తెలియని వయసులో అమ్మ ఇచ్చిన యాభై పైసలతో కొన్న ఐస్‌క్రీమ్‌లోనో… చాక్లెట్‌లోనో కాదు అసలు సంతోషం… ఆ డబ్బు వెనక ఉన్న “నా బిడ్డ ఆనందంగా ఉండాలి” అనే ప్రేమలో ఉండేది. అప్పుడు జేబులు ఖాళీగా ఉండేవి… కానీ మనసులు నిండుగా ఉండేవి. ఇప్పుడు జేబుల్లో నోట్లు ఉన్నాయి… బ్యాంకులో బ్యాలెన్స్ ఉంది… కానీ నిద్ర మాత్రల్లో ఉంది, నవ్వు ఫోటోలలో ఉంది, మనశ్శాంతి మాత్రం ఎక్కడో చిన్నప్పటి గల్లీలో మిగిలిపోయింది. పెద్దయ్యాక మనిషి సంపాదించేది డబ్బు కాదు… భయాలు. EMI భయం… ఉద్యోగం పోతుందేమో అనే భయం… ఇంట్లో వాళ్ల ఆశలు తీర్చలేమో అనే భయం… పిల్లల భవిష్యత్తు భయం… రేపు అనారోగ్యం వస్తే ఏం చేస్తాం అనే భయం… ఇలా బతకడానికి చేస్తున్న పోరాటంలో బతుకే మర్చిపోయాం. ప్రపంచం మొత్తం మారిపోయింది అంటారు… ఫోన్లు మారాయి, నగరాలు మారాయి, మనుషుల అవసరాలు మారాయి… కానీ డైలీ కూలీ చేతిపై పడే చెమట మాత్రం మారలేదు. ఉదయం ఆకలితో బయలుదేరి సాయంత్రం అలసటతో తిరిగొచ్చే ఆ మనిషి జీవితం ఈ దేశ అభివృద్ధి కథల్లో ఎప్పుడూ కనిపించదు. మధ్యతరగతి బ్రతుకు ఇంకో విచిత్రం… పేదలాగా బాధ చెప్పుకోలేరు… ధనవంతుల్లా బ్రతకలేరు… అవసరాలకు సరిపోని జీతం… కలలకు సరిపోని పరిస్థితి… వదులుకోలేని బాధ్యతలు… చెప్పుకోలేని మానసిక అలసట… ముందుకు వెళ్తే అప్పులు… వెనక్కి తిరిగితే అవమానాలు… అందుకే ఈ మధ్యతరగతి మనుషులు ప్రతిరోజూ నవ్వుతున్నట్టు నటిస్తూ లోపల మాత్రం నిశ్శబ్దంగా చనిపోతుంటారు… చిన్నప్పుడు అమ్మ ఒడిలో పడుకుంటే ప్రపంచం మొత్తం గెలిచినట్టుండేది… ఇప్పుడు కింగ్‌సైజ్ బెడ్ మీద పడుకున్నా ఒక్క ప్రశాంతమైన నిద్ర కోసం మనసు ఇంకా అదే అమ్మ ఒడినే వెతుకుతోంది…! 🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤🖤 #yes it's true 💯% #💗నా మనస్సు లోని మాట #sad reality of life😔 #sad reality 💔 #నేటి ప్రపంచంలో జరుగుతుంది ఇదే...😇