"हॅल्लो मिस्स...??" त्याने कारची काच खाली केली अन् तिला आवाज दिला... "विदिशा.....!!" त्याच्या नजरेत रोखून बघत बोलली.. "या... येस्स मिस विदिशा... मी वरती पुढे बोलत होतो तोपर्यंत तुम्ही घाईत निघुन आलात.... तुम्हांला काही प्रॉब्लेम नसेल तर मी सोडतो तुम्हांला...!!" त्याच्या चेहऱ्यावर आत्ता प्रश्नचिन्न होत आणि हिला हर्षच्या कार मध्ये बसून आल्यानंतर दिवस भर जे टोमणे ऐकले ते आठवत होत आणि मायराने दिलेलं काम... "हॅल्लो..... काही प्रॉब्लेम आहे का...? विचार करून झाला असेल तर चला पटकन...!" त्याचा आवाज कानात घुमला तसे तिच्या मनातले विचार थांबले... तशी ती डोअर ओपन करून आत बसली.. "ऍक्च्युली प्रॉब्लेम मला नाही पण बाकीच्यांना होतो...!" ती तिच्या बाजूचा डोअर बंद करत म्हणाली... तस  कार स्टार्ट करायला वळलेल्या त्याने भुवया जुळऊन तिच्याकडे पाहील.. आणि आत्ता कुठे तिने डोअर बंद करून त्याच्याकडे नजर वळवली... "काय झाल.....??" तिने गोंधळून त्याच्या नजरेत बघत विचारल... "नथिंग बट, तुम्ही आत्ता जे बोलला त्याचा अर्थ नाही लागला....??" त्याने प्रश्नार्थक नजरेन तिच्या नजरेत बघत विचारल... "सॉरी ते मी तुम्हांला नव्हते बोलत.... असच इनजनरल...!" ती स्वतःच्याच विचारात काय बोलली त्याची जाणीव झाली तशी ती त्याला सॉरी बोलली.. "इट्स ओके बट, इनजनरल बोलला असलात तरी त्याला काहीतरी कारण असेल ना...??" दिवसभर जे काही घडल त्यामुळे स्वतःवरच चिडली होती... आणि त्यामुळे लाल झालेला चेहरा अन् तो नाकाचा शेंडा रागात तर खुपच क्युट वाटत होती... आत्ता तिचे पाणीदार डोळे अधिकच पाणीदार वाटतं होते... पण तिची चिडचिड झालेली पाहून याला हसु येत होत का ते त्याला माहित नव्हत...पण ती न बोलता ही तिच्या चेहऱ्यावर जे एक्सप्रेशन उमटत होते ते पाहून त्याला हसु येत होत.. "विदिशा मॅडम मी तुम्हांला काहीतरी विचारल...?" तिला बोलत करण्यासाठी तो ओठातच हसत म्हणाला... "सर प्लिज तुम्ही मला मॅडम नका बोलू.... माझ नाव विदिशा आहे...!" ती उगीच इकडे तिकडे बघत बोलली.. "ओह्ह अच्छा, सो विदिशा, इनजनरल का होईना पण तु काहीतरी बोलत होतीस..... खरच तुला काही प्रॉब्लेम असेल तर तु माझ्याशी शेर करु शकतेस... आफ्टर ऑल मी तुझा बॉस आहे शक्य असेल तर हेल्प करेन..!" तो समोर रोडवर बघत बोलत होता... "नो नो.... ही बॉस लोकांची हेल्पच अंगाशी येते...!" ती रागाच्या भरात अचानक बोलून गेली... "व्हॉट??" त्याने शॉक होऊन तिच्याकडे पाहील... आणि परत आपण रागाच्या भरात माती खाल्ली याची तिला जाणीव झाली... "स स्स सॉरी सर.... म माझ ना हे असच होत, राग आल्यावर समोर कोण आहे तेच लक्षात येत नाही... बट वन्स अगेन सॉरी.....!" ती पटकन आपली चुक मान्य करत म्हणाली... "इट्स ओके बट या अँगरच रिझन विचारतोय मी तुला...??" तो शांतपणे म्हणाला... "सर.... आत्ता तुम्ही मला लिप्ट दिली यात माझी काय चुक आहे का...??" तिने प्रश्न केला अन् त्याने थोडस गोंधळून तिच्याकडे नजर वळवली... आत्ता पुन्हा तिच्या चेहऱ्यावर अँगर होता... "सॉरी..... मी मी समजलो नाही.... प्लिज थोड मला समजेल अशा भाषेत बोलशील का??" तो आता वैतागून तिच्याकडे बघत बोलला... "ते ते सकाळी आणि परवा... मला रिक्षा मिळत नव्हती... आणि त्याच वेळी हे अशीच हर्ष सरांची कार माझ्या समोर थांबली.... त्यांनी मला लिप्ट ऑफर केली तुम्हीच सांगा मी नाही बोलले असते तर ते बर दिसलं असत का...? म्हणुन मग परवा सकाळी मी त्यांच्या कार मधुन आले... आणि आज पण तेच झाल.... बट ऑफिस मधल्या काही एम्प्लॉयीना हे नाही आवडलं... इट्स ओके असेल त्यांना काही प्रॉब्लेम पण म्हणुन मला टोमणे मारायचे.... आणि... आणि माझ्या मनात तर कोणताच वाईट हेतू नाही... तरीही बॉस...ला... पटवतेय...एन्ड ऑल... हे असं सर्व...!" बोलता बोलता एकाकी तिला हुंदका फुटला.. "हे लिसन विदिशा..... री रील्याक्स.... रील्याक्स....!" तिला समजावत ईशानने कार रोड साईडला घेतली.... "विदिशा.....प्लिज....... प्लिज डोन्ट क्राय....!" एखादी मुलगी रडत असेल तर तिला कस शांत कराव हे त्याला समजतं नव्हत... इशिताची गोष्ट वेगळी होती ती त्याची बहीण होती... तिला एक झप्पी दिली कीं ती शांत व्हायची पण इथे या अनोळखी मुलीला कस समजवावं त्याला कळत नव्हत... इकडे तिने पटकन स्वतःला सावरल... ती पण अशी मुळू मुळू रडणारी नव्हती... पण काल पासून खुप जास्त झालेल.. ऑफिस मधील सर्वच आपल्या पाटी आपल्या विषयी कुजबुजत आहेत असच वाटतं होत तिला... आणि आज अनेक अनोळखी नजरा तिला वळून वळून पाहत होत्या.... पहिल्यांदाच असा वेगळा अनुभव आला होता तिला त्यामुळे थोडी दुःखी झालेली... "हम्म हे घे पाणी पी...!" त्याने बॉटलच झाकण काढलं अन् तिच्याकडे देत म्हणाला... "सॉरी.... सर.... ते ते थोड....!" ती अकवर्ड होत म्हणाली... "इट्स ओके पाणी पी...!" तो बोलला तस मग तिने पाणी पिलं अन् मग त्याच्याकडे बॉटल दिली... त्यानंतर थोडा वेळ कार मध्ये शांतता होती... "विदिशा आर यू ओके.... निघुयात ना आता....?" त्याने विचारल तशी तिने खाली पाहूनच हो मध्ये मान हालवली... "हे असं काय.....??" तिच्या सारखीच मुंडी हालवत तो पुढे म्हणाला... "अग तुझा ऍड्रेस सांगशील कीं नाही...?" तो हलक हसत म्हणाला... तस तिने पटकन नजर वर करून त्याच्याकडे पाहील आणि आत्ता सुद्धा अचानकच दोघांची नजरा नजर झाली.... आणि पुन्हा तो आतून अस्वस्थ...... ते डोळे ते खुप ओळखीचे वाटत होते पण कसे ते माहित नव्हत... पण जेव्हा केव्हा तिच्या नजरेला नजर भिडत होती तेव्हा एक क्षण का होईना स्वतःला हरऊन जात होता तो... तिने त्याला ऍड्रेस सांगितला तशी मग त्याने पुन्हा कार स्टार्ट केली.... 'शीsssss.... यार विदिशा मूर्ख आहेस तु... ते ते सर्व ईशान सरांसमोर बोलण्याची गरज होती का... वरून रडलीस पण.... आता त्यांना काय वाटेल.... मी मी रडून त्यांची सिम्पत्ती मिळवतेय.... शी स्टुपिड गर्ल....' आत्ता ती मनातल्या मनात स्वतःला कोसत होती... 'ईशान यार बाकीच्या एम्प्लॉयी प्रमाणे तुझ्या मनात देखील हिच्या बद्दल चुकीचा विचार आलाच होता... चार दिवसा पूर्वी तर तिने ऑफिस जॉईन केलय आणि लगेच हे सर्व या सगळ्यामुळे किती हर्ट झालीय ती.. आत्ता नाही पण नंतर तिला समजवावं लागेल कॉर्पोरेट क्षेत्रात हे नवीन नाही... पण ही मुलगी खुप साधी सरळ वाटतेय या अशा गोष्टींचा अनुभव नसलेली.... तिला शांतपणे समजावावं लागेल...!' तो पण मनात विचार करत होता... https://pratilipi.app.link/6MVkwtGaI1b या👆 लिंकवर क्लिक करून पूर्ण कथा प्रतिलिपी अँपवर वाचा.. #✍मराठी साहित्य #📚मराठी रोमांचक कथा🧐 #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #☺️प्रेरक विचार #🌹प्रेमरंग