#📙 നോവൽ - പ്രളയം... 🔻 പാർട്ട് _46 ✍️ രചന - Aniprasad. സബ് ഇൻസ്‌പെക്ടർ സക്കറിയ തോമസിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ആദ്യത്തെ രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസം പോലീസുമാർ നിരന്തരം കൊടുവത്തൂരേക്ക് വന്നും പോയും ഇരുന്നു. റെയ്ച്ചലും, ജോസപ്പേട്ടനുമായി ബന്ധമുള്ള സകല മനുഷ്യരെയും അവർ നേരിട്ട് ചോദ്യം ചെയ്യുകയും, അവർക്ക് സംശയം തോന്നിയവരെ എസ് പി ഓഫീസിലേക്ക് വിളിച്ചു വരുത്തി കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. കൊല്ലപ്പെട്ട റെയ്ച്ചലിന്റെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചു എന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന എസ്തപ്പാനെപ്പറ്റി അവരിൽ ആരിൽ നിന്നും കൂടുതൽ വിവരമെന്തെങ്കിലും പോലീസിന് ലഭിച്ചില്ല. ജോസപ്പേട്ടൻ ജീവനോടെയുണ്ടോ എന്ന കാര്യത്തിൽ പോലും പോലീസുകാർക്ക് അതോടെ സംശയമായി. ഇതിനിടെ നാട്ടുകാരിൽ ചലർ പോലീസിനോട് എസ്തപ്പാന് കുറച്ച് നാൾ മുമ്പ് വരെ നാട്ടിൽ സഹായിയായി നിന്നിട്ടുള്ളത് വാസുക്കുട്ടൻ എന്ന ആളാണെന്നും, റെയ്ച്ചലിന്റെ കൊലപാതകത്തിനും ജോസപ്പേട്ടന്റെ തിരോധാനത്തിനും ശേഷം വാസുക്കുട്ടനെയും പിന്നെ ഇവിടെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ലെന്നും മൊഴി നൽകി. "ഈ വാസുക്കുട്ടൻ എന്ന വ്യക്തി എപ്പോൾ ഈ തുരുത്തിൽ കാൽ കുത്തിയാലും ആ നിമിഷം നിങ്ങൾ പോലീസിനെ വിവരം അറിയിച്ചോണം." പോലീസുകാർ പിന്നെയും നാട്ടുകാർക്കുള്ള നിർദേശങ്ങൾ നൽകിയ ശേഷം മടങ്ങിപ്പോയി. "അവനെവിടെ പോയെന്നാ ഒരു പിടിയും കിട്ടാത്തത്. ഇനി ഇസഹാക്കിനെ ഭയന്നു നാട് വിട്ടു പോയതായിരിയ്ക്കുമോ..." പോലീസുകാർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കടവത്ത്‌ കൂടി നിന്ന ആൾക്കാർക്കിടയിൽ നിന്ന് റോബിച്ചൻ തിരക്കി. "അവനെന്തിനു നാട് വിട്ടു പോകണം. ഇസഹാക്ക് പോയ പോക്കിൽ ഇനി അവനെ കൂടി വഹിച്ചിട്ടാണോ പോയിട്ടുള്ളത്. അവനാണെങ്കിൽ ചോദിയ്ക്കാനോ, പറയാനോ ആരും ഉള്ളതല്ലല്ലോ." കുഞ്ഞച്ചൻ പറഞ്ഞു. "അവൻ എവിടെയും നാട് വിട്ടൊന്നും പോയിക്കാണില്ല. ഇസഹാക്ക് അവിടെയുണ്ടോ ആ തെണ്ടിയും അവനൊപ്പം കാണും. ഒരു സഹായിയില്ലാതെ എങ്ങിനെ ഒളിച്ചു കഴിയാൻ പറ്റും ആ ചെറ്റയ്ക്ക്.. അവൻ ചത്തെന്നോ, പോലീസ് പിടിയിൽ ആയെന്നോ കേട്ടാലേ മനസിലുള്ള പേടി മാറി കിട്ടൂ. അവൻ നാട് വിട്ടു പോയെങ്കിൽ തന്നെ എന്നെങ്കിലും ഒരു കാലത്ത്‌ തിരിച്ചു വരില്ലെന്ന് ഉറപ്പ് പറയാൻ പറ്റുമോ... തെണ്ടി.. ചത്തു കെട്ടു പോയാൽ മതിയായിരുന്നു." ഏലിയാമ്മ ചേടത്തി തലയിൽ കൈ വച്ചു പ്രാകി. അവരുടെ വീട്ടിലും കെട്ടിയ്ക്കാൻ പ്രായമായ ഒരു പെങ്കൊച്ചുണ്ടെന്നുള്ള ചിന്തയാണ് അവർക്ക് ഇസഹാക്കിനോടുള്ള വിദ്വേഷത്തിന് കാരണം. കടവത്ത്‌ നിന്നും റോബിച്ചനും, മുരളിയും രവികുമാറും നേരെ ഗോപിയാശാന്റെ കടയിലേക്കാണ് വന്നത്. "എവിടെ, പോലീസുകാരൊക്കെ വന്ന് ചടങ്ങ് തീർത്തിട്ട് മടങ്ങിപ്പോയോ.. അതോ വീണ്ടും ജോസപ്പേട്ടന്റെ വീടും പരിസരവും വീക്ഷിയ്ക്കാൻ അങ്ങോട്ട് വിട്ടോ." അവരെ കണ്ട് കരുണൻതിരക്കി. അവൻ കടയിൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "അവര് പോയി കരുണേട്ടാ.. എന്നും വന്നു ചിലയ്ക്കും പോലെ ആരെയൊക്കെയോ നോക്കി കുറച്ച് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. എന്നിട്ട് ഇസഹാക്കിനെ കുറിച്ചെന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടിയാൽ അപ്പോൾ തന്നെ സ്റ്റേഷനിൽ അറിയിച്ചേക്കണം എന്ന് ഒരു ഉത്തരവും തന്നു." "അവർ അവരുടെ കടമ തീർക്കാൻ വരുന്നതല്ലേ. അല്ലാതെ കൊലയാളിയെ പിടിയ്ക്കാനോ, കാണാതായ മനുഷ്യനേ കണ്ടെത്താനോ ഒന്നുമല്ല അവർ വരുന്നത്. കുറച്ച് ദിവസത്തേയ്ക്കെ ഉള്ളൂ അവരുടെ ജോലിയോടുള്ള ഈ ജാഗ്രത. അത് കഴിഞ്ഞാൽ അവർക്ക് മറ്റൊരു കൊലക്കേസ് കിട്ടും, അല്ലെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും വലിയൊരു തട്ടിപ്പോ വെട്ടിപ്പോ....അത്രയും മതി. പിന്നെ അതിന്റെ പിന്നാലെയായി അവർ. അതോടെ ഇവിടേയ്ക്കുള്ള വഴിയും, ഇവിടെ നടന്ന ദുരന്തവും അവർ മറന്നു കളയും. പിന്നെന്തെങ്കിലും നമ്മൾക്ക് അറിയാനുണ്ടെങ്കിൽ നമ്മൾ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്ന് അന്വേഷിച്ചോണം. അവിടെ നിന്ന് നമുക്ക് കിട്ടാൻ പോകുന്ന മറുപടിയോ... ഞങ്ങൾ അന്വേഷിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.. പ്രതി ഉടൻ വലയിലാകും... അല്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ ആളേ കണ്ടെത്തി കഴിഞ്ഞു... ഇതും കേട്ട് തിരിച്ചു പോകുന്നത് നിരവധി തവണ ആകുന്നതോടെ അന്വേഷിച്ചു ചെല്ലുന്നവരും മടുത്തു കയ്യൊഴിയും..അത് അവർക്കും നന്നായിട്ടറിയാം. ഈ കേസിൽ മാത്രമല്ല, കാശോ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനമോ ഒന്നും ഇല്ലാത്ത പാവങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ എല്ലാം സംഭവിയ്ക്കുന്നതും, സംഭവിച്ചോണ്ട് ഇരിയ്ക്കുന്നതും ഇതൊക്കെ തന്നെയാ.." കരുണന്റെ വാക്കുകളിൽ വല്ലാത്ത രോഷമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവനെടുത്തവൻ എവിടേയ്ക്ക് പോയെന്ന് അന്വേഷിയ്ക്കാതെ ഒരു സുഖവാസത്തിന് വരും പോലെ എന്നും വള്ളത്തിൽ കയറി കൊടുവത്തൂർ വന്നിട്ട് പോകുന്ന പോലീസുകാരോട് അവന് പുച്ഛം തോന്നി. ഗോപിയാശാന്റെ കടയിൽ നിന്ന് ചായയും കുടിച്ച ശേഷം തിരികെ പോകും മുമ്പേ റോബിച്ചൻ കരുണന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് ചെന്നു. കടയിൽ രാവിലത്തെ കച്ചവടം അവസാനിപ്പിച്ചു ശേഷം ഗൗരി ഗ്ളാസുകളും പാത്രങ്ങളും ഒക്കെ കഴുകി വയ്ക്കുകയാണ്. കരുണന്റെ കുറച്ചപ്പുറത്തിരുന്ന ഗോപിയാശാൻ ഒരു ബീഡിയ്ക്ക് തീകൊളുത്തിയ ശേഷം പുക ആഞ്ഞു വിട്ടു. "കരുണേട്ടാ, എനിയ്ക്ക് കരുണേട്ടനോട് ഒരു കാര്യം സംസാരിയ്കാനുണ്ട്.. ഞങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത് തന്നെ പോലീസുകാരെ കടത്ത്‌ കടത്തി വിടാനൊന്നുമല്ല, കരുണേട്ടനോട് സംസാരിയ്ക്കാനാ..." റോബിച്ചൻ മടിച്ച് മടിച്ചിട്ടെന്നോണം കരുണനോട് പറഞ്ഞു. കരുണൻ മുഖം തിരിച്ചു അവനെ നോക്കി. "എന്താടാ.. നിനക്ക് എന്നോടെന്തെങ്കിലും പറയാൻ എന്തിനാ മുഖവുര.എന്തായാലും പറഞ്ഞോ." "കുറച്ച് ദിവസമായി ഞാൻ കരുണേട്ടനോട് ഇതൊന്ന് സൂചിപ്പിയ്ക്കണമെന്ന് കരുതിയതാ. അപ്പോഴാ ഈ സംഭവങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടായതും പിന്നെ അതിന്റെ പിന്നാലേ ആയതും." "നീ കാര്യം പറയെടാ റോബിനേ..." "കരുണേട്ടൻ ഇനി പഴയ പണിയ്ക്ക് തിരിച്ചു ടൗണിലേക്ക് പോകുന്നില്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം കൂടരുതോ.. ഞങ്ങടെ കൂടെന്ന് പറയുമ്പോ എന്റെ പണിക്കാരനായിട്ടൊന്നും അല്ല.. അവിടെ ഞങ്ങളുടെയും, നാരായണേട്ടന്റെയുമൊക്കെ കൃഷിഭൂമിയോട് ചേർന്ന് വനാതിർത്തിയിൽ കാട് വെട്ടി തെളിച്ചെടുത്താൽ കൃഷിയോഗ്യമായ ഒരു പാട് ഭൂമി കിട്ടും... ആദ്യം കുറച്ച് കാശു ചിലവും കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായാലും രണ്ടാം വർഷം മുതൽ ആരുടേയും മുമ്പിൽ,ജോലിചെയ്തിട്ട്കൂലിയ്ക്കു കയ്യും നീട്ടി നിൽക്കാതെ അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ ഫലം അവകാശമായി സ്വയം വാങ്ങിച്ചെടുക്കാൻ നമുക്ക് പറ്റും.. ഒന്ന് നോക്കുന്നോ കരുണേട്ടാ.." റോബിച്ചൻ ആശാവഹമായൊരു മറുപടി പ്രതീക്ഷിച്ച് അവനെ നോക്കി. കരുണന്റെ മുഖത്തൊരു നിരാശ പടർന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി. "അതൊക്കെ നടക്കുമോടാ. ഞാനൊറ്റയ്ക്ക് നോക്കിയാൽ അതൊരു കൃഷിയോഗ്യ മായ ഭൂമിയാക്കി മാറ്റാൻ... ഹേയ്.. അത് നടക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.." കരുണൻ നിരാശയോടെ തലയാട്ടി. "ഒറ്റയ്ക്കോ.. കരുണേട്ടൻ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന് ആര് പറഞ്ഞു. ഞാനുണ്ട് ബെന്നിച്ചനുണ്ട്, മുരളിയുണ്ട്, രവിയുണ്ട്.. ഞങ്ങൾ നാല് പേര് കൂടെയുള്ളപ്പോൾ കരുണേട്ടൻ എങ്ങിനെയാ ഒറ്റയ്ക്കായി പോകുന്നത്..അവരൊക്കെ എന്തിനും തയ്യാറായിട്ട്നിൽക്കുവാ. കരുണേട്ടൻ ഒന്ന് സമ്മതം മൂളിയാൽ മാത്രം മതി. നമ്മൾ അഞ്ച് പേര് ചേർന്ന് ഒറ്റയാഴ്ച കൊണ്ട് കാടടിച്ചിട്ട് തീയിടാം കരുണേട്ടാ. ഞങ്ങൾക്കാണെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ വിളവെടുപ്പിന്റെ കാലമായതുകൊണ്ട് വൈകിട്ടോ, രാവിലെയോ സാധനങ്ങളുമായി പുല്ലാമലയ്ക്കും, കുളമുടിയ്ക്കും പോയാൽ മതി. ബാക്കി സമയം നമുക്കൊന്ന് ഒത്തു പിടിയ്ക്കാം കരുണേട്ടാ.. മണ്ണല്ലേ.. ചതിക്കില്ല.കന്നി മണ്ണ് കൈനിറയെ വാരിക്കോരി തരും.. പിന്നെ കുറച്ച് പന്നികളും, മയിലും, മുള്ളനും,അണ്ണാനുമൊക്കെയുണ്ട്... അവരോടൊക്കെ പോരാടി നേടുന്നത് തന്നെ ഒരു സുഖമാ കരുണേട്ടാ.. വെറുതെയെന്തിനാ ആരോരുമില്ലാത്ത ഒരു നാട്ടിൽ കുറച്ച് അപരിചിതരായ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ പോയി ജീവിയ്ക്കുന്നത്... മനുഷ്യ മൃഗങ്ങളെക്കാൾ ഒക്കെ ഒരു പാട് ഭേദമാ കരുണേട്ടാ കാട്ടു മൃഗങ്ങൾ.. കരുണേട്ടൻ ഒന്നാലോചിച്ചു ഒരു തീരുമാനമെടുത്താൽ കൊള്ളാം. പെട്ടന്ന് വേണ്ട കരുണേട്ടാ.നല്ലവണ്ണം ആലോചിച്ചു മതി." റോബിച്ചൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോൾ കരുണൻ തിരിഞ്ഞ് ഗൗരിയേ നോക്കി. അവൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ജോലി നിർത്തി വച്ചിട്ട് അവരുടെ സംസാരം ശ്രദ്ധിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. കരുണൻ നോക്കുന്നത് കണ്ട് ഗൗരി പെട്ടന്ന് അവന്റെ മുഖത്ത്‌ നിന്നും നോട്ടം മാറ്റി. "എന്തോന്ന് ആലോചിയ്ക്കാൻ..അതങ്ങോട്ട് സമ്മതിയ്ക്കെടാ മോനേ... ഇത്രേം പേര് നിന്റെ കൂടെ നിന്നെ സഹായിയ്ക്കാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുമ്പോ നീയെന്തിനാടാ പിന്നോട്ട് മാറുന്നത്..." ഗോപിയാശാൻ വന്ന് അവന്റെ ചുമലിൽ കൈവച്ചു. "നീ നിന്റെ മോളെയും കൊണ്ട് ജീവിയ്ക്കാനായി ഇവിടം വിട്ടു പോയാൽ ഞങ്ങൾക്കെങ്ങിനെ ഈ നാട്ടിൽ സമാധാനത്തോടെ കഴിയാൻ പറ്റും മോനേ... ഇവിടാവുമ്പോ നിനക്ക് ഞങ്ങളെല്ലാം തുണയില്ലേ.. ഞങ്ങൾക്ക് നീയും ഇല്ലേടാ... എല്ലാർക്കും സന്തോഷമായി കഴിയാൻ ദൈവം ഒരു വഴിയൊരുക്കിയതാണെന്ന് കൂട്ടിയാൽ മതി..." ഗോപിയാശാൻ പറയുന്നത് കേട്ട് അല്പംനേരത്തേക്കെങ്കിലും കരുണന്റെ മനസ്സ് സന്ദേഹപ്പെട്ടു പോയി. "പിടിച്ചാൽ കിട്ടുവോ റോബിച്ചാ.." കരുണൻ തിരക്കി. കുറച്ച് സമയം കൊണ്ട് കരുണനും മനസ്സിലെ സന്ദേഹം മാറി ഒരു ചെറിയ ആത്മവിശ്വാസമൊക്കെ വന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. "പിന്നെ കിട്ടാതെ... ഒത്തു പിടിച്ചാൽ ഏത് മലയാ കരുണേട്ടാ മറിക്കാൻ പറ്റാത്തത്.. പിന്നല്ലേ ഈ ചെറിയൊരു കാട്.." കരുണൻ അപ്പോൾ തന്നെ അവർക്കൊപ്പം റോബിച്ചന്റെ കൃഷിഭൂമിയിലേക്ക് ചെന്നു. അവന്റെ അതിരിൽ നിന്നു കൊണ്ട് ചെമ്പൻ മലയ്ക്ക് താഴെ കാട് മൂടി കിടക്കുന്ന ഭൂപ്രദേശം അവൻ കാണിച്ച് കൊടുത്തു. "വാഴവിത്തും പച്ചക്കറി വിത്തും ഒന്നും കാശ് മുടക്കി വാങ്ങിയ്ക്കേണ്ട കരുണേട്ടാ. അങ്ങനൊരു ലാഭമുണ്ട്. അതെല്ലാം നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് എടുക്കാം.. അടുത്ത മഴയ്ക്ക് മുൻപേ നമുക്ക് ഭൂമി സെറ്റാക്കി എടുക്കണം..." കറുത്ത, നല്ല വളക്കൂറുള്ള മണ്ണാണ് അതെന്ന് കണ്ടാൽ തന്നെ അറിയാമായിരുന്നു. ഒരേക്കറോളം വരുന്ന കാട് വെട്ടി തെളിച്ചെടുക്കാനായിരുന്നു റോബിച്ചൻ പദ്ധതിയിട്ടത്. "അത് കഴിഞ്ഞാൽ കരുണേട്ടന് തന്നെ പതിയെ കാട് തെളിച്ചെടുക്കാൻ പറ്റും ഞങ്ങളും ഇവിടെ തന്നെയുണ്ടല്ലോ സഹായത്തിന്.പിന്നെ ഗോപിയാശാനും ഗൗരി ചേച്ചിയുമൊക്കെ വരില്ലേ ഇങ്ങോട്ട്.." കരുണൻ, റോബിച്ചന്റെ അതിരിലൂടെ താൻ കാട് തെളിയ്ക്കേണ്ട ഭൂമി നടന്നു കണ്ടു. "അത് പോലെ കാട് മൂടി കിടന്നതാ കരുണേട്ടാ ഇന്ന് പൊന്നു വിളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഈ ഭൂമി... കാറ്റിന്റെ അധികം ശല്യം താഴേയ്ക്ക് ഉണ്ടാകാതെ ചെമ്പൻ മല കാത്തോളും നമ്മുടെ അന്നം." അടുത്ത ദിവസം തന്നെ പണി തുടങ്ങാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടാണ് കരുണൻ മടങ്ങിയത്. അടുത്ത ദിവസം തന്നെ കരുണനും സംഘവും കാടെടുക്കുന്ന ജോലിയ്ക്ക് തുടക്കമിട്ടു. കരുണൻ രാവിലെ കാപ്പിയൊക്കെ പാത്രത്തിലാക്കി ഒരു സഞ്ചിയിൽ വച്ചു കൊണ്ട് കൃഷിയിടത്തിലേക്ക് പോരും. അവന് ഉച്ചയ്ക്കുള്ള ആഹാരവുമായിഗൗരി അവിടേയ്ക്ക് വരും മുമ്പേ റോബിച്ചന്റെ അമ്മച്ചി അവർക്കുള്ള ആഹാരം അവിടെ എത്തിച്ചിരുന്നു. "നീയെന്തിനാ മോളേ ഇതിന് വേണ്ടി ബുദ്ധിമുട്ടുന്നത്. ഇവർക്കുള്ളത് ഞാൻ വച്ചുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. അതിന്റെ കൂടെ ഒരു പിടി അരി ഞാൻ കൂടുതലിട്ടാൽ പോരെ..കടയിൽ കിടന്ന് അത്രയും ബുദ്ധിമുട്ടിയിട്ട് നാളെ മുതൽ നീ ഇതും കൊണ്ട്ഓടി ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ നിൽക്കണ്ട. അവർക്ക് വേണ്ടുന്ന വെള്ളമോ, ആഹാരമോ എന്താന്ന് വച്ചാൽ ഞാനും ജാൻസി പെണ്ണും കൂടി ഇവിടെ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. കേട്ടോ." കരുണനുള്ള ആഹാരവും പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഗൗരി യുടെ അരികിലേക്ക് അവൻ ചെന്നു. "നീ കഴിച്ചോടീ.." അവൻ തിരക്കി. "ഇല്ല. ഞാൻ അച്ഛന് കൊടുത്തിട്ട് വീട്ടിൽ ചെന്ന് കഴിച്ചോളാം.." "എങ്കിൽ നിന്റെ കയ്യിലിരിയ്ക്കുന്ന ചോറ് കൂടി എടുക്ക്. നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഇന്ന്‌ ഇവിടെയിരുന്ന് കഴിയ്ക്കാം. റോബിച്ചന്റെ അമ്മച്ചിയ്ക്ക് കൂടി ഒരില വെട്ടിയ്ക്കോ." അവൻ കത്തിയെടുത്ത്‌ ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. "നിങ്ങള് കഴിയ്ക്കിൻ മക്കളേ. ഞാൻ വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് ജാൻസി പെണ്ണിന്റെ കൂടെ കഴിച്ചോളാം" റോബിച്ചന്റെ അമ്മച്ചി ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ നോക്കിയെങ്കിലും കരുണൻ വിട്ടില്ല. "അത് നാളെ മുതൽ ആയിയ്‌ക്കോ അമ്മച്ചീ. ഇന്നേതായാലും ഒരുപാട് ചോറുണ്ടല്ലോ. ഇന്നിവിടെ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കഴിച്ചാൽ മതി." കരുണൻ നിർബന്ധിച്ചു അവരെയും തങ്ങൾക്കൊപ്പം കഴിയ്ക്കാൻ ഇരുത്തി. സന്തോഷത്തോടെയാണ് അവർ എഴുപേരും ആഹാരം കഴിച്ചെണീറ്റത്. ♦️ പണി തുടങ്ങിയതിന്റെ മൂന്നാം നാൾ. അവർ അഞ്ച് പേരും ചേർന്ന് മൂന്ന് ദിവസം കൊണ്ട് അര ഏക്കറിൽ അധികം ഭൂമി കാട് തെളിച്ചെടുത്തു കഴിഞ്ഞു. ഉച്ചയോടടുത്ത്‌ ആഹാരം കഴിയ്ക്കാൻ കയറും മുൻപാണ് ബെന്നിച്ചൻ പറഞ്ഞത്. "കരുണേട്ടന്റെ പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന് ഫോൺ ബെല്ലടിയ്ക്കുന്നുണ്ട്. കുറച്ച് നേരമായി തുടങ്ങിയിട്ട്." "അതെടുത്തു നോക്കെടാ ബെന്നിച്ചാ." കരുണൻ നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് തുടച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ബേബിനിച്ചൻ ഫോണെടുത്ത്‌ നോക്കിയ ശേഷം അതിന്റെ ഡിസ്പ്ലേയിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ട് ഫോൺ കരുണന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി. "ലോപ്പസേട്ടനാ. കടവത്ത്‌ നിന്നും." കരുണൻ ഫോൺ വാങ്ങി കാതോട് ചേർത്ത് സംസാരിച്ച് തുടങ്ങും മുൻപേ അവന്റെമുഖഭാവം മാറുന്നത് മറ്റുള്ളവർ കണ്ടു. "എന്താ കരുണേട്ട പ്രശ്നം." കരുണൻ കോൾ കട്ട് ചെയ്തതും റോബിച്ചൻ അവന്റെ അടുത്തേയ്ക്ക് വന്നു. "ലോപ്പസേട്ടനാ വിളിച്ചത്. പുല്ലാമല കടവത്ത്‌ നിന്നും കടത്ത്‌ വള്ളം പുറപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അതിൽ അവനുണ്ട്. വാസുകുട്ടൻ. ഇസഹാക്കിന് ഇവിടെ താമസിയ്‌ക്കാൻ വേണ്ട സർവ്വ സൗകര്യവും ചെയ്തു കൊടുത്തവൻ.അവനെആരും തിരിച്ചറിയാതിരിയ്ക്കാൻ അവൻ തോർത്ത്‌ കൊണ്ട് തലയും മറച്ചു മുഖത്ത്‌ മാസ്കും വച്ചാണ് വരുന്നത്." "വിടരുത് കള്ള പന്നിയെ. ആ നായിന്റെ മോനറിയാം ആ തെണ്ടി എവിടുണ്ടെന്ന്." രവികുമാർ കാട് വെട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന വെട്ടു കത്തിയുടെ പിടിയിൽ പിടിച്ചു ഞെരിച്ചു. ♦️ പത്തോ പതിനാലോ പേരുണ്ട് കടത്തിൽ. ഓരോരുത്തരായി വള്ളത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി തുടങ്ങിയതോടെ വാസുക്കുട്ടൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് കിറ്റുമായി എണീറ്റ് വള്ള പടിയിലേക്ക് കാൽ വച്ചതും കരുണൻ അവന് നേർക്ക് കൈ നീട്ടി. "പിടിച്ചോ. ബലമായി പിടിച്ചോ. അല്ലേൽ വെള്ളത്തിൽ പോവും." തനിയ്ക്ക് നേരെ നീണ്ടു വന്ന കയ്യുടെ ഉടമസ്ഥനെ കണ്ട് വാസുക്കുട്ടൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. കരുണന്റെ കൂടെ ബാക്കിയുള്ളവർ കൂടി ഉണ്ടെന്ന് കണ്ട് അവൻ കരയിലേക്ക് ഇറങ്ങാതെ മെല്ലെ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി. വള്ളത്തിൽ വന്നവരെല്ലാം ഇറങ്ങി രണ്ട് വഴിയ്ക്കായി നടന്നു പോയി. അവൻ കരയിലേക്ക് ഇറങ്ങാതെ വെള്ളത്തിലേക്ക് ചാടി മറുകരയ്ക്ക് നീന്താനാണ് ഒരുക്കമെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ലോപ്പസ് തുഴ കൊണ്ട് അവനെ തടഞ്ഞു നിർത്തി. "എങ്ങോട്ട് പോവാ.. മുമ്പോട്ട് പോ. അവിടാ ഇറങ്ങേണ്ടത്. അവിടെയാ കര." ലോപ്പസ് അവനെ കര ഭാഗത്തേയ്ക്ക് തള്ളിയെങ്കിലും അവൻ ചലിക്കാതെ നിന്നു. "മാറ്. എനിയ്ക്ക് അക്കരയ്ക്ക് പോണം.." അവൻ തന്റെ മുമ്പിലെ ലോപ്പസ് എന്ന തടസം മാറ്റാൻ അവനെ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് തള്ളിയെങ്കിലും ലോപ്പസ് തുഴ കൊണ്ട് അവനെ ശക്തമായി പിന്നിലേക്ക് നീക്കി. "നീയെന്താ വെള്ളത്തിൽ ചാടി ചാവാൻ പോണോ. നീ എന്റെ മുമ്പിൽ കിടന്ന് ചത്തിട്ട് എനിയ്ക്ക്വയ്യ അതിന്റെ പേരിൽ പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ നിരങ്ങാൻ."" വാസുകുട്ടന് മുമ്പോട്ട് പോകാൻ പറ്റാത്ത വിധം തടഞ്ഞു നിർത്തിപ്പെട്ടതോടെ വള്ളത്തിന്റെ സൈഡിലൂടെ വന്ന കരുണൻ അവന്റെ കഴുത്തിന് കുത്തിപ്പിടിച്ചുയർത്തിയെടുത്ത്‌ നിലത്തേയ്ക്ക് ഇട്ടു. അവന് അവിടെ നിന്നും കൈകുത്തി എണീൽക്കാൻ കഴിയും മുമ്പേ ചുറ്റിനും ആൾ വളഞ്ഞു. (തുടരും) കഥയുടെ അവസാന ഭാഗങ്ങളിലേക്ക്. 🙏 #📔 കഥ