ଆପଣ ଭାବୁଛନ୍ତି କି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କାହାଣୀ ମଥୁରାର କାରାଗାରରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା? ନା! ଏହା ପଛରେ ଲୁଚି ରହିଛି ୪୩ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷର ଏପରି ଏକ କଠୋର ତପସ୍ୟା, ଯାହା ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ ସ୍ୱୟଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଏମିତି କ'ଣ ଘଟିଥିଲା ଯେ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ପଡ଼ିଲା? ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି କି ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜନ୍ମ କେବଳ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ନଥିଲା, ବରଂ ଏହା ପଛରେ ୪୩ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷର ଏପରି ଏକ ତପସ୍ୟା ଲୁଚି ରହିଥିଲା ଯାହା ଶୁଣି ସ୍ୱୟଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପି ଉଠିଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କାହାଣୀ ମଥୁରାର କାରାଗାରରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ରହସ୍ୟମୟ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ। ଏହି କାହାଣୀ ସେହି ସମୟର ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇନଥିଲା... ଯେତେବେଳେ ସମୟ ନୂଆ ଥିଲା... ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତାର ପ୍ରଥମ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲା। ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ କାଳ ଥିଲା। ଚାରିଆଡ଼େ କେବଳ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଏବଂ ଅନନ୍ତ ଶାନ୍ତି ବ୍ୟାପି ରହିଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ କମଳାସନ ଉପରେ ବସି ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି ରଚନା କରୁଥିଲେ। ଦେବତା, ଋଷି ଏବଂ ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦାୟିତ୍ୱ ଅର୍ପଣ କରାଯାଉଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଏକ ତେଜସ୍ୱୀ ଦମ୍ପତ୍ତିଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ସେମାନେ ଥିଲେ ମହାନ୍ ତପସ୍ୱୀ ପ୍ରଜାପତି ସୁତପା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ପୃଷ୍ଣି। ଉଭୟଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜରେ ଝଲସୁଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମା ସେମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ "ଯାଅ, ସୃଷ୍ଟିର ବିସ୍ତାର କର। ସଂସାରକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଅ।" କିନ୍ତୁ ତା'ପରେ ଏମିତି କିଛି ଘଟିଲା ଯାହା ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପକାଇଦେଲା। ସୁତପା ଏବଂ ପୃଷ୍ଣି ହାତ ଯୋଡ଼ି କହିଲେ "ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ପ୍ରଥମେ ସେହି ପରମ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ଯାହାଙ୍କଠାରୁ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମକୁ ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନ ନ ମିଳିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମ ଜୀବନର କୌଣସି ଅର୍ଥ ନାହିଁ।" ଏତିକି ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଯେପରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। କାରଣ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ଏପରି ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରିନଥିଲେ। ଏବଂ ତା'ପରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ସେହି ତପସ୍ୟା... ଯାହା ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ ସମୟ ମଧ୍ୟ ଅଟକିଯିବ। ଉଭୟେ ଘନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ରାଜକୀୟ ବସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଶରୀରରେ କେବଳ ବୃକ୍ଷର ବଳ୍କଳ (ଛାଲି) ରହିଲା। ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ସେମାନେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ନାମ ଜପ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ "ନାରାୟଣ... ନାରାୟଣ... ନାରାୟଣ..." ଦିନ ବିତିଗଲା। ମାସ ଗଡ଼ିଗଲା। ବର୍ଷ ବିତିଗଲା। କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଅଟକିବାର ନାମ ନେଉନଥିଲା। ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ସେମାନେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ଛିଡ଼ା ହେଉଥିଲେ। ଉପରେ ପ୍ରଖର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଚାରିଆଡ଼େ ଜଳୁଥିବା ନିଆଁ। ଶରୀରର ଝାଳ ଶୁଖିଯାଉଥିଲା, ଚର୍ମ ଜଳିବାକୁ ଲାଗୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ଓଠରେ କେବଳ ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ଥିଲା। ଶୀତ ଦିନେ ସେମାନେ ବରଫ ଭଳି ଥଣ୍ଡା ଜଳରେ ଅଣ୍ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୁଡ଼ି ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ। ଶରୀର ଥରୁଥିଲା, ଓଠ ନୀଳ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଆଖି ବନ୍ଦ ରହୁଥିଲା। ବର୍ଷା ଦିନେ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ସ୍ଥିର ହୋଇ ଛିଡ଼ା ରହୁଥିଲେ। ବିଜୁଳି ମାରୁଥିଲା, ତୋଫାନ ଆସୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ହେଉନଥିଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ସେମାନେ ଅନ୍ନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ତା'ପରେ ଜଳ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେମାନେ କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଗଲା, ହାଡ଼ ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା, କିନ୍ତୁ ମନର ଭକ୍ତି ପୂର୍ବ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏବଂ ଏହି ତପସ୍ୟା ଦିନେ... ଦୁଇ ଦିନ... ଶହେ ବର୍ଷ... ହଜାରେ ବର୍ଷ ଚାଲିନଥିଲା। ଏହି ତପସ୍ୟା ଚାଲିଥିଲା ପୂରା ୧୨,୦୦୦ ଦେବ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ଏକ ଦେବ ବର୍ଷ ଅର୍ଥାତ୍ ୩୬୦ ମାନବ ବର୍ଷ। ଅର୍ଥାତ୍ ପୂରା ୪୩ ଲକ୍ଷ ୨୦ ହଜାର ମାନବ ବର୍ଷ। ଭାବନ୍ତୁ... ୪୩ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଇଚ୍ଛା... କେବଳ ଗୋଟିଏ ଡାକ... "ଆମକୁ ଆମର ନାରାୟଣ ଦରକାର..." ଏତେ ଲମ୍ବା ତପସ୍ୟା ପରେ ଦିନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ହଠାତ୍ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ଦିଗବିଦିଗରେ ଶଙ୍ଖନାଦ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ପବନରେ ଏପରି ଏକ ସୁଗନ୍ଧ ଖେଳିଗଲା ଯାହା ପୂର୍ବରୁ କେବେବି ଅନୁଭବ ହୋଇନଥିଲା। ସୁତପା ଏବଂ ପୃଷ୍ଣି ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜର ଆଖି ଖୋଲିଲେ... ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେମାନଙ୍କ ଶରୀର କମ୍ପି ଉଠିଲା। ସାମ୍ନାରେ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଉଭା ହୋଇଥିଲେ। ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର... ପୀତାମ୍ବର... ଚାରି ଭୁଜ... ହାତରେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଏବଂ ପଦ୍ମ। ତାଙ୍କ ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ ଏପରି କରୁଣା ଥିଲା ଯେ ସୃଷ୍ଟିର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଲିଭିଯିବ। ତାଙ୍କ ପଛରେ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକର ଏକ ବିଶାଳ ମଣ୍ଡଳ ଚମକୁଥିଲା। ସୁତପା ଏବଂ ପୃଷ୍ଣି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲଗାତାର ଲୁହ ବୋହି ଯାଉଥିଲା। ୪୩ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷର ତପସ୍ୟା ଆଜି ସଫଳ ହୋଇଥିଲା। ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ "ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କର ଭକ୍ତି ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି। ମାଗ... କ'ଣ ଚାହୁଁଛ?" ଏବେ ଭାବନ୍ତୁ... ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଥିଲା। ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ମାଗି ପାରିଥାନ୍ତେ। ଅମରତ୍ୱ ମାଗି ପାରିଥାନ୍ତେ। ମୋକ୍ଷ ମାଗି ପାରିଥାନ୍ତେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଯାହା ମାଗିଲେ... ତାହା ଶୁଣି ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ନୀରବ ହୋଇଗଲେ। ସୁତପା ଏବଂ ପୃଷ୍ଣି କମ୍ପିତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ "ପ୍ରଭୁ... ଆମକୁ ଆପଣଙ୍କ ପରି ଏକ ପୁତ୍ର ଦରକାର।" ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଯେପରି ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଅଟକି ଗଲା। ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ହସିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ପ୍ରେମ ଭରିଗଲା। ସେ କହିଲେ "ମୋ ସମାନ ଏହି ସୃଷ୍ଟିରେ ଆଉ କେହି ନାହାଁନ୍ତି... ତେଣୁ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ତୁମର ପୁତ୍ର ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେବି।" ଏହା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ଆଖିରୁ ଆନନ୍ଦାଶ୍ରୁ ବୋହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ତା'ପରେ ଭଗବାନ ଆହୁରି କହିଲେ "ମୁଁ କେବଳ ଥରେ ନୁହେଁ... ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ପୁତ୍ର ରୂପରେ ଆସିବି।" ଏବଂ ତା'ପରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ସେହି ଦିବ୍ୟ ବଚନର ଯାତ୍ରା। ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମରେ: ଭଗବାନ "ପୃଷ୍ଣିଗର୍ଭ" ରୂପରେ ସୁତପା ଏବଂ ପୃଷ୍ଣିଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଜନ୍ମରେ: ସେହି ଦମ୍ପତ୍ତି କଶ୍ୟପ ଏବଂ ଅଦିତି ହେଲେ... ଏବଂ ଭଗବାନ ବାମନ ଅବତାର ନେଲେ। ଏବଂ ତୃତୀୟ ଜନ୍ମରେ... ସେହି ସୁତପା ଏବଂ ପୃଷ୍ଣି... ଦେବକୀ ଏବଂ ବସୁଦେବ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ... ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହୋଇ ମଥୁରାର କାରାଗାରରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତେଣୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜନ୍ମ କେବଳ ଏକ ଅବତାର ନଥିଲା। ତାହା ଥିଲା ୪୩ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷର ଭକ୍ତିର ଫଳ। ଏକ ମାଆର ଅଧୁରା ଡାକ ଥିଲା। ଏକ ପିତାର ଅନନ୍ତ ତପସ୍ୟା ଥିଲା। ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ସେହି ବଚନର ପାଳନ ଥିଲା ଯାହା ସେ ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଦେଇଥିଲେ। ଯେଉଁ ରାତିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଜନ୍ମ ହେଲା, ସେହି ରାତିରେ କେବଳ ଦେବକୀଙ୍କ କୋଳ ପୂରି ନଥିଲା... ବରଂ ୪୩ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷର ତପସ୍ୟା ସଫଳ ହୋଇଥିଲା। ତେଣୁ ଯେତେବେଳେ ଯଶୋଦା କାହ୍ନାଙ୍କୁ କୋଳକୁ ନେଲେ, ଯେତେବେଳେ ବସୁଦେବ ତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଉଠାଇ ଯମୁନା ପାର କଲେ, ସେତେବେଳେ କେବଳ ଜଣେ ବାଳକ ଯାଉନଥିଲେ... ସ୍ୱୟଂ ନାରାୟଣ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରେମର ଋଣ ଶୁଝିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ବନ୍ଧୁଗଣ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ପାଇବା ପାଇଁ କେବଳ ପୂଜା ନୁହେଁ... ସଚ୍ଚା ପ୍ରେମ ଦରକାର। କାରଣ ଯେତେବେଳେ ଭକ୍ତି ସଚ୍ଚା ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭକ୍ତର ଘରେ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ। ଯଦି ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ କାହାଣୀ ପସନ୍ଦ ଆସେ, ତେବେ ଏହାକୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ସେୟାର୍ (Share) କରି ସନାତନ ଧର୍ମର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ରହସ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାନ୍ତୁ। 🙏 👇 କମେଣ୍ଟ ବକ୍ସରେ ଥରେ ନିଶ୍ଚୟ ଲେଖନ୍ତୁ "ଜୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ"। #ShriKrishna #OdiaSpiritual #KrishnaStoryOdia #OdiaFact #OdishaCulture #SanatanaDharma #LordKrishna #JayShreeKrishna #OdiaPost #OdiaDevotional #Odisha #Puri #🚩ସନାତନ ଧର୍ମ💪 #🌹🌹good morning 🌹🌹 #🙏ପବନପୁତ୍ର ଶ୍ରୀ ହନୁମାନ🙏🏻 #JagannathPrem #SpiritualJourney