धर्म, इतिहास आणि राजकारण हे विषय स्वभावतः संवेदनशील असल्याने त्यावर व्यक्त होताना बहुतांश वाचकांच्या भावना तीव्र असतात. यामुळे झापडबंद लोकं, लेखकाला लगेच दोनपैकी एका छावणीत ढकलून मोकळे होतात. म्हणजेच, ज्यांना लेखात दुसर्‍यांची जिरवण्याचा कंटेट अथवा स्वतः च्या विचारांना पूरक विचार दिसतात, ते अफाट कौतुक करत, लेखकाला निर्भीड','रोखठोक' वगैरे म्हणतात. याउलट, ज्या झापडबंदांची लेखामुळे जिरून लेख जिव्हारी लागलेला असतो, ते शिव्याशाप देत,'पक्षपाती', 'विखारी' वगैरे म्हणतात. साहजिकच या भावनिक गदारोळात अनेकदा ऐतिहासिक वास्तविकता, संदर्भ, पुरावे आणि तर्क कवडीमोल होतात. खरंतर इतिहास संबंधित लेखनाचा उद्देश असतो, इतिहासाची पाने उलटताना त्यातून निघणारा प्रकाश हा वर्तमान अंधारावर पडावा. पण बहुतांश वाचकांना ऎतिहासिक लेखन हे जगाच्या नाहीतर स्वतःच्या वैचारीक उन्नतीसाठी असते, याची जाणीवच नसते. त्याच बरोबर आजच्या ध्रुवीकरण झालेल्या जगात 'निष्पक्षता' हा बहुतेकांना एक भ्रम वाटत असतो. यास्तव सोशल मिडियाचे हे कटू वास्तव स्वीकारून लेखकाने मार्गक्रमण करणे गरजेचे बनले आहे. पण एखादा लेखक निष्पक्ष आहे की नाही, हे ओळखणे अवघड नसते. कारण आजच्या सोशल मीडियाच्या युगात, जिथे बहुतांश लोक फक्त आपल्या बाजूचे' ऐकण्यास उत्सुक असतात, तिथे तटस्थपणे ऎतिहासिक वास्तविकता मांडणे, ही सर्वात मोठी जोखीम आहे. यास्तव जर एखादा लेखक दोन्ही बाजूंच्या चांगल्या - वाईट गोष्टींवर बोट ठेवत असेल, तर तो दोन्ही छावण्यांसाठी एकाचवेळी मित्र व शत्रू' ठरतो. पण हीच एका निष्पक्ष अभ्यासकाची खरी ओळख आहे. यामुळेच आजतागायत मला सगळ्याच जाती- धर्मातील लोकांनी कधी चांगले तर कधी वाईट म्हटले आहे. कारण बहुतांश लोकांना वास्तविक इतिहास पचवणे जमत नाही. उदा. छ. शिवाजी महाराज हे एक आदर्श राज्यकर्ते होते. परंतु ते इतिहासातील सर्वात जास्त शेतसारा (कर) घेणारे शासक होते, ब्राह्मणी पध्दतीने त्यांची मुंज सुध्दा झालेली होते. अन् त्यांचे पूर्वज अमराठी (शिसोदिया) होते. सत्याची चाड, सामाजिक जाणीव असलेल्या लेखकाने, त्या सर्वच बाबी अभिव्यक्त केल्या पाहिजेत. ज्या कटू असल्या तरी त्यात सत्यांश आहे, सामाजिक हित आहे. म्हणजेच माझ्या सारख्या अभ्यासकांनी ऐतिहासिक, धार्मिक वास्तविकता दाखवून देत असताना वर्तमान वास्तविकतेकडे, सामाजिक विषयाकडे पूर्णतः दुर्लक्ष करणे योग्य नाही. कारण समाजात चुकीची माहिती, गोष्टी पसरत असतानाही गप्प बसणे म्हणजे मूक संमती देण्यासारखेच असते. तसेच आजचा वर्तमान हा उद्याचा इतिहास असतो. यास्तव एक लेखक आणि अभ्यासक म्हणून माझी जबाबदारी वाढते. यास्तव माझे चुकीच्या गोष्टींना वेळीच विरोध करणे किंवा वास्तवाकडे दुर्लक्ष न करणे हे भविष्यातील पिढ्यांसाठी एक स्वच्छ आणि स्पष्ट इतिहास लिहिण्यासारखेच असते. अन् महत्वाचे म्हणजे एखाद्या मूळ ग्रंथावर, विषयावर ग्रथ लिहणार्‍याचे/ समीक्षा करणार्‍यांचे लेखन, एकांगी, दूषित मानसिकता, जात्यांधता, धर्मांधता, कमी आकलन क्षमतेतून आलेले अथवा पूर्णत: /अशंतः चूक/ बरोबर, चूकीच्या /अर्धवट माहितीवर आधारीत असू शकतात. अन् यात नवल काहीच नाही. कारण एकाच धर्माच्या एकाच ग्रंथातही परस्परविरोधी विचार असतात. तेथे इतिहासकाराना दोष देण्यात फारसा अर्थ नसतो. यास्तव याची जाण ठेवून, जबाबदार लेखकाने ऎतिहासिक / धार्मिक विषयावर लिखाण करताना मूळग्रंथ तत्पश्चात एकापेक्षा अधिक इतिहासकारांचे संदर्भ ग्रंथ, पुरात्ववीय पुरावे पाहून मग केलेले लिखाण सत्याच्या अधिक जवळ जाणारे अथवा योग्य ठरते. अन् आजतागायत मी तेच करत आले आहे. तसेच आपण लिहीत असलेल्या प्रत्येक लेखागणिक लेखकांने आपल्या लेखनाच्या चाहत्यांपैकी काहींना गमावलेच पाहिजे. तसे होत नसल्यास त्याने समजून जावे की, तो हातचे राखून लेखन करणारी स्वार्थी अथवा भ्याड व्यक्ती आहे... एखाद्या विषयातील उचित/ अनुचित गोष्टी दाखवून न देता, सतत एकाच विशिष्ट गटासाठी गोड-गोड लिखाण करणारी भाट अथवा द्वेषभावनेने सतत विरोधात लिखाण करणारी मनोविकृत आहे.. अन् सर्वात महत्वाचे म्हणजे आपल्या लिखाणामुळे निदान लोकांचे विचारचक्र चालू होईल, असेच लेखन लेखकाने जास्तीत जास्त करणे व वाचकांनेही त्याच दृष्टीने लेखनाकडे पाहणे, हे इतर सर्व गोष्टींपेक्षा जास्त महत्त्वाचे आहे ! #🏛️राजकारण #👌प्रेरणादायी स्टेट्स #🔴आजचे ताजे अपडेट्स📰 #1️⃣महाराष्ट्र अपडेट्स #👌हृदयस्पर्शी फोटो