मुंबईच्या दादर स्टेशनबाहेरची ती संध्याकाळची वेळ होती. रस्त्यावर माणसांची आणि वाहनांची भयंकर गर्दी होती. प्रत्येक जण आपापल्या लोकल ट्रेन पकडण्याच्या घाईत होता. 'सौरभ' एका आयटी कंपनीत काम करणारा तरुण. ऑफिसच्या कामाच्या ताणामुळे तो आधीच चिडचिडलेला होता. तो कानाला इयरफोन्स लावून, मोबाईल स्क्रीनवर नजर रोखून स्टेशनच्या दिशेने वेगात चालला होता.
तेवढ्यात... रस्त्याच्या कडेला उभ्या असलेल्या एका पासष्ट वर्षांच्या आजोबांनी त्याला थांबवण्याचा प्रयत्न केला. त्यांच्या अंगावर एक जुना, विटलेला शर्ट होता आणि हातात एक साधा 'स्मार्टफोन' होता.
"अरे बाळा... जरा एक मिनिट थांबतोस का? हा मेसेज जरा वाचून सांग ना," आजोबा अत्यंत केविलवाण्या आणि थरथरत्या आवाजात म्हणाले.
सौरभने त्यांच्याकडे एक त्रस्त नजर टाकली. मुंबईत अशा प्रकारे अनेक फसवणुकीचे प्रकार चालतात किंवा लोक विनाकारण वेळ खातात, असा विचार त्याच्या डोक्यात आला.
"काका, मला पुढे जायचंय... वेळ नाहीये माझ्याकडे," असं कोरडेपणाने म्हणत सौरभ त्यांना ओलांडून पुढे निघून गेला.
तो थोडे अंतर पुढे गेला आणि एका लाल सिग्नलपाशी त्याला थांबावे लागले. नकळत सौरभची नजर मागे वळली.
ते आजोबा अजूनही तिथेच उभे होते. ते रस्त्यावरून जाणाऱ्या आणखी काही लोकांना तो फोन दाखवण्याचा प्रयत्न करत होते, पण कुणी नुसती मान हलवून, तर कुणी रागाने त्यांना बाजूला करत पुढे जात होतं. त्या गर्दीत ते आजोबा अत्यंत हरवल्यासारखे आणि हतबल दिसत होते.
ते दृश्य बघून सौरभला आतून थोडं अपराधी वाटलं. 'फक्त एक मेसेजच तर वाचायचा आहे, त्याला किती वेळ लागणार?' असा विचार करून तो सिग्नलवरून पुन्हा मागे फिरला आणि आजोबांजवळ गेला.
"काका, द्या इकडे... काय वाचायचंय?" सौरभने आपला इयरफोन काढत विचारले.
आजोबांच्या चेहऱ्यावर अचानक एक मोठा दिलासा दिसला. त्यांनी थरथरत्या हातांनी तो मोबाईल सौरभच्या हातात दिला.
सौरभने स्क्रीनवर पाहिलं. एका मोठ्या हॉस्पिटलमधून आलेला तो 'इंग्रजी' मेसेज होता.
सौरभने तो मेसेज वाचायला सुरुवात केली— "Patient Rahul Deshmukh's surgery is successful. He is out of danger and shifted to the ICU. Please meet at the reception."
तो मेसेज वाचून सौरभ काही क्षण शांत राहिला. त्याने आजोबांकडे पाहिलं. त्यांच्या डोळ्यांत एक भयंकर भीती आणि आस दाटलेली होती.
"काका... हा मेसेज दवाखान्यातून आलाय. यात लिहिलंय की, राहुलची शस्त्रक्रिया यशस्वी झालीये. तो आता धोक्याबाहेर आहे आणि त्याला आयसीयूमध्ये ठेवलंय," सौरभ अत्यंत शांत आणि आश्वासक आवाजात म्हणाला.
ते शब्द कानावर पडताच आजोबांच्या चेहऱ्यावरचे भाव एका क्षणात बदलले. त्यांनी डोळे घट्ट मिटले, आकाशाकडे बघून दोन्ही हात जोडले आणि एक अत्यंत मोठा, खोल श्वास सोडला. त्यांच्या सुरकुतलेल्या गालांवरून अश्रूंची एक धार ओघळली.
"देवा... तुझे लाख लाख उपकार! पोरगा वाचला माझा," आजोबा स्वतःशीच पुटपुटले. त्यांनी सौरभचा हात स्वतःच्या हातात घेतला. "बाळा, देव तुमचं भलं करो. माझा पोरगा आज सकाळपासून ऑपरेशन थिएटरमध्ये होता. डॉक्टरांनी सांगितलं होतं की ऑपरेशन झाल्यावर ते मोबाईलवर मेसेज पाठवतील. मी गेल्या दोन तासांपासून हा मोबाईल घेऊन रस्त्यावर उभा होतो... मला इंग्रजी वाचता येत नाही. मी दहा-पंधरा जणांना विचारलं, पण कुणीच थांबलं नाही.
माझ्या डोक्यात नुसते वाईट विचार येत होते... माझा जीव कासावीस झाला होता. तू थांबलास आणि माझ्या पोराचा जीव वाचल्याची बातमी मला दिलीस."
आजोबांचे ते शब्द ऐकून सौरभ स्तब्ध झाला. त्याला स्वतःच्या वागण्याची प्रचंड लाज वाटली.
एका बापाचा जीव स्वतःच्या आजारी मुलासाठी दोन तास रस्त्यावर तडफडत होता. फक्त दोन ओळींचा मेसेज वाचून दाखवण्यासाठी कुणाकडेही दहा सेकंदांचा वेळ नव्हता, ही वस्तुस्थिती भयंकर होती. जर तो सिग्नलवरून मागे फिरला नसता, तर कदाचित ते आजोबा आणखी किती वेळ त्या भीतीच्या सावटाखाली उभे राहिले असते?
सौरभने कोणतेही ओळखीचे, मोठे संवाद मारले नाहीत किंवा तो तिथे रडतही बसला नाही. त्याच्या मनात अपराधीपणाची एक जड, पण अत्यंत शांत भावना दाटून आली होती.
त्याने खिशातून स्वतःचा मोबाईल काढला, ओला कॅब ॲप (Ola Cab App) उघडले आणि एक टॅक्सी बुक केली.
"चला काका... मी तुम्हाला दवाखान्यात सोडून देतो," सौरभने अत्यंत नम्रपणे आजोबांचा हात धरला.
टॅक्सी आली. आजोबांना टॅक्सीत बसवून सौरभही त्यांच्या शेजारी जाऊन बसला. आज सौरभची रोजची लोकल ट्रेन नक्कीच चुकली होती, पण वेळेच्या आणि व्यस्ततेच्या या शर्यतीत हरवलेल्या 'माणुसकीच्या' स्टेशनवर मात्र तो अगदी वेळेवर पोहोचला होता.
#🙏 प्रेरणादायक बॅनर #🙏भक्ती सुविचार📝 #🌻आध्यात्म 🙏 #✍गुलजारांचे साहित्य #👨👩👧👦आई-बाबा
