ഒരാളിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോരുക എന്നാൽ അത് എളുപ്പമല്ല.; അത് സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ പകുതി ഭാഗം അവിടെ മുറിച്ചു വെച്ച് ബാക്കിയുള്ളതുമായി ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നതുപോലെയാണ്. വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവനേക്കാൾ കൂടുതൽ വേദനിക്കുന്നത് നിശബ്ദമായി ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നവനാണ്. ​ഓരോ ചുവടു വെക്കുമ്പോഴും കാലുകൾക്ക് കരിങ്കല്ലിന്റെ ഭാരമാണ്. തലച്ചോറ് 'പോകൂ' എന്ന് ആജ്ഞാപിക്കുമ്പോഴും, ഹൃദയം പിന്നിലെ അടഞ്ഞ വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ഇപ്പോഴും ആരെങ്കിലും നോക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് പരതുന്നുണ്ടാകും. ഓരോ സെക്കന്റിലും ചെവികൾ വട്ടം പിടിക്കുന്നത് വായുവിൽ അലിഞ്ഞുപോയേക്കാവുന്ന "നിൽക്കൂ" എന്ന വിളിക്ക് വേണ്ടിയാണ്. ആ വിളി ഒരിക്കലും വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളപ്പോഴും, ഒരു വിഡ്ഢിയെപ്പോലെ പ്രതീക്ഷയുടെ ആ വക്കിൽ തൂങ്ങി നിൽക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ പരാജയം. ​തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാൽ ആ കണ്ണ് നിറയുന്നത് അയാൾ കാണുമോ എന്ന പേടി. തിരിഞ്ഞു നോക്കാതിരുന്നാൽ, "അവൾക്ക് ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ പോകാമല്ലോ" എന്ന് അയാൾ കരുതിയാലോ എന്ന വേവലാതി. സത്യത്തിൽ, ഇറങ്ങിപ്പോരുന്നത് ഒരാളിൽ നിന്നല്ല, നമ്മൾ അതുവരെ കെട്ടിപ്പടുത്ത ഒരു ലോകത്തു നിന്നാണ്. ​മരവിച്ച ചിന്തകളുമായി തെരുവിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ, തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നമ്മൾ നമ്മളെത്തന്നെ തിരയുന്നുണ്ടാകും. കാരണം, ആ മുറിക്കുള്ളിൽ ഉപേക്ഷിച്ചത് #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ വെറുമൊരു പ്രണയത്തെയല്ല, മറിച്ച് ഇനിയൊരിക്കലും തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത നമ്മുടെ തന്നെ ഒരു കഷ്ണത്തെയാണ്. പിൻവിളികൾ ഇല്ലാത്ത ആ മടക്കയാത്രയാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ യാത്ര..