#📙 നോവൽ - മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം _31 ✍️ രചന - Aysha akbar കാറിലിരിക്കുമ്പോഴും ഇഷാനിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു...... അവളുടെ തേങ്ങലിന്റെ ശബ്ദം ആ കാറിനുള്ളിൽ മുഴങ്ങി കേട്ടു...... ഡ്രൈവർ ഒരു പ്രയാസത്തോടെ ഇടം കണ്ണിട്ട് അവളെ നോക്കുന്നത് കണ്ടതും ഗായത്രി രൂക്ഷമായി അവളെയൊന്ന് നോക്കി..... ഇഷാനി....... എന്തിനാ നീയീ കരയുന്നത്........ ഐ ഡോണ്ട് അണ്ടർസ്റ്റാൻഡ്..... ഗായത്രി ദേഷ്യത്തോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ ഇഷാനി കണ്ണുകൾ അമർത്തി തുടച്ചു....... ഞാനെന്തിനാ കരയുന്നതെന്ന് മമ്മക്കറിയാം..... മമ്മക്കേ അറിയൂ....... ചിലമ്പിച്ച ശബ്ദത്തിൽ അത്‌ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഇഷാനി പുറത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ ഗായത്രിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടച്ചു......... തിരികെ ഒന്നും പറയാൻ കഴിയാത്ത വിധം എന്തോ ഒന്ന് തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ തടഞ്ഞു നിന്നത് പോലെ.... അവൾ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം അവിടെയുള്ളവരെയും അവരുടെ സ്നേഹത്തെയും കുറിച് തനിക്കറിഞ്ഞിട്ടും താൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നതല്ലേ.... അതേ.... അവരോടുള്ള അവളുടെ അറ്റാച്മെന്റാണ് അവളുടെ സങ്കടമെന്ന് തനിക്കറിയാം...... പക്ഷെ അതിനേക്കാളേറെ ആ വാക്കുകൾ തന്നെ കൊണ്ട് പോകുന്നത് അല്പം വർഷങ്ങൾ പിറകിലേക്കാണ്...... അമ്മയും ഏട്ടനും ഏട്ടത്തിയുമൊക്കെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന തന്റെ ആ പഴയ കാലത്തിലേക്ക്..... നിർവചിക്കാനാവാത്ത എന്തോ ഒരു സന്തോഷം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന നിമിഷങ്ങൾ.... പിന്നേ എപ്പോഴാണ് താനാ ആളുകളെയും ജീവിതത്തെയും ഒക്കെ വെറുത തുടങ്ങിയത്........ രവിയേട്ടന്റെ കൂടെയുള്ള ആദ്യ നിമിഷങ്ങളിലൊക്കെ ഞാനെന്റെ വീട് നല്ലവണ്ണം മിസ്സ്‌ ചെയ്തിരുന്നു...... പിന്നേ എപ്പോഴോ രവിയേട്ടന്റെ ജീവിതത്തിലേക്കും ആ ശൈലിയിലേക്കും താൻ ഇഴുകി ചേരുകയായിരുന്നു..... കൂടെയുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ ഒരിക്കലും താഴ്ന്നു നിൽക്കരുതെന്ന രവിയേട്ടന്റെ സ്വഭാവം തന്നിലേക്കും വളർന്നു.... തന്നെ ആ രീതിയിലാക്കിയെടുക്കാൻ രവിയേട്ടൻ നല്ലവണ്ണം ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്...... ഓർമ്മകൾ ഒരു നിമിഷം അവരെ എങ്ങോട്ടൊക്കെയോ കൊണ്ട് പോയപ്പോൾ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ അവർ പോലുമറിയാതെ അവരാ പഴയ ഗായത്രിയായി മാറുകയായിരുന്നു...... നേരം ഇരുട്ടിയപ്പോഴേക്കും അവരാ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ ഗേറ്റിന് മുമ്പിലെത്തിയിരുന്നു..... ഇഷാനിയുടെ മനസ്സെറെ ശൂന്യമായിരുന്നു.... ഇവിടെ നിന്നിറങ്ങുമ്പോഴുള്ളതിനേക്കാൾ എത്രയോ വലിയ ഭാരവുമായിട്ടാണ് താൻ തിരിച്ചു വന്നിട്ടുള്ളത്..... അവളാ കൃഷ്ണ ക്കിരീട പൂക്കളിൽ തങ്ങി നിന്നു..... അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ അവളുടെ ഹൃദയം വിങ്ങി പൊട്ടി...... വെള്ള വിരിച്ച ആ നിലത്തേക്ക് കാലു വെക്കുമ്പോഴും ചുവന്ന കാവി നിലത്തിന്റെ തണുപ്പ് മനസ്സിനെ ഏറെ വേദനിപ്പിച്ചു..... ചുറ്റും നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത് ആ മരത്തിന്റെ തൂണും വരാന്തയും നടു മുറ്റവും ഒക്കെയായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് അവൾ വെറുതെ മോഹിച്ചു...... നെഞ്ചിലെ ഭാരത്താൽ അവൾക്ക് ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും ഏറെ പ്രയാസം തോന്നി.... മമ്മാ...... അകത്തേക്ക് കയറി പോകുന്ന ഗായത്രിയെ നോക്കി ഇഷാനി വിളിച്ചതും അവരൊന്നു നിന്നു...... താങ്ക് യൂ മമ്മ....... ആ വീട്ടിൽ ജനിച്ചതിനു.... താല്പര്യത്തോടെ യല്ലെങ്കിൽ കൂടി ആ വീട്ടിലേക്കെന്നെ പറഞ്ഞയ ച്ചതിൽ......... അത്‌ കൊണ്ടാണല്ലോ സ്നേഹം എന്ന ഒന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാൻ പറ്റിയത്..... ഇഷാനി അമർത്തി പ്പിടിച്ച സ്വരത്തിൽ അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കോണിപ്പടികൾ കയറി മുകളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അവളുടെ വാക്കുകളിൽ തങ്ങി നിന്നിരുന്ന പുച്ഛം ഗായത്രിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നു...... ഇങ്ങനെയൊന്നും സംസാരിക്കാത്തവളായിരുന്നു..... ഇനി ഇങ്ങനെയൊക്കെ രവിയേട്ടനോട്‌ സംസാരിച്ചാൽ അവിടെ പോയി കിട്ടിയതെന്ന് പറഞ്ഞു നല്ല വഴക്ക് കേൾക്കും....... ഗായത്രിയുടെ ആശങ്കകൾ മുഴുവൻ അതിനെ ചൊല്ലിയായിരുന്നു..... അപ്പോഴും അവളെ എങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുമെന്നത് അവർ ചിന്തിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു..... അല്ലെങ്കിലും അവൾക്കിവിടെ എന്ത് കുറവാണുള്ളതെന്ന ഒരു ചോദ്യത്തോടെ അവരവരുടെ വാക്കിനെ മനോഹരമായി ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചു...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 അവളിറങ്ങിയതിനു പിറകെ കടയിലേക്കിറങ്ങി പോയിരുന്നു സച്ചു..... അവിടേ തിരക്കിൽ പ്പെടുമ്പോൾ ഓർമകളുടെ ഭാരം അല്പം കുറഞ്ഞെന്ന് നടിക്കാം...... എന്നാൽ തിരികെ ആ വീട്ട് മുറ്റത് വണ്ടി നിർത്തിയതും അരതിണ്ണയിലിരിക്കുന്ന വളുടെ രൂപം കണ്ട് അവന്റെ കണ്ണുകളൊന്ന് വിടർന്നു..... എന്നാൽ അത്‌ തന്റെ തോന്നലാണെന്ന് മനസ്സിലായതും ഹൃദയത്തിൽ വന്നു തിങ്ങിയ ഭാരം അവന് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു..... അവൻ ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങാതെ അവിടെ തന്നെയിരുന്നു അൽപ നേരം....... ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും മുഖമൊന്നു തുടച്ചു അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ തന്നെ കാണുമ്പോൾ വിടരുന്ന കണ്ണുകൾ മനസ്സിൽ എത്രത്തോളം ആഴ്ന്നിറങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലാകുകയായിരുന്നു..... അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോഴും അവിടെയൊന്നും യാതൊരു ഒച്ചയും അനക്കവുമില്ല...... എന്തോ ആ വീട് പാടേ ഉറങ്ങിയത് പോലെ.... ആ... നീ വന്നോ.... നിനക്ക് കഴിക്കാനെടുക്കട്ടെ..... വളരേ പതിഞ്ഞോരു ശബ്ദത്തോടെ അമ്മ അത്‌ ചോദിക്കുമ്പോൾ അല്പം കഴിയട്ടെ എന്നൊരു മറുപടി നൽകി അവൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് തന്നെ നടന്നു...... തന്റെ ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ ഓടി വരുന്ന മീനു അന്ന് വന്നില്ല..... താൻ കയറി വരും നേരം ഉമ്മറത്തിരിക്കാറുള്ള മുത്തശ്ശിയും അമ്മുവും മുറിയിലെവിടെയോ ആണ്..... അച്ഛനെ ഒട്ടും കാണാത്തത് കൊണ്ട് പോയോ എന്ന് വരെ സംശയം തോന്നിയവന്...... ഇരുട്ട് ആകെ ക്കൂടി പരന്നിട്ടുണ്ട്....... ആ ഇരുട്ടിനിടയിലും താഴെ വീണു കിടക്കുന്ന വെള്ള നന്ദ്യാർ വട്ട പ്പൂക്കൾ തെളിഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ട്..... പതിവായി അവിടെ വീശിയടിക്കുന്ന ആ കുളിർ കാറ്റിനു പോലും ഒട്ടും ഉന്മേഷമില്ലാത്ത ത് പോലെ..... കുറിഞ്ഞി പൂച്ച വാലും ചുരുട്ടി അവന്റെ കാൽ കീഴിൽ വന്നു കിടന്നു..... അവൾ പോയ സങ്കടം അവിടെയുള്ള ഓരോ അണുവിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കും പോലെ തോന്നിയവന്.... അവനാ അര തിണ്ണയിൽ അവളിരിക്കാറുള്ള അതേ സ്ഥലത്തിരുന്നു..... അവിടെയാകെ അവളുടെ ഗന്ധം നിറഞ്ഞു നിൽക്കും പോലെ....... വീട് മുഴുവൻ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് അവളെന്ന ശൂന്യതയാണ്...... ഒന്നിനാലും നികത്താൻ കഴിയാത്തൊരു ശൂന്യത..... അവൾ വരും മുമ്പ് ഈ വീടെന്തായിരുന്നു എന്നെല്ലാവരും മറന്നു പോയത് പോലെ..... അവൾ വരും മുന്പേ ഈ വീട്ടിൽ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു എന്നത് പോലും മറന്നെന്ന വണ്ണം എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ഒരേ ദുഃഖം തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്നു..... ആകെ ക്കൂടി അവിടെ നിറഞ്ഞു നിന്ന നിശബ്ദതക്ക് കാരണം അവളൊരുത്തി മാത്രമായിരുന്നു..... എവിടെ നിന്നോ ഒരു കുളിർ കാറ്റായി ഹൃദയത്തിലേക്ക് വീശിയടിച്ച ഒരുവൾ..... ആവോളം സുഗന്ധം ഹൃദയത്തിന് നൽകി അവളെങ്ങോ പോയി മറഞ്ഞു...... അവൾ തന്നെ ഓർക്കുമോ ഇനി..... അവരുടേതായ തിരക്കുകളിൽ താനെന്ന വെറുമൊരു നാട്ടിൻ പുറത്തുകാരൻ അവളുടെ മറവിയിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുമായിരിക്കും.... പിന്നെന്തിനായിരുന്നു ഒരു വാക്ക് കൊണ്ടും നോക്ക് കൊണ്ടും അവൾ തന്നെ മോഹിപ്പിച്ചത്..... ഓർക്കും തോറും അവന്റെ ഹൃദയം വിങ്ങി പൊട്ടുകയായിരുന്നു.... സച്ചു....... ഭക്ഷണം ടേബിളിൽ എടുത്ത് വെച്ചിട്ടുണ്ട്..... അമ്മ യൊന്നു കിടക്കട്ടെ..... വാതിൽ പടിയിൽ വന്നു നിന്ന് തനൂജയത് പറഞ്ഞപ്പോൾ സച്ചു അവരെയോന്ന് നോക്കി...... ഇപ്പോ തന്നെയോ....അമ്മ കഴിച്ചോ.... അവൻ കയ്യിലെ വാച്ചിലേക്കൊന്ന് നോക്കിയാണ‌ത്‌ ചോദിച്ചത്..... എനിക്കെന്തോ വിശപ്പില്ല.....ആ കുട്ടി പോയതിനു ശേഷം ഒരു സുഖമില്ലെഡാ..... വല്ലാത്ത തല വേദന..... അതിന്റെ മുഖം തന്നെയാ മനസ്സിൽ...... പോകേണ്ടായിരുന്നു..... അല്ലെങ്കിൽ വരേണ്ടായിരുന്നു..... അമ്മ പതം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ അവരടക്കി വെച്ചൊരു വിങ്ങലിനെ സച്ചുവിനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... അവനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.... തലയാ തൂണിലേക്ക് ചാരി വെച്ചങ്ങനെ കിടന്നു....... മനസ്സ് മുഴുവൻ അവളിലായിരുന്നു..... വിടർന്ന ആ കണ്ണുകളിലായിരുന്നു..... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ആ വലിയ മുറിയിലേക് കയറിയതും കയ്യിലെ ഭാഗവൾ കട്ടിലിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു...... തൊണ്ടയിൽ തടഞ്ഞു നിന്ന ആ ഭാരം അവളുടെ കണ്ണുകളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സ് മുഴുവൻ ആ കൃഷ്ണ കിരീട പ്പൂക്കളിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്നത് പോലെ...... അവൾ ഒരു വശത്തായുള്ള ഗ്ലാസ്സിലെ കർട്ടനൊന്ന് നീക്കി.... ഇരുട്ട് ഭൂമിയിലാകെ പരന്നിട്ടുണ്ട്..... ആ വീടിനെയും നന്ദ്യാർ വട്ട പ്പൂക്കളെയും ഇപ്പോൾ ഇരുട്ട് മൂടിയിട്ടുണ്ടാവും...... ഓർമ്മകൾ അവിടെ തന്നെ തങ്ങി നിൽക്കുകയായിരുന്നു...... ഈ നേരത്ത് ആ അര തിണ്ണയിലിരിക്കുമ്പോൾ വയലേലകളിൽ നിന്നും ഒഴുകി വരുന്നൊരു കുളിർ കാറ്റുണ്ട്...... അത്‌ ശരീരത്തിലേക്ക് പടരാത്ത വിധം മനസ്സിൽ തന്നെ പറ്റി പ്പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്.. അവൾ വാച്ചിലേക്കൊന്ന് നോക്കി........ ഈ സമയം അവൻ വീട്ടിലേക്ക് വന്നിട്ടുണ്ടാവും.... ആ നിമിഷം താനനുഭവിക്കുന്ന വേറിട്ടൊരു സുഖമുണ്ട്. അവന്റെ നീളൻ മുടിയിഴകളും ഗൗരവത്തിനിടയിൽ പുഞ്ചിരിയോളിപ്പിച്ച കുഞ്ഞി കണ്ണുകളും ബലമേറിയ കൈകളുമെല്ലാം അവളുടെ ഹൃദയത്തെ വല്ലാതെ മുറിപ്പെടുത്തി... അവന്നത്ര മേൽ ഹൃദയത്തിലേക്കാഴ്ന്നിറങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നന്നേരം....... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ