#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _31 ✍️ രചന - Aniprasad. വൈകുന്നേരം ആറു മണിയോട് അടുത്ത നേരം. പുല്ലാമല കടവിൽ നിന്നും കടത്തു തോണി ലോപ്പസ് ചേട്ടൻ കെട്ടഴിച്ചു വിട്ടിട്ട് വള്ളത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറുമ്പോഴാണ് ഇരു കയ്യിലും ഓരോ കിറ്റും തൂക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് "ഒരാൾകൂടി ഉണ്ടേ.. വള്ളം വിടല്ലേ "എന്ന് വിളിച്ചു കൂവിക്കൊണ്ട് ജോസപ്പേട്ടൻ ഓടി വരുന്നത്. ''ഇത്രേം നേരം ഇയാളിത് എവിടെ പോയി പണ്ടാരടങ്ങി കിടന്നതാ.. മനുഷ്യനെമെനക്കെടുത്താൻ ഓരോന്ന് ഇറങ്ങിയ്ക്കോളും" തോണി കുത്തി നിർത്തിക്കൊണ്ട് അയാൾ പിറു പിറുക്കുമ്പോൾ ജോസപ്പേട്ടൻ മുട്ടൊപ്പം വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി വള്ളത്തിനടുത്തേയ്ക്ക് കാലുകൾ പൊക്കി വച്ച് നടന്നു വന്നു. അയാളുടെ കയ്യിലിരുന്ന കിറ്റുകൾ രണ്ടും ആരോ വാങ്ങി വള്ളത്തിനുള്ളിലേക്ക് വച്ചതും ഒരു കിറ്റ് ചെരിഞ്ഞു പോയിട്ട് അതിൽ നിന്നൊരു മദ്യക്കുപ്പി പുറത്തേയ്ക്ക് വീണു. തന്റെ കാലിലേക്ക് വീണ ഒരു ലിറ്ററിന്റെ ജവാൻ റോബിച്ചൻ കുനിഞ്ഞെടുത്ത്‌ ആ കിറ്റിലേക്ക് തിരികെ വച്ചു. അവൻ വൈകിട്ട് പച്ചക്കറികളും കൊണ്ട് കുളമുടിയ്ക്ക് പോയിട്ട് മടങ്ങി വരികയായിരുന്നു. വിഷ രഹിതമായ പച്ചക്കറികളായതിനാൽ അവൻ കൊണ്ട് ചെല്ലുമ്പോൾ തന്നെ സ്റ്റാളുകൾ നടത്തുന്നവർ അത് നല്ല വില നൽകി വാങ്ങും. ജോസപ്പേട്ടൻ വള്ളത്തിലേക്ക് കയറിയിട്ട് പെട്ടന്ന് കിറ്റുകൾ രണ്ടും കയ്യിലെടുത്തു പിടിയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരെണ്ണം അയാൾ തുറന്നു നോക്കി. റോബിച്ചൻ അത് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അതിനുള്ളിൽ ഭദ്രമായി വച്ചിട്ടുണ്ട് ജോസപ്പേട്ടാ. അതാരും എടുത്ത്‌ മാറ്റിയിട്ടില്ല." അയാൾ നോക്കിയത് ആ മദ്യക്കുപ്പിയാണെന്ന് മനസിലായപ്പോൾ ഒരു ചിരിയോടെ റോബിച്ചൻ പറഞ്ഞു. "ഈ ഒരു ശീലം ഇല്ലാതിരുന്നതാണല്ലോ ജോസപ്പേട്ടന്. ജോസപ്പേട്ടനും തുടങ്ങിയോ ഇത്.." "എനിയ്ക്കല്ലെടാ ഉവ്വേ.. വീട്ടിലൊരു അതിഥി വന്നിട്ടുണ്ട്.. അതാ ഞാനിച്ചിരി ആടോ, കോഴിയോ വാങ്ങിച്ചേക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു വൈകുന്നേരം ഇറങ്ങിയത്.." "ആരാ ജോസപ്പേട്ടാ വിരുന്നുകാർ.." "വിരുന്നുകാരൊന്നും ഇല്ല. ഒരാളെയുള്ളൂ. നെടുമങ്ങാട്ടുള്ള, റെയ്ച്ചലിന്റെ അനിയത്തി മോളമ്മയില്ലേ.. അവടെ ഭർത്താവാ വന്നേക്കുന്നത്.. ജോയപ്പൻ പട്ടാളത്തിൽ വേല ചെയ്യുവല്ലിയോ. അവൻ അടുത്താഴ്ച തിരിച്ചു പോവാ. അതിന് മുമ്പേ ഇങ്ങോട്ടൊന്ന് വന്നതാ... നാളെ വൈകിട്ട് അവനിവിടുന്നു തിരിച്ചു നെടുമങ്ങാട്ടേക്ക് പോകും. അതിനും മുമ്പേ നാളെ വായ്ക്ക് രുചിയായിട്ട് എന്തെങ്കിലും വച്ചുണ്ടാക്കി കൊടുക്കാമെന്നും പറഞ്ഞു റെയ്ച്ചലാ പറഞ്ഞത് പോയി ഇത്തിരി ഇറച്ചിയോ മറ്റോ വാങ്ങിച്ചോണ്ടും വരാൻ.." "ഇറച്ചി മാത്രമല്ലല്ലോ ജോസപ്പേട്ടാ അതിൽ. മറ്റൊരു സ്വയമ്പൻ സാധനം ഇരിപ്പുണ്ടല്ലോ കിറ്റിൽ.. സാധാരണ പട്ടാളത്തിൽ നിന്നും ആൾക്കാർ ലീവിന് വരുമ്പോ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് വന്ന് തരാറല്ലേ പതിവ്. ഇതെന്താ ജോസപ്പേട്ടൻ അനിയനെ വിളിച്ചു വരുത്തി മദ്യം അങ്ങോട്ട് വാങ്ങി കൊടുക്കുന്നോ." "ജോയപ്പൻ വന്നപ്പോ നാലോ അഞ്ചോ എണ്ണം കൊണ്ട് വന്നതാടാ. എന്നോട് ചോദിച്ചതാ വേണോന്നു. നമ്മൾക്ക് ഇതിനോടത്ര പിടുത്തമില്ലാത്തോണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു വേണ്ടെന്ന്. എന്ന് കരുതി നമ്മുടെ വീട്ടിലോട്ട് വരുമ്പോ നമ്മളവർക്ക് എന്തെങ്കിലും ഒരു കുറവ് വരുത്താമ്പറ്റുവോ." റോബിച്ചൻ അതിനെന്തെങ്കിലും മറുപടി പറയും മുമ്പേ കടത്ത്‌ കൊടവത്തൂരിന്റെ തീരം തൊട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കടത്തിറങ്ങിയ ശേഷം ജോസപ്പേട്ടൻ തനിയ്ക്ക് പോകേണ്ട,കല്ലാറിന് സമാന്തരമായി കിടക്കുന്ന പഴയ പാതയിലൂടെ നടന്നു പോയി. അര കിലോമീറ്റർ ദൂരം നടന്ന് അയാൾ വീട്ടിന് മുൻപിൽ എത്തുമ്പോൾ റെയ്ച്ചൽ ഒരു കുറ്റി ചൂലും കയ്യിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് മുറ്റത്തിനോട് ചേർന്ന റോഡരികിലെ ചപ്പ് ചവറുകൾ വാരിയിട്ട് തീ കത്തിയ്ക്കുകയാണ്. "മൂന്ന് മണിയ്ക്ക് പോയതല്ലേ നിങ്ങൾ ഇവിടുന്ന്.. ഇതെന്തൊരു പോക്കായിപ്പോയി. ആ ചെകുത്താൻ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഇരിയ്ക്കുമ്പോ എനിയ്ക്ക് പേടി തോന്നിയിട്ടാ ഞാനിറങ്ങി ഇവിടെ വന്നു നിൽക്കുന്നത്.." റെയ്ച്ചൽ ശബ്ദം താഴ്ത്തി, അകത്തിരിയ്ക്കുന്ന എസ്തപ്പാൻ കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് പാളി നോക്കികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അവന് വിഴുങ്ങാനുള്ള വിഷവെള്ളം വാങ്ങിയ്ക്കാൻ പോയി ക്യു വിൽ നിന്നിട്ടാ ഞാനിത്രയും താമസിച്ചത്. ഇറച്ചിയും മീനുമൊക്കെ മതിയാരുന്നെങ്കിൽ എപ്പോഴേ എനിയ്ക്ക് വീട് പിടിയ്ക്കാമായിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിലെ മുറിവുണങ്ങിയെന്നാണല്ലോ പറഞ്ഞത്. ഇനിയും നമ്മളിവനെ ഇവിടിരുത്തി തീറ്റി പോറ്റണോ.." "അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് പൈസ തയ്യാറാക്കി വച്ചോളാൻ... അവനിവിടെ എന്തോ രണ്ടു കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുണ്ടെന്ന്.. രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ അതും തീർത്ത്‌ നമ്മൾ പറഞ്ഞ ജോലിയും ചെയ്തു അവൻ കൊടുവത്തൂർ വിട്ടു പോകുമെന്ന്..." "നമ്മൾ അവനെ കൊണ്ട് ഗൗരിയുടെ ജീവനെടുപ്പിച്ചതാണെന്ന് അവൻ ആരോടും പറയില്ലല്ലോ.. അല്ലേ.." "അവനിവിടം വിട്ടു പോയാൽ മഷിയിട്ട് നോക്കിയാൽ പോലും അവനെ പിന്നെ കാണാൻ കിട്ടില്ല.. ചിലപ്പോൾ ഇതുപോലെ വേറേ എവിടെങ്കിലും ഒരു സുരക്ഷിത സ്ഥാനത്ത്‌ ചെന്നാവും അവൻ അടിയുന്നത്.. നമ്മുടെ ആവശ്യം കഴിഞ്ഞവൻ എങ്ങോട്ട് പോയാൽ നമുക്കെന്താ.." "ആറു ദിവസം കൊണ്ട് എത്ര രൂപയാ നമ്മുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് അവൻ തൊലച്ചു കളഞ്ഞത്.. അതിനെല്ലാം ഫലം കണ്ടാൽ മതിയാരുന്നു.. എന്റെ ജീനമോള് ആകാശക്കോണിൽ എവിടോ ഇരുന്ന് കാണുന്നുണ്ടാവും ഇതെല്ലാം... അവളുടെ ആത്മാവെങ്കിലും അത് കണ്ടു സന്തോഷിയ്ക്കട്ടെ..സ്വന്തം കൂട്ടുകാരിയുടെ കെട്ടിയോനെ സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടി കൂട്ടുകാരിയെ കൊല്ലിച്ച ആ നായ ഇനിയീ ഭൂമിയിൽ വേണ്ട. അവനിറങ്ങി വരുമ്പോ അവനെ കൊന്നിട്ട് ഞാൻ ജയിലിൽ പോകും റെയ്ച്ചലെ.. നോക്കിയ്ക്കോ.." മകളുടെ ഓർമയിൽ അയാളുടെ കൺകോണിൽ ഒരു തുള്ളി നീർക്കണം വൈരത്തുള്ളി പോലെ തിളങ്ങി നിന്നു. ♦️ ഉച്ചമുതൽ സൂര്യന് പതിവിൽ കവിഞ്ഞ ചൂടും, അന്തരീക്ഷത്തിന് വല്ലാത്ത വേവും ഉള്ള ദിവസം. മൂന്നുമണിയായതോടെ സൂര്യൻ മങ്ങികരിനിഴൽ പടർന്നപ്പോൾ കുഞ്ഞച്ചൻ ചേട്ടൻ, ഗോപിയാശാന്റെ ചായക്കടയ്ക്ക് പുറത്ത് നിന്ന് ചായ കുടിച്ചും കൊണ്ട് ചെമ്പൻ മലയുടെ നേർക്ക് നോക്കി. ആകാശം തൊട്ടു കിടക്കുന്ന ചെമ്പൻ മലയുടെ മുകളറ്റം കറുത്ത ചായം തേച്ചത് പോലെ കാർമേഘം മൂടിക്കിടക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് അയാൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.. "ചുമ്മാതല്ല പതിവില്ലാത്ത ചൂടും, വല്ലാത്ത ആവിയും അനുഭവപ്പെട്ടത്..ഇതെന്തൊരു കാലമാണോ തമ്പുരാനേ.. ഇതിനൊക്കെയാരിയ്ക്കും കലികാലമെന്ന് പറയുന്നത്" അയാൾ പുറത്ത് നിന്നു തന്നത്താൻ പിറു പിറുത്തു. "എന്താടാ കുഞ്ഞച്ചാ നീ തനിയേ നിന്ന് സംസാരിയ്ക്കുന്നത്..നിനക്കെന്താ വട്ടായോ.." കടയ്ക്കുള്ളിൽ ഉഷ്ണമായതിനാൽ, ഗൗരി ഒഴിച്ചു കൊടുത്ത ചായയും കയ്യിൽ പിടിച്ചു നാരായണൻ ഇറങ്ങി കൂട്ടുകാരന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. കുഞ്ഞച്ചൻ ചായ കുടിച്ചു കൊണ്ട് ചെമ്പൻ മലയ്ക്ക് നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി. "അമ്പമ്പോ.. ഇന്ന്‌ മഴ തകർത്തു വാരുന്ന ലക്ഷണമാ കണ്ടിട്ട്. എല്ലാരും നേരത്തെ കാലത്തേ വീട് പിടിയ്ക്കുന്നതാ നല്ലത്." "കാറ്റ് കാണും നാരായണാ. അതാ ഇത്ര കറുപ്പ്. ഇടിയോ മിന്നലോ ഇല്ലാതിരുന്നാൽ മതിയാരുന്നു." അവർ സംസാരിച്ചു നിൽക്കേ മെല്ലെ കാറ്റൂതാൻ തുടങ്ങി. വൃക്ഷ ശിഖരങ്ങളും, തെങ്ങിൻ തലപ്പുകളുമൊക്കെ കാറ്റിൽ ഉലഞ്ഞാടാൻ തുടങ്ങി. പടിഞ്ഞാറൻ മാനത്ത്‌ ഉരുണ്ട് കൂടിയ കറുപ്പ് ആകാശമാകെ പടർന്നു. കാറ്റിന്റെ ശക്തി കൂടിയതോടെ എവിടെയൊക്കെയോ വൃക്ഷ ശിഖരങ്ങൾ ഒടിഞ്ഞു വീഴുന്ന ഒച്ച കേട്ടു. "ഈ നാട്ടില് മാത്രേയുള്ളൂ ഇങ്ങനൊരു കാലാവസ്ഥ... നിൽക്കുന്ന നിൽപ്പിലാ പ്രകൃ‌തീടെ ഭാവം മാറുന്നത്.ഇന്നോ, ഈയാഴ്ചയോ മഴപെയ്യുമെന്ന് ആരെങ്കിലും കരുതിയിരുന്നതാണോ..." കാറ്റിന്റെ ശക്തി കുറഞ്ഞതോടെ ചരൽ വാരി എറിയും പോലെ ആസ്‌ബറ്റോസ് ഷീറ്റിന് മേൽ മഴത്തുള്ളികൾ വീണു തുടങ്ങി. പുറത്ത് നിന്നവരെല്ലാം നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് കടയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. "എന്തൊരു ചൂടാരുന്നു രണ്ട് ദിവസമായിട്ട്. നല്ലോണം പെയ്തു അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ കത്തൽ ഒന്നടങ്ങട്ടെ." ഗോപിയാശാൻ തോളിൽ കിടന്ന തോർത്തെടുത്ത്‌ മുഖം തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ഗൗരി പെട്ടന്ന് വാതിൽക്കൽ വന്നു നിന്ന് പുറത്ത്‌ പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് നോക്കി. "നീയിത് ആരെയാ മോളേ നോക്കുന്നത്.." അവളുടെ കണ്ണുകൾ മഴയിലൂടെ ഊർന്ന് മഞ്ഞു പോലെ വെളുത്ത്‌ പെയ്യുന്ന മഴനാരുകൾക്കിടയിൽ ആരെയോ തിരയുകയാണെന്ന് കണ്ട് കുഞ്ഞച്ചൻ ചോദിച്ചു. "മഴയും കാറ്റും വരുന്നതൊന്നും ആ ചെക്കൻ കാണുന്നില്ലേ.. മണിയൻ ചൂണ്ടയുമായി ഉച്ചയ്ക്കിറങ്ങി പോയതാ ഇവിടെ നിന്നും.അവിടാകെ മരക്കൊമ്പുകളൊക്കെ ഉണങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഇടം കൂടാ... കാറ്റത്ത്‌ എന്തെങ്കിലും പറ്റിപ്പോയാൽ ആരെങ്കിലും അറിയുക കൂടിയില്ല..." ഗൗരി പറഞ്ഞു വായിലേക്ക് നാവിട്ടതും മഴയിലൂടെ ഓടിക്കിതച്ചു ഒരു കയ്യിൽ ചൂണ്ടയും, മറു കയ്യിൽ കൈത്തണ്ടയുടെ നീളവും, വലിപ്പവുമുള്ള ഒരു ആറ്റു വാളയുമായി അവൻ വന്നു തിണ്ണയിലേക്ക് കയറി നിന്നു. "ഇന്നത്തേക്കുള്ളത് ആയല്ലോടാ.." കോർമ്പലിൽ കിടന്ന് മീൻ പിടയുന്നത് നോക്കി നാരായണൻ പറഞ്ഞു. "ഇതൊന്നും അല്ല നാരായണേട്ടാ.. മഴ പെയ്തു വെള്ളം ഒന്ന് കലങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഏത് പൊത്തിനു ഉള്ളിലിരിയ്ക്കുന്നവനും വെളിയിൽ വരും.. നല്ലൊരു കൊയ്‌ത്ത്‌ കിട്ടും ആറ്റിൽ വെള്ളം കേറിയാൽ.." മണിയൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. "ചൂണ്ടയ്ക്കെന്നും പറഞ്ഞു ഇനിയിവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങി പോയേക്കരുത്. പറഞ്ഞില്ലെന്നു വേണ്ട. കിട്ടിയത് മതി.. നീ തല തോർത്തിയിട്ട് വന്ന് ചായയൊഴിച്ചു കുടിയ്ക്കാൻ നോക്കെടാ." അവനെ ശാസിയ്ക്കും മട്ടിൽ ഗൗരി പറഞ്ഞു. "ഈ പെരുമഴയത്ത്‌ തന്നെ അവന് ചൂണ്ടയ്ക്ക് പോകാതെ പറ്റില്ല.. മഴയും കാറ്റും വരുമ്പോ ഇവിടെ മനുഷ്യന്റെ നെഞ്ചിൽ തീയാ.." അവൾ അവനെ സ്നേഹം കലർന്ന ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. അവൻ കടയുടെ ഇടത് വശത്തുകൂടി പിന്നിലെ ചായ്‌പിലേക്ക് ചെന്ന് തല തോർത്തിയ ശേഷം അവിടെ നിന്ന് നനഞ്ഞ തുണി മാറ്റി മുൻവശത്ത്‌ കടയിലേക്ക് വന്നു. "ചേച്ചീ ചായ.." അവൻ പറഞ്ഞു. "ഒഴിച്ചു കുടിയ്‌ക്കെടാ ചെക്കാ.അതിനും ഇനി എന്റെ കൈ വരണോ.." "ചേച്ചി ഒഴിച്ചു തന്നാൽ മതി. എന്തിനാ രണ്ട് തവി പാലും കുറച്ച് ചൂട് വെള്ളവും വെറുതേ കളയുന്നത്.." ഗൗരി എണീറ്റ് ചെന്ന് അവന് ചായ ഒഴിച്ചു കൊടുത്ത ശേഷം കഴിയ്ക്കാൻ ഒരു വെട്ട് കേക്ക് എടുത്ത്‌ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിച്ചു. അവൻചായയും കയ്യിൽ വാങ്ങി അകത്തെ മുറിയിൽ മായമ്മ ഇരുന്ന് ടി വി കാണുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് പോയി. അര മണിയ്ക്കൂറോളം തകർത്തു പെയ്ത ശേഷം മഴയുടെ ആരവം അടങ്ങി. തുള്ളി മുറിഞ്ഞ് തുടങ്ങിയ മഴ ഇനി ഇപ്പോഴൊന്നും തോരുന്ന ലക്ഷണമില്ലെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ കുഞ്ഞച്ചൻ നാരായണനെ നോക്കി. "നമ്മക്ക് പോയാലോ നാരായണാ ആകാശം കറുത്ത്‌ മൂടി കിടക്കുവാ.. ഇതിനി ഇപ്പോഴൊന്നും തോരുന്ന ലക്ഷണം കാണുന്നില്ല." അവർ രണ്ട് പേരും മഴ നനയാതിരിയ്ക്കാൻ കൈപ്പത്തി കുടയായി ചെരിച്ച് പിടിച്ചു കൊണ്ട് മഴയത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു. വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്യുന്നതിനാൽ അധികമാരും കടയിലേക്ക് എത്തുകയുണ്ടായില്ല. നേരത്തെ കടപൂട്ടാനായി പാത്രങ്ങൾ കഴുകി പെറുക്കവേ ഗൗരി, മണിയനോട് പറഞ്ഞു. "ഈ മഴയത്ത്‌ നീയിനി സ്കൂളിലേക്ക് പോകേണ്ട കിടക്കാൻ. ഇവിടെ കിടന്നാൽ മതി.." "ഇവിടെ കിടന്നാൽ പറ്റില്ല ചേച്ചീ. രാവിലെ അഞ്ച് മണിയ്ക്ക് മുമ്പ് എഴുന്നേൽക്കേണ്ടി വരും... ഞാൻ സ്കൂളിലേക്ക് പോവാ.. നല്ല തണുപ്പായത് കൊണ്ട് നേരം വെളുക്കും വരെ മൂടിപ്പുതച്ചു കിടന്നുറങ്ങാം.." "നീ അതിനൊന്നുമല്ല ഇവിടുന്ന് മുങ്ങുന്നതെന്ന് എനിക്കറിയാം. ആ ഹെഡ് ലൈറ്റും എടുത്ത്‌ വച്ചുകൊണ്ട് രാത്രിയിൽ ചൂണ്ടയ്ക്ക് പോവാനല്ലേ.. നീയിന്ന് സ്കൂളിലേക്ക് പോകണ്ട. ഇവിടെ കിടന്നാൽ മതി.. രാത്രിയിൽ മീൻ മാത്രമല്ല ഇറങ്ങുന്നത്.. ഇഴജന്തുക്കളും ഇറങ്ങും. പ്രത്യേകിച്ച് ആറ്റു തീരത്ത്‌." "ഞാൻ പോവില്ല ചേച്ചീ.. സത്യമായിട്ടും ഞാൻ പോവില്ല.. ചേച്ചിയോട് ഞാൻ കള്ളം പറയുവോ.. എന്നിട്ടും ചേച്ചിയ്ക്ക് വിശ്വാസമില്ലെങ്കിൽ ചൂണ്ടയെല്ലാം ഞാൻ ഇവിടെ വച്ചിട്ടും പൊയ്ക്കോളാം." "എന്നാലും നീയിവിടെ കിടക്കില്ലന്ന് നിർബന്ധമാ. അല്ലേടാ." ഗൗരി പിന്നെ അവനെ നിർബന്ധിയ്ക്കാൻ നിന്നില്ല..നിർബന്ധിച്ചാലും അവൻ നിൽക്കില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. രാത്രിയിൽ അവൾ അവന് നേരത്തെ അത്താഴം നൽകി. പതിവിന് വിപരീതമായി അവൻ രണ്ടാമത് ഒരു തവണ കൂടി അവളോട് ചോറ് ചോദിച്ചു മേടിച്ചു. "ചേച്ചി ഈ തീയല് വയ്ക്കുന്ന അന്നെല്ലാം ഒരു പിടി അടികൂടി കൂടുതൽ ഇട്ടേക്കണേ ചേച്ചീ. എനിയ്ക്ക് ചേച്ചീടെ ഈ തീയലും കൂട്ടി എത്ര ചോറുണ്ടാലും മതി വരില്ല.. തീയലും ഉണക്കമീൻ വറുത്തതും.. ആഹാ.." അവൻ പാത്രത്തിൽ ഒറ്റ വറ്റ് ബാക്കി വരാതെ തിന്നിട്ട് ഏമ്പക്കം വിട്ട് എണീറ്റു. അവൻ തിരികെ മായമ്മയുടെ അടുത്തിരുന്ന തന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് എടുത്ത ശേഷം അവൾക്കൊരു ഉമ്മയും നൽകി കുടയും എടുത്ത്‌ വെളിയിൽ പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് ഇറങ്ങി. കണ്മുമ്പിലെ പാതയിലൂടെ ചെറിയൊരു വെളിച്ചം അകന്നകന്നു പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരി വാതിലടച്ചു തഴുതിട്ടു. ♦️♦️ മഴത്തുള്ളികൾ അങ്ങിങ്ങു ചിതറി വീഴുന്നതിനാൽ ആകാശത്തിന് തെളിച്ചം പോരാ..കൂടെ തണുത്ത കാറ്റും വീശുന്നുണ്ട്. നാലാം ക്ലാസ് മുറിയിലുള്ള മൂന്ന് ബെഞ്ചുകൾ ചേർത്തിട്ട ശേഷം അതിന് മേൽ ബെഡ്ഡ് ഷീറ്റ് വിരിച്ചാണ് മണിയൻ സാധാരണ കിടക്കാറ്. രാവിലെ ഏഴു മണിയോടെ എണീറ്റ് പോകുമ്പോൾ അവൻ ബെഞ്ചുകളെല്ലാം യഥാ സ്ഥാനത്ത്‌ പിടിച്ചിട്ടിട്ട് പോകും. മഴയായതു കൊണ്ട് ഒന്നോ രണ്ടോ പട്ടികൾ അവൻ ചെല്ലും മുമ്പേ വരാന്തയിൽ ചുരുണ്ട് കൂടി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവറ്റകളെ ശല്യപ്പെടുത്താതെയാണ് അവൻ തന്റെ സ്ഥാനത്തേയ്ക്ക് പോന്നത്. പാതിരാ നേരത്ത്‌ എപ്പോഴോ പട്ടികൾമുരളുന്ന ഒച്ച കേട്ടാണ് അവൻ കണ്ണുകൾ തുറന്നത്. മറ്റേതോ ജന്തുക്കളെയോ, മനുഷ്യരെയോ കണ്ടിട്ടെന്ന മട്ടിൽ രണ്ട് പട്ടികളും മുറു മുറുക്കുന്നുണ്ട്. മണിയൻ കിടന്ന് കൊണ്ട് തന്നെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് തപ്പി നോക്കിയെങ്കിലും അത് എപ്പോഴോ അവൻ വച്ച ഇടത്ത്‌ നിന്നും താഴേയ്ക്ക് വീണു പോയിരുന്നു. പെട്ടന്ന് പട്ടികൾ രണ്ടും അടി പേടിച്ചിട്ടേന്നോണം നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് പുറത്തെ മഴയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. മണിയൻ പെട്ടന്ന് ചാടി എണീറ്റു. "ആരാ.. ആരാ അത്.." അവൻ പേടിയോടെ ചോദിച്ചു. താൻ കിടക്കുന്ന റൂമിന്റെ വാതിലിന് നേർക്ക് ഒരു കാലൊച്ച അടുത്തുവരുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതോടെ മണിയൻ പിന്നിലേക്ക് മാറി.. ഒരു നിഴൽ വാതിൽക്കൽ വന്നു നിൽക്കുന്നു. "ആരാന്നാ ചോദിച്ചത്..." അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു. ആ രൂപം താൻ കിടക്കുന്ന ഇടത്തേയ്ക്ക് നടന്നു വന്നിട്ട് താൻ നിൽക്കുന്ന ഭാഗം ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അവന്റെ കാലുകൾ വിറച്ചു. ഒന്നലറി കരയാൻ അവൻ വായ തുറന്നെങ്കിലും ശബ്ദം പുറത്തേയ്ക്ക് വന്നില്ല. (തുടരും) #📔 കഥ