#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _50 ✍️ രചന - Aniprasad. പുക ആളുന്നത് പോലെ മഞ്ഞ് ഉയർന്ന് പടരുന്ന കരിമ്പച്ച നിറമുള്ള ആറ്റു വെള്ളത്തിന്‌ മീതെ ബെന്നിച്ചൻ വള്ളത്തിന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് നീന്തി പോകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ നെഞ്ചത്ത്‌ കൈ വച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു 'എന്റെ തമ്പുരാന്മാരെ.. ആ കടത്തു വള്ളത്തിൽ കരുണേട്ടൻ ഉണ്ടായിരിയ്ക്കണേ.. " ബെന്നിച്ചൻ നീന്തി വള്ളത്തോട് അടുക്കവേ അവൾക്ക് തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരു പെരുമ്പറ കൊട്ട് മുഴങ്ങും പോലെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. പെട്ടന്ന്, ആറ്റു വെള്ളത്തോട് ചേർന്ന് തന്റെ തൊട്ടടുത്ത്‌ കാടുലയുന്നതും, പാമ്പ് ചീറ്റും പോലെ ഒരു ശീൽക്കാരവും ഗൗരി കേട്ടു. അവൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിപ്പോയി. രണ്ടോ മൂന്നോ അടി പിന്നിലേക്ക് മാറിക്കൊണ്ട് ഗൗരി ശബ്ദം കേട്ടിടത്തേയ്ക്ക് ടോർച്ച് തെളിച്ചു നോക്കി. ബെന്നിച്ചൻ തന്നെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് പോയ വടിവാളിന്റെ പിടിയിൽ അവൾ ഒന്ന് കൂടി അമർത്തി പിടിച്ചു. ആറ്റു വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന തെരുവ പുല്ലിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരു കയ്യും കൊണ്ട് പിടിച്ചു ഒരു മനുഷ്യൻ കിടക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്. ആദ്യമായി എസ്തപ്പാൻ ഇവിടേയ്ക്ക് വന്ന രംഗം അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു തിരശീലയിലൂടെ എന്ന വണ്ണം മിന്നി മാഞ്ഞു പോയി. അതൊരു മനുഷ്യനാണെന്നും, തെരുവ പുല്ലിന്റെ ചുവട്ടിലുള്ള ആ പിടുത്തംകണ്ടപ്പോൾ അയാൾക്ക് ജീവനുണ്ടെന്നും അവൾക്ക് തോന്നി. വെളിച്ചം മുഖത്തേയ്ക്ക് വീശിയപ്പോൾ കരുണൻ അവിടെ കിടന്നുകൊണ്ട് മുഖമുയർത്തി. "അയ്യോ "എന്നൊരു നിലവിളിയോടെ അവൾ ഓടി കരുണന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്ന് മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്ന ശേഷം അവന്റെ കൈക്ക് പിടിച്ചു. കരുണന്റെ നെഞ്ചിന് കീഴേയ്ക്ക് ആറ്റു വെള്ളത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ പെട്ടു കിടക്കയായിരുന്നു. "കരുണേട്ടാ. എന്ത് പറ്റിയതാ ഇത്. ആ വള്ളത്തിൽ വന്ന കരുണേട്ടൻ എങ്ങിനെ ഇവിടെയെത്തി.." അവൾ സങ്കടത്തോടെ അവന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. "ഇവിടെ മുഴുവൻ ചെളി നിറഞ്ഞിരിയ്ക്കുവാ. എനിയ്ക്ക് ചവിട്ടി നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. കാല് വഴുക്കി പോകും..ഈ കൈക്ക് പിടിച്ചോ." അവൻ തന്റെ വലതു കൈ അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി. ഈ ലോകത്ത്‌ തനിയ്ക്ക് വിശ്വസിച്ചു നീട്ടാൻ പറ്റിയ ഏറ്റവും കരുത്താർന്ന കൈ അതാണെന്ന് അവനറിയാം. അവൾ ശങ്കയേതും കൂടാതെ കരുത്താർന്ന അവന്റെ കൈക്ക് പിടിച്ചു. വളരെ സാഹസപ്പെട്ട് അവൾ അവനെ കരയിലേക്ക് കയറാൻ സഹായിച്ചു. കരയിലേക്ക് വലിച്ചുയർത്തപ്പെട്ട കരുണൻ ആറ്റു തീരത്തെ പുൽ പരപ്പിലേക്ക് മലർന്നു വീണു. അവിടെ കിടന്ന് അവനൊരു ദീർഘ ശ്വാസം വിട്ട ശേഷം പാൽ നിലാവൊഴുകുന്ന ആകാശത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. വെളുത്തുരുണ്ട പഞ്ഞിക്കൂട്ടങ്ങളെ തഴുകി ഇടയ്ക്കിടെ കാർമേഘങ്ങൾ വരുമ്പോൾ നിലാവിന്റെ ഒളി മങ്ങി പോകുന്നു. എന്നാൽ കാർമേഘങ്ങൾ ഓടി പോകുന്നതോടെ വർധിത വീര്യത്തിൽ വീണ്ടും പൂർണ്ണ ചന്ദ്രൻ തങ്ക നിലാവൊളി ചിതറുന്നു. തനിയ്ക്ക് മേൽ കോടാനുകോടി കാതങ്ങൾക്ക് അകലെ പുതിയൊരു വാനവും, പൂർണ്ണ ചന്ദ്രനും, മാനം നിറയെ നക്ഷത്ര കുരുന്നുകളും പിറന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. ആ നീലാകാശത്തിന്റെ ശോഭ കണ്ടിട്ടും, കണ്ടിട്ടും അവന് കൊതി തീരുന്നില്ല. നീലാകാശം മാത്രമല്ല തനിയ്ക്ക് ചുറ്റും പുതിയൊരു ഭൂമിയുടെ പിറവി കൂടി നടന്നിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ചാരുത എന്തെന്നറിയണമെങ്കിൽ പുലരി ഉണരേണ്ടിയിരിയ്ക്കുന്നു. വന്യതയില്ലാത്ത, ഇളം കാറ്റിന്റെ തലോടൽ പോലെ മൃദുലതയാർന്ന ഒരു പുതിയ ആകാശവും പുതിയ ഭൂമിയും. അവനങ്ങിനെ ഓർത്തു കിടക്കവേ ആകാശത്ത്‌ പൂർണ്ണ ചന്ദ്രന്റെ തൊട്ടടുത്ത്‌ അതേ ശോഭയാർന്ന മറ്റൊരു ചന്ദ്ര ബിംബം കൂടി തെളിഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. കരുണൻ മെല്ലെ നിലത്തേയ്ക്ക് എണീറ്റിരുന്നു. ഒരു കാൽ മടക്കി,കൈനീട്ടി കാൽ മുട്ടിന് മേൽ വച്ച് അവൻ കല്ലാറിന് മദ്ധ്യേ നോക്കി. ബെന്നിച്ചൻ നീന്തി ചെന്ന് വള്ളത്തിലേക്ക് കയറുന്നത് അവന് അവിടിരുന്നാൽ കാണാമായിരുന്നു. "കരുണേട്ടാ. എന്താ സംഭവിച്ചത്.. വള്ളത്തിൽ വന്ന കരുണേട്ടൻ എങ്ങിനെ ഇവിടെ തീരത്തെത്തി.." അവനോട് അങ്ങിനെ തിരക്കുമ്പോഴും അവൾ നാല് പാടും പേടിയോടെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കയ്യിലിരുന്ന മുക്കാൽ മീറ്റർ നീളമുള്ള വടിവാളിൽ നിലാവെളിച്ചം വീണ് ചിതറി അവന്റെ കണ്ണഞ്ചി. "നോക്കണ്ട.. ഇനി അവൻവരില്ല.അവനീ ലോകം വിട്ടു പോയി." ഗൗരി നാല് പാടും പതറി നോക്കുന്നത് കണ്ട് കരുണൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു. "കരുണേട്ടാ.." അവൾ അവിശ്വസനീയതയോടെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ഇരുന്നു. "എന്താ പറഞ്ഞത്.. എന്താ പറഞ്ഞത്..." അവൾ കാറ്റൂതുന്ന ഒച്ചയിൽ തിരക്കി. കരുണൻ ആറ്റിന്റെ മദ്ധ്യേ നിന്ന് നോട്ടം മാറ്റിയതേയില്ല. "കരുണേട്ടൻ കണ്ടോ അവനെ.. അവനിവിടെ എവിടെയെങ്കിലും പതിയിരുപ്പുണ്ടോ കരുണേട്ടാ..." ഗൗരി അവന്റെ തോളിലേക്ക് തന്റെ കൈ വച്ചു. അവൻ മെല്ലെ മുഖം തിരിച്ചു അവളെ നോക്കി. "അവനെ കണ്ടോ കരുണേട്ടൻ..." അവൻ മറുപടിയേതും പറയാതിരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾ വീണ്ടും തിരക്കി. "അവൻ എന്നെ തേടി വന്നു.. അവിടെ.. കല്ലാറിന് മദ്ധ്യേ." കരുണൻ താൻ വള്ളം കുത്തി നിർത്തിയിരിയ്ക്കുന്നിടത്തേയ്ക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. ബെന്നിച്ചൻ വള്ളത്തിൽ കയറി കരയിലേക്ക് വള്ളം കുത്തി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അവന് വേണ്ടത് എന്റെ ജീവനായിരുന്നു.. എനിയ്ക്ക് വേണ്ടത് അവന്റെ ജീവനും.. എന്റെ ഉയിരെടുക്കാതെ അവൻ കരയിലേക്ക് തിരിച്ചു കയറില്ലെന്ന് വെല്ലുവിളിച്ചു. എനിയ്ക്കെന്റെ ജീവൻ കാത്ത്‌ രക്ഷിയ്ക്കാൻ അത് ചെയ്യേണ്ടി വന്നു.." "ദൈവമേ..." ഗൗരി വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പറ്റാത്ത വിധം വിളിച്ചു കൊണ്ട് വായ വിരലുകൾ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞു. "ആ ദൈവം.. നീയിപ്പോൾ വിളിച്ച ആ ദൈവവും, ചെമ്പൻ മല കാത്തരുളുന്ന കല്ലാറും മാത്രം സാക്ഷി.." "കരുണേട്ടാ.. എന്നെ പറ്റിയ്ക്കാൻ പറയുന്നതല്ലേ..." ഗൗരി പെട്ടന്ന് എണീറ്റ് നിന്ന് കല്ലാറിന്റെ ഓളപ്പരപ്പിലേക്കു നോക്കി. "നോക്കണ്ട.. അവന്റെ ചത്ത്‌ കെട്ട ആ വൃത്തികെട്ട ശരീരം കല്ലാർ തന്നെ കൊണ്ട് പോയി. ഈ പുഴ കൊണ്ട് വന്ന് നാട്ടുകാർക്ക് സമ്മാനിച്ച ആ ദുരിതം പുഴ തന്നെ ഇല്ലാതാക്കി. ഞാനതിനൊരു നിമിത്തമായെന്ന് മാത്രം. എന്നെ ഇല്ലാതാക്കിയാലേ അവനീ നാട്ടിൽ നിലനിൽപ്പുള്ളൂ എന്ന് എന്ന് അവന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിത്തുടങ്ങിയോ അന്ന് മുതൽ അവനെ വട്ടമിട്ട് നിന്നിട്ടുണ്ടാവും കാലൻ." "കരുണേട്ടാ.. നാളെ ഇത് പുറംലോകം അറിയും. അവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടതാണെന്നറിയുമ്പോ..." "അറിയുമ്പോഴെന്താ... അവന് വേണ്ടി കണ്ണീർ ഒഴുക്കാൻ ഒരു നായ്ക്കുട്ടി പോലും ഉണ്ടാകില്ല.. എനിയ്ക്ക് വലുത് അവനെ പോലൊരു ചെകുത്താനല്ല.. എന്റെ മകളാ.. അവളെ പൊന്നു കൊടുത്തു വളർത്തിയ നിന്റെ ജീവിതത്തിനു അപ്പുറമൊന്നുമല്ല എനിയ്ക്ക് ആ കഴുവേറി മോന്റെ ജീവിതം... അവന്റെ പേ പിടിച്ച കണ്ണുകൾ ഇനി പാവപ്പെട്ട ഒരൊറ്റ പെൺകുട്ടിയുടെ മേൽ വീഴരുത്. ബലമായി ഇനി ഒരു പെണ്ണിന്റെയും മാനം കവരാൻ അവൻ ഇടയാക്കരുത്... അതല്ലാതെ എനിയ്ക്ക് വേറേ മാർഗമില്ലായിരുന്നു. എന്റെ മകൾക്ക് വേണ്ടി.. നിനക്ക് വേണ്ടി.. നിന്നെ പോലെയുള്ള മറ്റ് പല പെൺകുട്ടികൾക്കും വേണ്ടി... അതിന് നിയോഗിയ്ക്കപ്പെട്ടവൻ ഞാനായിരുന്നു." അവനെ മനസിലാക്കാൻ, അവന്റെ വാക്കുകളിൽ നേരുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ഗൗരിയ്ക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു. അവൾക്ക് തിരിച്ചെന്തെങ്കിലും പറയാൻ കഴിയും മുൻപേ വള്ളം കുത്തി വന്ന ബെന്നിച്ചൻ വള്ളം കരയോട് ചേർത്ത്‌ നിർത്തിയ ശേഷം ചാടിയിറങ്ങി വന്ന് കയറെടുത്ത്‌ ഇലഞ്ഞി മരത്തിന്റെ തടിയിലേക്ക് കെട്ടി നിർത്തിയിട്ട് ഗൗരിയുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. അവളുടെ അടുത്തെത്തുമ്പോഴാണ് അവൻ ഗൗരിയ്ക്ക് മുൻപിൽ നിലത്ത്‌ കരുണൻ ഇരിയ്ക്കുന്നത് കണ്ടത്. "കരുണേട്ടാ.. ഇതെന്ത് പറ്റി. വള്ളം ആറ്റിന്റെ മദ്ധ്യേ കുത്തി നിർത്തിയിട്ട് കരുണേട്ടൻ നീന്തി കര പിടിച്ചോ.." അവൻ തിരക്കി. കരുണൻ അവിടെ ഇരുന്നു കൊണ്ട് അവന് നേർക്ക് കൈ നീട്ടി. കരുണൻ നീട്ടിയ കയ്യിൽ പിടിച്ചു ബെന്നിച്ചൻ അവനെ എണീൽക്കാൻ സഹായിച്ചു. "ഞാൻ കുളമുടിയ്ക്ക് പോയിട്ട് തിരിച്ചു വരുമ്പോ നേരം വൈകിയത് കൊണ്ട്ലോപ്പസേട്ടൻ പറഞ്ഞു വള്ളം കൊണ്ട് പൊയ്ക്കൊള്ളാൻ. ഞാൻ വള്ളം ഊന്നി കല്ലാറിന്റെ ഒത്ത മദ്ധ്യേ എത്തിയപ്പോൾ രണ്ട് ആറ്റു വാളകൾ.. അമ്പോ.. ഒരെണ്ണം കാണും അമ്പതു കിലോയ്ക്ക് മുകളിൽ.. ദേ.. ആ ഭാഗത്തായിട്ടാ." കരുണൻ ഒഴുക്കിലേക്ക് ചൂണ്ടി കാണിച്ചു. "ചൂണ്ടയ്ക്കൊന്നും പിടി തരുന്ന ഇനമല്ല കണ്ടിട്ട്. ഒന്നിനെയെങ്കിലും കരയ്ക്ക് കേറ്റണമെന്ന് കരുതിയാ ഞാൻ വള്ളം അവിടെ ഉറപ്പിച്ചിട്ട് വെള്ളത്തിൽ ചാടിയത്. രണ്ടെണ്ണവും കളി നന്നായി പഠിച്ച ഇനമാ.. എന്നെയിട്ട് കുറെ ചുറ്റിച്ചു കളഞ്ഞെടാ.. എനിയ്ക്ക് അവസാനം തിരിച്ചു നീന്താതെ തരമില്ലായിരുന്നു... അങ്ങിനെ ഞാൻ വന്ന് കര പിടിയ്ക്കുമ്പോഴാ ഇവൾ ടോർച്ച് തെളിയ്ക്കുന്നത്.'' "ആഹാ. നാളെ തന്നെ അവന്മാരെ കരയ്ക്ക് കേറ്റാം കരുണേട്ടാ. നല്ല വെളഞ്ഞ വാളയാകും.." ബെന്നിച്ചന് ഉത്സാഹമായി. ഒന്നാമതേ രാത്രിയിൽ പോയി ആറ്റുമീൻവെട്ടാനൊക്കെ നല്ല മെയ് വഴക്കമാണ് ബെന്നിച്ചന്. ബെന്നിച്ചൻ അത് പറയുമ്പോൾ ഗൗരി കരുണനെ നോക്കി. അതേ നിമിഷം തന്നെയാണ് അവനും അവളെ നോക്കിയത് കരുണൻ പെട്ടന്ന് അവളുടെ മുഖത്ത്‌ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റിക്കളഞ്ഞു. അവൾക്കൂഹിയ്ക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു കരുണന്റെ മനസ്സിൽ എന്തായിരിയ്ക്കും എന്ന്. 'തന്നെ കണ്ടെത്തിയ സാഹചര്യത്തെ കുറിച്ച് ആരെങ്കിലും തിരക്കിയാൽ ഇത് മാത്രമേ പുറത്ത് വരാൻ പാടുള്ളൂ..' എവിടെയോ നിന്ന് ഒഴുകി വന്ന് ഒരു നാടിന്റെ മുഴുവൻ ശാപമായി മാറിയ ആ നികൃഷ്ട ജന്മം ഭൂമിയൊഴിഞ്ഞു പോയെന്ന് വിശ്വസിയ്ക്കാൻ അവൾക്ക് കുറച്ചു സമയം വേണ്ടി വന്നു. ♦️ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ റൂറൽ എസ് പി ഓഫീസിൽ പോയിട്ട് മടങ്ങി വരവേ കരുണൻ, ഗോപിയാശാനേ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്ന കുളമുടി താലൂക്ക് ആശുപത്രിയിലേക്ക് എത്തുകയുണ്ടായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലതുകാൽ മുട്ടിന് താഴെ അടിയേറ്റ ഭാഗത്ത്‌ നീര് വച്ചു ചീർത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. തറയിൽ വീണ വഴിയ്ക്ക് ശരീരത്ത്‌ കുറേമുറിവുകൾ ഉള്ളതൊഴിച്ചാൽ മറ്റു കാര്യമായ പരിക്കുകൾ ഒന്നും കാണാനില്ല. "അത് കാട്ടു പന്നിയൊന്നും ആയിരുന്നില്ലെടാ കരുണാ. ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടതാ. അത് അവനായിരുന്നു.. ആ കൊള്ളരുതാത്തവൻ. ശരീരം മുഴുവൻ അവനൊരു കറുത്ത കരിമ്പടം കൊണ്ട് പുതച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ നിലത്തേയ്ക്ക് വീണില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അവനെന്നെ അവിടിട്ട് കൊന്നേനെ. കാലൻ.. പോകുന്ന പോക്കിൽ അവന്റെ ദേഹത്തൊരു മരക്കൊമ്പ് ഒടിഞ്ഞു വീഴണേ എന്റെ മഹേശ്വരാ.." അയാൾ നെഞ്ചിൽ കൈ വച്ചു പ്രാകി. "ആശാനേ പതുക്കെ പറയ്‌.. ഇത് ഒരു മനുഷ്യൻ ആക്രമിച്ചതാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഡോക്ടർ മാർ പോലീസിൽ അറിയിയ്ക്കും. ഗോപിയാശാനേ കാണാൻ ഉടൻ പോലീസ് വരും. പിന്നെ മൊഴിയെടുപ്പായി.. തെളിവെടുപ്പായി.. അങ്ങനെയങ്ങനെ കുറെ നാൾ ആശാൻ പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ തിണ്ണ നിരങ്ങേണ്ടി വരും. പന്നി ആക്രമിച്ചതാണെന്ന് പറയുമ്പോ പിന്നെ അതുപോലുള്ള ഗുലുമാലൊന്നും ഉണ്ടാകില്ല.. അതിരിയ്ക്കട്ടെ.. കാലിൽ പ്ലാസ്റ്റർ ഇട്ടാൽ ഉടൻ നമുക്ക് ഡിസ്ചാർജ് വാങ്ങി പോകാമല്ലോ അല്ലേ.." "കാലിൽ പൊട്ടലൊന്നും ഇല്ലെടാ.. റോബിച്ചൻ ഇന്നലെ തന്നെ എന്നെ കൊണ്ട് പോയി എക്സ് റേ ഒക്കെ എടുത്തു നോക്കി." "എങ്കിൽ പിന്നെന്തിനാ ആശാൻ ഇവിടെ കിടക്കുന്നത്. നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകരുതോ.." "ഏത് വീട്.. ഞാനിനി അങ്ങോട്ടില്ല. വയസുകാലത്ത്‌ ഏതെങ്കിലും കൂരയിൽ കിടന്നാലും വേണ്ടില്ല, എനിയ്ക്കിത്തിരി മനഃസമാധാനം കിട്ടിയാൽ മതി.. ആ തെണ്ടിയുടെ കൈകൊണ്ട് ചാവാനല്ല ഞാൻ ഇത്രയും കാലം അവിടെ ജീവിച്ചത്... ചാവുന്നെങ്കിൽ അന്തസായി തന്നെ ചാവണം എനിയ്ക്ക്. നീ ഞങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ എവിടെങ്കിലും ഒരു വാടക വീട് സങ്കടിപ്പിച്ചു താടാ കരുണാ... വാടകയൊക്കെ നീ കൊടുത്തോ." "ആഹാ.. കൊള്ളാല്ലോടീ ഗൗരീ നിന്റെ അച്ഛൻ. അടികൊണ്ട് വീണെങ്കിലും ആശാൻ കോമഡി ട്രാക്ക് വിട്ടിട്ടില്ല." കരുണൻ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾഗൗരി അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. "ശരി. ഞാനേറ്റു ഗോപിയാശാന് വീടെടുത്ത്‌ തരുന്ന കാര്യം.. ആ വീട്ടിൽ ആശാനേ കൊണ്ടാക്കുമ്പോ എനിയ്ക്കിവിടെ നിൽക്കാൻ വയ്യെന്നൊന്നും പറഞ്ഞേക്കരുത്. ഞങ്ങൾ ആശാനേ അവിടെ ഇട്ടിട്ട് തിരിച്ചു പോകും. പറഞ്ഞില്ലെന്നു വേണ്ട.." "നിങ്ങൾ പോകാനോ.. എവിടേയ്ക്ക്..." "ഞങ്ങള് തിരിച്ചു കൊടുവത്തൂരിന് പോകും. ഞങ്ങൾ അവിടം വിട്ട് എങ്ങിട്ടുമില്ല. അല്ലേടീ.." കരുണൻ ഗൗരിയേ നോക്കുമ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവൾ അമ്പരന്നു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മിഴികളിൽ ആയിരം സൂര്യ ചന്ദ്രന്മാരുടെ തിളക്കമുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. അവൻ മെല്ലെ അവളെ നോക്കി ഇരു കണ്ണും അടച്ചു കാട്ടി. ഹൃദയം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി മഞ്ഞിന്റെ ഒരു കുളിരല അവളുടെ ശരീരമാകെ ഒഴുകിപ്പടർന്നു. (തുടരും ) #📔 കഥ