച്ഛാ. അംഗൻവാടി മൂന്ന് മണിയ്ക്ക് വിടുന്നതല്ലേ.. അവൾക്ക് വിശപ്പായി കാണുവല്ലോ.ഒരു മണിയ്ക്കൂറായില്ലേ അവൾ വന്നിട്ട്" "അതിന് വിശപ്പ് കാണില്ല മോളെ. അല്ലാരുന്നെങ്കിൽ അത് ചോദിയ്ക്കില്ലായിരുന്നോ. അംഗനവാടീൽ ഇപ്പോൾ എന്തോരം ആഹാരങ്ങളാ പാലും, മുട്ടയും, ഇറച്ചിയുമെല്ലാം തിന്ന് അതിന്റെ വയറ് നിറഞ്ഞിരിയ്ക്കുവായിരിയ്ക്കും." കുഞ്ഞച്ചൻ പെട്ടന്ന് ഗോപിയാശാന്റെ സഹായത്തിനെത്തി. "ഓ. മതി കൂട്ടുകാരന്റെ വാലിൽ തുടങ്ങിയത്.. എത്ര ഇറച്ചിയും മീനും തിന്നാൻ പറ്റും കുഞ്ഞച്ചൻ ചേട്ടാ ഈ പൊടികുഞ്ഞിന്..." ഗൗരി അവരെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് രണ്ട് ഗ്ലാസുകളിലേക്ക് പാലും വെള്ളം നന്നായി മധുരം ചേർത്തു പകർന്നെടുത്തപ്പോഴേയ്ക്കും മായമ്മ ഡ്രസ്സ്‌ മാറിയിട്ട് അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. ഗൗരി രണ്ട് പേരെയും അകത്തെ റൂമിൽ ഇരുത്തി, പാലും വെള്ളം അവർക്ക് കുടിയ്ക്കാൻ പാകത്തിൽ ചൂടാറ്റി രണ്ട് പേർക്കും മുമ്പിൽ വച്ചു. "കുടിയ്ക്ക്.." അവൾ രണ്ട് പേർക്കും ഓരോ ഗ്ലാസ് എടുത്തു കൊടുത്ത ശേഷം എണീറ്റ് ചെന്ന് ഒരു പ്ളേറ്റ് എടുത്ത്‌ ചില്ലലമാരയിൽഅടുക്കി വച്ചിരുന്ന രണ്ട് വെട്ടു കേക്ക് അതിലേക്ക് വച്ചുകൊണ്ട് തിരിച്ച് വന്നു. നൂർജുവിനുള്ളത് ഗൗരി കൈകൊണ്ട് ചെറിയ കഷണങ്ങളാക്കി പാത്രത്തിലേക്ക് ഇട്ടു കൊടുത്തു. മായമ്മ പക്‌ഷേ തന്റെ കേക്ക് എടുത്ത്‌ ചെറുതായി കടിച്ചു തിന്നു. ഇടയ്ക്കവൾ അതിന്റെ തുമ്പ് പാലിലേക്ക് മുക്കിയെടുത്ത്‌ കടിക്കും. അത് കണ്ട് ഗൗരി യുടെ ഓർമയിൽ വന്നത് തന്റെ കുട്ടിക്കാലം ആണ്. റസ്ക്കോ, ബന്നോ കേക്കോ എന്ത്‌ കിട്ടിയാലും താനും ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു. അത് കടുംകാപ്പി ആകട്ടെ, കടും ചായ ആകട്ടെ... അതിൽ മുക്കി തിന്നുന്നതിന്റെ സ്വാദ് ഒന്ന് വേറെയാണ്. "രണ്ട് കേക്കും, രണ്ട് ഗ്ലാസ് പാലും.. അമ്പതു രൂപേടെ തീറ്റിയാ ആ കൊച്ചുങ്ങള് തട്ടുന്ന ത്.. പിന്നെങ്ങനാ ഗോപിയാശാനേ നിങ്ങടെ പെട്ടീല് കാശ് കാണുന്നെ. ചുമ്മാതാന്നോ ഞങ്ങളാരെങ്കിലും പത്ത്‌ രൂപ കടം ചോദിച്ചാ നിങ്ങടെ കയ്യിൽ എടുക്കാൻ കാണാത്തത്.." കുട്ടൻ പിള്ള ശബ്ദം താഴ്ത്തിയാണ് ഗോപിയാശാനോട് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അത് ഗൗരിയുടെ കാതിൽ വീഴുക തന്നെ ചെയ്തു "പിള്ള ചേട്ടോ.. പറ്റു ബുക്കിൽ ഇനി പേപ്പറില്ലേ.. മറന്നു പോവരുത്.." ഗൗരി അകത്തിരുന്നു ഒരു താക്കീതിന്റെ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു. "എല്ലാം കൂടി ഇത്തവണ പെൻഷൻ കിട്ടുമ്പോ തന്നേക്കാം കൊച്ചേ.. മഴയൊക്കെ ആയതുകൊണ്ട് പണിയൊന്നും കിട്ടുന്നില്ല.." "മഴയൊക്കെ ആയത് ഇന്നാ. ഇന്നലെ വരെ ഒരു മഴയും ഇല്ലാരുന്നു. പിന്നെ പെൻഷന്റെ കാര്യം.. കഴിഞ്ഞ തവണയും അതിന്റെ മുമ്പത്തെ തവണയും, ഇങ്ങനെ തന്നാ പിള്ളേച്ചേട്ടൻ പറഞ്ഞത്.. പെൻഷൻ കിട്ടിയാൽ പിന്നെ അത് തീരും വരെ ഈ വഴിയ്ക്കേ കാണില്ല. അത് കൊണ്ട് ഓർമിപ്പിച്ചതാ." "മഴ തീരുന്ന ലക്ഷണമൊന്നും കാണുന്നില്ലല്ലോഗോപീ.. ഞങ്ങളെന്നാ പോയേക്കട്ടോ.. പറ്റു മറക്കാതെ കുറിച്ചേക്കണേ..." കുട്ടൻ പിള്ള എണീറ്റും കൊണ്ട് കൂട്ടുകാരെ നോക്കി. "കുടയില്ലാതെ നിങ്ങളിങ്ങനെ പോകും പിള്ളേച്ചാ.." ഗോപിയാശാൻ തിരക്കി. "തോർത്തുണ്ടെടാ ഉവ്വേ. അത് മടക്കി തലയിൽ ഇട്ടോളാം. ഇനിയും നിന്നാൽ കൂടുതൽ ഉറച്ചാലോ മഴ.." മൂന്ന് പേരും തോർത്ത്‌ മടക്കി തലയിൽ ഇട്ടുകൊണ്ട് കടയിൽ നിന്നിറങ്ങി മഴ നാരുകൾക്കിടയിലേക്ക് മറഞ്ഞു. "അവരിവിടെ കുറച്ച് നേരം കൂടി ഇരുന്നേനെ.. നിന്റെ വാക്ക് കെട്ട വർത്താനം കേട്ടിട്ടാ അവരിറങ്ങി പോയത്." ഗോപിയാശാൻ അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന മട്ടിൽ പറഞ്ഞും കൊണ്ട് എണീറ്റു. "ഇവിടെ അങ്ങനെ വന്നിരിയ്ക്കണ്ട. അവർക്ക് വീടില്ലേ അവിടെ പോയി ഇരിയ്ക്കട്ടെ. ഈ കൊച്ച് കുഞ്ഞിനൊരിറ്റു പാല് കൊടുത്തതിന് അയാടെ വായീന്നു വീണ വർത്താനം ഞാൻ കേട്ടതാ. ആദ്യo അയാള് അയാളുടെ പറ്റു തീർക്കട്ടെ. പിന്നെ മതിഇങ്ങോട്ടുള്ള സേവ. അച്ഛന് പശുവിനെ കറക്കാനുള്ളതല്ലേ. ആ ജോലി ചെയ്യ്." ഗൗരി താൻ വാങ്ങിക്കൊണ്ട് വന്ന സാധനങ്ങൾ കിറ്റ് പൊട്ടിച്ചെടുത്ത്‌ അതാതിന്റെ സ്ഥാനത്ത്‌ വയ്ക്കുന്ന ജോലി തുടങ്ങി പത്ത്‌ മിനിറ്റിനകം റസിയാത്ത അവിടേയ്ക്ക് വന്നു. അവരെ കണ്ടതോടെ നൂർജു ബാഗ് എടുത്തു തോളിൽ തൂക്കി. "മഴ കൂടുവാണല്ലോ റസിയാത്ത.." താൻ കൊണ്ട് വന്ന കുട എടുത്ത്‌ നിവർത്തി ഗൗരി അത് നൂർജുവിന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "മഴക്കാലം തുടങ്ങുവല്ലേ. ഇനി കുടവത്തൂർക്കാരുടെ ദുരിത കാലവും തുടങ്ങുവാ.." ഒരു ദീർഘ ശ്വാസത്തോടെ റസിയാത്ത നൂർജുവിന്റെ കൈപിടിച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയതും ആകാശം പിളരുന്ന ഒരിടി നാദം മുഴങ്ങി. പുറത്തേക്കിറങ്ങിയത് പോലെ റസിയാത്ത കുഞ്ഞിന്റെ കയ്യും പിടിച്ച് കടയിലേക്ക് തിരികെ കയറി. കെട്ടഴിച്ചു വിട്ടത് പോലെ പടിഞ്ഞാറ് നിന്നും കാറ്റ് വീശി വന്നു. "ഇപ്പോൾ പോകണ്ട റസിയാത്ത. ഇങ്ങ് അകത്തേയ്ക്ക് കയറ്." കാറ്റിൽ ശീതാനം അടിച്ച് കടയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ഗൗരി അവരെ കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് കയറ്റി നിർത്തി. മഴ വർധിയ്ക്കുന്നത് അനുസരിച്ചു കാറ്റിന്റെ ശക്തിയും കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. (തുടരും) #📔 കഥ