#📙 നോവൽ -മുറ ചെറുക്കൻ...... 🔻 ഭാഗം _45 ✍️ രചന - Aysha akbar അപ്പൊ അവരുടെ സ്‌നേഹ പ്രകടനം മുഴുവൻ ഇതിനായിരുന്നു....... എല്ലാവരും ആഗ്രഹിച്ചൊരു പയ്യൻ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് പറഞ്ഞത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്...... അവരുടെ മുമ്പിലെല്ലാം വലിയ ആളായി എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്...... അവളേറെ നിസ്സഹായയായി രവിയെ നോക്കി....... അയാളപ്പോഴും സന്തോഷത്തിന്റെ കൊടു മൂടിയിലാണ്... ആരോടൊക്കെയോ വിളിച്ചു പൊങ്ങച്ചം പറയുന്ന തിരക്കിലാണ്...... അതിലേറെ ഈ വിവാഹം നടന്നാൽ കിട്ടുന്ന നേട്ടങ്ങളെ കുറിച്ച് സ്വപ്നം കാണുകയാണ്...... അവൾ പതിയെ അവിടെ നിന്നെഴുന്നേറ്റു..... ഇനി ഇവിടെ നിന്നാൽ പറ്റില്ല........ താനാകെ തകർന്നു പോകും.... അവൾ മാറ്റി കോളേജിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.... ഇന്ന് പോകേണ്ട ഇഷാനി...വൈകീട്ട് വൈശാഗും വീട്ടുകാരും വരും...... ഇറങ്ങാൻ നിന്ന അവളോടായി രവി യത് പറയുമ്പോൾ അവൾ അയാളെ യൊന്നു നോക്കി...... അത്‌.. വൈകുന്നേരമല്ലേ..... ഇപ്പൊ എനിക്ക് പോകണം... അവൾ രവിയെ നോക്കി അത്‌ പറയുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം നന്നേ നേർത്തിരുന്നു വെങ്കിൽ കൂടി ആദ്യമായി അവളൊരു തീരുമാനം പറഞ്ഞതിന്റെ ഒരു പകപ്പ് പെട്ടെന്ന് രവിയുടെ മുഖത്ത് മിഞ്ഞി മാഞ്ഞു.... പക്ഷെ അവൾ പറഞ്ഞതിന്റെ ആഴം അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു.... കാരണം മനസ്സ് മടുപ്പോടെ ചെയ്യുന്നതും പറയുന്നതുമെല്ലാം യാന്ത്രികമായി മാറിയിരുന്നു....... ഓക്കെ..... യൂ മേ ഗോ.... രവി അവളെയൊന്ന് നോക്കി അത്‌ പറയുമ്പോൾ അവളെ കൊണ്ട് തനിക്ക് കിട്ടാൻ പോകുന്ന നേട്ടങ്ങളായിരുന്നു മനസ്സ് മുഴുവൻ....... ക്ലാസ്സിലെത്തിയ ഉടൻ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞത് റോഷനെയാണ്...... ആ.... ഫോണോന്ന് തരാമോ...... അവളവനോടത് ചോദിക്കുമ്പോൾ ശബ്ദത്തിന് നന്നേ തളർച്ചയുണ്ട്...... അവൻ ഇരിക്കുന്ന ചെയറിൽ ഒന്ന് കൂടി വിശാലമായിരുന്നു അവളെയൊന്ന് നോക്കി.... അവളുടെ കണ്ണും മുഖവുമെല്ലാം പതിവിൽ കവിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം ചുവന്നിട്ടുണ്ട്..... അവൻ കയ്യിലെ ഫോണവൾക്ക് നേരെയൊന്ന് നീട്ടിയതും അവൾ പെട്ടെന്ന് അത്‌ വാങ്ങാനെന്ന വണ്ണം തുനിഞ്ഞ അതേ നിമിഷമാണ് അവനാ കൈ പിറകിലേക്ക് വലിച്ചത്..... അവൾ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി അവനെയൊന്ന് നോക്കി.... എന്താണ്.......?ലവ് ആണോ....? അവനത് ചോദിച്ചതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുറിച്ചു വന്നു.... അവളൊരു ഭയത്തോടെ നാല് പാടും നോക്കി.... കൈകൾക്കുള്ളിൽ ചൂട് പിടിക്കും പോലെ....... അവളൊന്നും മിണ്ടാതെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു.... മ്മ്.....? അവനൊന്നു കൂടി ചോദ്യ ഭാവത്തോടെ മൂളുമ്പോൾ അവൾ അതേയെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഒന്ന് തല കുലുക്കി....... ആ ഫോൺ കിട്ടണമെന്ന ഒരൊറ്റ ലക്ഷ്യമേ അപ്പോളവളുടെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നുള്ളു...... ആ കഫ്തേരിയയിൽ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആളാണോ..... റോഷൻ അതും കൂടി ചോദിച്ചതും ഭൂമിയോന്നാകെ കറങ്ങും പോലെ തോന്നിയവൾക്ക്..... പേടിക്കേണ്ട..... ഞാനാരോടും പറയില്ല.... അവളുടെ വെപ്രാളവും മുഖഭാവവും കണ്ടൊരു ചിരിയോടെ അവനതും പറഞ്ഞു ഫോങ് നീട്ടുമ്പോൾ അവളിലൊരു ആശ്വാസം പരന്നിരുന്നു...... അവൾ വേഗം ഫോണെടുത്തു അവനെ വിളിച്ചു..... പറയാനുള്ളതെല്ലാം അവളുടെ തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ തടഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്...... എല്ലാം പറഞ്ഞോന്നു പൊട്ടി കരഞ്ഞാൽ മാത്രമേ തനിക്ക് അല്മെങ്കിലും ആശ്വാസം കിട്ടുവെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു...... അവനോട്‌ പറഞ്ഞാൽ അവൻ വന്നു പപ്പയോടു സംസാരിക്കുമായിരിക്കും.. എന്നിട്ടും പപ്പ എതിർക്കുകയാണെങ്കിൽ അവരെയെല്ലാം ധിക്കരിച്ചു താനവന്റെ കൂടെ ഇറങ്ങി പോകാനുള്ള ധൈര്യം കാണിച്ചേ മതിയാവു വെന്നവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു..... പക്ഷെ.... തനിക്കതിനു കഴിയുമോ യെന്ന ഭയം അപ്പോഴും അവളുടെയുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു...... എന്നാൽ അവന്റെ ഫോണിലേക്ക് എത്ര അടിച്ചിട്ടും കാൾ കണക്ട് ആവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല..... അവളുടെ കൈ കാലുകൾ വിറക്കാൻ തുടങ്ങി....... അവനെ ഇതറിയിക്കാത്തിടത്തോളം താനൊറ്റക്ക് ഇതെങ്ങനെ നേരിടുമെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു..... എല്ലാത്തിലും ഒരാളെ താങ്ങാക്കി മാത്രമേ തനിക്ക് പരിചയമുള്ളു.... ഒറ്റക്ക് നിന്ന് തനിക്കൊന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്ന ഭയമായിരുന്നു അവളെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിയത്..... ഇന്നലെ വന്നു പോയത് കൊണ്ട് ഇനി പെട്ടെന്നൊന്നും വരാനും സാധ്യതയില്ല.... മാത്രമല്ല..... തന്റെ എക്സാം കഴിയും വരെ അവൻ ശല്യപ്പെടുത്താത്തിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമായിരിക്കും.... പപ്പയാണെങ്കിൽ ഇത് ധൃതി പിടിച്ചു നടത്തുന്ന മട്ടുമുണ്ട്..... ആലോചിക്കും തോറും അവൾക്ക് കൈ കാലുകൾ കുഴയും പോലെ തോന്നി..... ചിന്തകൾ നൂല് പൊട്ടിയ പട്ടം പോലെ ഉയർന്നു പോകുമ്പോഴും വിരലുകൾ അവന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു.... ഫോൺ സ്വിച്ഡ് ഓഫ് ആണ്..... ചാർജ് കഴിഞ്ഞതായിരിക്കുമെന്ന് അവളൂഹിച്ചു..... ഏറെ നേരം ശ്രമിച്ചിട്ടും ഫോൺ കണക്ട് ആവാതിരുന്നതും അവൾ നിറഞ്ഞു വന്ന വിങ്ങൽ തൊണ്ട ക്കുഴിയിൽ പിടിച്ചു നിർത്തി ഫോൺ റോഷന് നേരെ നീട്ടി....... എന്തേ..... കിട്ടിയില്ലേ..... അവനത് ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ ഇല്ലെന്ന അർത്ഥത്തിലൊന്ന് തലയാട്ടിയിരുന്നു........ ഉള്ളിൽ നിന്നും തികട്ടി വന്ന കണ്ണ് നീർ കണ്ണുകളിലാകെ പരന്നതും അവൾ വേഗം അവനിൽ നിന്ന് നടന്നിരുന്നു..... അവനവളോട് വല്ലാത്തൊരു സഹതാപം തോന്നി...... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 അവളുടെ മനസ്സാകെ മരവിച്ചു പോയിരുന്നു..... എന്ത്‌ ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ യുള്ള ശൂന്യതയിൽ അവൾ കിടന്നു നീറി.... അവനൊനിക്കാര്യം അറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നേ തനിക്ക് കൂടുതലൊന്നും ചിന്തിക്കേണ്ടി വരില്ല.... പക്ഷെ വിധി വീണ്ടും തന്നെ കബളിപ്പിക്കുകയാണ്..... ഒരു പക്ഷെ അവനെല്ലാം അറിയുമ്പോഴേക്കും സമയം ഏറെ വൈകി കാണുമോ...... അവൾക്ക് ഓർത്തിട്ടും ഓർത്തിട്ടും ഒന്നിനും ഉത്തരം കിട്ടുന്നില്ലായ്യിരുന്നു..... ആ.....നീ വന്നോ..... വേഗം ഫ്രഷാവ്..... അവരെല്ലാം ഇപ്പൊ വരും....... അവൾ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു കയറിയത് കണ്ടതും ഗായത്രി യത് പറയുമ്പോൾ അവൾ മുകളിലേക്ക് കയറി....... എന്ത് ചെയ്യണമെന്നൊരു പിടിയുമില്ല...... അവൾ കട്ടിലിലേക്ക് മലർന്നു കിടന്നു...... കണ്ണ് നീർ പോലും വരാത്ത വിധം താൻ മരവിച് പോയത് പോലെ.... അവനെ നഷ്ടപ്പെടുമോയെന്ന ഭയം ശരീരത്തെ പാടേ തളർത്തും പോലെ...... അപ്പോഴേക്കും വാതിലിൽ ആരുടെയോ മുട്ട് കേട്ട് അവൾ കിടന്നിടത്ത് നിന്നെഴുന്നേറ്റു...... ദേ...... ഈ നീല ടോപ്പും ആ പാന്റുമിട്ടാൽ മതി....... വേഗം നോക്ക്.... അവർ അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടുവത്രെ.... ഗായത്രി ഷെൽഫിൽ നിന്ന് ഒരു ഡ്രസ്സെടുത്തു കട്ടിലിലേക്ക് വെച്ചു കൊണ്ട് അതും പറഞ്ഞു അവിടെ നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഇഷാനി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...... ബാത്റൂമിലേക്ക് കയറി ഷവർ തുറന്നിട്ട് അതിനടിയിൽ അൽപ നേരം നിൽക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് മുഴുവൻ അവനായിരുന്നു....... അവളുടെയുള്ളിൽ നിന്ന് വന്ന കരച്ചിൽ ആ ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ മുഴങ്ങി.... 🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷🔷 ഇഷാനി..... വാ.... ദേ അവര് വന്നു കേട്ടോ..... അതും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ മുട്ടിയതും പതിയെ ആ വാതിൽ അവൾ തുറന്നു...... എന്നാൽ മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന ഇഷാനിയെ കണ്ട് ഗായത്രിക്ക് ദേഷ്യം അടക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു...... ഇതെന്ത് വേഷമാ..... നിന്നോട് ഞാനാ നീല ടോപ്പിടാനല്ലേ പറഞ്ഞത്...... ഗായത്രി അവൾക്ക് നേരെ നിന്ന് കയർക്കുമ്പോൾ അവളിട്ടിരിക്കുന്ന ആ പർപ്പിൾ കളർ ചുരിദാറിലൂടെ അവരുടെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യത്തിൽ ഒഴുകി നടന്നിരുന്നു...... അതിലേറെ അവരെ ചൊടിപ്പിച്ചത് അവളുടെ നീളൻ കയ്യിൽ കിടക്കുന്ന ആ കുപ്പി വളകളായിരുന്നു...... ഗായത്രി പല്ലുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ടൊന്നു കടിച്ചു പിടിച്ചു....... എനിക്കത് ഇഷ്ടമല്ല..... ഇത് മതി.... ഇതാണെനിക്ക് ഇഷ്ടം......... ഇഷാനി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ഗായത്രിയെ നോക്കിയത് പറയുമ്പോൾ ഗായത്രി ഒരു ഞെട്ടലോടെ അവളെ നോക്കി..... അതേ.... അവൾ പോലുമറിയാതെ അവൾ അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ തുറന്ന് പറയാൻ ശ്രമിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു..... ഒരു പക്ഷെ അതവനെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയം മനസ്സിൽ നിറച്ച ആ നിർവികാരത കൊണ്ടാവാം.... വലിയ നഷ്ടങ്ങൾ മുമ്പിൽ കാണുമ്പോൾ ചെറിയ കാര്യങ്ങളെ തൊട്ടുള്ള ഭയം പാടേ നീങ്ങി ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞു വരുന്നൊരു ധൈര്യമായിരിക്കാം അത്‌..... നിന്റെയൊരു ഇഷ്ടം.... മര്യാദക്ക് പോയി ഇതെല്ലാം അഴിച്ചിട്ടു വന്നോ..... നിറഞ്ഞു വന്ന അമർഷത്തോടെ അവളുടെ കയ്യിലൊന്ന് നുള്ളി ഗായത്രി അത്‌ പറയുമ്പോൾ ശാന്തമായ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ഗൗരവം തളം കെട്ടി നിന്നു....... ഞാനല്ലേ ഇടുന്നത്..... മമ്മയല്ലല്ലോ...എന്നേ ഇങ്ങനെ കാണുന്നവർ കണ്ടാൽ മതി....... അവൾ ഉറച്ച വാക്കുകളോടെ അത്‌ പറയുമ്പോൾ ഗായത്രി തറഞ്ഞു നിന്നു പോയി.... ഇത്ര വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ അവളുടെ ഇങ്ങനെയൊരു ഭാവം അവർ കണ്ടിട്ടേയില്ലായിരുന്നു..... എന്ത്‌ പറഞ്ഞാലും ഏറെ നിഷ്കളങ്കമായ നിസ്സഹായത നിറഞ്ഞ ആ കണ്ണുകൾക്ക് പകരം ഇന്നൊരു തരം ഗൗരവം നിറഞ്ഞിരിപ്പാണ്..... ഗായത്രി ഒന്നും മിണ്ടാൻ പോലും കഴിയാതെ അവളെ നോക്കി നിന്നു. പോയി..... ഗായത്രി..... അപ്പോഴേക്കും താഴെ നിന്നുള്ള രവിയുടെ വിളിയിലേക്ക് ഗായത്രിയുടെ ശ്രദ്ധ പതിഞ്ഞിരുന്നു...... എല്ലാവരും താഴെ കാത്ത് നിൽക്കുകയാണെന്ന തോന്നലിൽ ഗായത്രി ദേഷ്യത്തോടെ നടക്കുമ്പോൾ ഇഷാനിയും അവർക്ക് പിറകെ നടന്നു..... അപ്പോഴും അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിതുമ്പി പ്പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അവൻ കൂടെയില്ലാതെ എങ്ങനെ ഇതെല്ലാം മറി കടക്കുമെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു.... അതിലേറെ പ്രതികരിക്കാൻ കഴിയാതെ അവനെ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അത്‌ താൻ മരിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണെന്നും അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു..... യാന്ത്രികമായി അവൾ ചലിക്കുമ്പോഴും ഹൃദയം കിടന്നു പിടക്കുകയായിരുന്നു...... അവളുടെ നടത്തത്തിനനുസരിച്ചു കയ്യിലെ കുപ്പി വളകളൊന്ന് കിലുങ്ങി..... അവനെപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടെന്ന ധൈര്യം അവളെ കടന്ന് പിടിച്ചിരുന്നന്നേരം.... (തുടരും) Aysha Akbar #📔 കഥ