प्रतीक्षा... वरुणराजाची ​आभाळ भरून आले आहे, पण डोळ्यांत साठलेली ही प्रतीक्षा अजून संपलेली नाही. आजूबाजूला सगळीकडे एक अनामिक हुरहूर दाटली आहे. मातीला ओल्या सुगंधाची आस लागली आहे आणि झाडे-वेली सुखावून गेलेली पाने खाली मानून एका आशेने आभाळाकडे बघत आहेत. ​सर्व काही ठप्प झाल्यासारखे वाटते. कामाची लगबग, घड्याळाचे काटे, रोजची धावपळ... हे सगळं आता दुय्यम वाटू लागलं आहे. मनाला आता कशाचीच ओढ नाही, ना कशाची अपेक्षा आहे. उरली आहे ती फक्त एकच तीव्र इच्छा— पाऊस! ​रे वरुणराजा, आता तरी ये! तुझा एक थेंब या तप्त धरणीला नवा श्वास देईल. तुझी रिमझिम या वेड्या मनाला शांत करेल. आता शब्दांची किंवा कोणत्याही गोष्टीची गरज उरलेली नाही; फक्त तुझी गरज आहे. काळ्या ढगांच्या गडगडाटात तुझा आवाज ऐकण्यासाठी आणि मातीचा तो पहिला गंध अनुभवण्यासाठी ही सृष्टी आसुसलेली आहे. ​ये... आणि या तृषार्त धरणीला आपल्या धारांनी न्हाऊ घाल! ✍️ The Heart Writer ❤️ #💭माझे विचार #🙂Positive Thought #😇माझे अनमोल विचार✍ #☺️सकारात्मक विचार #✍️ विचार