ग्लॅमरचं वलय, अफाट स्टारझम आणि चाहत्यांची अलोट गर्दी..✨ पण या झगमगाटामागे दडलाय त्याचा खरा संघर्ष!🌪️
नियतीच्या या खेळात त्याला त्याचं हक्काचं प्रेम मिळेल का?❤️
रिअल लाईफ स्ट्रगल... अँड अ क्वेस्ट फॉर लव्ह! 🎬 तो एक सुपर स्टार.. वाचा प्रतिलिपी अँपवर..
https://pratilipi.app.link/n2Qzjh7bc1b
देवची आलिशान कार सूर्यवंशी विलाच्या भव्य गेटमधून आत शिरली, तशी इकडे रश्मीच्या काळजाची धडधड प्रचंड वाढली..
तशी ती आणि सानिका एकवेळ इथे येऊन गेल्या होत्या पण त्या वेळी इथल्या गार्डनी त्या दोघींना गेट वरूनच परत पाठवलं होत..
गेटच्या आत कार इंटर झाली तसा काचेतून बाहेरच्या बाजूला दिसणारा तो नजारा लाईट्स च्या प्रकाशात मनमोहक दिसत होता , आजूबाजूची मखमली हिरवळ आणि मंद प्रकाशात न्हाऊन निघालेला तो आलिशान असा बंगला पाहून एक क्षण रश्मीचे डोळे विस्फारले.. आणि मनातून अस्वस्थ झाली..
तिने आजवर अशा वास्तू फक्त स्वप्नात किंवा चित्रपटातच पाहिल्या होत्या.
पुढच्या क्षणी सत्य परिस्थितीच्या जाणीवेने तिच्या नजरेत कमालीचा कोरडेपणा उतरला..
कार थांबली तसा देव कार मधून बाहेर आला आणि त्याने रश्मीसाठी दरवाजा उघडला. तशी ती बाहेर आली.. चाळीत राहिलेल्या तिच्या मनावर समोरची भव्यता पाहून नकळत दडपण आलं.. आत्ता तिच्या पायाखालची जमीन तिला परकी वाटत होती.
देवने रश्मीकडे एक कटाक्ष टाकला आणि तिला चल म्हणाला.. तशी ती दबक्या पाऊलांनी त्याच्या मागून चालू लागली.. मनातून मात्र खुप जास्त अस्वस्थ होती.. बदनामीच्या चक्रव्हूवातून बाहेर पडण्यासाठी तिने देव सोबत लग्न तर केल होत.. पण मनातून मात्र अजून ही ती त्याचा प्रचंड तिरस्कार करत होती..
दोघे मुख्य दरवाजात येऊन पोहचले समोर वीणाताईं आणि सेजल आरतीचं ताट घेऊन उभ्या होत्या. आईच्या चेहऱ्यावर एक तृप्त समाधान होतं.. तर सेजलचे डोळे आनंदाने चमकत होते.
"वेलकम टू होम... वहिनी..." सेजल पुढे येत हसून म्हणाली.. आणि मग तिने देव आणि रश्मीच आरतीने ओवाळून औक्षण केल..
"वहिनी.... तु साडीमध्ये खुप सुंदर दिसतेय..अगदी एखाद्या अप्सरेसारखी..!" सेजलच्या या वाक्यावर देव किंचित हसला..
पण रश्मीने मात्र कोणती ही प्रतिक्रिया दिली नाही.
"रश्मी बेटा, उजवं पाऊल टाकून आत ये... आजपासून हे घर तुझं आहे." वीणा ताईं प्रेमाने तिच्या नजरेत बघत म्हणाल्या.
तस तिच्या मनावरच दडपण थोड कमी झालं..आणि मग तिने समोरचा तांदळाचा कलश हळूच ओलांडला... उंबरठ्यावर पाऊल टाकताच पुन्हा तिला आपल्या चाळीतल्या त्या लहानशा खोलीची आठवण झाली , जिथे तिचं बालपण गेलं होतं. आणि आज... आज ती या राजवाड्यात पाऊल ठेवत होती.. पण अनच्छेने..
आत आल्यानंतर समोरचा तो प्रशस्त हॉल पाहून रश्मी अवाक झालेली. छताला टांगलेले ते भव्य झुंबर, इटालियन मार्बलवर पडणारे त्याचे प्रतिबिंब आणि तिथले युनिक शोपीस... हे सगळं तिच्या कल्पनेपलीकडचं होतं.
'या माणसाकडे इतकी संपत्ती आहे? मग याला माझ्यासारख्या साध्या मुलीच्या आयुष्याशी खेळून काय मिळालं असेल?' असा एक बोचरा विचार तिच्या मनात चमकून गेला.
इतक्यात सेजलने तिचा हात पकडला..
"वहिनी, आवडलं ना घर..? नीट बघून घे... कारण आता तुला आयुष्यभर याच घरात राहायचं आहे.. आमच्या भाईच्या शिस्तबद्ध आयुष्यात आता तुझी इंट्री झालीये.. आता खरी मज्जा येणार...!"
"सेजल... तिला डिस्टर्ब नको करू, शी इज टायर्ड! तिला आधी फ्रेश होऊ दे, मग काय ते बोल." रश्मीच्या चेहऱ्यावरची निराशा पाहून देव तिला मध्येच तोडत म्हणाला..
त्यानंतर मग देवने पीटरला सांगुन रश्मीची बॅग बेडरूम मध्ये ठेवायला सांगितली..
"देवा आधी देवघरात जाऊन दोघे देवाचा आशीर्वाद घ्या..!" तसा देव एक क्षण गडबडला कारण तो आधी एकटाच राहत होता.. तेव्हा त्याला त्या देवघराकडे बघायला ही वेळ नसायचा.. पीटर त्याला जमेल तस कधीतरी देव पूजा करायचा..
आत्ता तिथली काय अवस्था असेल हा विचार करून देव थोडा गोंधळला..
"कालच मी पूर्ण देवघर स्वच्छ केल आहे, आणि आत्ताच देवाची पूजा पण करून आलेय जा पटकन..!" त्याच्या चेहऱ्यावर उडालेला गोंधळ पाहून आई म्हणाली..
तसा त्याने एक सुटकेचा निश्वास सोडला आणि मग रश्मीला घेऊन देवघराच्या दिशेला गेला..
त्यानंतर मग दोघांनी आईला नमस्कार केला आणि मग देव तिला रूम मध्ये घेऊन आला...
देवची ती बेडरूम म्हणजे एखाद्या अलिशान हॉटेलच्या सुईटपेक्षा कमी नव्हती. किंग साईज बेड, समोर मोठी काचेची खिडकी जिथून शहराचा रात्रीचा नजारा दिसत होता.
रश्मी मात्र शांतच होती.. इथलं वैभव पाहून आता आई बाबांचा चेहरा नजरे समोर येत होता.. तिने एक आवंढा गिळला आणि बॅग एका बाजूला ठेवली. ती नवीन नवरी होती पण ना तिच्या हातावर मेहंदी होती ना हातात हिरवा चुडा, फक्त बाबांच्या हट्टापोटी रीतसर लग्न करायला ती तयार झालेली..
इकडे देवने शांतपणे वॉर्डरोबचा डोअर ओपन केला. आत त्याचे महागडे ब्रँडेड कपडे अगदी व्यवस्थित लाऊन ठेवले होते.
तो वॉर्डरोबची एक साईड तिचे कपडे ठेवण्यासाठी रिकामी करत होता.. रश्मी मात्र एकाच जागी उभी राहून त्याची प्रत्येक हालचाल त्रयस्थपणे नोटीस करत होती.
त्या भव्य खोलीत आत्ता कमालीची शांतता होती, फक्त देवच्या हालचालींचा आणि हँगरचा किंचित आवाज येत होता. तो आवाज त्या शांततेत जास्तच मोठा वाटत होता. दोघांच्याही मनात विचारांचं काहूर माजल होतं, पण ओठांवर मात्र टाळं होतं.
"रश्मी, इकडे तुझे कपडे ठेवण्यासाठी जागा केलीय त्यात तुझे कपडे आणि सामान तू इथे लावू शकतेस.." देवने मागे वळून पाहत शांत स्वरात सांगितलं.
तसा रश्मीने एक दीर्घ श्वास घेऊन सोडून दिला आणि एक पाऊल पुढे टाकलं. वॉर्डरोबच्या त्या आरशात तिचं स्वतःचं प्रतिबिंब तिला आज अनोळखी वाटत होतं.
कपाळावरचं ते गडद कुंकू आणि गळ्यातील काळ्या मण्यांचं मंगळसूत्र तिला सतत त्या तडजोडीची जाणीव करून देत होतं.. आणि मग मनात एकच विचार दाटून येत होता
'अंशिका आणि देव सरांचं नातं नक्की काय असेल..? आणि यापूर्वी ते कधीच तिच्या बद्दल काहीच का बोलला नाहीत.. त्यांचा ऍक्सीडेन्ट झाला तेव्हा पंधरा दिवस ते आमच्याकडे राहिले होते.. तेव्हा आमच्यात छान मैत्री देखील झाली होती, पण त्या वेळी एकदाही देव सरांच्या तोंडून अंशिकाच नाव सुद्धा निघालं नव्हतं.. का लपवलं असेल त्यांनी त्यांचं नातं?' रश्मीच्या डोक्यात विचारांचं भयंकर युद्ध सुरु होत..
शेवटी तिने मनातले विचार झटकले आणि मग एक दीर्घ सुस्कारा सोडला आणि आपली बॅग ओपन केली.. त्यात असलेले तिचे साधे सुती कपडे त्या उंची वॉर्डरोबमध्ये ठेवू लागली. देवच्या त्या महागड्या कपड्यांच्या शेजारी तिचे ते साधे कपडे आत्ता खूपच विसंगत दिसत होते, अगदी तिच्या या घरातल्या अस्तित्वासारखेच.
देव खिडकीपाशी जाऊन उभा राहिला. बाहेर अंधार दाटला होता.. रश्मीच्या वागण्यातून त्याला जाणवत होत इथल्या वातावरणाचं तिच्या मनावर दडपण आलंय.. मनाशीच काहीतरी विचार करत तो आत वळला..
ती चुपचाप आपले कपडे वॉर्डारोब मध्ये ठेवत होती.
"रश्मी, प्लिज तू मनावर दडपण घेऊ नकोस.. जशी तू तुझ्या घरी वावरतेस तशीच मोकळेपणे रहा...! आणि काही हवं हवी असेल तर सेजल ला किंवा मला सांग.." देवच हे वाक्य कानावर पडलं तसा तिने झटकन वॉर्डारोबचा दरवाजा बंद केला आणि त्याच्याकडे वळली..
"मिस्टर देव सूर्यवंशी, इथली ही भव्यता, हे कपडे, हे ऐश्वर्य... याने माझ्या मनावरचं दडपण वाढू शकतं, पण तुमच्याबद्दलचा तिरस्कार कमी नाही करू शकत. मला तुमच्या मदतीची गरज नाहीये...!
तुमच्याकडून मदत घेणं म्हणजे पुन्हा एकदा स्वतःचा स्वाभिमान गहाण ठेवण्यासारखं आहे." तिचा तो थंड आणि स्पष्ट नकार ऐकून देवने एक सुस्कारा सोडला.
यावर तो काहीच बोलला नाही कारण त्याला माहित होतं आत्ता तिच्याशी बोलणं व्यर्थ आहे. त्याने कपाटातून आपली रझाई आणि पिलो काढली.
"मी इकडे सोफ्यावर झोपतो... तुला काही अडचण तर येणार नाही ना?" असं बोलून तो सोफ्याकडे वळला.
तशी पुन्हा ती मनातून अस्वस्थ झाली, त्याच्या सोबत रूम शेर करण्याच टेन्शन आलेलं, पण हे घर तीच नव्हतं, त्याच घर होत शिवाय त्याला दुसऱ्या खोलीत जा अस सांगितल तरी त्याची आई काय विचार करेल हा विचार करून ती गप्पच बसली..
आता खोलीत पुन्हा एकदा तीच जड शांतता पसरली. रश्मी त्या मोठ्या बेडच्या एका कोपऱ्यात बसली होती... बाहेर शहराचे दिवे लखलखत होते, पण तिच्या आयुष्यात मात्र भविष्याचा दाट अंधार पसरलेला.. दोघांच्या मध्ये कोणती भिंत नव्हती, तर संशयाची आणि तिरस्काराची एक मोठी दरी उभी होती.
ही संशयची दरी मिटवण्यात देव यशस्वी होईल का..?
इकडे रश्मीला आई बाबांची आठवण येत होती, आणि तिकडे देव सोफ्यावर स्वतःला कस बस ऍडजेस्ट करून झोपण्याचा प्रयत्न करत होता.. मनातून मात्र गेल्या काही दिवसात जे घडून गेलं त्यावर विचार करत होता...
तितक्यात त्याचा मोबाईल व्हाईब्रेट झाला... तस देवने पटकन रश्मीकडे पाहिले, ती डोळे मिटून पडून होती. मग त्याने मोबाईल स्क्रीन पाहिली तर स्क्रीनवर इनीस्पेक्ट साहेबांचं नाव फ्लॅश होत होत..
ते पाहून तो पाऊलांचा आवाज न करता बाहेर बल्कनीत आला आणि मग कॉल रिसिव्ह केला..
"हॅलो सर..." देवचा आवाज धीरगंभीर होता.
"अभिनंदन देव सर! तुमची माहिती एकदम अचूक होती. आम्ही लोणावळ्याच्या त्याच्या फार्म हाऊसवर छापा टाकला आणि आर्यमानला ताब्यात घेतलंय. सध्या त्याला कोठडीत ठेवलं आहे, उद्या सकाळी पुढची कायदेशीर कारवाई होईल." इन्स्पेक्टरच्या शब्दांनी देवच्या चेहऱ्यावर एक क्रूर समाधान उमटलं.
"थँक्यू ऑफिसर! त्याला सांगा, त्याने ज्या रश्मीचं आयुष्य उद्ध्वस्त करण्याचा प्रयत्न केला, ती आता अधिकृतपणे मिसेस देव सूर्यवंशी झाली आहे. आणि आता तिला त्रास देणाऱ्या कोणालाच मी सोडणार नाही."
देवने कॉल कट केला आणि बाल्कनीतून बाहेरच्या काळोखाकडे पाहिलं. आर्यमानला त्याच्या कर्माची फळ मिळाली होती.. पण रश्मीच्या मनातला हा काळोख दूर करण त्याच्या समोर एक मोठ आव्हानच होत..
पूर्ण कथा प्रतिलिपी अँपवर वाचा
#✍मराठी साहित्य #📚मराठी रोमांचक कथा🧐 #✍🏽 माझ्या लेखणीतून #☺️प्रेरक विचार #🌹प्रेमरंग