सनई चौघड्यांचा नाद सर्वत्र घुमला होता... मोठा आलिशान लग्नाचा हॉल पाहुण्यांनी गजबजून गेला होता... पार्किंग लॉट पण गाड्यांनी भरुन गेला होता... नावाजलेले उद्योगपती श्रीधर सरदेशमुकांच्या एकुलत्या एका मुलाचं अर्णव चं लग्न होतं... आणि तेही त्यांचे खास मित्र विजय सरपोतदार याच्या मुलीशी.. अंकिताशी अंकिता विजय सरपोतरांची एकुलती एक लाडकी लेक होती.. बरेच नामांकित मंडळी लग्न सोहळ्यात सामील व्हायला आले होते... श्रीधर राव पाहुण्यांच्या आणि मित्रांच्या गाटी भेटी घेण्यात व्यस्त होते.. इकडे विजय राव पण त्यांच्या पाहुण्यात गुरफटुन गेले होते... आज दोघे खास मित्र व्याही होणार होते.. या गोष्टीचा आनंद दोघांच्या पण चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसतं होता.. पाहुणे आणि मित्र मंडळी लग्न सोहळ्याचं भर भरुन कौतुक करत होते.. नवरदेव अर्णव त्याच्या रुम मध्ये शेरवानी घालुन त्याची तयारी करत होता.. मुळातच देखणा असणारा अर्णव आज नवरदेवाच्या पोशाखात राजबिंडा दिसतं होता.. तो तयार होऊन मित्रानं सोबत लग्न मंडपात यायला निघाला.... लग्न घटिका समीप आली होती... गुरुजींनी मायिक हातात घेऊन पुकारलं मुलीचे मामा वधुला घेऊन मंडपात यावे.... थोड्याच वेळातचं नवरदेव अर्णव पाटावर येऊन उभा राहिला.... गुरुजींनी पुन्हा एकदा माईक हातात घेऊन पुकारलं पण अजुन वधु आली नव्हती.. तितक्यात नवरी मुलीचे काका श्रीधर रावांच्या कानात काही तरी सांगुन त्यांना वधु पक्षाच्या खोलीकडे घेऊन गेले... श्रीधर राव अंकिताच्या काकांच्या मागे भर भर पाऊल टाकत चालले होते... ते दोघे पण एका मागे एक वधु पक्षाच्या खोलीत शिरले.. विजय सरपोतदार डोक्याला हात लाऊन एका कोपऱ्यात खुर्चीत बसले होते... "अरे विजय काय झालं तु असा का बसला आहेस.." श्रीधर देशमुखांनी काळजीने विचारलं विजयरावांच्या तोंडातुन शब्द फुटत नव्हते... त्यांनी शरमेनं आपली मान खाली घातली होती.. "अरे विजय बोल ना असा का बसला आहेस.. "श्रीधर रावांनी पुन्हा विजय कडे पाहुण विचारलं तितक्यात बाजुला उभा असलेल्या त्यांचा धाकटा भाऊ श्रीधर रावांकडे पाहत म्हणाला "अंकिता नाही आहे.." "नाही.... म्हणजे?? श्रीधर रावांनी न समजुन विचारलं "म्हणजे अंकिता तिच्या खोलीत नाही तिला आम्ही खुप शोधलं पण ती कुठेचं दिसतं नाही... आणि ती कुठे गेली आहे ते कोणाला काहीचं माहित नाही.." अंकिताची मैत्रीण आरोही पुढे होऊन श्रीधर रावांना सांगत होती श्रीधर राव हे ऐकुन मटकन बाजुच्या खुर्चीत बसले... विजय तर आधीच डोक्याला हात लाऊन शुन्यात नजर लाऊन पाहत बसला होता.. "अरे विजय पण अंकिता कुठे गेली असेलं हे तुला पण माहित नाही का.. वहिनी तुम्हाला तरी काही माहित आहे का..? "वहिनी आहो तुम्हाला काही ठाऊक असेल तर बोला पटकन... तिकडे गुरुजी माईक वर पुकारा करतायत..." श्रीधर राव वेड्या सारखं त्या दोघनकडे पाहुण प्रश्न विचारत होते पण आई वडिलांना कोणालाच माहित नव्हतं अंकिता कुठे गेली आहे ते... आरोही तु पाहिलंस का.. ग.. माझी अंकिता जाताना ती तुला तरी काही सांगुन गेली का..ती.." अंकिताची आई आरोही च्या जवळ जात तिला विचारत होती 'काकु मी पण पाहिलं नाही पण मी जेव्हा रुम मध्ये गेले तेव्हा अंकिता कुठेच दिसतं नाही... म्हणुन मी तिला शोधतच होते की एवढ्यात माझा फोन वाजला पाहतेय तर अंकिताचा होता मी पटकन फोन रिसिव्ह केला आणि तिला कुठे आहेस म्हणुन विचारलं.." "ती पलीकडून म्हणाली की आई बाबांना सांग मी ठीक आहे माझी काळजी करु नका... आणि माझा शोध घेऊ नका.." एवढंचं बोलुन तिनं फोन कट केला मी तिला पुन्हा पुन्हा फोन लावण्याचा प्रयत्न केला पण आता तिचा फोन लागतं नाही... " आरोहीनं घाबरतच सर्व सांगुन बाहेर जायला निघाली " थांब पोरी... " श्रीधर रावांनी तिला थांबवलं दोन्ही कडच्या मंडळींना आता टेन्शन आलं होतं... एवढी सगळी मात्तबर मंडळी लग्न समारंभाला आली होती.. आणि अशात त्यांना समजलं की नवरी मुलगीचं गायब आहे तर दोन्ही घराण्यांची खुप नाचक्की होणार या भीतीने त्या दोघांना काहीचं सुचत नव्हतं.. आणि या खोलीच्या बाहेर ही बातमी जाऊ नये म्हणुन त्यांनी आरोहीला पण बाहेर जाऊ दिलं नाही.. अजुन तर त्या खोलीच्या बाहेर ही बातमी गेली नव्हती.. पण अजुन थोडा वेळ गेला तर ही बातमी सगळीकडे वाऱ्या सारखी पसरेल आणि बाहेर जर सर्वांना ही गोष्ट समजली तर दोघांनाही जगात तोंड दाखवायला जागा राहणार नाही.... या विचारानेच श्रीधर रावांच्या काळजाचा थरकाप झाला एवढे वर्ष मेहनत करुन नाव कमावलं आहे ते एका झटक्यात धुळीला मिळेल.... "अरे विजय असा डोक्याला हात लाऊन काय बसला आहेस पुढे काय करायचं आता तुचं सांग.. "श्रीधर राव आता विजय वर आपल्या दोस्तावर आवाज चढवत म्हणाले "मित्रा माझं डोकंच चालायचं बंद झालंय रे मला माफ कर माझ्या मुळे आज तुझ्यावर ही वाईट वेळ आली.." विजय श्रीधर रावांची त्याच्या पुढे हात जोडुन माफी मागत म्हणाला "अरे बाबा माफी वगैरे ते बाजुला राहूदे यावर पटकन काही तरी मार्ग काढ जेणे करुन आपल्या दोघांची पण इज्जत शाबूत राहिलं... बाहेर आलेल्या लोकांना जर ही गोष्ट समजली ना तर आपल्या दोघांची पण नाचक्की होईल... आपल्या विरोधकांच्या हातात तर आयत कोलीतच सापडेल... तु यावर लवकरात लवकर काही तरी मार्ग काढ...." श्रीधर राव विजय कडे पाहुण बोलत होते बाहेर गुरुजी नवरी मुलीला मंडपात घेऊन या म्हणुन अजुनही वारंवार पुकरत होते... अर्णव पण केव्हा पासुन पाटावर ताटकळत उभा होता.. तो पण बराच वेळ उभा राहून वैतागुन गेला होता.. गुरुजींचे शब्द श्रीधर रावांच्या कानात घुमत होते... विचार करता करता त्यांची नजर आरोही वर पडली... ते कसला तरी विचार करत तिच्या कडे पाहत होते.. आरोही पण दिसायला खुप सुंदर होती रंगाने गोरी नाकी डोळी नीटसं चार चौघीत ऊठुन दिसण्या जोगी होती.. आरोहीच्या लक्षात आलं की काका तिच्या कडे पाहताय... ती मध्येच अंकिताच्या आईला म्हणाली "काकु मी जाते बाहेर मी नाही कोणाला काय सांगणार.." तितक्यात दरवाजा वर टक टक आवाज झाला.. विजरावांच्या धाकट्या भावाने पुढे होऊन दरवाजा उघडला.. "आरु केव्हाचा शोधतोय तुला आणि तु इथं काय करतेयस.." आरोहीचे बाबा आत येत तिला म्हणाले "अहो बाबा तुम्ही कशाला मला शोधत आहात.. "आरोही जरा दबकतच बोलली "अग ते गुरुजी नवरी मुलीला बाहेर घेऊन या म्हणुन पुकारत आहेत कोण बाहेर येत नाही म्हणुन मी इकडे आलो... तु पण मला बराच वेळ दिसली नाहीस म्हणुन मी तुला शोधत इकडे आलो.." आरोहीचे बाबा सर्वांच्या चेहऱ्यावरून एकवार नजर फिरवत म्हणाले "अहो बाबा..." आरोही पुढे काय बोलणार एवढ्यात अंकिताच्या आईने तिला मध्येचं थांबवलं "काय झालं.." तिचे बाबा प्रश्नार्थक नजरेनं सर्वांच्या चेहऱ्या कडे पाहुण विचारत होते "अहो इथे अंकिता कुठे गायब झाली आहे ते कोणालाच माहित नाही.. आणि तिनं तुमच्या मुलीला फोन केला होता.. आणि तिनं तिला पण नीटसं काहीचं सांगितलं नाही.." श्रीधर राव आता वैतागुन बोलत होते आरोहीचे बाबा पण हे सर्व ऐकुन स्तब्द झाले.. श्रीधर राव बसल्या जागेवरुन ऊठत आरोहीच्या बाबांच्या दिशेने जात त्यांना म्हणाले.. "हे पहा मिस्टर काय नाव तुमचं.." म्हणुन त्यांनी आरोहीच्या बाबांकडे प्रश्नार्थक नजरेनं पाहत विचारलं "माझं नाव जयवंत शिवलकर.. "तिच्या बाबांनी आपलं नाव सांगुन श्रीधर रावांना स्वतःची ओळख करुन दिली "जयवंत साहेब इथे आमच्यावर काय परिस्थिती ओढवली आहे ती तर तुम्ही पाहतचं आहात... तुम्ही आमच्यावर एक उपकार करा.." श्रीधर राव बोलता बोलता मध्येच थांबले आरोहीच्या बाबांच्या चेहऱ्यावर मोठं प्रश्नचिन्न उभं राहिलं हे माझ्याशी असे का बोलत आहेत या विचारात ते पडले होते.. एक दीर्घ सुस्कारा टाकत ते पुढे म्हणाले "जयवंत साहेब आता आमची इभ्रत तुम्हीच वाचवु शकता.." म्हणजे? "साहेब तुम्ही हे.. हे असं काय बोलत आहात..." आरोहीचे बाबा अडखळत म्हणाले "हो.. म्हणजे.. मला असं म्हणायचं आहे की तुमच्या या गोड मुलीच आमच्या मुलाशी अर्णवशी लग्न लाऊन द्याल का.?" https://pratilipi.app.link/ws15wtktd2b स्टोरी लिंक 👆 #🌹प्रेमरंग #☺️प्रेरक विचार #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #📚मराठी रोमांचक कथा🧐 #✍मराठी साहित्य