#🤩 എന്റെ ആദ്യ പോസ്റ്റ് നിന്നിലേക്കായ്.... 1 ജപ്തി നടപടികൾ ആരംഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. പതിനഞ്ച് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ കുടിശ്ശിക അടച്ചില്ലെങ്കിൽ വീട് ബാങ്ക് ഏറ്റെടുക്കും." ബാങ്ക് മാനേജർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ സൈനബയുടെ ചെവികളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. മുന്നിൽ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ, ഒരു വശത്ത് ബാങ്ക് ലോൺ. മറുവശത്ത് മകൾടെ PG പഠനം. മകൻ ഫായിസിന്റെ കോളേജ് ഫീസ്. വീട്ടിൽ പ്രായമായ ഉമ്മ. എന്ത് ഉപേക്ഷിച്ചാലും മറ്റൊന്ന് തകരും. എല്ലാറ്റിനും നടുവിൽ, മുമ്പ് മരിച്ചുപോയ ഭർത്താവ് നാസറിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം. ഇത് ഹനയുടെ കുടുംബം.  സഹോദരി  ഷഹാന, അനിയൻ ഫായിസ്,ഉമ്മ ആമിന, ഉപ്പ നാസർ, വല്ലുമ്മയും അടങ്ങുന്ന കൊച്ചു കുടുംബം... ഇത്താത്ത ഷഹാനയുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതാണ്‌... ഒരു ഒളിച്ചോട്ടം.... നാസറിന്റെ ജീവിതം ഒരിക്കൽ നല്ല നിലയിലായിരുന്നു. ഗൾഫിൽ നല്ലൊരു ജോലി ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ നാട്ടിൽ ഒരു വീട് പണിയാൻ തീരുമാനിച്ചു. വീടിന്റെ പണി പൂർത്തിയാക്കാൻ ബാങ്കിൽ നിന്ന് ഹൗസിങ് ലോൺ എടുത്തു. അന്ന് EMI അടക്കുന്നത് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ കുറച്ച് കാലത്തിനുശേഷം കാര്യങ്ങൾ മാറി. ഗൾഫിലെ ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടു. വരുമാനം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു. കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച് പണം കൊണ്ട് അയാൾ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. നാട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ നല്ലൊരു ജോലി കിട്ടിയില്ല. ഒടുവിൽ ഒരു ചെറിയ കടയിൽ ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. കിട്ടുന്ന വരുമാനം വീട്ടുചെലവുകൾക്കും കുടുംബത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്കും തന്നെ പോരാതായി. അങ്ങനെ ലോൺ EMIകൾ മുടങ്ങി തുടങ്ങി. ബാങ്ക് പലതവണ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു, പലിശയും കൂട്ടുപലിശയും ചേർത്ത് ഒരു സംഖ്യയായി...നോട്ടീസുകൾ വന്നു. പക്ഷേ അടയ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായി. ---------------------------------------- നാസറിന്റെ മരണത്തിന് കുറച്ച് ദിവസം മുമ്പ്... "ഇക്കാ... ബാങ്കിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ഫോൺ വന്നിരുന്നു." ആമിനയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ നാസർ തല ഉയർത്തി നോക്കി. "എന്താ പറഞ്ഞത്?" "ഈ മാസം കൂടി അടച്ചില്ലെങ്കിൽ നിയമനടപടികളിലേക്ക് പോകുമെന്ന്." മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു. ഒരു വശത്ത് ബാങ്ക് നോട്ടീസുകൾ. മുറിയിൽ ഇരുന്ന് പഠിക്കുന്ന ഹന...  മേശമേൽ മകന്റെ കോളേജ് അഡ്മിഷൻ ഫോം.... നാസർ പതിയെ കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു... കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു... --- അന്ന് രാത്രി ഹന പഠിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ കുറച്ചുനേരം നാസർ നിന്നു. "ഉറങ്ങുന്നില്ലേ?" "ഇല്ല ഉപ്പാ .. എക്സാം അടുത്തല്ലേ." "പഠിച്ചോളൂ." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ പോകാതെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. ഹന ചിരിച്ചു. "എന്താ?" നാസർ തല കുലുക്കി. "ഒന്നൂല്ല ... ഉപ്പാന്റെ കുട്ടി ഇങ്ങനെ പഠിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ സന്തോഷം...പഠിക്കണം... ആഗ്രഹിച്ച ജോലി വാങ്ങണം " പതിവില്ലാതെ തലയിൽ തലോടി നെറുകയിൽ ഒന്ന് മുത്തി... ഉപ്പാടെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയത് കണ്ടവൾ നെറ്റി ചുളിച്ചു... ------------------------------ അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ. ബാങ്കിൽ നിന്ന് രണ്ട് ഉദ്യോഗസ്ഥർ വീട്ടിലെത്തി. ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അവരുടെ ബൈക്ക് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ നാസറിന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. അയൽവീട്ടിലെ ജനാലകൾ തുറക്കുന്നത് കണ്ടു. മതിലിന് അപ്പുറത്തു എത്തിനോക്കുന്ന തലകൾ... ആളുകൾ നോക്കുന്നത് കണ്ടു. അദ്ദേഹം പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി "നാസർ സാർ, അവസാന നോട്ടീസാണ്." ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ പേപ്പർ നീട്ടി. "കുറച്ച് സമയം കൂടി..." "ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല സാർ.ബാങ്ക് നടപടികൾ അത് പാലിച്ചേ പറ്റു." അയാൾ പേപ്പർ നാസറിന് നീട്ടി. "ഇതിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന തീയതിക്കകം പണം അടച്ചില്ലെങ്കിൽ സ്വത്ത് ലേലത്തിന് വെക്കും." നാസർ പേപ്പർ വാങ്ങി. കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ ഒപ്പിടുമ്പോൾ ഹന വാതിലിനരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആദ്യമായാണ് അവൾ വാപ്പയെ ഇത്രയും തളർന്ന നിലയിൽ കാണുന്നത്. ---------------------------------------- അന്ന് വൈകുന്നേരം. മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു. നാസർ വരാന്തയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്നു. കൈയിൽ ബാങ്ക് നോട്ടീസ്. മുന്നിൽ അവൻ സ്വന്തം വിയർപ്പുകൊണ്ട് പണിത വീട്. ഓരോ മുറിക്കും ഓരോ ഓർമ്മകൾ. 15 വർഷത്തോളം വിദേശത്തു വിയർപ്പുനീരാകി ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത വീടെന്ന സ്വപ്നത്തിനു മേൽ ബാങ്കിന്റെ നോട്ടീസ്.... ആമിന അടുത്ത് വന്നു.ചോറിലേക്ക് കറി ഒഴിച്ചു... "ഷഹാന വിളിച്ചിരുന്നു..." "ഹ്മ്മ്?!"ചോദ്യരൂപേന അയാൾ വെള്ളത്തിനായി ജഗ് എടുത്തു ...എങ്ങോട്ടോ നോക്കി... "ഓള്... രണ്ടീസം വിരുന്നിനു വരാൻ പൂതിയിണ്ടെന്ന്...ഓളെ പൊരക്കാര് ഇവിടെത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞ് എന്തൊക്കെയോ പുകിലാണെന്ന് പറയുന്നു..." അയാൾ കസേരയിൽ നിന്നും നടു നിവർത്തി ഇരുന്നു. "എല്ലാരും എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും.ല്ലേ...??പാവം... ന്റെ മക്കൾക്ക് ഞാനായിട്ട് ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്ത വിധി..." അത് കേട്ടുകൊണ്ടാണ്‌ ഹന ഹാളിലേക്ക് വരുന്നത്... "ഉപ്പായൊന്ന് മിണ്ടാതിരുന്നേ... ഇത്താക്ക് ഉപ്പാടെ കാര്യത്തിൽ അത്രേം ബേജാർ ഉണ്ടേൽ ഇങ്ങനായിരുന്നോ... കണ്ടവന്മാരുടെ കൂടെ ഇറങ്ങിപോവുമ്പോ അവളൊന്നും ഓർത്തില്ല... എന്നിട്ടും നമ്മൾ പത്തു പതിനഞ്ചു പവൻ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് കൊടുത്തു... ഉപ്പ ഇത്രേം തകർന്ന അവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുമ്പോ ഉമ്മ അവളുടെ അടുത്ത് ചോദിച്ചതല്ലേ... എന്നിട്ടോ...അവൾക്ക് കണ്ടറിഞ്ഞു ചെയ്തു തരാമായിരുന്നു... അവൾ ചെയ്തില്ല.. എന്തുകൊണ്ട... സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ സ്വാർത്ഥത കാണിച്ഛ് ഇത്രേം കാലം വളർത്തി വലുതാക്കിയവരുടെ കണ്ണീർ കാണാൻ പറ്റാണ്ടായി... ഏതോ ഒരുത്തൻ വന്നു വിളിച്ചപ്പഴേക്കും ഇറങ്ങി പോയിട്ട് അവിടെത്തെ ഇല്ലായ്മയും വല്ലായ്മയും പറഞ്ഞു വിളിച്ചോളും..." ഇത്താത്ത സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ഇറങ്ങിപോയിട്ട് 2 വർഷം കഴിഞ്ഞു. അതിനിടയിൽ രണ്ട് തവണ മാത്രം അവളിവിടെ വന്നു... ഒളിച്ചോട്ടത്തിന്റെ പുകിലൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഉപ്പ തന്നെയാണ് അവൾക് എന്തെങ്കിലും ഒരു വക കൊടുക്കണ്ടേ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഉപ്പാടെ ചെറിയൊരു തെങ്ങിൻ തോപ്പ് വിറ്റത്... ഗോൾഡും വാങ്ങിച് കൊടുത്തു...ശെരിക്കും അന്ന് ഉപ്പാക്ക് ലോൺ അടച്ചിരുന്നേൽ.... ഹന ആലോചിച്ചു... നാസർ അവളോട് തിരിച്ചു മറുപടി ഒന്നും പറയാതെ കഴിപ്പ് നിർത്തി കൈ കഴുകാനായി എഴുന്നേറ്റു... മുഖവും നന്നായൊന്ന് കഴുകി മുണ്ടിൽ തുടച്ചു... ഹാളിലെ സോഫയിൽ ചാരി മേലേക്ക് കണ്ണുകൾ നട്ടിരുന്നു... "ഇക്കാ..." നാസർ തല ഉയർത്തിയില്ല. കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ തോറ്റുപോയി ആമിന ..."» "അങ്ങനെ പറയല്ലേ." "മക്കളുടെ പഠനം... അവരുടെ ഭാവി... ഈ വീട്... ഒന്നും രക്ഷിക്കാൻ പറ്റിയില്ല." ആമിന കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. "ഇക്ക കരയാതെ... ആലോചിച്ചു മനസ്സ് വേദനിപ്പിക്കാതെ... നമ്മക്ക് വാടകക്ക് ഒരു വീട് നോക്കിയാലോ... ചെറിയൊരു വാടകയൊക്കെ ഉള്ള..." "കടയിൽ നിന്നാൽ കിട്ടുന്ന തുച്ഛമായ പൈസക്കൊണ്ട് വാടക കൊടുക്കാനും അവരുടെ പഠനചെലവ് നോക്കാനും എല്ലാം കൂടി കഴിയില്ല ആമിന..." ------------------------ എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച് ബെഡിൽ കിടന്നു... ആ രാത്രിയിൽ നാസറിന് നെഞ്ചിൽ ചെറിയൊരു വേദന പോലെ തുടങ്ങി. ആദ്യം അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. “കുറച്ച് നാളുകളായി ഉറക്കം കുറവാണ്…” എന്ന് കരുതി അവൻ കിടന്നു. പക്ഷേ കുറച്ച് സമയത്തിനകം വേദന കൂടി. ശ്വാസം എടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെട്ടു. ആമിന ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു,അവൾ നെഞ്ചിൽ തടവികൊണ്ടിരുന്നു. “ഇക്ക … എന്തുപറ്റി ? ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോവാം." ".. ഉമ്മാ...ഹനാ... മോളെ ഉപ്പാക്ക് എന്തോ ഒരു പ്രയാസം പോലെ " വല്ലുമ്മയും ഹനയും ഫായിസും മുറിയിലേക്ക് ഓടികയറി ഫായിസ് ഉപ്പാന്റെ അടുത്തിരുന്നു. അയാൾ ശ്വാസം എടുക്കാൻ വല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന പോലെ. ഫായിസ്ന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ അയല്പക്കത്തെ സുലൈമാനിക്കയുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടി... "ഉപ്പാ... ഒന്നുല്ല... നമ്മക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോവാ." അവൻ ഒന്നും പറയാതെ തല കുലുക്കി. ഹന ആദിയോടെ പറഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അയൽവാസികളുടെ സഹായത്തോടെ അവനെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. വഴിയിലുടനീളം അവൻ  വേദന കടിച്ചു പിടിച്ചിരുന്നു....കണ്ണുകൾ അടച്ചിരുന്നു. മനസ്സിൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഓടി—“വീട്… ലോൺ… ഇനി എന്താകും?” ആശുപത്രിയിൽ ഡോക്ടർമാർ അവനെ ഉടൻ പരിശോധനയ്ക്ക് എടുത്തു. പുറത്ത് കുടുംബം കാത്തുനിന്നു. ആമിനയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആശങ്ക മാത്രം. ചുമരിൽ ചാരി നിൽക്കുമ്പോൾ ഹന മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു. "വീട് പോയാലും ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങടെ ഉപ്പാനെ തിരിച്ചു തരണേ.. പ്രവാസം ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചു വന്നിട്ട് ജീവിതം തുടങ്ങിയെ ഉള്ളു.. ഉപ്പാക് ഒന്നും വരുത്തല്ലേ." ഉമ്മമ തസ്ബീഹ് മുറിയാതെ ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നു... അവൾ ഉമ്മാനെ തന്നോട് ചേർത്ത് നിർത്തി ആശ്വസിപ്പിച്ചു. രാത്രി നീണ്ടു പോയി. ഡോക്ടർ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് വന്നു. മുഖത്ത് ഒരു ഭാരം. “ഞങ്ങൾ ശ്രമിച്ചു…പക്ഷെ ” വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി. "ഇന്നാലില്ലാഹി വ ഇന്നാ ഇലൈഹി റാജിഊൻ "... വല്ലുമ്മ ഇടറുന്ന ശബ്ദത്തോടെ ഉരുവിട്ട് കൊണ്ട് നാസറിനെ കിടത്തിയിരിക്കുന്ന മുറിക്കകത്തേക്ക് ചുവടുവെച്ച് തന്റെ മകനെ അവസാനനോക്ക് കാണാനായി... ഹന എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു. ഒരു നിമിഷം… അവിടെ നിലവിളി മാത്രം. ആമിന നിലത്ത് ഇരുന്നു കരഞ്ഞു. മകൻ ഒന്നും പറയാതെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു, കണ്ണുകളിൽ ശൂന്യത മാത്രം. രാവിലെ ഫജർ ബാങ്ക് മുഴങ്ങുമ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റ ജീവനറ്റ ശരീരം വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു... ജപ്തി പറഞ്ഞ വീട്ടു മുറ്റത് പന്തൽ ഉയർന്നു... കസേരകൾ നിരന്നു... നാട്ടുകാരും കുടുംബക്കാരും മുറ്റം നിരന്നു...ആളുകൾ അടക്കം പറഞ്ഞു... "എന്ത് നല്ല മനുഷ്യനായിരുന്നു... ഗൾഫിലെ ജോലി പോയതാ ആകെ പ്രേശ്നത്തിലാക്കിയത്. അല്ലേലും ഇത്രേം നല്ലൊരു വീട് പണിതിട്ട് അത് ബാങ്ക് കൊണ്ടുപോവുമ്പോ ചങ്ക് പെടയുന്നു..." "ആമിനാന്റെയും മക്കളുടെയും കാര്യം ആലോചിക്കുമ്പോഴാ .... ഉള്ള ഒരുത്തി മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ പോയി. അവൾ ഇങ്ങോട്ട്  വരാറ് കൂടിയില്ലെന്ന കേട്ടത്.ആർക്ക് വേണ്ടിയാ ഈ കഷ്ട്ടപെട്ടത്.. ഇതാ ഇന്നത്തെ മക്കളുടെ അവസ്ഥ,, സ്വന്തം കാര്യം മാത്രം... മറ്റവളെങ്കിലും നല്ല നിലയിൽ എത്തിയാൽ മതിയാരുന്നു." ആളുകൾക്കെല്ലാം സഹതാപനോട്ടം മാത്രം... പുറത്ത് പ്രഭാതം തെളിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ നാസറിന്റെ വീട്ടിൽ അത് ഒരു പുതിയ ദിവസം ആയിരുന്നില്ല… നാഥൻ ഇല്ലാത്തൊരു വീടിന്റെ മൗനമായിരുന്നു... മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞ്... വീട്ടിൽ ആളുകൾ കുറഞ്ഞു. അനുശോചനങ്ങൾ അവസാനിച്ചു. കരച്ചിലുകൾ പതിയെ നിശ്ശബ്ദമായി. അപ്പോഴാണ് ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ഒരു വാഹനം നിർത്തിയത്. ബാങ്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥർ. ഫിദ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അവളുടെ മുന്നിൽ അവർ ഒരു നോട്ടീസ് പതിച്ചു. "POSSESSION NOTICE" വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു. --- ഫിദ ആ പേപ്പറിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. മൂന്ന് ദിവസം മുമ്പ് വാപ്പയുടെ ഖബറിന് മണ്ണിട്ട കൈകൾ ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അവൾക്ക് തോന്നി... വാപ്പയെ കബറടക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടുന്നതിന് മുമ്പ്, അവർ വാപ്പയുടെ സ്വപ്നങ്ങളെയും കബറടക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു.» അവൾ ഗേറ്റിൽ ചാരിനിന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. തുടരും....🤍 #📙 നോവൽ #📔 കഥ