പനിയൊക്കെ മാറി കണ്മണി പഴയതുപോലെ ഉഷാറായി. ഇന്ന് അവളുടെ സ്‌കൂളിൽ ഒരു 'ഫാദർ-മദർ ഡേ' ആഘോഷമാണ്. എല്ലാ കുട്ടികളും അച്ഛനമ്മമാരോടൊപ്പം വരണമെന്നാണ് ടീച്ചർ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. രാവിലെ തന്നെ കണ്മണി ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി. "അമ്മുച്ചേ... എനിച്ചു ചുവന്ന ഉടുപ്പ് മതി... അച്ചൻ കറുത്ത ഷർട്ട് ഇടണം കേട്ടോ..." അവൾ ഓരോരുത്തർക്കും നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ലച്ചു മഹേഷിനെ നോക്കി. മഹേഷ് ഓഫീസിൽ പോകാൻ റെഡിയാവുകയായിരുന്നു. "മഹേഷേട്ടാ... ഇന്ന് മോളുടെ സ്‌കൂളിൽ ഒരു പ്രോഗ്രാം ഉണ്ട്. വരാമെന്ന് ഏറ്റിരുന്നതല്ലേ?" ലച്ചു പതിയെ ചോദിച്ചു. "എനിക്ക് ഇന്ന് ഇംപോർട്ടന്റ് മീറ്റിംഗ് ഉണ്ട്. നീ അനഘയെയും കൂട്ടി പൊയ്ക്കോ." മഹേഷ് മുഖം നൽകാതെ പറഞ്ഞു. ഇത് കേട്ടതും കണ്മണിയുടെ മുഖം വാടി. അവൾ കയ്യിലിരുന്ന പാവയെ താഴെയിട്ടു. "അച്ചൻ വരുന്നില്ലെങ്കിൽ കണ്മണിച്ചും പോണ്ട... അമുച്ചയും പോണ്ട..." അവൾ ചുണ്ട് പിളർത്തി കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി. "മോളെ... അച്ഛന് ജോലി ഉള്ളതുകൊണ്ടല്ലേ..." ലച്ചു സമാധാനിപ്പിക്കാൻ നോക്കി. "വേണ്ട... അമുച്ചേ... കണ്മണിച്ചേടെ അച്ചൻ മാത്രം വരില്ല... എല്ലാരും വരും... എനിച്ചു സങ്കടം വരും..." കണ്മണി നിലത്തിരുന്നു കരയാൻ തുടങ്ങി. മഹേഷിന് ഓഫീസിൽ പോകാൻ തിടുക്കമുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷേ മകളുടെ ആ കരച്ചിൽ അവന്റെ ഹൃദയം തകർക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. അവൻ ഷൂ ഊരി മാറ്റി. "ശരി... അച്ഛൻ വരാം. മോള് കരയല്ലേ... അച്ഛൻ കറുത്ത ഷർട്ട് തന്നെ ഇടാം കേട്ടോ." അവൻ അവളെ എടുത്ത് വായുവിൽ ഉയർത്തി. കണ്മണി ചിരിച്ചു. "അമുച്ചേ... അച്ചൻ വരുന്നു... വേഗം ഒരുങ്ങിക്കോ" ലച്ചു സന്തോഷത്തോടെ ഒരു മഞ്ഞ സാരിയുടുത്തു. മഹേഷ് കറുത്ത ഷർട്ടും. അവർ ഒരുമിച്ചു ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഭാരതി മുത്തശ്ശി യശോദയുടെ കാതിൽ പറഞ്ഞു "നോക്കിയേ ലക്ഷ്മി വന്ന ശേഷമാ ഈ വീടിന് ഒരു ഐശ്വര്യം വന്നത്. ആ കുട്ടി മഹേഷിനെ പതുക്കെ മാറ്റിയെടുക്കുന്നുണ്ട്." സ്‌കൂളിൽ പ്രോഗ്രാം നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. മഹേഷും ലച്ചുവും കണ്മണിയുടെ ഓരോ പ്രകടനവും കണ്ട് സന്തോഷിച്ചു. കണ്മണി സ്റ്റേജിൽ കയറി "അമുച്ചേ... അച്ചേ... ദാ നോക്കിയേ..." എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കൈ വീശുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ മഹേഷിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു തരം അഭിമാനം തോന്നി. ആ സമയത്താണ് അവിടേക്ക് വിവേക് കടന്നു വന്നത്. മഹേഷിനെ കാണാൻ വേണ്ടിയാണ് അവൻ അവിടെ എത്തിയത്. "ഹാ... മഹേഷേ... നീ ഇവിടെ ഉണ്ടാവുമെന്ന് കരുതിയില്ല. ഫാമിലി ഫങ്ക്ഷൻ ഒക്കെ അടിപൊളിയാണല്ലോ." വിവേക് പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. മഹേഷ് ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ലച്ചുവിന് വിവേകിനെ കണ്ടപ്പോൾ ഒരു അസ്വാഭാവികത തോന്നി. അവൾ കണ്മണിയെയും കൂട്ടി അപ്പുറത്തേക്ക് മാറി നിന്നു. "മഹേഷേ... ഒരു കാര്യം പറയാനാ ഞാൻ വന്നത്. പഴയ ധീരജിന്റെ പെങ്ങൾ ലയയുടെ സ്വത്ത് കാര്യത്തിൽ ചില പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ട്. നീ വക്കീലിനെ കാണേണ്ടി വരും. പിന്നെ..." വിവേക് ശബ്ദം താഴ്ത്തി. "ധീരജ് നാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവൻ ലച്ചുവിനെ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു." ഇത് കേട്ടതും മഹേഷിന്റെ മുഖത്തെ സന്തോഷം അപ്രത്യക്ഷമായി. പഴയ ആ പകയും വെറുപ്പും വീണ്ടും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞു. "അവൻ എന്തിനാ അവളെ അന്വേഷിക്കുന്നത്?" മഹേഷ് പല്ലു കടിച്ചു ചോദിച്ചു. "അറിയില്ലടാ... പഴയ പ്രണയം വല്ലതും ബാക്കി ഉണ്ടാവുമോ ആവോ? നീ ഒന്ന് സൂക്ഷിക്കുന്നത് നല്ലതാ." വിവേക് വിഷം വിതറി. അപ്പോഴാണ് കണ്മണി ഓടി വന്നത്. "അച്ചേ... ഐസ്ക്രീം വേണം... അമുച്ചേ... വാ..." മഹേഷ് കണ്മണിയുടെ കൈ തട്ടി മാറ്റി. "നിനക്ക് എപ്പോഴും ഐസ്ക്രീം മതിയല്ലോ വാ വീട്ടിൽ പോകാം." അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ കാറിലേക്ക് നടന്നു. കണ്മണി പേടിച്ചു പോയി. "അമുച്ചേ... അച്ചൻ എന്തിനാ വഴക്ക് പറഞ്ഞേ?" ലച്ചുവിന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. വിവേക് എന്തോ പറഞ്ഞതാണ് മഹേഷിനെ മാറ്റിയതെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായി. അവൾ വിവേകിനെ നോക്കി. വിവേക് ഒരു ഗൂഢചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി കണ്ണുചിമ്മി. ലച്ചുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയം ഉടലെടുത്തു. വീട്ടിലെത്തിയ മഹേഷ് നേരെ മുറിയിലേക്ക് പോയി വാതിലടച്ചു. ലച്ചു പിന്നാലെ ചെന്നെങ്കിലും അവൻ വാതിൽ തുറന്നില്ല. "മഹേഷേട്ടാ... എന്താ ഉണ്ടായത്? അവിടെ നന്നായി ഇരുന്നതല്ലേ നമ്മൾ?" ലച്ചു പുറത്തു നിന്ന് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. "നീ ഒന്ന് പോയി തരുമോ ലക്ഷ്മി? നിന്റെ ഈ മുഖം കാണുന്നത് തന്നെ എനിക്ക് വെറുപ്പാണ്. നിനക്ക് ഇപ്പോഴും അവനെ ഓർക്കുമ്പോൾ സന്തോഷമാണോ?" അവൻ അകത്തു നിന്ന് അലറി. ലച്ചുവിന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. "ആരെ കുറിച്ചാണ് മഹേഷേട്ടാ ഈ പറയുന്നത്?" അവൻ വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ കൈയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. "ധീരജ് അവൻ നാട്ടിൽ വന്ന കാര്യം നീ അറിഞ്ഞോ? അതുകൊണ്ടാണോ ഇന്ന് ഇത്ര കൂടുതൽ ഒരുങ്ങി വന്നത്? അവനെ കാണാൻ വേണ്ടിയാണോ?" ലച്ചുവിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് വെള്ളം ചാടി. "മഹേഷേട്ടാ... ഞാൻ എന്തിനാ അവനെ കാണുന്നത്? എനിക്ക് അവനുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ല. നിങ്ങൾ വിവേക് പറയുന്നത് വിശ്വസിക്കുകയാണോ?" "വിവേക് എന്റെ സുഹൃത്താണ്. അവൻ പറയുന്നത് സത്യമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. നീ അവനോടൊപ്പം സംസാരിച്ചു നിൽക്കുന്നത് ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടതല്ലേ അന്ന് കോളേജിൽ?" മഹേഷ് അവളെ തള്ളി മാറ്റിയിട്ട് താഴേക്ക് പോയി. യശോദയും സേതുമാധവനും ഇത് കേട്ട് അമ്പരന്നു നിന്നു. കണ്മണി പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. ലച്ചു നിലത്തിരുന്നു കരയുകയായിരുന്നു. കുഞ്ഞ് ഓടി വന്ന് ലച്ചുവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "അമുച്ചേ... കരയല്ലേ... കണ്മണിച്ച ഉണ്ടല്ലോ... അച്ചൻ മോശക്കാരനാ... നമുക്ക് അമുച്ചേടെ വീട്ടി പോവാം..." കണ്മണി തന്റെ കുഞ്ഞു കൈകൾ കൊണ്ട് ലച്ചുവിന്റെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. ലച്ചു കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. "വേണ്ട മോളെ... അച്ഛന് ദേഷ്യം വന്നതാ... മോള് പേടിക്കണ്ട." "എനിച്ചു അച്ചനെ ഇച്ചല്ല അമുച്ചേനെ കരയിപ്പിച്ചു... അമുച്ച വാ... നമുക്ക് പതുകെ പോവാം..." കണ്മണി ലച്ചുവിനെ പിടിച്ചു എഴുന്നേൽപ്പിക്കാൻ നോക്കി. കുഞ്ഞിന്റെ ആ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ ലച്ചുവിന് തന്റെ സങ്കടം മാറ്റിവെക്കേണ്ടി വന്നു. അവൾ കുഞ്ഞിനെ സമാധാനിപ്പിച്ചു ഉറക്കി. രാത്രി മുഴുവൻ അവൾ ഉറങ്ങിയില്ല. മഹേഷിന്റെ മനസ്സിലെ ആ തെറ്റിദ്ധാരണ മാറ്റാൻ താൻ എന്ത് ചെയ്യണം? വിവേക് എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്? തുടരും......... #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #♥ പ്രണയം നിന്നോട്