ദേവോദയം🧡💛 Part-45 രാത്രി സമയം 8:30 ആയി കാണും.. കാളിന്ദി പഠിക്കാൻ വേണ്ടി ബുക്ക്‌ തുറന്നു വെച്ചു ഇരിക്കുകയാണ്.... പക്ഷെ മനസ്സ് ഇവിടൊന്നും അല്ലാത്ത പോലെ... ദൂരേക്ക് മിഴികൾ പായിച്ചവൾ ഇരുന്നു... മനസ്സ് മുഴുവൻ ഇന്ന് വൈകിട്ട് രുദ്ര പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ആണ്.. എത്ര വേണ്ടെന്നു കരുതിയാലും കാതിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങുന്നത് ആ വാക്കുകൾ തന്നെയാണ്... "എനിക്ക്... എനിക്ക് തന്നോട് അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല.... ഞാൻ എല്ലാരോടും പെരുമാറുന്ന പോലെയേ തന്നോടും പെരുമാറിയുള്ളു... പിന്നെ എന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ തനിക്കു എന്തെങ്കിലും റോങ്ങ്‌ ആയി തോന്നിയെങ്കിൽ സോറി.. ഞാൻ ഒന്നും മനസ്സിൽ വെച്ചിട്ട് തന്നോട് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല...." വീണ്ടും വീണ്ടും അത് തന്നെ മനസ്സിലേക്ക് വരുന്നത് കൊണ്ടാവാം അവളുടെ കണ്ണുകൾ കലങ്ങിയത്... ആദ്യം ഒരു തുള്ളി ആയും പിന്നീട് രണ്ട് തുള്ളിയും കവിളിലൂടെ ഒഴുകി ഒലിച്ചിറങ്ങി... വേദന കടിച്ചു അമർത്താൻ ആവാം അവള് ചുണ്ടുകൾ രണ്ടും കൂട്ടി അടച്ചു കണ്ണുകളും മുറുക്കി അടച്ചു ഇരുന്നത്.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "നിനക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമല്ലേ?പിന്നെ നീ എന്തിനാ അങ്ങനെയൊക്കെ അവളോട് പറഞ്ഞെ?" മൂന്നാളും സ്ഥിരമായി ചായ കുടിക്കാൻ പോകുന്ന കടയുടെ മുന്നിലുണ്ട്... രാത്രി സമയങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ ഒരുമിച്ചു പോയി ചായ ഒക്കെ കുടിക്കാൻ മൂന്നാൾക്കും ഇഷ്ടമാണ്.... ദേവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടതും പ്രേത്യേകിച്ചു ഭാവമാറ്റമൊന്നും ഇല്ലാതെ രുദ്ര അവരെ നോക്കി.... "ഇഷ്ട്ടം ആണോന്ന് ചോദിച്ചാൽ ആണ്.. പക്ഷെ ആ സമയം എനിക്കത് സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കാൻ തോന്നിയില്ല..." "അതെന്താ?" തേജസ്‌ ആണത് ചോദിച്ചത്... "അവൾക്ക് എന്നോട് ഇഷ്ട്ടം തോന്നിട്ടൊന്നും ചോദിച്ചത് അല്ലാലോ...എന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ നിന്ന് അങ്ങനെ തോന്നി എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ എനിക്കെന്തോ മോശം ആയിട്ടാ തോന്നിയെ..... ഞാൻ ഇഷ്ട്ടം ആണെന്നൊക്കെ സമ്മതിച്ചു കൊടുത്താൽ അവളത് പല്ലവിയോടും പറയില്ലേ?" "എടാ നീ അത്രയ്ക്ക് ആലോചിച്ചു കൂട്ടണ്ട... അവൾക്കും അങ്ങനൊരു ഇഷ്ട്ടം ഉണ്ടായിട്ട് ചോദിച്ചത് ആണെങ്കിലോ??" "അല്ലടാ.. അങ്ങനെ എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല... ഞാൻ ഇഷ്ട്ടം ആണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഉടനെ നോ പറയും അവള്... വെറുതെ എന്തിനാ നാണം കെടുന്നേ? കുറച്ചു നാളുടെ കഴിയട്ടെ.. ഞാൻ അവളെയും അവൾ എന്നെയും നന്നായി മനസ്സിലാക്കട്ടെ... എന്നിട്ട് ഇതൊക്കെ തീരുമാനിക്കാം...." "അങ്ങനെ വിചാരിച്ചോണ്ട് ഇരുന്നാൽ അവളെ വേറെ ആരേലും കൊണ്ട് പോവേ...." ദേവ് മുന്നറിയിപ്പ് പോലെ അത് പറഞ്ഞെങ്കിലും അവനത് കാര്യം ആക്കിയില്ല... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "നീ ഇന്നലെ എന്താ എന്നോട് ഒന്നും പറയാതെ പോയെ...?" കോളേജിൽ എത്തി കാളിന്ദിയെ കണ്ടപ്പോ തന്നെ പല്ലവി ചോദിച്ചത് ഇതാണ്... "അ.. അതോ... എനിക്കൊരു... തലവേദന പോലെ തോന്നി...അതാ പെട്ടെന്ന് അങ്ങ് പോയെ....." മനസ്സിൽ പെട്ടെന്ന് വന്നൊരു കുഞ്ഞു നുണ അവൾ പറഞ്ഞു... "മുഖം ഒക്കെ എന്താ വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നെ? പനി വല്ലോം ഉണ്ടോ??" നെറ്റിയിൽ കൈ വെച്ചാണ് അവളത് ചോദിച്ചത്... "ഏയ്‌... ഇല്ലടി.... നിനക്ക്.. നിനക്ക് തോന്നുന്നതാ...." "അല്ല... നിനക്ക് എന്തോ പറ്റിയിട്ടുണ്ട്.. ശബ്ദം ഒക്കെ വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു.. കണ്ണും മുഖവും ഒക്കെ ചുമന്നു ഇരിപ്പുണ്ട്... നീ കരഞ്ഞോ??" അവളുടെ മുഖമാകെ വീക്ഷിച്ചു പല്ലവി പറഞ്ഞതും അവളുടെ മുഖത്തൊരു വിളർച്ച അനുഭവപ്പെട്ടു....അപ്പോഴാണ് സാർ ക്ലാസ്സിലേക്ക് കയറി വന്നത്... അവിടെയും ഇവിടെയും നിന്ന സ്റ്റുഡന്റസ് എല്ലാം പെട്ടെന്ന് അവരവരുടെ സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു... പല്ലവിയും കാളിന്ദിയും അവരുടെ സീറ്റിലും പോയിരുന്നു... സാർ പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി... മനസ്സ് എവിടെയൊക്കെയോ അലയുക ആയിരുന്നു എങ്കിലും കാളിന്ദി വിട്ടു കൊടുക്കാൻ തയാറല്ല എന്നപോലെ ക്ലാസ്സിൽ ശ്രദ്ധ തിരിക്കാൻ ശ്രെമിച്ചു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 വൈകിട്ട് എന്നത്തേയും പോലെ രുദ്രയെ കാത്ത് നിൽക്കുകയാണ് പല്ലവിയും കാളിന്ദിയും... ദൂരെ നിന്ന് ബൈക്കിൽ വരുന്ന രുദ്രയെ കണ്ടതും കാളിന്ദി മുഖം തിരിച്ചു... "എടി.. ഞാൻ.. ഞാൻ പോവാ " "എന്ത്‌ പറ്റി?" "ഒന്നുല്ല... നിന്റെ ഏട്ടൻ വന്നല്ലോ.. ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ പോവാ... നാളെ സാറ്റർഡേ അല്ലെ? ഞാൻ ഇന്ന് രാത്രി വീട്ടിൽ പോവും.. വീട്ടിൽ നിന്ന് വിളിക്കാൻ അച്ഛൻ വരും..." അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു പോയതും അവന്റെ ബൈക്ക് പല്ലവിയുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നതും ഒരുമിച്ചു ആണ്... താൻ വന്നതും തന്നെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു പോലും നോക്കാതെ പോന്നവളെ രുദ്ര നോക്കി നിന്നു... ഇന്നലെ ഉണ്ടായ സംസാരം തന്നെയാണ് അതിനു കാരണം എന്നവന് മനസ്സിലായി.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 പിന്നെ രണ്ട് ദിവസം ക്ലാസ്സ്‌ ഇല്ലാരുന്നു.. കാളിന്ദി അവളുടെ വീട്ടിലും പോയി.. തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ രുദ്ര എണീറ്റ് വന്നു പല്ലവിയെ നോക്കിയപ്പോ പുതച്ചു മൂടി കിടന്നു ഉറങ്ങുന്നവളെ ആണ് കണ്ടത്... അവൻ നടന്നു അടുത്തേക്ക് ചെന്നു ബെഡിൽ ഇരുന്നു... സമയം 8 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.. അവർക്ക് 9 മണി ആവുമ്പോഴേക്കും പോണം... "പല്ലവി... ഡീ... എണീക്ക് " അവൻ തട്ടി വിളിച്ചതും ചെറിയൊരു നിരക്കത്തോടെ അവൾ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു... "ഡീ...." വീണ്ടും വിളിച്ചതും കണ്ണുകൾ മെല്ലെ മെല്ലെ ചിമ്മിയവൾ തിരിഞ്ഞു അവനെ നോക്കി... "എ.. എന്താ?" "റെഡി ആവുന്നില്ലേ കോളേജിൽ പോകാൻ? സമയം എത്ര ആയിന്ന വിചാരം??" "ഞാൻ വരുന്നില്ല.. എ.. എനിക്ക് വയ്യ..." "അതെന്ത് പറ്റി??" "നല്ല ദേഹം വേദന " അവൾ അവശത നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞതും അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒന്ന് കൈ വെച്ചു... "നല്ല ചൂടുണ്ടല്ലോ...അമ്മേ..." അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചതും നനഞ്ഞ കൈ സാരിതലപ്പിൽ തുടച്ചു കൊണ്ട് അമ്മ മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു... "എന്താടാ??" "ദേ ഇവൾക്ക് നല്ല പനി " "ഏഹ്.. നോക്കട്ടെ " അമ്മ വന്നതും അവൻ എണീറ്റു മാറി കൊടുത്തു...അമ്മ ബെഡിൽ ഇരുന്നു.. അവൾ പതിയെ എണീറ്റ് ഇരുന്നു.... "എന്ന ഇന്ന് പോകണ്ട... നാളെ പോയ മതി " അമ്മ പറഞ്ഞതും രുദ്രയും അത് മതിയെന്ന് പറഞ്ഞു....കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞതും അവൻ റെഡി ആയി കോളേജിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു..... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 വൈകുന്നേരം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങിയ കാളിന്ദി കോളേജ് ഗേറ്റിനു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു.... ഇന്ന് വെളുപ്പിനെ ആണവൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഹോസ്റ്റലിൽ എത്തിയത്... പല്ലവി രാവിലെ തന്നെ അവളെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു ഇന്ന് വരില്ല എന്ന്.... ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗേറ്റിന്റെ അടുത്ത് എത്തിയതും പെട്ടെന്ന് അവളുടെ തൊട്ടടുത്തായി ഒരു ബൈക്ക് വന്നു നിന്നു.. പെട്ടെന്ന് ആയത് കൊണ്ടാവാം അവളിൽ ഒരു ഞെട്ടൽ അനുഭവപ്പെട്ടത്.... അവൾ സൈഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയതും കണ്ടത് രുദ്രയെ ആണ്... "എ.. എന്താ?" അവൾ ചോദിച്ചതും അവൻ ബൈക്ക് ഓഫ്‌ ചെയ്തു.. എന്നിട്ട് അവളെ നോക്കി... "എന്താ? ഇന്ന്... ഇന്ന് അവള് വന്നിട്ടില്ല ക്ലാസ്സിന്....." അവനെ നോക്കാതെ ദൂരേക്ക് മിഴികൾ പായിച്ചവൾ പറഞ്ഞു... "അതെനിക്ക് അറിയാം... അവള് വന്നിട്ടില്ല എന്ന്.... ഞാൻ തന്നെ ഒന്ന് കാണാൻ വന്നതാ...." പറയുന്നതിനോടൊപ്പം അവൻ ബൈക്കിൽ നിന്നിറങ്ങി ചാരി നിന്നുകൊണ്ട് ബൈക്കിന്റെ കീ കൈയിൽ ഇട്ട് കറക്കി കൊണ്ട് അവളെ നോക്കി... "എ.. എന്നെയോ?? എന്തിന്??" "ഒന്ന് കാണാൻ " എന്തുകൊണ്ടോ അത് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ അവൻ പോലും അറിയാതെ ഒരു കള്ളച്ചിരി തത്തി കളിച്ചു... "എന്തിന്? എന്തിനാ കാണുന്നെ...?" "കാണാൻ തോന്നുന്നോണ്ട് " അവള് പതർച്ചയോടെ ചോദിച്ചതും അവൻ അതെ ഭാവത്തിൽ വീണ്ടും പറഞ്ഞു... "അതൊന്നും വേണ്ട..." "അതെന്താ.??" "എനിക്ക് കാണണ്ട...." "എനിക്ക് കാണണം.. സംസാരിക്കണം...." വീണ്ടും കീ കറക്കികൊണ്ട് ഒരു പ്രേത്യേക ഈണത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു... "എനിക്ക് കാണേം വേണ്ട... സംസാരിക്കേം വേണ്ട..." അവന്റെ ഇന്നത്തെ പെരുമാറ്റം കാണുമ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് അവന്റെ അന്നത്തെ വാക്കുകൾ തന്നെയാണ് കടന്നു വന്നത്.... "എനിക്ക്... എനിക്ക് തന്നോട് അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല.... ഞാൻ എല്ലാരോടും പെരുമാറുന്ന പോലെയേ തന്നോടും പെരുമാറിയുള്ളു... പിന്നെ എന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ തനിക്കു എന്തെങ്കിലും റോങ്ങ്‌ ആയി തോന്നിയെങ്കിൽ സോറി.. ഞാൻ ഒന്നും മനസ്സിൽ വെച്ചിട്ട് തന്നോട് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല...." ഈ വാക്കുകൾ തന്നെ ഓർമ വരുന്നത് കൊണ്ടാവാം അല്പം ദേഷ്യത്തിൽ അവനോട് പറഞ്ഞിട്ട് അവള് ഗേറ്റ് കടന്നു വേഗത്തിൽ അകത്തേക്ക് പോയത്.... അവളുടെ ആ അവഗണന അവന്റെ മനസ്സിനെ അല്പം നോവിച്ചു.. അവളും വാശിയിൽ ആണെന്ന് അവനു മനസിലായി... എങ്കിലും വിട്ട് കൊടുക്കാൻ അവനും തയാറല്ല..... തുടരും... 🌜❤️🌛 #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ദേവോദയം🧡💛 Part-44 "തനിക്കു കോളേജ് ഒക്കെ ഇഷ്ട്ടായോ?" പല്ലവി കാളിന്ദിയോട് ചോദിച്ചു.. രണ്ടാളും ക്യാന്റീനിൽ ഉണ്ട്... ബ്രേക്ക്‌ ടൈം ആണ്... രണ്ടാളും ഇരുന്നു ഫുഡ്‌ കഴിക്കുകയാണ്... "മ്മ്.. ഇഷ്ട്ടമായി... പക്ഷെ ഹോസ്റ്റലിൽ ഒരു ഒറ്റപ്പെടലാ... ഇവിടെ താനുണ്ടല്ലോ..." "ഞാൻ ഇന്നലെ ഏട്ടനോട് തന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നു...." "എന്റെ കാര്യോ???" "ആഹ്.. ഞാൻ ഏട്ടനോട് എല്ലാം പറയാറുണ്ട്... ഫ്രണ്ട്‌സ് ഒന്നും ആയില്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോ ഞാൻ തന്നെ പറ്റി പറഞ്ഞു..." "എന്നിട്ട്..?" "എന്നിട്ടെന്താ.. താൻ ഹോസ്റ്റലിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ എന്നോടും ഹോസ്റ്റലിൽ പോയി നിൽക്കാൻ പറഞ്ഞു ..." "😂" "ചിരിക്കണ്ട... ഞാൻ എന്ത്‌ പറയുന്നു അറിയാനാ പുള്ളി അങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുന്നേ... എന്നെ അടിച്ചിറക്കി വിട്ടാലും ഞാൻ പോവില്ല എന്ന് ആൾക്ക് നന്നായി അറിയാം... ഏട്ടനും ഒട്ടും ഇഷ്ട്ടമാവില്ല ഞാൻ മാറി നിൽക്കുന്നത്....." ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു... "ഒരു സിബ്ലിങ് ഉള്ള ലൈഫ് അത്രയ്ക്ക് നല്ലത് ആയിരിക്കും അല്ലെ?" കാളിന്ദി അത് ഇല്ലാത്തതിന്റെ ദുഃഖം പ്രകടിപ്പിച്ചു തന്നെ ചോദിച്ചു... "പിന്നല്ലേ... പക്ഷെ താൻ വിഷമിക്കണ്ട... എന്നെ സിസ്റ്റർ ആയിട്ട് കണ്ടോ... എനിക്ക് പ്രശ്നം ഒന്നുല്ല..."😌 ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ആണവൾ അത് പറഞ്ഞത്..... കാളിന്ദിയും അത് കേട്ട് ചിരിച്ചു പോയി.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 വൈകിട്ട് കോളേജ് ഗേറ്റിന്റെ ഫ്രന്റിൽ രുദ്രയെ കാത്ത് നിൽക്കുകയാണ് പല്ലവി... അവൻ വിളിക്കാൻ വരുമെന്ന് രാവിലെ തന്നെ അവളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു... കൂടെ കാളിന്ദിയും ഉണ്ട്.... ഹോസ്റ്റൽ തൊട്ടപ്പുറത്തു ആയത് കൊണ്ട് പല്ലവി പോയിട്ട് പോകാമെന്നു അവൾ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത്... അത്ര നേരം കൂട്ടിനു നിൽക്കാമെന്ന്.... അങ്ങനെ കുറച്ചു നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ അവൻ വന്നു... ബൈക്ക് അവളുമാരുടെ മുന്നിലായി കൊണ്ട് നിർത്തി....പല്ലവിയുടെ കൂടെ നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടപ്പോഴേ അതാവും അവൾ പറഞ്ഞ കാളിന്ദി എന്നവന് മനസിലായി... അവനവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു...അവളും.... "ഏട്ടാ.. ഇത് കാളിന്ദി... ദേ ഇതാ എന്റെ ഏട്ടൻ..." രണ്ട് പേരെയും പരസ്പരം അവൾ പരിജയപ്പെടുത്തി....പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരി കൈമാറിയ നിമിഷം രണ്ടാളുടെയും കണ്ണുകൾ പരസ്പരം കോർത്തു.. കുറച്ചു നേരം കൂടി സംസാരിച്ചു നിന്ന ശേഷം അവർ രണ്ടാളും പോയി... തിരികെ നടന്നു ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് പോകുന്ന കാളിന്ദിയുടെ ചുണ്ടിലും ബൈക്ക് ഓടിക്കുന്ന രുദ്രയുടെ ചുണ്ടിലും ഒരേസമയം ഒരു കള്ളച്ചിരി തത്തി കളിച്ചു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "എന്ത്‌ കണ്ണാണെന്ന് അറിയോ? നല്ല വല്യ ഉണ്ടക്കണ്ണ്..." ആകാശത്തെ ചന്ദ്രനെ നോക്കി ഒരു പുഞ്ചിരി തൂകി പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ രുദ്ര പറഞ്ഞതും ഇവനിതെന്താ എന്ന ഭാവത്തിൽ ദേവും തേജസും പരസ്പരം നോക്കി.... "നിങ്ങള് ആ നക്ഷത്രം കണ്ടോ? അതുപോലെയ ആ കണ്ണുകളും... അത്ര തിളക്കം ഉണ്ട്.. പ്രേത്യേകിച്ചു ചിരിക്കുമ്പോൾ....." മൂന്നാളും രാത്രി ചുമ്മ പുറത്തിറങ്ങിയതാ... ഒരു തട്ടുകടയുടെ ഫ്രന്റിൽ ഉണ്ട്... ഒരു കൈ ഇടുപ്പിൽ കുത്തി മറ്റേ കൈ കൊണ്ട് ചായ പിടിച്ചു ഊതി ഊതി കുടിച്ചു കൊണ്ടവൻ ആകാശത്തിലേക്ക് കണ്ണുകൾ പായിച്ചു... ഇവൻ ഇതെന്ത് വട്ട കാണിക്കുന്നേ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവന്മാർ നിന്നു..... "നീ ഇത് ആരെ പറ്റിയ പറയുന്നേ?" സഹികെട്ടു ദേവ് ചോദിച്ചു... "കാളിന്ദി...." "ങേ.. അതാരാ....?" "പല്ലവിയുടെ കൂട്ടുകാരി...." "കണ്ടപ്പോ തന്നെ മൂക്കും കുത്തി വീണോ നീ?" "ഹ്മ്മ്... വീണടാ..."😫🥺 നിഷ്കളങ്കതയോടെയുള്ള പറച്ചിൽ ആണത്... "എന്നിട്ട്... പറഞ്ഞോ?" "ഇല്ല.. ഇന്ന് കണ്ടല്ലേ ഉള്ളു... ഉടനെ എങ്ങനാ പറയാ? ഞാൻ കോഴി വല്ലോം ആണെന്ന് ആ കൊച്ചു വിചാരിച്ചാലോ??അതും പോരാതെ പല്ലവിയുടെ ഫ്രണ്ട്‌... ഞാൻ ചെന്നു പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തു അവള് റിജക്റ്റ് ചെയ്തു അത് പല്ലവി അറിഞ്ഞു അവർ തമ്മിൽ ഉള്ള ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പിനെ അത് അഫക്റ്റ് ചെയ്താലോ???" രുദ്ര ഉള്ളിലെ ഭയം മറച്ചു വെച്ചില്ല... അത് കേട്ടപ്പോൾ തേജസിനു സ്വന്തം അവസ്ഥ തന്നെയാണ് ഓർമ വന്നത്... പല്ലവിയോട് അവനുള്ള ഫീലിങ്‌സിനെ പറ്റി അറിഞ്ഞാൽ അവന്റെയും രുദ്രയുടെയും ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പിനെ അത് ബാധിക്കുമെന്ന ഭയം തന്നെയാണ് അവന്റെയും വിലങ്ങു തടി.... "ആദ്യം എന്ന പല്ലവിയോട് പറ.. അവള് സപ്പോർട്ട് ചെയ്യില്ലേ?" ദേവ് ചോദിച്ചു.. "ആ അറിയില്ലെടാ... എന്തായാലും എടുത്തു ചാടി ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല... ആളെ ഒന്ന് മനസ്സിലാക്കട്ടെ.... എന്നിട്ട് പതിയെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്യാം.... അപ്പോഴത്തേക്ക് എന്റെ കാരക്റ്റർ കൂടി ആൾക്ക് പിടിക്കിട്ടില്ലേ?" രുദ്ര ചോദിച്ചതും ദേവ് അത് ശെരിവെച്ചു... തേജസ്‌ മൗനം പാലിച്ചേ ഉള്ളു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി.. രുദ്ര തന്നെയാണ് എന്നും കോളേജിൽ പോകുന്ന വഴിയ്ക്ക് പല്ലവിയെ കോളേജിൽ ആക്കുന്നതും തിരികെ കൂട്ടികൊണ്ട് വരുന്നതും.... അത് അവനു കാളിന്ദിയെ കാണാനും കൂടിയാണ്... അവന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ നിന്നും അവൾക്കും ചെറിയ ചെറിയ സംശയങ്ങൾ തോന്നി തുടങ്ങി.... അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം..., രുദ്ര വിളിക്കാൻ വരുന്നത് കാത്ത് ഗേറ്റിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ് രണ്ടാളും... "അയ്യോ... എടി ഞാനൊരു കാര്യം മറന്നു..."🤦‍♀️🙆‍♀️ തലയിൽ കൈ വെച്ച് പല്ലവി പറഞ്ഞതും ഇതെന്താ സംഭവം എന്ന മട്ടിൽ അവൾ നോക്കി.... "എന്താ??" "എനിക്ക് കുറച്ചു നോട്സ് പ്രിന്റ് എടുക്കാനുണ്ട്...ഒരു 5 മിനിറ്റ്... ഞാൻ ദേ പോയി... ഇപ്പോൾ ഇങ്ങ് വരാം... ഏട്ടൻ വരുമ്പോ നീയൊന്ന് ഡീൽ ചെയ്ത മതി...." അവൾ പറഞ്ഞിട്ട് റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്തു ഓപ്പോസിറ്റ് കടയിൽ കയറി....കാളിന്ദി അവിടെ തന്നെ നിന്നു... ഒരു 2 മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞതും രുദ്രയുടെ ബൈക്ക് ദൂരെ നിന്നെ വരുന്നത് കാളിന്ദി കണ്ടു... ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി ആ സമയം ആ മുഖത്ത് മിന്നി മാഞ്ഞു.... അവളെ കണ്ടതും അവൻ ബൈക്ക് അവളുടെ മുന്നിൽ കൊണ്ട് നിർത്തി... ഒരു ചെറിയ ചിരിയും അവർ പരസ്പരം കൈമാറി.... "അവളെന്തെ??" കാളിന്ദി നിൽക്കുന്നതിനു ചുറ്റും ചെറുതായി മിഴികൾ പായിച്ചു കൊണ്ടാണ് ചോദ്യം... "അവൾക്ക് കുറച്ചു നോട്സ് പ്രിന്റ് എടുക്കാൻ ഉണ്ടെന്ന്.... ആ കടയിലേക്ക് പോയി...." ഓപ്പോസിറ്റ് ഉള്ള പല്ലവി കയറിയ കടയിലേക്ക് കൈ ചൂണ്ടി അവൾ പറഞ്ഞു.... ആ സമയം അവനും അങ്ങോട്ടേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.... കടയിൽ അത്യാവശ്യം തിരക്കുണ്ട്... സ്റ്റുഡന്റ്സിന്റെ തന്നെ നീണ്ട ഒരു ക്യു ഉണ്ട് അവിടെ... കുറച്ചു സമയം പിടിക്കും അവൾ വരാൻ എന്നവന് മനസിലായി...അവൻ വീണ്ടും മുഖം തിരിച്ചു അവളെ നോക്കി..... "താൻ വേണോങ്കി പൊയ്ക്കോ...ഞാൻ വന്നല്ലോ....." മനസ്സോടെ അല്ലവൻ അത് പറഞ്ഞത്... അവള് പോണമെന്നു എന്തായാലും അവനില്ല... പക്ഷെ സംസാരിക്കാൻ ഒന്നും ഇല്ല എന്നുള്ളതാണ് സത്യം.... "ഞാൻ പോയിക്കോളാം.... പക്ഷെ അതിന് മുൻപ് എനിക്ക് ചേട്ടനോട് കുറച്ചു സംസാരിക്കാൻ ഉണ്ട്...." എന്തോ തീരുമാനിച്ചു ഉറപ്പിച്ച പോലെയോ മനസ്സിൽ എന്തോ വെച്ചുകൊണ്ടോ പറയുന്നത് പോലെ അവളുടെ ശബ്ദം ഉറച്ചിരുന്നു.... അവനെന്താ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവളെ നോക്കി... "ചേട്ടൻ സത്യസന്ധമായി സഹകരിക്കണം..." അവള് പറഞ്ഞത് മനസിലായില്ല എങ്കിലും അവൻ തലയാട്ടി.... "ചേട്ടന്... ചേട്ടന് എന്നെ ഇഷ്ട്ടാണോ??" ഉള്ളിൽ ആ സമയം തോന്നിയ പതർച്ച മുഖത്ത് വരാതെ ഇരിക്കാൻ ശ്രെമിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.... നല്ല പേടിയുണ്ട്....പക്ഷെ ധൈര്യം മാത്രേ ഉള്ളു എന്ന് ഭാവിച്ചാണ് ചോദ്യം.... "എ.. എന്താ??" കേട്ടതിന്റെ കുഴപ്പം ആണോന്നു അറിയാനായിരുന്നു ആ ചോദ്യം.... "ചേട്ടന്.. എന്നെ... ഇഷ്ട്ടം...ആണോന്ന്??" വ്യക്തമായി നിർത്തി നിർത്തി ആദ്യം അവനെയും പിന്നെ സ്വയം അവളെയും ചൂണ്ടിയാണ് ചോദ്യം... "അ.. അതെന്താ... അങ്ങനെ... ചോ.. ചോദിച്ചേ??" "എനിക്കങ്ങനെ തോന്നി പെരുമാറ്റത്തിൽ.. സോ ചോദിച്ചു..." അവനു ടെൻഷൻ കാരണം ആണോ ഈഗോ കാരണം ആണോന്ന് അറിയില്ല അത്ര പെട്ടെന്ന് സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കാൻ ആ സമയം തോന്നിയില്ല..കാരണം അവളുടെ ഉറപ്പോടെയും ധൈര്യത്തോടെയുമുള്ള ആ ചോദ്യം അവനെ ചൊടിപ്പിച്ചിരുന്നു..... "അ.. അല്ല....!"👀 "ഏഹ്... എന്ത്‌ അല്ലെന്ന്....?" അവന്റെ ആ മറുപടിയിൽ അവളുടെ ധൈര്യമെല്ലാം എങ്ങോട്ട് ചോർന്നു പോയി എന്നവൾക്ക് അറിയില്ല... "എനിക്ക്... എനിക്ക് തന്നോട് അങ്ങനെ ഒന്നും ഇല്ല.... ഞാൻ എല്ലാരോടും പെരുമാറുന്ന പോലെയേ തന്നോടും പെരുമാറിയുള്ളു... പിന്നെ എന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ തനിക്കു എന്തെങ്കിലും റോങ്ങ്‌ ആയി തോന്നിയെങ്കിൽ സോറി.. ഞാൻ ഒന്നും മനസ്സിൽ വെച്ചിട്ട് തന്നോട് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല...." അവൻ അവളുടെ മുഖത്ത് പോലും നോക്കാതെ എങ്ങോട്ടോ മിഴികൾ പായിച്ച് വാക്കുകളിൽ ഗൗരവം നിറച്ചാണ് പറഞ്ഞത്... അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ നന്നായി തന്നെ കൊണ്ടു.. അവനോട് ആദ്യ കാഴ്ച്ചയിൽ അവൾക്ക് തോന്നി പോയൊരു ഇഷ്ട്ടം.. അവന്റെ പെരുമാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ അവനും അങ്ങനെ എന്തോ തന്നോട് ഉണ്ടെന്ന ശക്തമായ തോന്നൽ... അത് മാത്രം ആണവളെ ഇന്ന് ഈ ചോദ്യം ചോദിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.... പക്ഷെ അവന്റെ മറുപടിയിൽ അവൾ ആകെ വിളറി പോയി.... വേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നി പോയി.. മിഴികൾ കലങ്ങി...ഉമിനീർ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഇറക്കി... എന്തോ പറയാൻ ശ്രെമിച്ചു എങ്കിലും തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി പോകുന്നത് പോലെ.... വാക്കുകൾ ഇടറുന്നത് പോലെ... "ഞ്..ഞാ... ഞാൻ പോവാ....."🥺 അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു ഒപ്പിച്ചു അവൾ വേഗത്തിൽ തിരിഞ്ഞു നടന്നു പോയി.... അവൻ ഇവൾക്കിത് എന്ത്‌ പറ്റി എന്ന അതിശയ ഭാവത്തിൽ അവളെ നോക്കി ബൈക്കിൽ ഇരുന്നു.... അവൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത് തന്നെ അവളുടെ ചോദ്യവും അതിന്റെ ടോണും കാരണമാണ്.... അത്ര ഉറപ്പുള്ള അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ പതറി നിൽക്കാൻ അവൻ തയാറല്ലായിരുന്നു... അപ്പോഴേക്കും പല്ലവി റോഡ് ക്രോസ്സ് ചെയ്തു വന്നു.... കൈയിൽ കുറച്ചധികം പേപ്പേഴ്സ് ഉണ്ട്.... ബൈക്കിന്റെ പുറകിലെ സീറ്റിൽ തോളിൽ കിടന്ന ബാഗ് വെച്ചിട്ട് അവൾ ആ പ്രിന്റ് എടുത്ത പേപ്പേഴ്സ് അതിലേക്ക് വെച്ചു.... എന്നിട്ട് രുദ്രയെ നോക്കി... അവനെന്തോ വല്യ ആലോചനയിൽ ആണ്.... "ഏട്ടാ...." അവൾ തോളിൽ തട്ടിയതും എന്തോ ചിന്തയിൽ എന്ന പോലെ അവനൊന്ന് ഞെട്ടി അവളെ നോക്കി.... "എ.. എന്താടി?" "അവള് പോയോ...?" "ഏഹ്.. ആഹ് പോ.. പോയി....." രുദ്ര പെട്ടെന്ന് ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്തു... "അതെന്താ അവള് പറയാതെ പോയെ??" ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിയാണ് അവളുടെ ചോദ്യം... "ആഹ്.. എ.. എനിക്ക് അറിഞ്ഞൂടാ... നീ കയറ്.... എനിക്ക് നിന്നെ വീട്ടിൽ ആക്കിട്ടു വേണം പുറത്ത് പോകാൻ.....അവന്മാർ വെയിറ്റ് ചെയ്യും...." അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടതും പല്ലവി പെട്ടെന്ന് പുറകിലേക്ക് കയറി.. ഉടനെ തന്നെ ആ ബൈക്ക് അവിടെ നിന്നും ചലിച്ചു.... തുടരും.... 🌜❤️🌛 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്

ദേവോദയം🧡💛 Part-43 "പല്ലവി.. മോളെ.. നീ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് കഴിക്ക്.... ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാതെ..." കരഞ്ഞു തളർന്നു വീർത്ത കൺപോളകളുമായി ഇരിക്കുന്ന പല്ലവിയുടെ അപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തുമായി ദേവിന്റെ അമ്മയും തേജസിന്റെ അമ്മയും ഇരുന്നു.. അടക്കവും മറ്റു ചടങ്ങുകളും എല്ലാം കഴിഞ്ഞു ഒരു റൂമിൽ ആയി ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു പല്ലവി... അമ്മ മറ്റൊരു മുറിയിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്.. ബന്ധുക്കളും മറ്റുള്ളവരും കുറച്ചു കുറച്ചായി കുറഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്.... സമയം രാത്രി 8 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു... ദേവിന്റെ അമ്മയുടെ കയ്യിൽ ഒരു പാത്രത്തിൽ കുറച്ചു കഞ്ഞിയുണ്ട്... പല്ലവിയ്ക്കായി.... അവളാണെൽ കരഞ്ഞു കരഞ്ഞു ആകെ തളർന്നു ഇരിക്കുകയാണ്.... "എ.. എനിക്ക് വേ..ണ്ട "😭 കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തന്നെയാണ് അവളത് പറഞ്ഞത്.... "ആന്റി... ഞാൻ കൊടുക്കാം...." കരഞ്ഞു ചുമന്ന കണ്ണുകളോടെ രുദ്രയും പുറകെ തേജസും ദേവും മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നു.... ഇത്രയും നേരം രുദ്ര മനസ്സിൽ അടക്കി പിടിച്ച സങ്കടങ്ങളെല്ലാം ദേവിനെയും തേജസിനെയും കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു തീർക്കുക ആയിരുന്നു എന്ന് അവന്റെ കോലം കണ്ടാൽ ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ തിരിച്ചറിയാം..... ദേവിന്റെയും തേജസിന്റെയും അവസ്ഥ ഏതാണ്ട് അങ്ങനെ തന്നെയാണ്..അവർക്ക് അത് രുദ്രയുടെ അച്ഛനല്ല... അവർക്കും അദ്ദേഹം അച്ഛൻ ആയിരുന്നു.... അവന്മാർ അകത്തേക്ക് കയറി വന്നതും അമ്മമാർ രണ്ടും ബെഡിൽ നിന്ന് എണീറ്റു മാറി കൊടുത്തു... രുദ്ര അമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് കഞ്ഞി വാങ്ങി പല്ലവിയുടെ അടുത്തിരുന്നു... അവനെന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ പല്ലവി അവനെ അടക്കി കെട്ടിപിടിച്ചു.. ഉറക്കെ ഉറക്കെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു... "ഏട്ടാ... ഏട്ടാ നമ്മുടെ...."😭😭 കരച്ചിലിന്റെ ഏങ്ങലടി ശബ്ദം കാരണം അവളുടെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു പോയികൊണ്ടിരുന്നു... അവനും അവളെ തന്നോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു കെട്ടിപിടിച്ചു.... അവിടെ ആ കാഴ്ച കണ്ട് നിന്ന എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു... അതോടൊപ്പം രുദ്ര തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു മുന്നിലിരിക്കുന്നവൾക്ക് ഇനി താനാണ് അച്ഛനും ഏട്ടനും എല്ലാമെന്ന്... ഇനി അവൾക്ക് കൂടുതൽ താങ്ങേകി സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് തന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ആണെന്ന്....ഒരിക്കലും ഓടി ഒളിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഉത്തരവാദിത്വം... അവൻ അതിൽ പരാജയപ്പെട്ടാൽ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് യാത്രയായ അച്ഛനും മറ്റൊരു മുറിയിൽ ഇരുന്നു തനിക്കുണ്ടായ തീരാനഷ്ട്ടത്തെ ഓർത്തു വെമ്പി കരയുന്ന അമ്മയും തന്നോട് പൊറുക്കില്ല എന്നവൻ ഓർത്തു..... അവളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം, ഗിറ്റാറിസ്റ്റ് എന്ന സ്വപ്നം, നഴ്സിംഗ് പഠനം, ജോലി, വിവാഹം, ജീവിതം.. ഇതെല്ലാം ഇനി തന്റെ കൈപിടിയിൽ ആണെന്നവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.... അവനും ദേവും ചേർന്ന് അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിപ്പിച്ചു... തേജസ്‌ ഒരു കാഴ്ചകാരനായി നിന്നു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 വീണ്ടും മാസങ്ങൾ കടന്നു പോയി... അച്ഛന്റെ മരണ ശേഷമുള്ള ചടങ്ങുകൾ എല്ലാം നന്നായി നടന്നു... അച്ഛൻ മരിച്ചു എന്നുള്ളത് അംഗീകരിക്കാൻ ആ കുടുംബത്തിനോ അവിടുള്ള ആൾക്കാർക്കോ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല... പല്ലവിയും രുദ്രയും വീണ്ടും പഠനത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു..ഒരുവിധം വിജയിച്ചു... അതിൽ വലിയൊരു പങ്ക് തേജസിനും ദേവിനും ഉണ്ട്... അങ്ങനെ പല്ലവി +2 കഴിഞ്ഞിറങ്ങി.. നഴ്സിംഗ് പഠിക്കാൻ അവിടെ അടുത്ത് ഉള്ള കോളേജിൽ തന്നെ അഡ്മിഷൻ എടുത്തു... അവളുടെ കോളേജിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് 5 km ഉള്ളു അവന്മാരുടെ കോളേജ്... അവൾക്ക് ഹോസ്റ്റൽ ലൈഫ് എക്സ്പീരിയൻസ് ചെയ്യണം എന്നുണ്ട് എങ്കിലും അമ്മ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ആവില്ലേ എന്ന് കരുതി വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു.... രുദ്ര വീട്ടിൽ ഉണ്ടാവും എങ്കിലും കൂടുതൽ സമയവും അവൻ പുറത്ത് ആവില്ലേ? അതുകൊണ്ട് അത് തന്നെയാ നല്ലതെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.. അങ്ങനെ ഇന്നാണ് അവളുടെ ഫസ്റ്റ് ഡേ....രുദ്ര തന്നെ രാവിലെ അവളെ കോളേജിൽ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്തു... എന്നിട്ട് അവൻ കോളേജിലേക്ക് പോയി.. പല്ലവി ആദ്യമായി ആ കോളേജ് കവാടം കടന്നു അകത്തെത്തി.... ചുറ്റും നോക്കി.. തിക്കി തിരക്കി കുറെ ആളുകൾ പായുന്നുണ്ട്.. അവളെ പോലുള്ള ഫസ്റ്റ് ഇയർസ് ആണെന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ അറിയാൻ കഴിയും.. ചിലർ വെപ്രാളം പിടിച്ചും.. ചിലർ പേടിച്ചരണ്ട മുഖത്തോടെയും ചിലർ വന്നു പെട്ടു എന്ന മുഖഭാവത്തോടെയും ഒക്കെ പായുന്നുണ്ട്.... ചിലർക്ക് ആണെങ്കിൽ മുഖത്ത് എക്സൈറ്റ്മെന്റും ക്യൂരിയോസിറ്റിയുമാണ്... പല്ലവിയുടേത് പോലെ... തന്റെ സ്വപ്നം യാഥാർഥ്യമാകാൻ പോകുന്നതിന്റെ എല്ലാ സന്തോഷവും അവൾക്കുണ്ട്.... "എസ്ക്യൂസ്‌ മീ " ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം പിന്നിൽ കേട്ടതും അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി... നല്ല മെലിഞ്ഞു നീളമുള്ള പെൺകുട്ടി.. വിടർന്ന അവളുടെ കണ്ണുകൾ ആ മുഖത്തിന്‌ ഒരു പ്രേത്യേക ഭംഗി നൽകി...വടിവൊത്ത പിരുകങ്ങൾ... ചുണ്ടിന് കുറച്ചു താഴെയായി ഒരു മറുക്.... പല്ലവി നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് മൊത്തത്തിൽ കൺഫ്യൂസ്ഡ് ആയി നിൽക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെ ആണ്... അവൾ ഈ നാട്ടിൽ പുതിയത് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു... അതിന്റെതായ പരിചയക്കുറവ് അവൾക്കുണ്ട്.... "ഈ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് ബ്ലോക്ക്‌ എവിടെയാ?" "അറിയില്ല... ഫസ്റ്റ് ഇയർ അല്ലെ??" "അതെ... താനോ??" "ഞാനും അതെ... എനിക്കും അവിടെക്കാ പോകണ്ടേ..ഈ ഡോക്യൂമെന്റസ് സബ്‌മിറ്റ് ചെയ്യാൻ....." "ആ.. എനിക്ക് ഐഡി കാർഡ് കൂടി വാങ്ങണം... താനും വാ... നമുക്ക് ഒരുമിച്ചു അന്വേഷിക്കാം...." അങ്ങനെ രണ്ടാളും ഓരോരുത്തരോട് ചോദിച്ചു ചോദിച്ചു അങ്ങോട്ട്‌ പോകാൻ തുടങ്ങി... "തന്റെ പേരെന്താ?" "പല്ലവി... തന്റെയോ??" "കാളിന്ദി..." "വീട് എവിടെയാ?" "കോട്ടയം.. താൻ??" "ഇവിടെ അടുത്ത... താൻ ഹോസ്റ്റലിൽ ആണോ നിക്കുന്നെ??" "അതെ... എല്ലാ വെള്ളിയും വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്ക് പോകും... തിങ്കളാഴ്‌ച രാവിലെ തിരിച്ചു വരും....തനിക്കു എന്നും വീട്ടിൽ പോവാല്ലേ?" "ആഹ്.. ഞാനും ഹോസ്റ്റലിൽ നിൽക്കണമെന്ന് ഒക്കെ കരുതിയതാ.. പിന്നേ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു..." "അതെന്ത് പറ്റി??" "അമ്മ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാ... ഏട്ടനും ക്ലാസ്സ്‌ ഒക്കെ ഉള്ളതല്ലേ? അതുകൊണ്ട് പോയി വരാന്ന് വിചാരിച്ചു...." "അച്ഛനോ??" "മരിച്ചു.... കുറച്ചു മാസമായി....അല്ല തന്റെ വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയുണ്ട് ??" പെട്ടെന്ന് വിഷയം മാറ്റാനെന്ന പോലെ അവൾ ചോദിച്ചു... "അച്ഛൻ.. അമ്മ... ഞാൻ...." "ഒറ്റ മോളാ?" "ആഹ്മ്.. അതെ..." അവളൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.. പല്ലവി തിരിച്ചും... അപ്പോഴേക്കും അവർ അന്വേഷിച്ചു നടന്ന അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് ബ്ലോക്ക്‌ എത്തിയിരുന്നു.... രണ്ടാളും അകത്തേക്ക് ചെന്നതും അവിടെ അത്യാവശ്യം തിരക്കുണ്ട്... പുതിയ അഡ്മിഷൻസിന്റെ വക തിരക്കാ.... അവർ തിരക്കിലൂടെ നുഴഞ്ഞു കയറി ചെന്നു... കുറച്ചു അധികം സമയം നിന്നു എങ്കിലും രണ്ടാളുടെയും ആവിശ്യങ്ങളൊക്കെ കഴിഞ്ഞു സമാധാനമായി തിരികെ നടന്നു... അഡ്മിഷന്റെ കാര്യത്തിന് വന്നപ്പോഴേ ക്ലാസ്സ് എവിടെ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞത് കൊണ്ട് രണ്ടാൾക്കും എളുപ്പമായി... ഒരേ ക്ലാസ്സിൽ ആണവർ.... അന്ന് ഫസ്റ്റ് ഡേ ആയത് കൊണ്ട് ഒന്നും പഠിപ്പിച്ചൊന്നുമില്ല.. ജസ്റ്റ്‌ ഇൻട്രോഡക്ഷൻ സെക്ഷൻ മാത്രം... ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ എല്ലാം കഴിഞ്ഞിറങ്ങി...പല്ലവി തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതിനു മുൻപ് ഹോസ്റ്റൽ വാർഡന്റെ പെർമിഷൻ എടുത്തിട്ട് കാളിന്ദിയുടെ കൂടെ അവളുടെ റൂമിലേക്ക് പോയി.. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ റൂംമേറ്റ്സ് ആരൂല്ല.. അവൾ നാട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് വന്ന സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ അടക്കി ഒതുക്കി വെക്കാനും മറ്റുമായി ഹെല്പ് ചെയ്യാൻ പോയതാണ് പല്ലവി.... അതൊക്കെ കഴിയാൻ ഏതാണ്ട് 1 മണിക്കൂർ എടുത്തു.. എല്ലാം കഴിഞ്ഞു പല്ലവി അവളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ഹോസ്റ്റലിന് പുറത്ത് എത്തിയിരുന്നു...രുദ്രയെ വിളിക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചു എങ്കിലും അവനു ക്ലാസ്സ്‌ ഉള്ളത് കൊണ്ട് അത് വേണ്ടെന്നു വെച്ചു.. അവൾ അതിലെ വന്ന ഒരു ഓട്ടോയ്ക്ക് കൈ കാണിച്ചു.. അതിൽ കയറി വീട്ടിലേക്ക് പോയി.. വീട്ടിൽ എത്തി പൈസ കൊടുത്ത് ഓട്ടോ പോയതും അവൾ അകത്തേക്ക് പോയി.... അമ്മയോട് അന്നേ ദിവസത്തെ വിശേഷങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് ഫ്രഷ് ആവാൻ പോയി.... ഫ്രഷ് ആയി വന്നു ഫുഡ്‌ കഴിച്ചിട്ട് കുറച്ചു നേരം റെസ്റ്റ് എടുത്തു.... ഗിറ്റാറിന്റെ ക്ലാസ്സ്‌ ഉള്ളതിനാൽ അവൾക്ക് ഇനി അങ്ങോട്ട് പോണം.. തിരിച്ചു രുദ്ര ചെന്നു വിളിച്ചോണ്ട് വന്നോളും.... അങ്ങനെ അവളതിനും പോയി... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "എങ്ങനെ ഉണ്ട് കോളേജ് ഫസ്റ്റ് ഡേ??" തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ രുദ്ര ചോദിച്ചു.. പുറകിൽ അവനെയും കെട്ടിപിടിച്ചു പുറത്തു തല ചായ്ച്ചു ഇരിക്കുകയാണ് പല്ലവി.... "മ്മ്... ഇതുവരെ എല്ലാം ഓക്കേ ആണ്...." "ടീച്ചേർസ് ഒക്കെ എങ്ങനെ ഉണ്ട്? നല്ല പെരുമാറ്റം ആണോ??" "ആഹ്.. അങ്ങനെ പ്രശ്നം ഒന്നും ഇല്ല..." "സീനിയർസോ?" "സീനിയർസിന്റെ റാഗിങ് ഒന്നും ഞാൻ എവിടെയും കണ്ടില്ല... ആ രീതിയ്ക്ക് അതും ഓക്കേ ആണ്...." "പുതിയ ഫ്രണ്ട്‌സ് ഒക്കെ ആയോ??" "ആ ഒരാളുണ്ട്... കാളിന്ദി.... കോട്ടയത്താ വീട്... നല്ല കമ്പനി ആണ് " "കോട്ടയത്തു നിന്നോ? അപ്പൊ ഹോസ്റ്റലിൽ ആണോ??" "അതെ.. പാവം ഒറ്റയ്ക്കാ.. ഇതുവരെ റൂംമേറ്റ്സ് ആരെയും കിട്ടിയില്ല എന്ന്...." "നീ പോകുന്നോ?" "ഏയ്‌ ഞാനില്ല.... എനിക്ക് ഏട്ടന്റേം അമ്മേടേം കൂടെ നിൽക്കണമെന്ന..." "അതെനിക്ക് അറിയാലോ " എന്നും പറഞ്ഞു രുദ്ര ഒന്ന് ചിരിച്ചു..... രണ്ടാളും യാത്ര തുടർന്നു..... തുടരും... 🌜❤️🌛 😌 #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ദേവോദയം🧡💛 Part-42 രാവിലെ എന്നത്തേയും പോലെ അഞ്ചു പേരും ഒരുമിച്ചു സ്കൂളിലേക്ക് നടക്കുകയാണ്... ദേവും രുദ്രയും ദക്ഷിനോട് സംസാരിച്ചു ആണ് നടക്കുന്നത്... തേജസ്‌ മൗനം പാലിച്ചു നടന്നു... പല്ലവി എങ്ങനെ എങ്കിലും അവനോട് സംസാരിച്ചു നോക്കാനുള്ള ശ്രമം ആണ്... തേജസ്‌ കുറച്ചു പിന്നിലാണ് നടക്കുന്നത്... മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം മനസ്സ് ഇവിടൊന്നും അല്ലെന്ന്.... പല്ലവിയും നടത്തതിന്റെ സ്പീഡ് ഒന്ന് കുറച്ചിട്ട് അവന്റെ അടുത്ത് എത്തി.. പെട്ടെന്ന് അടുത്ത് അവളുടെ സാന്നിധ്യം അറിഞ്ഞതും കണ്ണും മിഴിച്ചവൻ അവളെ നോക്കി.... "എന്ത്‌ പറ്റി?" "എ.. എന്ത്‌?" അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് ഒരു മറുചോദ്യം ആയിരുന്നു മറുപടി... "തേജസേട്ടാ... ഏട്ടന് എന്ത്‌ പറ്റിയെന്ന ഞാൻ ചോദിച്ചേ" "എനിക്ക് എന്ത്‌ പറ്റാൻ?" "അല്ല... ആളിവിടെ ഒന്നും അല്ലെന്ന് തോന്നി... അതാ ചോദിച്ചെ..." "ഞാൻ.. ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെയാ.. " "ആളിവിടെ കാണും.. പക്ഷെ മനസ്സ് ഇവിടെ അല്ലാലോ" "ഏയ്‌.. നിനക്ക് വെറുതെ ഓരോന്നു തോന്നുന്നത് ആവും.... " "ആവുല്ലേ? എനിക്കും തോന്നി...." എന്തോ അർത്ഥം വെച്ച പോലെ പറഞ്ഞിട്ട് മുന്നിലേക്ക് നടക്കുന്നവളെ അവനൊരു നിമിഷം നോക്കി നിന്നു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി.. ആഴ്ചകൾ കടന്നു പോയി... മാസങ്ങളും... പല്ലവി +1 ഇലേക്ക് പോയി... തേജസിന്റെയും രുദ്രയുടെയും ദേവിന്റെയും +2 പഠനവും അവസാനിച്ചു... അവന്മാർ ഡിഗ്രി ചെയ്യാൻ സെയിം കോളേജ് തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു...നാലാളും അവരുടേതായ തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു... പല്ലവി അവരെയൊക്കെ കാണുന്നത് തന്നെ വല്ലപ്പോഴും ആയി... പ്രേത്യേകിച്ചു തേജസിനെ....അവൻ അതിന് ശ്രമിക്കാറില്ല എന്നത് തന്നെയാണ് വാസ്തവം... അവന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് താൻ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ അനുഭവപ്പെടുന്ന ആ അവഗണന പല്ലവിയെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്... അത് ദേവിന് മനസ്സിലായി എങ്കിലും തേജസ്‌ അത് തിരിച്ചറിയുന്നില്ല... അങ്ങനെ തന്നെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി.. വളരെ പെട്ടെന്ന് കണ്ണടച്ചു തുറക്കുന്ന വേഗത്തിൽ പല്ലവി +2 വിലേക്കും അവന്മാർ 2nd ഇയറിലേക്കും കടന്നു.... പല്ലവിയ്ക്ക് അത്യാവശ്യം ഫ്രണ്ട്‌സ് ഒക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും അവന്മാരുടെ കൂടെ ചിലവഴിച്ച നിമിഷങ്ങൾ അവൾ മിസ്സ്‌ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.... അവരുടെ ആരുടെയെങ്കിലും പിറന്നാൾ ദിവസോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും പ്രേത്യേകത ഉള്ള ദിവസമോ അവർ എല്ലാരും ഒരുമിച്ചു കൂടും.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "എടാ..നാളെ ഞാൻ കോളേജിൽ വരില്ല... " രുദ്ര പറഞ്ഞത് കേട്ട് ദേവും തേജസും അവനെ നോക്കി...മൂന്നാളും ഒരു കോഫി ഷോപ്പിൽ ഉണ്ട്... വൈകുന്നേരം സമയം ഏതാണ്ട് 4:30 കഴിഞ്ഞു കാണും.. കോളേജിന്റെ അടുത്ത് തന്നെയുള്ള ഒരു കടയാണത്.... ചുമ്മ ചായ കുടിക്കാൻ പോയതാണ് അവർ... അപ്പോഴാണ് രുദ്രയ്ക്ക് ഒരു കാൾ വന്നതും അവൻ സംസാരിക്കാൻ പോയതും... "അതെന്താടാ...?" "അച്ഛന് ചെറിയ നെഞ്ച് വേദന പോലൊക്കെ വരുന്നുണ്ട് ഇടയ്ക്ക്.. നാളെ ഒന്ന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോണം.. എപ്പോഴും അങ്ങ് ക്ഷീണവും ആണ്..." "ഞങ്ങളും വരണോ??" "ഏയ്‌... വേണ്ടടാ.... ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് കൊണ്ട് പോയിക്കൊള്ളാം...." "ആഹ്... ശെരി... എന്തെങ്കിലും ആവിശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിച്ചാൽ മതി... ഞങ്ങൾ നേരെ അങ്ങ് വന്നേക്കാം...." "ശെരിടാ.. ഞാൻ എന്തായാലും പോവാ... പല്ലവിയെ ഗിറ്റാറിന്റെ ക്ലാസിനു കൊണ്ടാക്കണം..." എന്നും പറഞ്ഞു അവൻ പോയി... ദേവ് അവൻ ഇരുന്നിടത്തു നിന്ന് എണീറ്റ് തേജസിന്റെ അടുത്ത് ചെന്നിരുന്നു... ഈയിടെയായി തേജസ്‌ അങ്ങനെ ചിരിക്കാറില്ല... ചിരി മുഖത്ത് വരുത്താൻ ശ്രെമിക്കുമെങ്കിലും പരാജയപ്പെടാറാണ് പതിവ്.... "ഡാ.. നീ ഓക്കേ അല്ലെ??" തേജസിന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ച് ദേവ് അത് ചോദിച്ചതും എന്തുകൊണ്ടോ അവന്റെ മുഖത്ത് നിരാശ നിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.... "ആഹ്ടാ..." മറുപടി അതിൽ ഒതുക്കി... "തേജു...." അവന്റെ മറുപടിയിൽ തൃപ്തി തോന്നാത്തത് കൊണ്ടാവാം അങ്ങനെ ഒരു വിളി വന്നത്... "മനസ്സിൽ ഒരു ഭാരം... ഓർമകൾ കുത്തി നോവിക്കുന്ന പോലെ... പഴയ തേജസ്‌ ആവാൻ ഇനിയൊരിക്കലും കഴിയില്ല എന്ന് മനസ്സിൽ തോന്നി പോവാടാ... ഈ തേജസിനെ ഞാൻ മനസ്സ് കൊണ്ട് ഉൾക്കൊണ്ടു.... ഇനി പഴയ എന്നിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ചു പോക്ക് ഉണ്ടാവില്ല... അത് എന്നെയും വേദനിപ്പിക്കും.. അവളെയും വേദനിപ്പിക്കും... അതിലേറെ രുദ്രയെയും....!" "എടാ... ഇങ്ങനെ ഒന്നും പറയാതെ.. നിനക്ക്.. നിനക്ക് തോന്നുന്നതാ ഇതൊക്കെ.. നിന്നെ അംഗീകരിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ പ്രേത്യേകിച്ചു കാരണം ഒന്നുല്ല... പക്ഷെ അവൾ നിനക്ക് രുദ്രയുടെ അതെ സ്ഥാനം തന്നെയാണ് തന്നതെങ്കിൽ നീ ചെയ്യുന്നത് തീർത്തും നീച്ഛം ആവും... അത്രേ ഉള്ളു..." "ഞാൻ.. ഞാൻ  എന്റെ പ്രണയം അവളോട് തുറന്നു പറയണോ?" "പറയണം... ഇപ്പോഴല്ല... കുറച്ചു കൂടി കഴിയട്ടെ.. നീയും അതിനൊന്ന് പ്രിപേർ ആവണം..." "മ്മ്..." 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ രുദ്ര അച്ഛന്റെ കൂടെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി.. തേജസും ദേവും കോളേജിലേക്കും.... ക്ലാസ്സ്‌ ഒക്കെ നന്നായി നടന്നു പോന്നു... ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്‌ ഒക്കെ ആയപ്പോൾ രണ്ടാളും കാന്റീനിലേക്ക് പോയി...ഏറോപ്ലെയിൻ മോഡ് ഓൺ ആക്കിയിട്ട ഫോൺ എടുത്തു അത് ഓഫ്‌ ആക്കി.... അപ്പോഴാണ് കുറച്ചു മിസ്സ്ഡ് കാൾസ് രണ്ടാളുടെയും ഫോണിൽ.. രുദ്രയുടെ വകയുണ്ട്.. തേജസിന്റെ അമ്മയുടെ വക... ദത്തന്റെ വക... വേറെ അൺനോൺ നമ്പർസിൽ നിന്നൊക്കെ.... "എടാ.... ദേ എന്റെ ഫോണിൽ കുറെ മിസ്സ്ഡ് കാൾസ്..." തേജസ്‌ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവിനെ നോക്കി.. "എന്റെയും... ഇനിയിപ്പോ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം കാണോ??" തേജസ്‌ രുദ്രയുടെ നമ്പറിലേക്ക് തിരിച്ചു കാൾ ചെയ്തു... ഏതാണ്ട് 2,3 റിങ് കഴിഞ്ഞതും കാൾ അറ്റൻഡ് ആയി... "ഹലോ.." തേജസ്‌ ഹലോ പറഞ്ഞിട്ടും തിരിച്ചു മറുപടി ഒന്നുല്ല.. ദേവും എന്താണ് കാര്യമെന്ന് അറിയാൻ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.. "ഹലോ.. രുദ്ര?" "😭😭😭" തേജസ്‌ വീണ്ടും വിളിച്ചപ്പോൾ എതിർവശത്തു നിന്ന് ഒരു കരച്ചിൽ ആണ് കേട്ടതു... അതും ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ.... അത് പല്ലവി ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ അവനധികം സമയം ഒന്നും വേണ്ടി വന്നില്ല... "പ.. പല്ലവി...?" "😭😭" "നീ എന്തിനാ കരയുന്നെ? എന്ത്‌ പറ്റി? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടോ?? രുദ്ര എവിടെ?? " അവൻ അവളാണ് തന്നോട് ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന ഞെട്ടൽ മാറ്റി വെച്ചു ടെൻഷനോടെ അവളോട് ചോദിച്ചു.. ദേവും ടെൻഷനിൽ അവനെ നോക്കി... "😭😭😭" അവൾ ഒരു വാക്ക് മിണ്ടുന്നില്ല... കരച്ചിലിന്റെ ഏങ്ങലടി ശബ്ദം മാത്രം.... ആ കരച്ചിൽ അവന്റെ ഉള്ള് പൊള്ളിക്കുന്നത് പോലെ അവനു തോന്നി.... "പറയെടി...രുദ്ര എവിടെ??" ഈ തവണ അതൊരു അലർച്ച ആയിരുന്നു.. എതിർവശത്തുള്ള പല്ലവി ആ അലർച്ചയിൽ കിടുങ്ങി പോയി... അവളുടെ ഏങ്ങലടിച്ചുള്ള കരച്ചിലിന്റെ ശക്തി കൂടി.... "അവനെവിടെ?????" അവളുടെ കരച്ചിൽ അവനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് എങ്കിലും അതത്ര കാര്യമാക്കാതെ അവൻ വീണ്ടും അലറി... ഈ തവണ അവൾ വിങ്ങി വിങ്ങി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.... "എടാ.. ഞാനാ ദത്തൻ..." അവളുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടാവാം ദത്തൻ ഫോൺ അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് പിടിച്ചു വാങ്ങി അവനോട് സംസാരിച്ചത്... "ആഹ്.. ഏ.. ഏട്ടാ... അവളെന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയുന്നെ? രുദ്ര എവിടെ?" "അവൻ.. അവൻ ഇവിടുണ്ട്.. നിങ്ങള് രണ്ടാളും പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങ് വരണം...." "പെട്ടെന്നൊ? എന്ത്‌ പറ്റി?? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടോ?" "ആഹ്.. അത് രുദ്രയുടെ അച്ഛൻ...." "അച്ഛൻ??" "മരിച്ചു..." "ഏഹ്.. 😳" "രാവിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകുന്ന വഴിയ്ക്ക് ഒരു നെഞ്ച് വേദന പോലെ പെട്ടെന്ന് വന്നു...ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചതാ... പക്ഷെ... പക്ഷെ വൈകി പോയിന്ന്....."🥲 "ആ.. ആഹ് ഞങ്ങള്... ഞങ്ങള് വരാം..." തേജസ്‌ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ വെച്ചു... വിഷമത്തോടെ ദേവിനെ നോക്കി... "എന്താടാ..? എന്ത്‌ പറ്റി? എന്താ നിന്റെ മുഖം വല്ലാതെ?? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടോ??" ദേവും ടെൻഷനിൽ നിർത്താതെ ഓരോന്ന് ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങി... "രുദ്ര.. രുദ്രയുടെ അച്ഛൻ... പോയിന്ന്..."😭 അവനും കരഞ്ഞു പോയി... കേട്ട് നിന്ന ദേവും വേദനയോടെ അവനെ നോക്കുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളും ഈറനണിഞ്ഞു... തുടരും... 🌜❤️🌛 3 new parts ഇട്ടിട്ടുണ്ട്.. ഇനിയും ഇതുപോലെ ഇടാം ഒരുമിച്ചു... സോ സപ്പോർട്ട്..❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്

ദേവോദയം🧡💛 Part-40 "ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല... സംഭവിച്ചാലോ ഒരുപക്ഷെ... എന്റെ സമനില തന്നെ തെറ്റി പോകും.... ഇപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മനസ്സ് എന്റെ കൈ പിടിയിൽ അല്ലടാ.. അത് കൈ വിട്ട് പോയി... എന്നിൽ നിന്ന് അകന്ന് എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊരാളിൽ അടിമ പെട്ടു പോയി...." "ഏഹ്... ആരിൽ??" "അത്... പല്ലവി...." അല്പം മടിയോടെ ആണവൻ ആ പേര് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവന്റെ കവിളിൽ ദേവിന്റെ കൈ ശക്തിയിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു.... അത് പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് കൊണ്ടാവാം തേജസ്‌ ഞെട്ടലോടെ കവിളിൽ കൈ വെച്ചു അവനെ നോക്കി പോയത്.. "എടാ... ഞാൻ..." തേജസ്‌ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയതും ദേവ് കൈ ഉയർത്തി തടഞ്ഞു... "എടാ.. അവൾ നമ്മുടെ കൂടെ അനിയത്തി അല്ലെ?രുദ്രയുടെ മാത്രം അല്ലല്ലോ... അങ്ങനെ അല്ലെ അവളെ ഇത്ര നാളും നമ്മൾ കണ്ടത്.... പിന്നെ നിനക്ക് ഇത് എങ്ങനെ തോന്നി??" ഞെട്ടലും ഗൗരവവും വിഷമവും ഇടകലർന്ന സ്വരത്തിൽ അവൻ ചോദിച്ചു.. "ഞാൻ.. ഞാനും അങ്ങനെ തന്നെയാടാ... വിചാരിച്ചത്... പക്ഷെ... ഇപ്പൊ പറ്റുന്നില്ല.. മനസ്സ് പൂർണമായും അവളിൽ അടിമ പെട്ടു പോകുന്നു.. എനിക്ക്... എനിക്ക് ഇനിയും അവളെ.. അവളെ അങ്ങനെ അനിയത്തി ആയി കാണാൻ പറ്റില്ല... അത് ഞാൻ എന്റെ..എന്റെ...മനസാക്ഷിയോട് ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റാ....." അത്രയും പറഞ്ഞു നിർത്തിയപ്പോഴേക്കും തേജസിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.. അത് കണ്ടതും ദേവ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ബെഡിൽ പോയിരുന്നു... തേജസ്‌ നിൽക്കുന്ന ഇടത്തു തന്നെ നിന്ന് ദേവിനെ നോക്കി.... "നിനക്ക്... നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ പല്ലവി ഇതിന് സമ്മതിക്കുമെന്ന്...?? രുദ്ര സമ്മതിക്കുമെന്ന്??" ദേവിന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് തേജസിനു മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു... "എടാ.. അവൾക്ക് നമ്മളും രുദ്രയെ പോലെയാ.. അവളുടെ സ്വന്തം ചേട്ടന്മാർ ആയിട്ട അവൾ നമ്മളെ കാണുന്നെ.... അപ്പോൾ അവളെങ്ങനെ നിന്റെ സ്നേഹം അംഗീകരിക്കും? അവൾ അംഗീകരിച്ചാലും രുദ്ര സമ്മതിക്കുമോ??" "എടാ.. എനിക്ക്... എനിക്കറിയില്ല...." അത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവൻ നിലത്തേക്ക് ഇരുന്നു പോയി.... കാരണം അവനും ചിന്തിക്കാതെ പോയ പലതും എണ്ണി എണ്ണി ദേവ് അവനോടു ഇപ്പോൾ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്... ദേവ് എണീറ്റു നിലത്തു അവന്റെ അടുത്തായി പോയിരുന്നു... തോളിൽ കൈ വെച്ചു... തേജസിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് അവനും വിഷമം തോന്നിയിരുന്നു... "എടാ... ഈ പ്രണയം തോന്നുന്നത് ഒന്നും നിന്റെ തെറ്റല്ല... അത് ആർക്ക് ആരോട് വേണമെങ്കിലും തോന്നാവുന്ന ഒന്നാ...അത് തോന്നാനും കണ്ണടച്ച് തുറക്കുന്നത്ര നിമിഷം മതി...പക്ഷെ മനസ്സിനെ പിടിച്ചു നിർത്താനുള്ള കടിഞ്ഞാൺ... അത് നിന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടാവണം...." അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തിയിട്ട് തേജസിനെ ഒന്ന് നോക്കി... "ഞാൻ നിന്റെ സ്നേഹത്തിന് കൂട്ട് നിൽക്കുമെന്ന് നീ കരുതരുത്.. നീ അവളോട് പറയ്.. നിന്റെ മനസ്സിലുള്ളത്... വേറെ ആർക്ക് നിന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കിലും അവൾക്കും രുദ്രയ്ക്കും കഴിയും... അവർ രണ്ടാളും അംഗീകരിച്ചാൽ നിങ്ങൾക്ക് സന്തോഷത്തോടെ സ്നേഹിക്കാം.. എനിക്കും അതിന് സന്തോഷമേ ഉള്ളു.. പക്ഷെ അവർ എതിർത്താൽ...അത് നിന്നെ തളർത്തിയാൽ എനിക്ക് നിന്നെ താങ്ങി പിടിക്കാനെ പറ്റു...." ദേവ് പറഞ്ഞു നിർത്തിയതും തേജസ്‌ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് ദേവിനെ കെട്ടിപിടിച്ചു.. ദേവ് പതിയെ തോളിൽ തട്ടി കൊടുത്തു... "ഞാൻ.. ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ... അവർ സമ്മതിക്കുമോ?" "സമ്മതിക്കാനും സമ്മതിക്കാതെ ഇരിക്കാനും സാധ്യത ഉണ്ട്... പക്ഷെ നീ എന്തിനും തയാറായി വേണം പ്രണയം തുറന്നു പറയാൻ പോകേണ്ടത്... നൊ എന്നാണെങ്കിൽ അത് അവിടെ വിട്ടിട്ട് പഴയ തേജസ്‌ ആവാനും നീ തയാറാവണം...." "എടാ.. എനിക്ക്... എനിക്ക് അവൾ വേണമെടാ.. എന്റെ കൂടെ...അറിഞ്ഞോണ്ട് തോന്നിയത് അല്ലെങ്കിലും ഏതോ ഒരു മോമെന്റിൽ ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ടു പോയി.... ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത അത്ര ആഴത്തിൽ... പ്രണയിച്ചു പോയി...."😭 "അതിനെ ഞാൻ ഒരിക്കലും തെറ്റ് പറയില്ല.. പക്ഷെ അവൾ ഇപ്പോൾ 10 ത്തില പഠിക്കുന്നെ... നീ അവളോട് ഇപ്പോൾ ഇതിനെ പറ്റി പറയരുത്... കുറെ കൂടി കഴിയട്ടെ... രുദ്രയോട് പറഞ്ഞാൽ അവൻ എങ്ങനെ റിയാക്റ്റ് ചെയ്യുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല... അതുകൊണ്ട്... അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ ഈ കാര്യം നമ്മൾ രണ്ട് പേരിൽ ആയി ഒതുങ്ങി നിൽക്കണം... വേറെ ആരും അറിയരുത്...." ദേവ് പറഞ്ഞത് ശെരിയാണെന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവൻ തലയാട്ടി.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ ദേവ് എണീറ്റു ഫ്രഷ് ആയി വന്നിട്ട് ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന തേജസിന്റെ അടുത്തിരുന്നു... അവന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു... അവനിന്നലെ രാത്രി കരഞ്ഞതിന്റ അടയാളമായി മുഖവും കണ്ണുമൊക്കെ ചുമന്നു ഇരിപ്പുണ്ട്... "ഡാ.. തേജു... എണീറ്റു...." ദേവ് തട്ടി വിളിച്ചതും അവൻ പതിയെ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി തുറന്നു.. "വാ.. ക്ലാസ്സിന് പോകണ്ടേ..? എണീക്ക്...." "നീ പൊയ്ക്കോ... ഇന്ന് ഞാൻ ഇല്ല..." "അതെന്താ??" "ഇന്നലെ നീ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ടിട്ട് ഞാൻ ഇന്ന് അവരെ രണ്ടാളെയും എങ്ങനെ ഫേസ് ചെയ്യാനാ? എനിക്ക്.. എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നുവാടാ.. അനിയത്തിയെ പോലെ കാണേണ്ട ഒരുത്തിയെ.. ഞാൻ...." "എടാ.. അതൊരിക്കലും നിന്റെ തെറ്റല്ല.. നിനക്ക് സ്വയം വെറുപ്പ് തോന്നേണ്ട കാര്യമില്ല.. അതിലൊരും അർത്ഥവുമില്ല... എന്ത്‌ വന്നാലും നേരിടാനുള്ള മനസ്സ്.. ധൈര്യം... അത്രമാത്രം നിനക്ക് ഉണ്ടായാൽ മതി....നീ പോയി റെഡി ആവു..." "എടാ ഞാനില്ല..." "നീയുണ്ട്... പോ.. ചെല്ല്...." "എടാ..." "ഞാൻ ഇത് ഈ വീട്ടിലുള്ള ആൾക്കാരെയും വല്യമ്മയെയും വല്യച്ഛനെയും അറിയിക്കട്ടെ??" "എടാ... വേണ്ട...." ചാടി എണീറ്റ് കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു... "എന്ന പോയി റെഡി ആവു...." തേജസ്‌ അനുസരണയോടെ ബെഡിൽ നിന്ന് നിലത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വാഷ്റൂമിലേക്ക് പോയി.. 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 രണ്ടാളും റെഡി ആയി സ്റ്റെപ് ഇറങ്ങി താഴെ എത്തിയതും കണ്ടത് കോളേജിൽ പോകാൻ റെഡി ആയി ഇരിക്കുന്ന ദത്തനെയും സ്കൂളിൽ പോകാൻ റെഡി ആയി ഇരിക്കുന്ന ദക്ഷിനെയും ആണ്... രണ്ടാളും ബ്രേക്ക്‌ ഫാസ്റ്റ് കഴിക്കുകയാണ്... അച്ഛൻ ഇരുന്നു പത്രം വായിക്കുന്നുണ്ട്... അമ്മ അവന്മാർക്ക് ഫുഡ്‌ വീണ്ടും വീണ്ടും പ്ലേറ്റിലേക്ക് ഇട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു... ദേവും തേജസും വന്നിരുന്നതും അവർക്കും അമ്മ ഫുഡ്‌ കൊടുത്തു... കഴിപ്പൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ബാഗും തൂക്കി രണ്ടാളും ഇറങ്ങി... കൂടെ ദക്ഷും ഉണ്ട്...സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി തന്നെയാണ് തേജസിന്റെ വീട്... അവിടെ കയറി അവന്റെ ബാഗും ബുക്‌സും എടുത്തുകൊണ്ടു അവർ മുന്നോട്ട് പോയി... സ്കൂളിലേക്ക് തിരിയുന്ന ഒരു റോഡ് ആയതും അവർ കണ്ടു കുറച്ചു മാറി അവരെ വെയിറ്റ് ചെയ്തു നിൽക്കുന്ന രുദ്രയെ... പിന്നെ നാലാളും കൂടി ഒരുമിച്ചു പോയി... ദക്ഷിനു തേജസിനെയും ദേവിനെയും പോലെ തന്നെ രുദ്രയെയും ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്.. അവനെപ്പോഴും ചോക്ലേറ്റ് ഒക്കെ വാങ്ങി കൊടുക്കും ദക്ഷിനു... ക്ലാസ്സിന് ചെന്നിരുന്നു എങ്കിലും തേജസിന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമാണ്.... ദേവിന് അത് മനസ്സിലായി.... രുദ്ര അത് മനസ്സിലാക്കാതെ ഇരിക്കാൻ ദേവ് നന്നായി ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്... അന്നത്തെ ദിവസവും അങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയങ്ങ് പോയി.... തേജസ്‌ നല്ല ശോകം ആയിരുന്നു എന്നതൊഴിച്ചാൽ ബാക്കി എല്ലാം എന്നത്തേയും പോലെ തന്നെ.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 അടുത്ത ദിവസവും സാധാരണ പോലെ പോയി... തേജസ്‌ പല്ലവിയെ കാണാൻ ശ്രെമിച്ചില്ല എന്നതാണ് സത്യം... രുദ്ര വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചിട്ടും അവനത് മനഃപൂർവം ഒഴിവാക്കി... ദേവും നിർബന്ധിക്കാൻ പോയില്ല.... അങ്ങനെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ഇന്നാണ് പല്ലവി തിരികെ ക്ലാസ്സിന് വന്നു തുടങ്ങുന്നത്... അവളും നല്ല സന്തോഷത്തിൽ ആണ്... തേജസിനും മനസ്സിൽ സന്തോഷം ആണെങ്കിലും അവനത് പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല... ദേവ് തേജസിനോട് അവളെ പറ്റി വലുതായി അങ്ങനെ സംസാരിക്കാറില്ല... അത് അവന്റെ മനസ്സിനെ വിഷമിപ്പിക്കുമെന്ന് അവനറിയാം... രുദ്രയ്ക്കും അവന്റെ കാര്യത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ സംശയങ്ങൾ തോന്നിയെങ്കിലും അവനൊന്നും ചോദിച്ചില്ല... തോന്നലാവാം എന്ന് കരുതി.... ദേവും തേജസും ദക്ഷും രാവിലെ സ്ഥിരം എത്താറുള്ള സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോഴേ കണ്ടു രുദ്രയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന പല്ലവിയെ.. പിന്നെ അഞ്ചാളും കൂടി ഒരുമിച്ചു സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു.... തേജസിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് പല്ലവിയിൽ പാളി വീണു കൊണ്ടിരുന്നു എങ്കിലും അവളത് അറിഞ്ഞില്ല... പക്ഷെ അവൻ നോക്കുന്നത് ദേവ് കാണുന്നുണ്ട്.. അത് കൂടുതൽ തേജസിനെ അപകടത്തിലേക്ക് നയിക്കുമെന്ന് ദേവിന് മനസ്സിലായി.. അവളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു ഒഴിവാക്കൽ ഉണ്ടായാൽ അതവനെ തകർത്തിയേക്കും എന്നവന് തോന്നി.... തുടരും... 🌜❤️🌛 ഇത്രേം ലേറ്റ് ആയത് മനഃപൂർവം അല്ല... എക്സാം ഒക്കെയാണ്... പറ്റുന്ന പോലെ ലാഗ് ആവാതെ ഇടാം... ❤️ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയണേ.. ❤️🙂 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്

ദേവോദയം🧡💛 Part-39 "കാല് വയ്യാതെ ഇരിക്കുന്ന ആൾക്ക് ഇതാണല്ലേ പണി???" ദേവ് ആണത് ചോദിച്ചത്.. ആ ശബ്ദം കേട്ടതും ടീവിയിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചവൾ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.. അവളെ തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന മൂന്ന് പേരെ അവൾ കണ്ടു.... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു തിളക്കം കാണപ്പെട്ടു... അവളത് വളരെ വിദഗ്തമായി അവരിൽ നിന്ന് മറച്ചു വെക്കുകയും ചെയ്തു.... "അത്.. വെറുതെ ഇരുന്നപ്പോ... അല്ല നിങ്ങൾ മൂന്നാളും ഇതെവിടെ പോയതാ?" ടീവി ഓഫ് ചെയ്തു കൊണ്ടാണ് ചോദ്യം.. "അതോ...ഒരു സിനിമയ്ക്ക് പോയതാ..." തേജസ്‌ പറഞ്ഞു.. "ഏഹ്.. എന്നിട്ട് എന്നെ കൂട്ടാഞ്ഞത് എന്താ??" "നിനക്ക് കാല് വയ്യാതെ ഇരിക്കുവല്ലേ.?" "അതിന്?" രുദ്ര പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവൾ ചുണ്ട് കൂർപ്പിച്ചു അവനെ നോക്കി.... "വയ്യാത്ത കാല് വെച്ചു നിന്നെ കൂട്ടി പോയാൽ അമ്മ എന്നെ കൊല്ലും... അത് മാത്രം അല്ല ഞങ്ങൾക്ക് എത്ര നേരം നിന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ പറ്റും??" അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു ഇരുന്നു...അത് കണ്ട് തേജസും ദേവും പുഞ്ചിരിച്ചു... "നീ വിഷമിക്കണ്ട.. നെക്സ്റ്റ് വീക്ക് നീയുമായി ഉറപ്പായും പോകാം.." ദേവ് ആണ് പറഞ്ഞത്... അത് കേട്ടതും അവളുടെ മുഖം വീണ്ടും പ്രകാശിച്ചു...അവൾ ദേവിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.... "ആഹ്.. ഇതാരൊക്കെയാ? എപ്പോ വന്നു?" എന്ന് ചോദിച്ചു അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ഇറങ്ങി വന്നു... രുദ്രയുടെയും പല്ലവിയുടെയും അമ്മയാണ്...നല്ല ഐശ്വര്യമുള്ള മുഖം... ഒരു സാരിയാണ് വേഷം.. നെറ്റിയിൽ ഒരു കറുത്ത ചന്ദനകുറി... സീമന്തരേഖയിൽ സിന്ദൂരം.... അവർ കൈ സാരിതലപ്പിൽ തുടച്ചു കൊണ്ട് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു... "ഞങ്ങൾ വന്നതേ ഉള്ളമ്മേ...." തേജസ്‌ ആണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്... "കയറി ഇരിക്കു... ഞാൻ കുടിക്കാൻ എടുക്കാം...." അവന്മാർ സോഫയിൽ ഇരുന്നു... അമ്മ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി... "നിനക്ക് കാലിന് വേദനയുണ്ടോ?" ദേവ് ചോദിച്ചു.. "ആഹ്.. ചെറുതായി...." കാലിലെ കെട്ടിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കികൊണ്ടാണവൾ മറുപടി പറഞ്ഞത്... "അപ്പൊ ഇനി എന്ന ക്ലാസ്സിലേക്ക് ഒക്കെ?" തേജസ്‌ ചോദിച്ചു.. "രണ്ട് ദിവസം കൂടി കഴിയട്ടെ..." അപ്പോഴേക്കും അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മ ഇറങ്ങി വന്നു... ഒരു കൈയിൽ ട്രേയിൽ നാല് ഗ്ലാസ്സ് ജ്യൂസും മറ്റേ കൈയിൽ പ്ലേറ്റിൽ കുറച്ചു സ്നാക്‌സും ആണ്... അവരുടെ നാലാളുടെയും മുന്നിൽ കൊണ്ട് വെച്ചു.. നാലാളും ഒരുമിച്ചു ഇരുന്നു കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി... കുറെ നേരം അവിടിരുന്നു സംസാരിച്ച ശേഷം ദേവും തേജസും പോകാനായി ഇറങ്ങി... അവരുടെ കൂടെ മുറ്റത്തേക്ക് രുദ്രയും ഇറങ്ങി... "എടാ.. ഞാൻ അകത്തു അവൾ ഉള്ളത് കൊണ്ട് പറയാഞ്ഞതാ... അടുത്ത ആഴ്ച അവളുടെ ബര്ത്ഡേ അല്ലെ? സെലിബ്രേറ്റ് ചെയ്യണ്ടേ??" തേജസ്‌ അവന്മാരോട് ചോദിച്ചു.. "പിന്നെ വേണ്ടേ? അതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ നെക്സ്റ്റ് സൺ‌ഡേ അവളെ കൊണ്ട് പോകാം എന്ന് പറഞ്ഞെ... അന്നാണവളുടെ ബര്ത്ഡേ....." ദേവ് പറഞ്ഞു... "അപ്പൊ എല്ലാം പറഞ്ഞ പോലെ.. ഇനിയും നീമാർ നിന്നാൽ അവൾക്ക് ഡൌട്ട് അടിക്കും..നിങ്ങള് വിട്ടോ.. നാളെ കാണാം..." രുദ്ര പറഞ്ഞതും അവന്മാർ രണ്ടും പുറത്തേക്ക് നടന്നു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "എടാ... ഞാൻ ഇന്ന് ഇവിടെ നിൽക്കുവാ.. നാളെ സ്കൂളിൽ ഒന്നിച്ചു പോകാം...." തേജസ്‌ പറഞ്ഞു.. എന്നിട്ട് രണ്ടാളും കൂടി ദേവിന്റെ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നു അകത്തു കയറി...സമയം വൈകിട്ട് 5 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു... സാധാരണ രുദ്രയും ദേവും തേജസും ശനിയും ഞായറും ഈ സമയത്ത് അടുത്തുള്ള ഗ്രൗണ്ടിൽ ഫുട്ബോൾ കളിക്കാൻ പോകാറുണ്ട്... ചില ദിവസം പല്ലവി കാണാനും പോകും... ഇന്ന് പിന്നെ സിനിമയൊക്കെ കണ്ട് വന്നത് കൊണ്ടാവാം ആ പോക്ക് ഒഴിവാക്കിയത്... ഹാളിലേക്ക് കയറിയതും കണ്ടത് ടീവിയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിക്കുന്ന ദക്ഷിനെ ആണ്... ഏതോ മ്യൂസിക് ചാനൽ ആണ്... അടുത്ത് തന്നെ ദത്തനും ഉണ്ട്... ഫോണിൽ നോക്കിക്കൊണ്ട്.... ഇടയ്ക്ക് ഒരു കള്ളച്ചിരിയും ചുണ്ടിൽ മിന്നി മായുന്നുണ്ട്... ദേവും തേജസും അകത്തേക്കു വരുന്നത് കണ്ടതും അവൻ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ ഓഫ്‌ ആക്കി വെച്ചു... എന്നിട്ട് അവരെ നോക്കി... "നിങ്ങൾ എവിടെ പോയിട്ട് വരുവാടാ?" "സിനിമയ്ക്ക്..ഏട്ടൻ എപ്പോ വന്നു..." "കുറച്ചു നേരമായി വന്നിട്ട്... " അപ്പോഴാണ് അകത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് ദേവിന്റെ അമ്മ ഇറങ്ങി വന്നത്... "തേജു... ചേച്ചി ഇപ്പോ വിളിച്ചു വെച്ചതെ ഉള്ളു... നീ ഇവിടെ ഉണ്ടോന്ന് അറിയാൻ " "ആഹ്.. ഞാൻ ഇന്ന് പോകുന്നില്ല ചെറിയമ്മേ... അമ്മേ വിളിച്ചു പറഞ്ഞോളാം.." അവൻ ഫോൺ എടുത്തു അമ്മയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു ഇന്ന് വരില്ലെന്ന് അറിയിച്ചു... എന്നിട്ട് അവനും ദേവും കൂടി മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് പോയി... ദേവ് റൂമിൽ കയറിയതും ഒരു ടിഷർട്ടും ബ്ലാക്ക് പാന്റ്സും എടുത്തു വാഷ്റൂമിലേക്ക് പോയി ഫ്രഷ് ആവാൻ... തേജസ്‌ നേരെ ചെന്നു ബെഡിൽ മലർന്ന് കിടന്നു...മുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി കിടന്നവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരി മിന്നി മറഞ്ഞു... "പല്ലവി..."❤️ ചുണ്ടുകൾ ആ പേരൊന്നു ഉരുവിട്ടു... അതെ പുഞ്ചിരിയോടെ അവൻ ഒരു തലയണ എടുത്തു നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് വെച്ചു കിടന്ന് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 റൂമിലെ ബെഡിൽ ചാരിയിരുന്നു ബുക്ക്‌ വായിക്കുകയാണ് പല്ലവി.. മുന്നിൽ ഒരു പില്ലോ വെച്ചിട്ട് കാലു അതിന് മുകളിൽ വെച്ചിട്ടുണ്ട്..... അല്പ നേരത്തെ വായനയ്ക്കു ഒടുവിൽ ബുക്ക്‌ മടക്കി സൈഡിലെ ടേബിളിന്റെ മുകളിലേക്ക് വെച്ചിട്ട് അവൾ താടിയ്ക്ക് കൈ കൊടുത്തിരുന്നു.... എന്തൊക്കെയോ ചിന്തകൾ മനസ്സിലൂടെ കടന്ന് പോയി... ആരുടെയൊക്കെയോ മുഖം കടന്നു പോയി.... "ഉടനെ മനസ്സിലുള്ളത് പറയണം...." സ്വയം അവളതൊരു തീരുമാനം പോലെ പറയുമ്പോ ഒരു ടെൻഷനും മുഖത്ത് മിന്നി മാഞ്ഞിരുന്നു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 കുളി കഴിഞ്ഞു ദേവ് ഇറങ്ങി വരുമ്പോൾ തേജസ്‌ ബെഡിൽ മലർന്നു കിടന്നു ഉറങ്ങുന്നതാണ് കണ്ടത്.. "ഏഹ്... ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങിയോ?"👀 മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ പിൻകഴുത്തിലെ വെള്ളമൊക്കെ തുടച്ചു മാറ്റി..... നേരെ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്ന് നിന്നു... മുടിയൊക്കെ ചീകാൻ തുടങ്ങി... "തേജു.. ഡാ എണീറ്റ് ചെന്നു ഫ്രഷ് ആവു..." തിരികെ ബെഡിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നവൻ തേജസിനെ തട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞതും അവൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ തുറന്നു... ബെഡിൽ എണീറ്റ് ഇരുന്നിട്ട് ദേവിനെ നോക്കി... "എന്ത്‌ പറ്റി ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഉറങ്ങാൻ?? ഇന്നലെ ഉറങ്ങിയില്ലേ??" "ഉ.. ഉറങ്ങി... കിടന്നപ്പോ അങ്ങ് ഉറങ്ങി പോയതാടാ " എന്നും പറഞ്ഞു എണീറ്റ് വാഷ്റൂമിലേക്ക് നടക്കാൻ പോയവൻ പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്ത പോലെ തിരിഞ്ഞു ദേവിനെ നോക്കി... "ഡാ... ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ...." എന്നും പറഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു നടന്നു അവന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു.... "എന്താടാ ഒരു ഗൗരവം...." "അത്.. പറയാൻ പാടുണ്ടോ എന്നറിയില്ല... പക്ഷെ നിന്നോടും രുദ്രയോടും പറയാത്ത ഒന്നും എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇല്ലല്ലോടാ.. എനിക്ക് എന്നെ അങ്ങനെ നിങ്ങളിൽ നിന്ന് മറച്ചു പിടിക്കാൻ ആവില്ലലോട...!" "ഏഹ്.. നീ എന്താടാ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയുന്നേ?? എന്ത്‌ പറ്റി??" "നിന്നെയും അവനെയും ഞാൻ ഒരുപോലെ ആണ് കാണുന്നത്... എന്റെ ഒരു കണ്ണും മറ്റൊരു കണ്ണും പോലെ... വലതു കയ്യും ഇടത് കയ്യും പോലെ... നിങ്ങളുടെ മനസ്സറിയാതെ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇന്നേ വരെ ഒന്നും നടന്നിട്ടില്ല...." "നീ എന്തിനാടാ ഇപ്പോ ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയുന്നേ? അതിനും വേണ്ടി എന്ത്‌ സംഭവിച്ചു....?" "ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല... സംഭവിച്ചാലോ ഒരുപക്ഷെ... എന്റെ സമനില തന്നെ തെറ്റി പോകും.... ഇപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ മനസ്സ് എന്റെ കൈ പിടിയിൽ അല്ലടാ.. അത് കൈ വിട്ട് പോയി... എന്നിൽ നിന്ന് അകന്ന് എന്റെ മനസ്സ് മറ്റൊരാളിൽ അടിമ പെട്ടു പോയി...." "ഏഹ്... ആരിൽ??" "അത്... പല്ലവി...." അല്പം മടിയോടെ ആണവൻ ആ പേര് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവന്റെ കവിളിൽ ദേവിന്റെ കൈ ശക്തിയിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു.... തുടരും.... 🌜❤️🌛 #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ദേവോദയം🧡💛 Part-37 അവസാനമായി കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞത് അവന്റെ മുഖമാണ്... അപ്പോഴേക്കും തീർത്തും അബോധാവസ്ഥയിൽ ചെന്നെത്തിയിരുന്നു അവൾ.... ബോധം മറഞ്ഞു അവൾ നിലത്തേക്ക് ഊർന്നു വീഴുമ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിൽ തന്നെ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു ബോധം മറഞ്ഞ അവസ്ഥയിൽ ദേവും നിലത്തേക്ക് വീണു.... കണ്ട് നിന്നവർ എല്ലാം ഒരുപോലെ നടുങ്ങിയതും നിശബ്ദവുമായ കാഴ്ച ആയിരുന്നു അത്... ആ ഗുണ്ടകൾ മൂന്നും പരസ്പരം നോക്കിയിട്ട് തേജസിനെ നോക്കി.. അവനും ഞെട്ടി തരിച്ചു നിൽക്കുക ആണെന്ന് പറയാം... കാരണം ആ അപരിചിതനു നേരെ വീശിയ കത്തിയ്ക്ക് മുന്നിലേക്ക് ദേവ് കയറി വരുമെന്ന് അവൻ കരുതിയില്ല... ദേവിന്റെ വരവ് പ്രതീക്ഷിച്ചു എന്നുള്ളത് നേര.. പക്ഷെ ഇങ്ങനെ ഒരു വരവ് അല്ലായിരുന്നു അത്...! മറുവശത്തു അവൻ മാസ്ക് ഒക്കെ ഇട്ട് നിൽക്കുക ആണെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ അതിശയവും ഞെട്ടലും പ്രകടമാണ്... കെവിൻ ആണെങ്കിൽ ആകെ തകർന്ന പോലെ കണ്ണും തള്ളി തലയിൽ കൈ വെച്ച് നിന്നു പോയി... അവനിത് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.... അവൻ ദേഷ്യത്തിൽ തേജസിനെ നോക്കി... എന്നിട്ട് നിലത്തു കിടക്കുന്ന ദേവിനെയും ദയയെയും.... "ദേവ്.......!" ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൊണ്ടു കെവിൻ നിലത്തു ദേവിന്റെ അടുത്തിരുന്നു.... അവന്റെ കവിളിൽ തട്ടി വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.... "എടാ... ദേവ് കണ്ണ് തുറക്ക്.... ഡാാാ...! കണ്ണ് തുറന്നു നോക്ക് ദേവ്.....ദേവ്....!"🥺😭 അവന്റെ കവിളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുമ്പോ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി നനഞ്ഞു.... ഇതേസമയം ആ ഗുണ്ടകളിൽ ഒരാൾ തേജസിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു അടക്കം പറയും പോലെ പറഞ്ഞു... "സാർ... ഞാൻ കാർ എടുക്കാം... സാർ ഇവന്മാരുടെ കൂടെ വാ... ഇവനെങ്ങാണം തട്ടി പോയാൽ സാർ ജയിലിൽ പോയി കിടക്കേണ്ടി വരും... ഇവിടുന്ന് എങ്ങോട്ടേലും രക്ഷപ്പെട്ടു എവിടേലും പോയി ഒളിവിൽ കഴിയാം ഇതൊക്കെ ഒന്ന് കെട്ടടങ്ങുന്ന വരെ......." അയാൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് തേജസ്‌ നിലത്തു കിടക്കുന്ന ദേവിനെയും ദയയെയും നോക്കി... എത്രയൊക്കെ ക്രൂരത നിറഞ്ഞ മനസ്സ് ആണെങ്കിലും അവരുടെ ആ കിടപ്പ് കണ്ടപ്പോ ഉള്ളിലൊരു നോവ് അവനു അറിയാതെ അനുഭവപ്പെട്ടു.... ദയയുടെ ആ കിടപ്പ് 3 വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പല്ലവിയുടെ രക്തം പുരണ്ടുള്ള കിടപ്പ് ഓർമിപ്പിച്ചു....പക്ഷെ ഉള്ളിലെ രാക്ഷസൻ ഇത്തരം തിരിച്ചറിവുകളെ തടഞ്ഞു നിർത്തി അയാൾ പറഞ്ഞത് പോലെ ഇവിടുന്ന് പോയി രക്ഷപ്പെടാം എന്ന തീരുമാനത്തിൽ എത്തുന്നു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "നീയെന്താ മൈഥിലി ഈ പറയുന്നത്? ദയയെ കാണാഞ്ഞില്ല എന്നോ? അവളെവിടെ പോകാനാ??" ദേവിന്റെ അമ്മ മൈഥിലിയെ നോക്കി ചോദിച്ചു.. ദത്തനും അവളുടെ കൂടുണ്ട്... അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ബെഡ്‌റൂമിൽ ആണവർ ഇപ്പോൾ... അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ഇതിനെ പറ്റി തുറന്നു സംസാരിക്കാം എന്നവർ തീരുമാനിച്ചു.... കാരണം ദേവ് പോയിട്ട് കുറെ നേരമായല്ലോ... ദത്തനോടോ ദക്ഷിനോടൊ പോലും പറഞ്ഞില്ല ഈ പോക്ക് എങ്ങോട്ട് ആയിരുന്നു എന്ന്.... "അത്... അമ്മേ... പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങളൊക്കെ ടെൻഷൻ ആയാലോ എന്ന് കരുതി....." ദത്തൻ പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.. "എന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്താ ടെൻഷൻ ആയില്ലേ?" അച്ഛൻ ആണത് ചോദിച്ചത്...അവർ രണ്ടും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.... "എന്നിട്ട് ഈ ദേവ് ഇത് എവിടെ പോയി കിടക്കുവാ ഇപ്പോൾ??" അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.. "അച്ഛാ... അത് അവനും കെവിനും കൂടി അന്വേഷണം ഒക്കെയായി തിരക്കാണ്... ഇന്നലെ ഒന്ന് ഉറങ്ങിയത് കൂടി ഇല്ല രണ്ടാളും...." ദത്തൻ പറഞ്ഞതും അച്ഛനും അമ്മയും പരസ്പരം നോക്കി... "എന്നിട്ട് ഇപ്പോളെന്തായി അന്വേഷണം?" അമ്മ ചോദിച്ചു.. "വിവരം ഒന്നുല്ല.. പക്ഷെ അമ്മ ദേഷ്യപ്പെടില്ല എങ്കിൽ ഒരു കാര്യം പറയാം...." ദത്തൻ പറഞ്ഞതും എന്താണെന്ന ഭാവത്തിൽ അവർ അവനെ നോക്കി... "ഇതിനൊക്കെ പിന്നിൽ തേജസ്‌ ആണെന്നാണ് അവരുടെ രണ്ടാളുടെയും ഒരു നിഗമനം... കാരണം അവനും മിസ്സിംഗ്‌ ആണ്.. അവൻ അവന്റെ വീട്ടിലില്ല..." "വീട്ടിലില്ല എന്ന് കരുതി അവനാവണം എന്നുണ്ടോ??" "ദേവ് നേരിട്ട് പോയി വീട്ടിൽ അന്വേഷിച്ചു... ഒരു വിവരവും ഇല്ലവന്റെ... വല്യമ്മയോടും വല്യച്ഛനോടും ചോദിച്ചാൽ അവർക്കും ഒരു ഐഡിയ ഇല്ല അവനെവിടെ എന്ന്... ഞാനും ഇന്ന് രാവിലെ പോയി അന്വേഷിച്ചു... അപ്പോഴും നൊ ഐഡിയ...!" "ദയയുടെ വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞോ??" തേജസിനെ പറ്റി ആ പറഞ്ഞത് പിടിക്കാത്ത പോലുള്ള അമ്മയുടെ മുഖം കണ്ടാവാം അച്ഛൻ പെട്ടെന്ന് വിഷയം മാറ്റിയത്.... "ഇല്ല " "അറിയിക്കണ്ടേ??" "അതൊക്കെ ദേവ് നോക്കിക്കോളും.. ഞങ്ങൾ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ജസ്റ്റ്‌ ഒന്ന് സൂചിപ്പിക്കാൻ വന്നതാ...." 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 മുഖത്ത് തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു ദയ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി വലിച്ചു തുറന്നു.. മുഖത്ത് ആരോ വെള്ളം തളിച്ചതാണ്... നോക്കിയപ്പോൾ മാസ്ക് ഒക്കെ ഇട്ട് അവൻ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു... അവൾ ചുറ്റും നോക്കി... ഇന്ന് തേജസ്‌ അവൾക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്ത കുടിലാണത്... പക്ഷെ അവൾ നോക്കുമ്പോൾ അവിടെ അവർ രണ്ടാളും മാത്രേ ഉള്ളു... തേജസോ ദേവോ കെവിനോ ആ ഗുണ്ടകളോ അവിടില്ല.... അവൾ വെപ്രാളത്തിൽ അവനെ നോക്കി... "ത... താനാരാ??" അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും അവൻ അവന്റെ വലതു കൈ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് അടുപ്പിച്ചു മാസ്ക് ഊരി.... അവളവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി..... നെറ്റിയിലേക്ക് വീണു കിടക്കുന്ന നീളൻ മുടിയിരകളും കട്ടി താടിയും മീശയും.. കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്ത തീഷ്ണത.. മുഖത്ത് ഗൗരവം.....! "ഇത് അഴിക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചത് അല്ല.. കഴിഞ്ഞ 3 വർഷങ്ങൾ ആയി ഈ മാസ്കിൽ ആണ് ജീവിതം... പക്ഷെ തന്റെ മുന്നിലത് ആവിശ്യമില്ല എന്നെനിക്ക് തോന്നി...." അവന്റെ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് കൂടുതൽ സംശയങ്ങൾ നൽകി... പലപ്പോഴായി പലരുടെ നാവിൽ നിന്നും കേട്ടത്.. 3 വർഷം... ശെരിക്കും 3 വർഷം മുൻപ് എന്താണ് നടന്നത് എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു.... "ദേവ്.. ദേവേട്ടനെവിടെ...??" അവൾ പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ പെട്ടെന്നത് ചോദിച്ചതും അവന്റെ മുഖത്തും നിരാശ നിറഞ്ഞു.... "കെവിൻ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയിട്ടുണ്ട്... നല്ല ആഴത്തിലുള്ള മുറിവാ... ബ്ലടും ഒത്തിരി നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു.. അത്യാവശ്യം സീരിയസ് ആണ്.... സംഭവം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ തേജസും കൂടുള്ളവരും മുങ്ങി.. " അവൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ടതും തീർത്തും അവളിൽ നിരാശ പടർന്നു... "താൻ താനാരാ.?" "താൻ അതിനൊരു മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടോ??" ആ ചോദ്യം കേട്ടതും നിസ്സഹായതയോടെ ഇല്ലെന്നവൾ തലയാട്ടി... "താൻ അത് അറിയുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് പ്രേത്യേകിച്ചു പ്രശ്നം ഒന്നുല്ല... പക്ഷെ ആ ഒരു ഒറ്റ ഉത്തരത്തിൽ നിൽക്കണം...അതിന് ശേഷം മറ്റു ചോദ്യങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടാവരുത്...." ഗൗരവത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞതും അനുസരണയോടെ അവൾ തലയാട്ടി... "ഞാനും ദേവും തേജസും ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചവരാണ്...അഞ്ചാം ക്ലാസ്സ് മുതൽ.. പിന്നീട് കോളേജ് പഠനവും ഒരുമിച്ചു... അതിനു ശേഷവും എപ്പോഴും ഒരുമിച്ചു ആയിരുന്നു.. ആ കാലത്താണ് പലതും സംഭവിച്ചത്.... പിന്നീട് മൂന്നും മൂന്നു വഴിയ്ക്കായി.....!" എന്തൊക്കെയോ ഓർമകളിൽ എന്ന പോലെ അവൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി... എന്നിട്ട് ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസം എടുത്തിട്ട് അവളെ നോക്കി.. "എല്ലാത്തിലും ഉപരി മറ്റൊരു ബന്ധം കൂടിയുണ്ട്.....!" അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് സംശയത്തോടെ അവളവനെ നോക്കി... "താൻ ഈ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു പേര് കേട്ടിട്ട് ഉണ്ടാവുല്ലോ.. പല്ലവി.. താൻ ദേവിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് തന്റെ വീട്ടിൽ പോയി നിൽക്കുന്നതിനും കാരണം അവളല്ലേ???" അവന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് അവനതൊക്കെ എങ്ങനെ അറിയാം എന്നൊരു ഭാവത്തിൽ സംശയത്തിൽ തന്നെ അവളവനെ നോക്കി... "ആ പല്ലവി എന്റെ അനിയത്തി ആണ്...!" അവൻ അത് പറഞ്ഞതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ മിഴിഞ്ഞു... "തന്നോട് തേജസ്‌ പറഞ്ഞോ അവളെ കൊന്നത് ദേവ് ആണെന്ന്...??" "ഉം...!" ഞെട്ടൽ കാരണമാവാം അവൾ ആ മൂളലിൽ മറുപടി ഒതുക്കിയത്.... "സത്യ പറഞ്ഞത്.. ദേവ് ആണത് ചെയ്തത്.. സ്വന്തം ചോരയുടെ മരണം... അത് മുന്നിൽ കണ്ടവനാ ഈ ഞാൻ...!!" തേജസ്‌ പറഞ്ഞത് വിശ്വസിക്കാതെ ഇരുന്നവളുടെ മനസ്സിൽ സംശയങ്ങൾ ഒരുപാട് പാകി ഉള്ളതായിരുന്നു അവന്റെ ആ വെളിപ്പെടുത്തൽ.... "താൻ എന്തായാലും വാ...ആദ്യം ഈ കാട് വിടണം.. ഞാൻ വീട്ടിൽ ആക്കാം... ഏത് വീട് എന്നത് തന്റെ ഇഷ്ട്ടം... പക്ഷെ ദേവിന്റെ വീട്ടിലാക്കണം എന്നാണ് എന്റെ ആഗ്രഹം..." അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അതെന്തിന് എന്നൊരു ഭാവത്തിൽ അവളവനെ നോക്കി... "എന്റെ അനുജത്തിയുടെ മരണത്തിനു ദേവ് മാത്രമല്ല തേജസും കാരണമാണ്... എന്ന് കരുതി അവരുടെ ജീവിതം തകർത്ത് പ്രതികാരം ചെയ്യാൻ നടക്കുന്നവനല്ല ഞാൻ... പക്ഷെ തേജസ്‌ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന പകയുടെ ആഴം തിരിച്ചറിഞ്ഞവനാ... ദേവിന്റെ ഭാര്യ എനിക്ക് മറ്റൊരു പല്ലവി ആണ്... എന്റെ അനിയത്തി.. പല്ലവിയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എങ്കിലും ദയയുടെ ജീവനെങ്കിലും രക്ഷിക്കണം എന്നെനിക്ക് തോന്നി....തേജസ്‌ മറഞ്ഞിരുന്നു പക വീട്ടാൻ നടക്കുകയാണെന്ന് അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട ഈ കിഡ്നാപ്പിംഗ് ഒക്കെ നേരത്തെ പ്രതീക്ഷിച്ചത് കൊണ്ട കുറച്ചു ഏറെ നാളായി തന്റെ പിന്നാലെ ഫോളോ ചെയ്തതൊക്കെ..." അവന്റെ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് എന്തോ ആശ്വാസം പകർന്നത് പോലെയവൾക്ക് തോന്നി... കാരണം കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ ആയി അവൾ തീ തിന്നുക ആയിരുന്നല്ലോ.. ഇപ്പോൾ ഈ നിമിഷം അവൾ സുരക്ഷിത ആണെന്ന തോന്നൽ പകർന്നൊരു ആശ്വാസം....! 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ഏഹ്.. ഏട്ടത്തിയെ കിട്ടിയോ??" "ആഹ്ടാ കിട്ടിയെന്ന്... കെവിൻ ആണ് ഇപ്പോൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞത്...." മുന്നിൽ സന്തോഷത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ദക്ഷിനെ നോക്കി ദത്തൻ പറഞ്ഞു.. "എന്നിട്ട് അവരൊക്കെ ഇപ്പോൾ എവിടാ?" "അവനതൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.... ഈ വിവരം അറിയിച്ചിട്ട് പെട്ടെന്ന് വെച്ചു...." എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ദത്തൻ അമ്മയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു... "അമ്മ മോനേക്കാളും സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരുത്തൻ ഉണ്ടല്ലോ...,തേജസ്‌..അവനാണ് ഇതിന്റെ പിന്നിൽ... ഇനിയും അമ്മ അവനെ ന്യായികരിക്കുന്നത് തെറ്റാ...!" അവൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അവർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നടന്നു നീങ്ങി... എതിർത്തു ഒരു വാക്ക് പറയാൻ തനിയ്ക്ക് അർഹത ഇല്ലെന്നവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ഹലോ " ഉറങ്ങി കിടന്നിരുന്ന നന്ദു നിർത്താതെ ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഉണർന്ന് നോക്കിയത്... സമയം രാത്രി 1:30 ആവുന്നു....കെവിൻ ആണ് വിളിക്കുന്നത് എന്ന് കണ്ടതും പെട്ടെന്ന് ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു ചെവിയിലേക്ക് വെച്ചു.... "ഹലോ നന്ദു...." "കെവിൻ.. എന്തായി??" "ദയയെ കിട്ടി... താൻ ടെൻഷൻ ആവണ്ട... അവൾ സേഫ് ആണ്... " "അവള്... അവളിപ്പോ എവിടെയാ? എനിക്കവളെ കാണണം....!" എന്തുകൊണ്ടോ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു... "അത്.. നാളെ ആവട്ടെടോ.. ഇതിപ്പോ ഇത്രേം ലേറ്റ് ആയില്ലേ?? അവൾ നല്ല ട്ടയേർഡ് ആണ്....." എന്തോ അവളോട് അങ്ങനെ പറയാനാണ് അവനു തോന്നിയത്.. ദേവിന്റെ അവസ്ഥ തൽക്കാലത്തേക്ക് മറച്ചു വെച്ചു... "ഉം..." ആ മൂളലിൽ ഉണ്ട് അവൾക്ക് ദയയെ കാണാൻ എത്ര മാത്രം ആഗ്രഹം ഉണ്ടെന്ന്....! 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 ആ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ കാട്ടിലൂടെ ഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റിൽ അവനൊപ്പം അവൾ നടന്നു... നിശബ്ദത രണ്ടാൾക്കും ഇടയിൽ തളം കെട്ടി നിന്നു.... നടപ്പിനിടയിൽ പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തത് പോലെ ദയ അവനെ നോക്കി... "ഞാൻ.. ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ പറയോ??" "എന്താ??" "അത്... പല്ലവി.. പല്ലവിയെ ശെരിക്കും ദേവേട്ടനാണോ കൊന്നത്?? ആണെങ്കിൽ എന്തിന്??" "ഇതൊക്കെ അറിയാനുള്ള അവകാശം തനിക്കുണ്ട്... പക്ഷെ അതൊക്കെ വല്യ കഥകളാ.. ഈയൊരു രാത്രി കൊണ്ട് അവസാനിക്കില്ല..." "അത് സാരമില്ല.. കാര്യം ചെറുതോ വലുതോ എന്നതിലല്ല... കേൾക്കാനുള്ള മനസ്സുണ്ടോ.. അതല്ലേ പ്രധാനം...!" "ഞാൻ പറയാം.. പക്ഷെ എല്ലാം കേട്ട് കഴിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിടത്തു ഉപേക്ഷിക്കണം.. പിന്നീട് അതൊരു ഭാരമായി താൻ മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടക്കരുത്.....!" "ശെരി സമ്മതിച്ചു... അല്ല ചോദിക്കാൻ മറന്നു... എന്താ? എന്താ തന്റെ പേര്??" "രുദ്ര...! രുദ്രാക്ഷ് ജഗതീഷ്...!!!" തുടരും... 🌜❤️🌛 ഇനി നാളെ... 😌 #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ

ദേവോദയം🧡💛 Part-36 ~~ആആഹ്‌... ആാാഹ്..... ~~ തലയിൽ ശക്തിയായി എന്തോ ഒരു ഉപകരണം ഉപയോഗിച്ച് അടി കൊണ്ട് മുന്നിൽ ചോര ഒലിപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്നവൾ... പതിയെ പതിയെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ കൂമ്പി അടഞ്ഞു അവൾ തീർത്തും അബോധവസ്ഥയിൽ എത്തുന്നു... അവൾ നിലത്തേക്ക് ഊർന്നു വീണു പോയി.. മുന്നിൽ അടിച്ചവനും അടുത്ത് നിന്ന് സാക്ഷി ആയവരും ഞെട്ടലോടെ നോക്കി നിന്നു പോയി ആ കാഴ്ച... അപ്പോഴും അവരുടെ എല്ലാം കാതുകളിൽ അവളുടെ ആ നിലവിളി ശബ്ദം തന്നെ നിഴലിച്ചു കേട്ടു.... ~~ആആഹ്‌... ആാാഹ്..... ~~ 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "ആാാഹ്.... അമ്മേ..!" പെട്ടെന്ന് ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഞെട്ടി ഉണർന്ന ദേവ് ആകെ പകച്ചു പോയി... അവൻ ആകെ വെട്ടി വിയർത്തു.... "എന്താടാ... എന്ത്‌ പറ്റി?എന്തെങ്കിലും സ്വപ്നം കണ്ടോ?" ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഇരുന്ന കെവിൻ കാർ സൈഡിൽ ഒതുക്കി നിർത്തി ചോദിച്ചു.. രണ്ടാളും കൂടി അന്വേഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഇറങ്ങിയത് ആണ്... ദേവ് കഴിഞ്ഞ ദിവസം രാത്രി ഉറങ്ങാത്തത് കൊണ്ട് ക്ഷീണം കാരണം ഒന്നു മയങ്ങി പോയി കോ- ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.... "എ... എടാ.. ഞാൻ.. വെള്ളം.. വെള്ളം വേണം..." കെവിൻ ഒരു ബോട്ടിൽ വെള്ളം എടുത്തു അവനു കൊടുത്തു... അത് കുടിച്ചിട്ട് അവനൊന്ന് നേരെ ഇരുന്നു.. അപ്പോഴും കണ്ണിനു മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞ മികവോടെ ആ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ട കാഴ്ചയും കാതിൽ ആ നിലവിളി ശബ്ദവും നിറഞ്ഞു നിന്നു... "എടാ... എന്ത്‌ പറ്റി??" കെവിന്റെ ചോദ്യം വീണ്ടും എത്തി... "ഒ.. ഒന്നുല്ല.." മറുപടി അതിൽ ഒതുക്കി അവൻ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി കണ്ണുകൾ അടച്ചു...കെവിൻ ഒരു നിമിഷം അവനെ ഒന്ന് നോക്കിയിരുന്നിട്ട് കാർ എടുത്തു.... "എന്താണ് ദേവ്.. ദയ മറ്റൊരു പല്ലവി ആവുമെന്ന് ഭയം ഉണ്ടോ?? ദയ ഭർത്താവ് ആയ നിന്നെ മറന്നു എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുമെന്ന് നിനക്ക് പേടിയുണ്ടല്ലേ???" അവന്റെ കാതുകളിൽ തേജസ്‌ അന്ന് പറഞ്ഞ ഈ വാചകം മുഴങ്ങി കേട്ടു.. പെട്ടെന്ന് അവൻ കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നു... മനസ്സിലൂടെ പല ദൃശ്യങ്ങളും കടന്നു പോയി... "എടാ കെവിൻ.. വണ്ടിയൊന്ന് നിർത്ത്....!" പെട്ടെന്ന് ദേവ് പറഞ്ഞതും കെവിൻ അവനെ നോക്കി.... "ഏഹ്... എന്തിനാടാ??" "നീ നിർത്ത് " അവൻ സൈഡിലായി വണ്ടി ഒതുക്കി നിർത്തി... "നീ ഇറങ്ങ് " പറയുന്നതിനോടൊപ്പം ദേവും ഡോർ തുറന്നിറങ്ങി....കെവിനും സംശയത്തോടെ ഇറങ്ങി.... "ഇനി ഞാൻ ഡ്രൈവ് ചെയ്യാം... നീ കേറ് " അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു അവൻ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി....കെവിൻ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല എങ്കിലും അവൻ പറഞ്ഞ പോലെ കോ- ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ കയറിയിരുന്നു.... "സീറ്റ്‌ ബെൽറ്റ്‌ ഇട്ടോ.. ഇനി കുറച്ചു സ്പീഡ് ആവാം....!" മനസ്സിൽ എന്തോ തീരുമാനിച്ചു ഉറപ്പിച്ച പോലെ അവൻ പറഞ്ഞതും കെവിൻ അതിശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി... "എന്താടാ...? എങ്ങോട്ട് ആണെന്നും പറഞ്ഞ നീ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്നേ?" ദേവിന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു അവൻ ചോദിച്ചു... "ദയ എവിടെ ഉണ്ടോ... അങ്ങോട്ടേക്ക്....!" അത്രമാത്രം പറഞ്ഞ ശേഷം ആ കാർ ഒരു ഒറ്റ പറപ്പിക്കൽ ആയിരുന്നു.... കെവിൻ തന്നെ ഒന്ന് ഞെട്ടി എന്ന് പറയാം... അവൻ പെട്ടെന്ന് സീറ്റ്‌ ബെൽറ്റ്‌ വലിച്ചിട്ടു... അവൻ എവിടെ ഒക്കെ പിടിക്കാവോ അവിടൊക്കെ പിടിച്ചിരുന്നു.... അപ്പോഴും മനസ്സിൽ ഒറ്റ ലക്ഷ്യം മാത്രം വെച്ചു ആ കാർ പാഞ്ഞു..! 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "എടോ.. നിങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ഇന്ന് ഈ കാട് വിട്ട് എവിടെയും പോകരുത്... എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു.... ഇന്ന്.. ഇന്നിവിടെ അവൻ വരുമെന്ന്....!" "ഇല്ല സാറേ.. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്.. ഏതവൻ ആണെന്ന് വെച്ച വരട്ടെ... അവൻ പിന്നെ നേരെ ചൊവ്വേ നടന്നു ഈ കാട് വിടില്ല" "അവനെ ഒതുക്കാൻ ഞാൻ ഒരുത്തൻ മതി... അവന്റെ കൂടെ കുറെ ആളുകൾ ഉണ്ടാവും.. ഒരു പോലീസ് ഓഫീസർ അല്ലെ... നിങ്ങൾ ഇവിടെ നിൽക്കാൻ ഞാൻ ആവിശ്യപ്പെട്ടത് അതിനാ " തേജസ്‌ ആ മൂന്നു പേരുമായി മാറി നിന്ന് സംസാരം ആണ്... ദയ ആ മരത്തിന്റെ അവിടെ ഉണ്ട്...ഈ തവണ അവളുടെ കൈകൾ അവൻ കയർ ഉപയോഗിച്ച് ബന്ധിച്ചു.... അവൾ ചിന്തിക്കുക ആയിരുന്നു.. ഇത്ര നാള് അവൾ കണ്ട തേജസ്‌ അല്ല മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത്.. തീർത്തും പകയും പ്രതികാരവും മാത്രം മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഒരാൾ...! അവന്റെ വാക്കും കേട്ട് സ്വന്തം ഭർത്താവിനോട്‌ വഴക്ക് ഉണ്ടാക്കി മാറി നിന്നതിൽ അവൾക്ക് ദുഃഖം ഉണ്ട്.... ദേവിന്റെ ഒപ്പം നഷ്ട്ടപ്പെട്ടുപോയ ആ ജീവിതം തനിക്ക് ഇനി തിരികെ കിട്ടുമോ എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു.... കിട്ടില്ലാരിക്കും എന്ന ഉത്തരത്തിൽ അവളുടെ മനസ്സ് ചെന്നെത്തപെട്ടു.... അവൾ ഇങ്ങനെ ഓരോന്നൊക്കെ ആലോചിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോൾ ആണ് മുന്നിൽ ഒരു നിഴൽ അവൾ തെളിഞ്ഞു കണ്ടത്... കരിയില അനങ്ങുന്ന ശബ്ദവും കേൾക്കാം...അവൾ മുഖമുയർത്തി നോക്കി... ഒരാൾ.. മുഖം വ്യക്തമല്ല... അവൾ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി... അയാൾ മാസ്ക് വെച്ചിട്ടുണ്ട്.. ആറടി പൊക്കം ഉണ്ടാവും... ബ്ലാക്ക് കളർ ഷർട്ട്‌... ബ്ലാക്ക് ജീൻസ്.... അയാൾ ആരാ എന്നറിയാൻ അവൾ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി... അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ ആ സമയം കടന്നു പോയത് തന്നെ പലപ്പോഴായി ഫോളോ ചെയ്തിരുന്ന ഒരാളെ ആണ്...മാസ്‌കോ ഹെൽമെറ്റോ വെച്ചു മുഖം മറച്ചു ഒരാളെ അവൾ പലപ്പോഴും പലയിടത്തായി കണ്ടിട്ടുണ്ട്...അയാൾ അപകടകാരി ആണോന്ന് ചോദിച്ചാൽ അവൾക്ക് അറിയില്ല.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "എടാ ദേവ്... നീയിത് ഏത് പട്ടിക്കാട്ടിലോട്ട ഈ ഡ്രൈവ് ചെയ്ത് പോകുന്നെ??" "നീലിമല...!" "നീ.. നീലിമലയോ ??അതെന്തുവാ?" "ഒരു വന മേഖലയാണ്... നിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ നല്ല ഒന്നാംതരം പട്ടിക്കാട്...." "നമ്മൾ എന്തിനാ അവിടെ പോകുന്നെ??" "ദയ അവിടുണ്ട്....!" "ഏഹ്.. അത് നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം.. പെട്ടെന്ന് വല്ല വെളിപ്പാടും ഉണ്ടായോ??" "ഉണ്ടായെന്നു കൂട്ടിക്കോ!" ഡ്രൈവിങ്ങിൽ തന്നെ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു ഒട്ടും സ്പീഡ് കുറയ്ക്കാതെ തന്നെ അവൻ കെവിനോട് പറഞ്ഞു... ഏതാണ്ട് ഒരു 2 മണിക്കൂർ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം അവർ അവിടെ എത്തി ചേർന്നു... ദേവ് വേഗം ഡോർ തുറന്നു പുറത്ത് ഇറങ്ങി.. പുറകെ തന്നെ കെവിനും... ഇത്ര നേരം ഇല്ലാതിരുന്ന എന്തോ ഒരു പ്രേത്യേക ആത്മവിശ്വാസം ഇപ്പോൾ ദേവിൽ കെവിന് കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്... കെവിൻ ചുറ്റും നോക്കി.. മൊത്തം ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ പ്രദേശം... ഏതൊക്കെയോ മൃഗങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാം... അവൻ ദേവിനെ നോക്കി... "നീ വാ.. എനിക്ക് ഒരുപാട് ഓർമകൾ തന്ന ഇടമാണ്... ഒരുപക്ഷെ ഇന്നും എനിക്ക് ജീവിതത്തിൽ മറക്കാൻ കഴിയാത്ത എന്തെങ്കിലും ഓർമകൾ ഇവിടെ നിന്ന് ലഭിക്കും.....എന്നെന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു......!!" രണ്ടാളും മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.. ഫോണിന്റെ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റിൽ....... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 അയാൾ തിരിഞ്ഞു തേജസ് നിൽക്കുന്ന ഇടത്തേക്ക് നോക്കി... ആ മൂവർ സംഘവുമായി വലിയ ചർച്ചയിൽ ആണവൻ... അയാൾ പെട്ടെന്ന് ദയ ഇരിക്കുന്ന ഇടത്തേക്ക് നടന്നു.. അത്യാവശ്യം വേഗത്തിൽ നടന്നു... അവൾ പേടി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അവനെ നോക്കി... "ആ.. ആരാ?" തൊട്ടടുത്തു എത്തി അടുത്ത് മുട്ട് കുത്തി ഇരുന്ന ആളെ നോക്കി അവൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു... "ശൂ!!!" സ്വന്തം ചുണ്ടുകളിൽ ചൂണ്ട് വിരൽ മുട്ടിച്ചു മിണ്ടരുത് എന്നർത്ഥത്തിൽ അയാൾ അവളെ നോക്കിയിട്ട് അവളുടെ കൈകളിലെ കെട്ടഴിച്ചു.... ആ അഴിച്ച കയർ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു അവൻ എണീക്കുന്നതിനു ഒപ്പം അവളെയും പിടിച്ചു എണീപ്പിച്ചു... അവൾ തീർത്തും ഭയം നിറഞ്ഞ ഒരു നോട്ടം അവനു കൈമാറി... അവൻ വീണ്ടും തേജസിനെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് അവളുടെ വലതു കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു...എന്നിട്ട് അവളെ നോക്കി... "പേടിക്കണ്ട.. ഞാൻ തന്നെ രക്ഷിക്കാനാ വന്നത്... ഉപദ്രവിക്കാനല്ല...!" ദൃഢമായ ശബ്ദം... അവൾ അവൻ ശെരിക്കും ആരാ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവനെ നോക്കി.. അവൻ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു പതിയെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാതെ നടന്നു... അവളും യാന്ത്രികമായി നടന്നു...പക്ഷെ തേജസിന്റെ കൂടെ ഉള്ളവരിൽ ഒരാൾ അവരെ കണ്ടു.... "സാറെ.. ദേ അവള്..." ആ കാഴ്ച അയാൾ തേജസിനു കാണിച്ച് കൊടുത്തതും ഒരു ഒറ്റ അലർച്ച ആയിരുന്നു... "ഡീീീ.... നിക്കെടി അവിടെ!!!" അവൾ ശെരിക്കും ഒന്ന് കിടുങ്ങി പോയി എന്ന് തന്നെ പറയാം... പക്ഷെ കൂടെ ഉള്ളവന് പ്രേത്യേകിച്ചു ഭാവമാറ്റം ഒന്നുല്ല.. ഒരുപക്ഷെ പലതും പ്രതീക്ഷിച്ചു തന്നെയാവാം അവൻ വന്നത്.... രണ്ടാളും നിന്നിട്ട് തിരിഞ്ഞു തേജസിനെ നോക്കി...അവൾ പേടിച്ചു നിൽക്കുവാ എന്ന് പറയാം....തേജസ് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.. ദേഷ്യത്തിൽ...കൂടെ ആ മൂവർസംഘവും.... അവന്റെ ഓരോ ചുവടിലും അവളുടെ ശ്വാസഗതി വർധിച്ചു... ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി... അവൾ പതുങ്ങി അടുത്ത് നിൽക്കുന്നവന്റെ പുറകിൽ മറഞ്ഞു.... "ഇങ്ങോട്ട് നീങ്ങി നിൽക്കെടി " അവൻ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞതും അവളിലെ പേടി വർധിച്ചു.... അവൻ തന്നെ അവളുടെ ഇടത് കയ്യിൽ പിടുത്തമിട്ട് മുന്നിലേക്ക് നീക്കി നിർത്തി... അപ്പോഴും അവളുടെ വലതു കൈ അയാളുടെ കയ്യിൽ ആയിരുന്നു... "ആരാടാ നീ??" ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് തേജസ്‌ അവനെ പുറകിലേക്ക് പിടിച്ചു തള്ളാൻ കൈ നീട്ടിയതും ആ കൈയിൽ അവൻ പിടുത്തമിട്ടു... ആ പിടി പതിയെ പതിയെ മുറുകി... തേജസിനു കൈ ചെറുതായി വേദന എടുത്തു... പക്ഷെ അപ്പോഴും ദേഷ്യം കൈ വിടാതെ തന്നെ അവനെ നോക്കി... "ഡാ.. മര്യാദക്ക് പൊയ്ക്കോ.... എന്റെ വഴിയിൽ തടസ്സം ആവാൻ നോക്കല്ലേ...." "തടസ്സം ആവാൻ തന്നെയാ വന്നത്....!" എന്നും പറഞ്ഞു ആ പിടിച്ച കൈ അതെപടി പുറകിലേക്ക് വളച്ചു തിരിച്ചു പിടിച്ചു...അന്നത്തെ തല്ലിൽ ഒടിഞ്ഞ കൈ ആയത് കൊണ്ട് തന്നെ നല്ല രീതിയ്ക്ക് അവനു വേദനിച്ചു.... തേജസ്‌ വേദന കാരണമാവാം ദയയുടെ കൈയിൽ മറ്റേ കൈ കൊണ്ട് പിടിച്ച പിടി വിട്ടത്..പക്ഷെ അപ്പോഴും അവളുടെ വലതു കൈ അയാളുടെ കയ്യിൽ സുരക്ഷിതം ആയിരുന്നു.... തേജസ്‌ മറ്റേ കൈ ഉപയോഗിച്ച് അയാളുടെ വയറിൽ ആഞ്ഞിടിച്ചു... കൈ വിട്ടു എന്നല്ലാതെ ആ ഇടി അവിടെ വലിയ എഫക്ട് ഒന്നും ഉണ്ടാക്കിയില്ല.... തേജസ്‌ പെട്ടെന്ന് കൂടെ ഉള്ളവരെ നോക്കിയതും അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായത് പോലെ അവർ മൂന്നാളും മുന്നോട്ടു വന്നു.. ഒരാൾ ദയയുടെ കൈയിലും മറ്റു രണ്ട് പേർ അയാളുടെ ശരീരത്തിലും ആയി പിടുത്തമിട്ടു... അവൻ കുതറി മാറാൻ നന്നായി തന്നെ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്... ആ ശ്രമത്തിനിടെ ദയയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന അവന്റെ കൈ അവൻ വിട്ടു.. അത് വിട്ടു പോയി എന്ന് പറയുന്നതാവും നല്ലത്.... അവൾ പേടിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി... അവൾക്ക് എന്ത്‌ ചെയ്യണം എന്നറിയില്ല... ചെകുത്താനും കടലിനും നടുവിൽ അകപ്പെട്ട പോലെ അവൾ ക്രൂരത നിറഞ്ഞ ഭാവത്തിൽ നിൽക്കുന്ന തേജസിനെയും മറുഭാഗത്തു തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്ന ആ അപരിചിതനെയും നോക്കി.... അവൻ പ്രേത്യേകിച്ചു ഭാവമാറ്റം ഒന്നും തന്നെയില്ലാതെ കുതറി മാറാനുള്ള ശ്രമം തുടരുന്നു.... വലതു കൈ സൈഡിലേക്ക് ചലിപ്പിച്ചു വലത് ഭാഗത്തു നിന്നവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈമുട്ട് മടക്കി ഒരു ഇടി... ഇപ്പുറത്തു നിന്നവന് ഇടത് കാല് മടക്കി ഒരു ചവിട്ട്.... രണ്ടാളുടെയും പിടി വിട്ടു... തേജസിനു നേരെ കുതിക്കാൻ തുടങ്ങിയതും ദയയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് നിന്നവൻ അവളെ വിട്ട് പാന്റ്സിന്റെ പോക്കറ്റിൽ അവൻ ഇത്ര നേരം മറച്ചു വെച്ച ചെറിയ കത്തി പുറത്തെടുത്തു... അത് അവനു നേരെ വീശിയതും അവനൊന്നു താഴ്ന്നു പൊങ്ങി ആ കുത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു.. എന്നിട്ട് വായുവിൽ ഒന്ന് ഉയർന്നു പൊങ്ങി ചാടി വന്നു അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തന്നെ ആഞ്ഞൊരു ചവിട്ട് കൊടുത്തു ആ കത്തി കൈക്കലാക്കി... അപ്പോഴേക്കും ആദ്യം കിട്ടിയതൊന്നും പോരാ എന്ന പോലെ നെഞ്ചിൽ ഇടി കൊണ്ടാവൻ മുന്നോട്ടു വന്നു... അവനും നല്ലൊരു സമ്മാനം കൊടുത്തപ്പോഴേക്കും അടുത്തവൻ...അങ്ങനെ അടിയോടടി... ഇടയ്ക്ക് വീശുന്ന കത്തിയും കൂടെ കണ്ണിൽ പെട്ടതും ദയയുടെ ഭയം വർധിച്ചു... രണ്ട് കൂട്ടർക്കും അത്യാവശ്യം പരിക്കുകൾ കിട്ടി തുടങ്ങി... ദയ പേടിച്ചു പേടിച്ചു പുറകിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു... അവൾ ഇത്ര നേരം സംഭരിച്ചു വെച്ച ധൈര്യമൊക്കെ ചോർന്നു പോയി.... അവന്റെ നേരെ മൂവർ സംഘത്തിലെ ഒരുത്തൻ പാഞ്ഞതും നേരത്തെ കൈക്കലാക്കിയ കത്തി അവൻ അയാൾക്ക് നേരെ വീശി.... അയാളുടെ തോളിൽ അത് കൊണ്ടു.... അയാൾ ആ മുറിവിൽ മുറുക്കി കൈ വെച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നിന്നു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 "എടാ.. വന്നേ ആ ഭാഗത്തു എന്തൊക്കെയോ സൗണ്ട് കേൾക്കുന്നുണ്ടല്ലോ " കെവിൻ പറഞ്ഞതും രണ്ടാളും കൂടി അവൻ പറഞ്ഞ ദിശയിലേക്ക് നടന്നു... അവിടെ അപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ ഞെട്ടിച്ചു... ഇരുട്ട് ആണെങ്കിലും ദയയെയും തേജസിനെയും അവർ രണ്ടാളും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.... 🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛🌜🌛 തേജസ്‌ എല്ലാം കണ്ട് ആസ്വദിച്ചു നിൽക്കുക ആണ്... ഇപ്പോൾ അടി നടക്കുന്നത് ആ അപരിചിതനും ആ മൂന്നാളും കൂടിയാണ്... ദയ കരഞ്ഞു കൊണ്ടും നിൽക്കുന്നു... അവർ നാലുപേർക്കും നല്ല പരിക്കുകൾ ഉണ്ട്... കത്തി കൊണ്ടേറ്റ മുറിവ് ആണ് കൂടുതലും... ചെറുതും വലുതുമായ മുറിവുകൾ.... ഇപ്പോൾ അവരിൽ ഒരാളുടെ വലതു കാലിൽ അവൻ ഒരു തടി കഷ്ണം കൊണ്ട് ആഞ്ഞടിക്കുകയാണ്... അയാൾ വേദന കൊണ്ട് നിലത്തു കിടന്ന് പിടയുന്നു... അവനെ പിടിച്ചു മാറ്റാൻ മറ്റു രണ്ട് പേർ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.... ദേവ് സൂക്ഷിച്ചു ആ തല്ലുന്നവനെ നോക്കി.. ആ ഇരുട്ടത്ത് മാസ്കും ധരിച്ചു നിൽക്കുന്നവനെ കണ്ടതും അവന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടതും അവൻ ആരെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ പോലെ ആയിരുന്നു അവന്റെ ഭാവം... സന്തോഷവും അതിശയവും സങ്കടവും കുറ്റബോധവും എല്ലാം കൂടി കലർന്ന ഭാവം... "ഡാാാാ...." എന്ന് അലറി ഒരുവൻ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞൊരു ചവിട്ട് കൊടുത്തതും അവൻ മലർന്നു വീണു... കത്തി കൈയിൽ നിന്ന് തെറിച്ചു ദൂരെ വീണു....ആ തടി കഷ്ണവും... കിട്ടിയ തക്കത്തിനു തേജസ്‌ പെട്ടെന്ന് ആ കത്തി കൈക്കലാക്കി....അത് കണ്ട് നിന്ന ദയയുടെ കണ്ണുകൾ ഭയത്താൽ വികസിച്ചു.... ദേവും കെവിനും അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു... മലർന്നു വീണു കിടന്നവൻ ചാടി എണീറ്റതും ഗുണ്ടകളിൽ ഒരുവൻ അവനു നേരെ ചെന്നതും ഒരുമിച്ചു... അവനെ നേരിട്ട് കൊണ്ട് നിന്നവൻ തേജസ്‌ കത്തിയുമായി അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടില്ല... പുറകിൽ നിന്ന് ആഞ്ഞു കത്തി വീശിയതും അവന്റെ ശരീരത്തിൽ അത് കൊണ്ട് രക്തം അവിടമാകെ ചീറ്റി.. അവന്റെ രക്തം ചിതറി തെറിച്ചു ദയയുടെ മുഖത്തേക്കും വീണു... മുഖത്ത് രക്തത്തിന്റെ നനവ് പടർന്നതും,നാസികയിലേക്ക് ആ മണം അടിച്ചു കയറിയതുമറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ മങ്ങുന്നത് പോലവൾക്ക് തോന്നി... കണ്ണുകൾ പതിയെ കൂമ്പി അടഞ്ഞു അടഞ്ഞു വന്നതും എന്തോ ഒരു ഉൾപ്രേരണ തോന്നി മുന്നിലേക്ക് മിഴികൾ പായിച്ചവൾ കണ്ടത് മുന്നിൽ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു കത്തി കുത്തി കയറിയ ശരീരവുമായി നിൽക്കുന്ന ദേവിനെ ആണ്.. അവസാനമായി കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞത് അവന്റെ മുഖമാണ്... അപ്പോഴേക്കും തീർത്തും അബോധാവസ്ഥയിൽ ചെന്നെത്തിയിരുന്നു അവൾ.... ബോധം മറഞ്ഞു അവൾ നിലത്തേക്ക് ഊർന്നു വീഴുമ്പോൾ അവളുടെ മുന്നിൽ തന്നെ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു ബോധം മറഞ്ഞ അവസ്ഥയിൽ ദേവും നിലത്തേക്ക് വീണു.... 💔🥀 തുടരും... 🌜❤️🌛 ഫൈറ്റിങ് സീൻ കറക്റ്റ് ആയോ എന്നറിയില്ല... അതിൽ നാലു കാരക്ടർസിനും പേരില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ട്.. സാധാരണ ഉള്ളതിനെ വെച്ചു കുറച്ചു ലെങ്ത് കൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്... 🙂 കുറച്ചു ബിസി ആയത് കൊണ്ട് ഇടാതെ ഇരുന്നതാണ് പാർട്സ്.. ഇനി മുതൽ ഉണ്ടാവും... ഇന്നൊരു പാർട്ട്‌ കൂടെ ഇടാം.... ❤️🙂 #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്