ഭാഗം 21 വിളക്കുമായി അകത്തേക്ക് കയറിയ ഉണ്ണിമായയെ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി നേരെ പൂജാമുറിയിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോയത്. ഭഗവതിയുടെ മുന്നിൽ വിളക്ക് വെച്ച് തൊഴുതു നിൽക്കുമ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ കൈകൾ ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു വിഷ്ണു അവളുടെ തൊട്ടുപിന്നിൽ ഒരു കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ നിന്നു... "മോളെ... നീ ഇന്ന് ഒരുപാട് അനുഭവിച്ചു. ഇനിQq സമാധാനമായി വിശ്രമിക്കൂ. ഈ വീട് ഇനി നിന്റേതുമാണ്" സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തലോടി. നാണിയമ്മ വിഷ്ണുവിന്റെ മുറി വേഗം ഒരുക്കി നൽകി. ഉണ്ണിമായ ആ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അവിടെയെല്ലാം പട്ടുവിരികളും ആഢംബരങ്ങളും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ചെറിയ വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന അവൾക്ക് ഈ ആഢംബരങ്ങൾ ഒരുതരം അന്യതയാണ് സമ്മാനിച്ചത്. അതേസമയം കോവിലകത്തിന്റെ താഴത്തെ നിലയിലുള്ള ഇരുണ്ട മുറിയിൽ രുഗ്മിണിയും രേവതിയും വിനയൻ സാറും ഒത്തുകൂടി. വിനയന്റെ മുഖത്ത് പഴയ ആ മാന്യതയില്ലായിരുന്നു പകരം മുറിവേറ്റ ഒരു മൃഗത്തിന്റെ ക്രൂരതയായിരുന്നു.... "ഇന്ന് രാത്രി അവർ സന്തോഷിക്കട്ടേ " വിനയൻ സിഗരറ്റ് പുകച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ നാളെ പുലരുമ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ അച്ഛൻ കാണാൻ പോകുന്നത് മറ്റൊരു കാഴ്ചയായിരിക്കും. ഉണ്ണിമായയുടെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും വിവാഹത്തിന് മുൻപുള്ള ചില ' ബന്ധങ്ങൾ കാണിക്കുന്ന കുറച്ച് വ്യാജ ഫോട്ടോകളും കത്തുകളും ഞാൻ തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ട്... ലക്ഷ്മിയമ്മയെക്കൊണ്ട് ഇത് സത്യമാണെന്ന് പറയിപ്പിക്കാനും എനിക്കറിയാം." "അത് മാത്രം പോരാ വിനയൻ സാറേ" രേവതി ഇടയ്ക്ക് കയറി പറഞ്ഞു. "ഈ വീട്ടിൽ അവൾക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും സമാധാനം കൊടുക്കരുത്. നാളെ രാവിലെ അടുക്കളയിൽ കയറുന്നതോടെ ഞാൻ എന്റെ കളി തുടങ്ങും. കണിമംഗലം തറവാട്ടിലെ അടുക്കള നിയമങ്ങൾ അവൾക്കറിയില്ലല്ലോ. അവിടെ വെച്ച് അവളെ ഞാൻ അപമാനിക്കും." രുഗ്മിണി പതുക്കെ ചിരിച്ചു. "ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ ഇപ്പോൾ കടുത്ത ദേഷ്യത്തിലാണ്. ആ ദേഷ്യം കത്തിച്ചു വിടാൻ ഈ തെളിവുകൾ മാത്രം മതി. വിഷ്ണുവിനെ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാനും ഉണ്ണിമായയെ തനിച്ചാക്കാനും നമുക്ക് സാധിക്കും." ​രാത്രി രണ്ടാമത്തെ യാമത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ വിഷ്ണു മുറിയിലേക്ക് കയറി. ഉണ്ണിമായ ജനാലയ്ക്കൽ നിന്നു പുറത്തെ വിജനമായ പറമ്പിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ അപ്പോഴും അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ചാർത്തിയ സെറ്റുസാരിയിലായിരുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷത്തേക്കാൾ വല്ലാത്തൊരു ക്ഷീണവും ഭയവും നിഴലിച്ചു നിന്നു. ​വിഷ്ണു പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലെത്തി. അവൻ അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചതും അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി. "എന്താ ഉണ്ണിമായേ... നീ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്?" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം വളരെ താഴ്ന്നതായിരുന്നു. ​"തമ്പ്രാൻ കുട്ടി... എനിക്ക് വല്ലാത്ത പേടിയാകുന്നു. ഈ വലിയ മുറിയും ഈ ആഢംബരങ്ങളും എന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നത് പോലെ. അമ്മയും അച്ഛനും രേവതിയുമെല്ലാം എന്നെ വെറുപ്പോടെയാണ് നോക്കുന്നത്. നമ്മൾ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് ശരിയാണോ?" അവൾ വിതുമ്പലോടെ ചോദിച്ചു. ​വിഷ്ണു അവളെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. "നീ തനിച്ചല്ല. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി നിനക്കൊപ്പമുണ്ട് അതിലുപരി നിന്റെ വിഷ്ണു നിനക്കൊപ്പമുണ്ട്. നീ ഇനി ഈ തറവാടിന്റെ മരുമകളാണ്." ​അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ട ഭയം ഇപ്പോഴും വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല. ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചതിന്റെ അടയാളങ്ങളും ഇന്നത്തെ സംഘർഷങ്ങളും അവളെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന് അത് മനസ്സിലായി... ​"ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് വിശ്രമിക്കാം ഉണ്ണിമായേ. നീ ഒരുപാട് അനുഭവിച്ചു. നിന്റെ ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും ഇപ്പോൾ സമാധാനമാണ് വേണ്ടത്. മറ്റൊന്നും നീ ചിന്തിക്കണ്ട" വിഷ്ണു വളരെ ആർദ്രമായി പറഞ്ഞു. ​അവൻ അവളെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി. അവൾക്ക് തലച്ചോറിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭാരമായിരുന്നു. വിഷ്ണു അവളുടെ തലയിൽ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ട് അവളുടെ അരികിലിരുന്നു... ​ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന്റെ ചോരയും കണ്ണീരും കലർന്ന ഓർമ്മകൾക്കിടയിൽ, അവരുടെ ആദ്യ രാത്രി പ്രണയത്തിന്റെ ആഘോഷമായില്ല. പകരം പരസ്പരം നൽകുന്ന ആശ്വാസത്തിന്റെയും സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെയും നിശബ്ദമായ സാക്ഷ്യമായി മാറി. അവൾ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണപ്പോഴും വിഷ്ണു ഉണർന്നിരുന്നു അവർ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ മുറിയുടെ വാതിലിന് പുറത്ത് ഒരു നിഴൽ കണ്ടു. രേവതിയായിരുന്നു അത്. അവൾ അവരുടെ സംസാരം ഒളിഞ്ഞു കേൾക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ അവിടെ നിന്ന് മാറി നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു... അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ. ഉണ്ണിമായ കുളി കഴിഞ്ഞ് സെറ്റുസാരിയുടുത്ത് അടുക്കളയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് പുതിയ മരുമകൾ ആദ്യം മധുരം വിളമ്പണമല്ലോ. അവൾ പായസം ഉണ്ടാക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലായിരുന്നു. നാണിയമ്മ സഹായിക്കാൻ കൂടെ നിന്നു. പെട്ടെന്ന് രുഗ്മിണിയും രേവതിയും അങ്ങോട്ട് കടന്നുവന്നു... "എന്താ നാണിയമ്മേ ഇത്? ആരോട് ചോദിച്ചിട്ടാണ് ഇവൾ ഈ അടുക്കളയിൽ കയറിയത്?" രുഗ്മിണിയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. "രുഗ്മിണി... ഇത് ഈ വീടിന്റെ മരുമകളാണ്" സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി പിന്നിൽ നിന്നും വന്നു... "മരുമകളോ? താലി കെട്ടിയാൽ മരുമകളാകില്ല അമ്മായി. ഈ അടുക്കളയ്ക്ക് ചില നിയമങ്ങളുണ്ട്. അശുദ്ധിയായ കൈകൾ കൊണ്ട് ഇവിടെ തൊടാൻ പാടില്ല. ഇവൾ വന്ന വഴി നമുക്കെല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്നതല്ലേ?" രേവതി ഉണ്ണിമായയെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു... ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. വിഷ്ണു ഉമ്മറത്ത് അച്ഛനുമായി സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന നേരത്താണ് അടുക്കളയിൽ ഈ യുദ്ധം തുടങ്ങിയത്. ഒരു വശത്ത് വിനയൻ തന്റെ വ്യാജ തെളിവുകളുമായി കോവിലകത്തിന്റെ പടിപ്പുരയിലേക്ക് നടന്നുവരുന്നു... അടുക്കളയിലെ ആ വലിയ ബഹളത്തിന് ശേഷം വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ശക്തമായി ഇടപെട്ടതുകൊണ്ട് രുഗ്മിണിക്കും രേവതിക്കും തൽക്കാലം പിന്മാറേണ്ടി വന്നു... രാത്രിയായി... കോവിലകം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു. ജനാലയിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തുന്ന നിലാവെളിച്ചം വിഷ്ണുവിന്റെ മുറിയിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു വലയം തീർത്തു. മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധം ആ മുറിയിലാകെ പടർന്നുനിൽക്കുന്നു... വിഷ്ണു പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് കടന്നു. ഉണ്ണിമായ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ തല താഴ്ത്തി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കഴുത്തിലെ പുതിയ താലി നിലാവെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ട്. വിഷ്ണു അവളുടെ അരികിൽ ചെന്ന് ഇരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി... "ഉണ്ണിമായേ... ഇത്രയും കാലം ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ട നിമിഷമാണിത്. ഒരുപാട് തടസ്സങ്ങൾ കടന്നാണ് നീ എന്റെ ചാരത്തെത്തിയത്. ഇനി നിന്നെ ഞാൻ വിട്ടുതരില്ല" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം ആർദ്രമായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ മുഖം പതുക്കെ ഉയർത്തി. കണ്ണുനീർ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയം തുടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണു അവളുടെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു. അവന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ കാർകൂന്തലിലൂടെ പടർന്നു. ഉണ്ണിമായ വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായുമ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുരക്ഷിതത്വം തോന്നി.... അവരുടെ ശ്വാസഗതികൾ ഇടറി... വിഷ്ണു അവളുടെ കാതുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ മന്ത്രങ്ങൾ പതുക്കെ ചൊല്ലി. അവൻ അവളുടെ അധരങ്ങളിലേക്ക് തന്റെ പ്രണയം പകരാൻ ആഞ്ഞുനിന്ന നിമിഷം... പെട്ടെന്നാണ് മുറിയുടെ വാതിലിന് പുറത്ത് ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടത്. ഒരു കരിങ്കൽ പാത്രം താഴെ വീണതുപോലെയുള്ള ശബ്ദം ഉണ്ണിമായ ഭയന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും അടർന്നുമാറി.... "എന്താ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി അത്?" അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ ചോദിച്ചു. വാതിലിന് പുറത്ത് രേവതിയും രുഗ്മിണിയും നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രേവതിയുടെ മുഖത്ത് ക്രോധവും അസൂയയും പടർന്നു... "അമ്മേ... അവരിവിടെ സുഖമായിരിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. ഈ കോവിലകത്തെ മരുമകളാകേണ്ടത് ഞാനാണ്. വിഷ്ണു ഏട്ടന്റെ ചോരയിൽ പിറക്കുന്ന കുട്ടി ഈ സ്വത്തുക്കളുടെയെല്ലാം അവകാശിയാകണം. അത് ഈ വേലക്കാരിയുടെ വയറ്റിൽ ഉണ്ടാകാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല!" രേവതി പല്ലുഞെരിച്ചു പറഞ്ഞു. രുഗ്മിണി പതുക്കെ വാതിലിൽ തട്ടി. "വിഷ്ണു... വിഷ്ണു... വേഗം ഒന്ന് പുറത്തേക്ക് വാ. അച്ഛന് വല്ലാത്ത നെഞ്ചുവേദന. വേഗം" അച്ഛന് വയ്യെന്ന് കേട്ടതും വിഷ്ണു പരിഭ്രമിച്ചു. അവൻ വേഗം വാതിൽ തുറന്നു പുറത്തേക്ക് വന്നു. രുഗ്മിണി അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട് തളർന്നുനിൽക്കുകയാണ്... "എന്താ രുക്മിണി അമ്മേ? അച്ഛന് എന്തുപറ്റി?" വിഷ്ണു അച്ഛന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി. പിന്നാലെ വന്ന ഉണ്ണിമായയെ രേവതി തടഞ്ഞു. അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് രേവതി താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു "നീ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ സന്തോഷിക്കാൻ നോക്കണ്ട. വിഷ്ണു ഏട്ടന്റെ അരികിൽ നിനക്ക് സ്ഥാനമില്ല. ഈ താലി വെറും ചരടാണ്. ഇത് ഞാൻ അറുത്തെറിയും" വിഷ്ണു അച്ഛന്റെ മുറിയിലെത്തിയപ്പോൾ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ സാധാരണ പോലെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. "എന്തിനാ വിഷ്ണു നീ ബഹളം വെക്കുന്നത്? എനിക്കൊന്നുമില്ല" തമ്പുരാൻ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു. രുഗ്മിണിയും രേവതിയും ചേർന്ന് മെനഞ്ഞ ഒരു വലിയ നാടകമായിരുന്നു അത്. അവരുടെ പ്രണയനിമിഷങ്ങളെ തകർക്കാനും വിഷ്ണുവിനെ ഉണ്ണിമായയിൽ നിന്ന് അകറ്റി നിർത്താനുമുള്ള ആദ്യത്തെ നീക്കം വിഷ്ണു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ വാതിൽക്കൽ നിസ്സഹായയായി നിൽക്കുന്ന ഉണ്ണിമായയെയും പരിഹാസത്തോടെ ചിരിക്കുന്ന രേവതിയെയും കണ്ടു. കോവിലകത്തെ ആദ്യ രാത്രി ഇങ്ങനെ പകയുടെയും ചതിയുടെയും നിഴലിലായി... തുടരും... ✍️പ്രണയ_തൂലിക....... ❣️ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #💞 നിനക്കായ്

ഭാഗം 20 അമ്പലമുറ്റത്തെ ആ മണൽത്തിട്ട ഒരു യുദ്ധക്കളമായി മാറി. വിനയൻ ആജ്ഞ നൽകിയതും ആറടി പൊക്കമുള്ള നാലഞ്ച് ഗുണ്ടകൾ വിഷ്ണുവിന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു. വിഷ്ണു തന്റെ മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തി കണ്ണുകളിൽ അഗ്നിയുമായി അവർക്കായി കാത്തുനിന്നു... ആദ്യത്തെ ഗുണ്ട ഒരു ഇരുമ്പ് വടിയുമായി വിഷ്ണുവിന്റെ തല ലക്ഷ്യമാക്കി ആഞ്ഞു വീശി. വിഷ്ണു മിന്നൽവേഗത്തിൽ കുനിഞ്ഞുമാറി. ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നതിനിടയിൽ അവൻ തന്റെ വലതുകൈമുട്ടുകൊണ്ട് ഗുണ്ടയുടെ വാരിയെല്ലിന് ആഞ്ഞടിച്ചു... ആ അടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ അവൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു. മറ്റൊരുവൻ പിന്നിൽ നിന്ന് വട്ടം പിടിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വിഷ്ണു തന്റെ തല പിന്നിലേക്ക് ആഞ്ഞിടിച്ച് അവന്റെ മൂക്കിന്റെ പാലം തകർത്തു.  പിന്നീട് കണ്ടത് വിഷ്ണുവിന്റെ താണ്ഡവമായിരുന്നു. തനിക്ക് നേരെ വന്ന മൂന്നാമത്തെ ഗുണ്ടയുടെ കഴുത്തിന് കുത്തിപ്പിടിച്ച് വിഷ്ണു തന്റെ മുട്ടുകാൽ കൊണ്ട് അവന്റെ അടിവയറ്റിൽ ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. വേദനകൊണ്ട് പുളഞ്ഞ അവനെ വിഷ്ണു അനായാസം വായുവിൽ ഉയർത്തി ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. അവൻ നേരെ ചെന്ന് വീണത് വിനയൻ സാറിന്റെ കാറിന് മുകളിലായിരുന്നു. ബോണറ്റിൽ ഇടിച്ച് അവൻ ബോധരഹിതനായി വീണു... "ടാ... തടയടാ അവനെ!" ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ അലറി... പോലീസുകാർ ലാത്തിയുമായി മുന്നോട്ട് വന്നെങ്കിലും വിഷ്ണു ഒരു പോരാളിയെപ്പോലെ അവിടെ നിലയുറപ്പിച്ചു. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും വിയർപ്പും രക്തവും ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പപ്പേട്ടനും വിഷ്ണുവിന്റെ കൂടെക്കൂടി. ആ വലിയ സംഘർഷത്തിനിടയിൽ ആരും ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല കോവിലകത്തെ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി അവിടേക്ക് എത്തിയിരുന്നു... മകൻ താഴെ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ആരും കാണാതെ ഉണ്ണിമായയുടെ കൈ പിടിച്ചു. "മോളെ... വാ. നിന്റെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി താഴെ മണ്ണിൽ ചോര ചിന്തുന്നത് നിനക്ക് വേണ്ടിയാണ്. അവൻ ജയിക്കണമെങ്കിൽ നിന്റെ കഴുത്തിൽ ആ താലി വീഴണം. വേഗം വാ!" തമ്പുരാട്ടി ഉണ്ണിമായയെ കൂട്ടി അമ്പലത്തിന്റെ വശത്തുള്ള ചെറിയ പടികളിലൂടെ മുകളിലേക്ക് ഓടി. താഴെ പോലീസ് വിഷ്ണുവിനെ വളഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ലാത്തിച്ചാർജ് തുടങ്ങാറായ നിമിഷം. വിഷ്ണു ചുറ്റും നോക്കി. തന്റെ ഉണ്ണിമായയെ തമ്പുരാട്ടി മുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ പുതിയൊരു കരുത്ത് ഇരച്ചു കയറി. ലാത്തി ഓങ്ങിയ പോലീസുകാരന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും അവൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.. മറ്റുള്ളവരെ തള്ളി മാറ്റുന്ന ഇടയിൽ വിഷ്ണു ആരും കാണാതെ അമ്പലത്തിന്റെ കരിങ്കൽ മതിലിൽ ചവിട്ടി അവൻ  അമ്പലത്തിന്റെ അകത്തു കയറി സോപാനത്തിലേക്ക് അടുത്തേക്ക് ഓടി... "നിർത്തൂ എല്ലാവരും!" വിഷ്ണുവിന്റെ ഗർജ്ജനം അമ്പലമുറ്റത്ത് പ്രതിധ്വനിച്ചു. അവൻ നേരെ ശ്രീകോവിലിന് മുന്നിലെത്തി. അവിടെ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ഉണ്ണിമായയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു. പൂജാരി മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വിഷ്ണു തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആ പവിത്രമായ താലി എടുത്തു. അവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല മറിച്ച് ഒരു പോരാളിയുടെ ഉറപ്പോടെ അത് ഉണ്ണിമായയുടെ കഴുത്തിലേക്ക് നീണ്ടു... ലക്ഷ്മിയമ്മയും വിനയനും ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാനും അമ്പലമുറ്റത്ത് ഓടിയെത്തുമ്പോഴേക്കും സമയം വൈകിപ്പോയിരുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾ നോക്കി നിൽക്കെ വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയുടെ കഴുത്തിൽ ആ താലി ചാർത്തി. പെട്ടെന്ന് അമ്പലമുറ്റത്ത് ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. വിനയൻ സാർ തകർന്നുപോയി. ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ കയ്യിലിരുന്ന വടി താഴെയിട്ടു. രേവതി ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു. പക്ഷേ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ ആശ്വാസവും സന്തോഷവും വിരിഞ്ഞു. അവർ തന്റെ മകനെയും മരുമകളെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു... "ഇന്ന് മുതൽ ഇവൾ കണിമംഗലത്തിന്റെ മകളാണ്" തമ്പുരാട്ടി ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു... വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷാശ്രുക്കൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ വലിയ യുദ്ധത്തിനൊടുവിൽ പ്രണയം വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ പുറത്ത് തോറ്റമ്പിയ വിനയന്റെ കണ്ണുകളിൽ പകയുടെ പുതിയ കനലുകൾ എരിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..... അമ്പലമുറ്റത്തെ ആ വലിയ സംഘർഷത്തിന് ശേഷം ചോരയും വിയർപ്പും കലർന്ന ഷർട്ടോടെ വിഷ്ണു തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ കൈപിടിച്ചു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി മുന്നിൽ നടന്നു... അവരുടെ പിന്നാലെ ഒരു വലിയ ജനാവലി തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും ലക്ഷ്യം കണിമംഗലം കോവിലകത്തിന്റെ പടിപ്പുരയായിരുന്നു. കോവിലകത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ തന്റെ തറവാടിന്റെ പ്രതാപം കൈവിടാതെ വടിയും കുത്തി അവിടെ തടസ്സമായി നിന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇരുവശത്തുമായി രേവതിയും അവളുടെ അമ്മ രുഗ്മിണിയും പകയോടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ അല്പം മാറി നിന്നു തന്റെ തോൽവിയിൽ പക വീട്ടാനുള്ള പുതിയ വഴികൾ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്.... "ഒരടി മുന്നോട്ട് വെക്കരുത്!" തമ്പുരാന്റെ ശബ്ദം കോവിലകത്തെ പറമ്പിലൊട്ടാകെ മുഴങ്ങി. "ഈ പടി കടന്ന് ആ വേലക്കാരിപ്പെണ്ണ് ഈ വീടിന്റെ അകത്തേക്ക് വരില്ല. വിഷ്ണു നീ നിന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ താലി കെട്ടിയിട്ടുണ്ടാകാം പക്ഷേ കണിമംഗലത്തിന്റെ അന്തസ്സ് കളയാൻ ഞാൻ നിന്നെ അനുവദിക്കില്ല." അതുവരെ തമ്പുരാന്റെ നിഴലായി മാത്രം കഴിഞ്ഞിരുന്ന സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി അന്ന് മാറിയ ഒരു ഭാവത്തിലായിരുന്നു. അവർ തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ നേരെ നോക്കി ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.. "ഇന്ന് ഈ തറവാടിന്റെ നിയമങ്ങളല്ല നോക്കേണ്ടത് എന്റെ മകന്റെ ഭാവിയാണ്. എന്റെ മകൻ ഒരു പോരാളിയായി ആ താലി ചാർത്തിയത് ഈ തറവാടിന്റെ മരുമകളുടെ കഴുത്തിലാണ്. അവൾ പടി കടന്നാൽ ഈ വീടിന് അപമാനമുണ്ടാകുമെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതാമെങ്കിൽ അവൾ പടിക്ക് പുറത്തു നിന്നാൽ ഇത്രയും കാലം നിങ്ങൾ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച എല്ലാ പ്രതാപവും മണ്ണടിയും. ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല!" തമ്പുരാട്ടി തിരിഞ്ഞ് അകത്തേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു "നാണിയമ്മേ... താലവും വിളക്കും എടുത്തു വാ!" തമ്പുരാൻ അത്ഭുതത്തോടെയും ദേഷ്യത്തോടെയും നോക്കിനിൽക്കെ വിശ്വസ്തയായ നാണിയമ്മ വിളക്കും താലവുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷമായിരുന്നു... ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന ശരീരത്തോടെയാണ് ആ പടിപ്പുരയ്ക്ക് മുന്നിൽ നിന്നത്. തന്റെ കഴുത്തിലെ പുതിയ താലിയുടെ ഭാരത്തേക്കാൾ വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്തം തന്റെ മേൽ വീണതായി അവൾക്ക് തോന്നി... ലക്ഷ്മിയമ്മ ദൂരെ നിന്നു വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നാണിയമ്മ വിളക്ക് സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിക്ക് നൽകി അവർ അത് ഉണ്ണിമായയുടെ കൈകളിലേക്ക് നൽകി. വിഷ്ണു അവളുടെ തോളിനോട് ചേർന്നു നിന്നു. അവന് ആ നിമിഷം ലോകം കീഴടക്കിയ ഒരു തന്റേടമായിരുന്നു... "വലതുകാൽ വെച്ച് അകത്തേക്ക് കയറൂ മോളെ..." സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി മന്ത്രിച്ചു. രേവതിയും രുഗ്മിണിയും പല്ലുഞെരിച്ചു കൊണ്ടു മാറിനിന്നു. ഉണ്ണിമായ പതുക്കെ തന്റെ വലതുകാൽ പടിപ്പുരയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് വെച്ചു. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം കോവിലകത്തിന്റെ അകത്തളത്തിൽ പടർന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ആ തറവാടിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യമായി ഒരു സാധാരണക്കാരിയെന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടവൾ മരുമകളായി പടി കടന്നു കയറി. ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു... വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും അകത്തേക്ക് കയറിയതോടെ കോവിലകത്തിന്റെ അന്തരീക്ഷം മാറി. രേവതി തന്റെ അമ്മയായ രുഗ്മിണിയെ ഒരു വശത്തേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി... "അമ്മേ... കണ്ടില്ലേ ഇത്? ആ വേലക്കാരി ഇന്ന് ഈ വീടിന്റെ റാണി ആകാൻ നോക്കുകയാണ്. അമ്മായിയും ഏട്ടനും കൂടി നമ്മളെ എല്ലാവരെയും വിഡ്ഢികളാക്കി. പക്ഷേ ഞാൻ ഇത് സമ്മതിക്കില്ല. ഈ വീടിന്റെ അകത്തളത്തിൽ അവൾ സുഖമായി ഉറങ്ങാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല" രേവതിയുടെ കണ്ണുകളിൽ വിഷം തിളങ്ങി.... "നീ പേടിക്കണ്ട രേവതി" രുഗ്മിണി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടേയുള്ളൂ ജീവിതം തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. വിനയൻ സാർ ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ട്. വിഷ്ണുവിനെ നശിപ്പിക്കാനും ആ പെണ്ണിനെ ഇവിടുന്ന് ഇറക്കി വിടാനും നമുക്ക് ഒരുപാട് വഴികളുണ്ട്. കോവിലകത്തിന്റെ പടി കടന്നു കയറിയത് പോലെ എളുപ്പമാകില്ല അവൾക്ക് ഇവിടെ വാഴാൻ." ആരും കാണാതെ വിനയൻ സാർ പതുക്കെ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ ഇവരെ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് തെറിപ്പിക്കും. എനിക്കൊരു വഴി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്" അവൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.. തുടരും....... റിവ്യൂ 😌😌 #💞 നിനക്കായ് #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📙 നോവൽ #📔 കഥ

ഭാഗം 19 ആ വിജനമായ വനവീഥിയിൽ മഴ പെയ്തു നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പ് നിർത്തി... റോഡിന് കുറുകെ വീണുകിടക്കുന്ന കൂറ്റൻ മരം അവന്റെ വഴി തടഞ്ഞു...ഇരുട്ടിൽ നിന്നും അഞ്ച് ഗുണ്ടകൾ കയ്യിൽ ഇരുമ്പ് വടികളും വടിവാളുകളുമായി ജീപ്പിന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു... വിഷ്ണു ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി. അവൻ തന്റെ വെള്ള ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ പതുക്കെ മടക്കി വെച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല മറിച്ച് തന്റെ പ്രണയിനിയെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയവരോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പകയായിരുന്നു... "ടാ... കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി! നിന്റെ തന്റേടം ഇന്ന് ഈ മണ്ണിൽ തീരും!" ഒന്നാമത്തെ ഗുണ്ട അലറിക്കൊണ്ട് ഇരുമ്പ് വടി ഓങ്ങി വിഷ്ണുവിന് നേരെ ചാടി... വിഷ്ണു ഒഴിഞ്ഞുമാറി. വടി മണ്ണിൽ ആഞ്ഞു പതിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ വലതുകാൽ ഗുണ്ടയുടെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞു തറച്ചു. അവൻ തെറിച്ചുപോയി മരത്തിൽ ഇടിച്ചു വീണു... ബാക്കി നാല് പേരും ഒന്നിച്ച് അവനെ വളഞ്ഞു. വടിവാളുകൾ വായുവിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. വിഷ്ണു ഓരോ വെട്ടും അതിവിദഗ്ദ്ധമായി തടഞ്ഞു. ഒരു ഗുണ്ടയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ഇരുമ്പ് വടി അവൻ തട്ടിയെടുത്തു... അല്പം ദൂരെ കാറിലിരുന്ന് വിനയൻ സാർ ഈ കാഴ്ച ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു... "വിഷ്ണു... നിന്റെ പ്രണയം ഇന്ന് ഈ കാട്ടിൽ ഒടുങ്ങും" അവൻ മനസ്സിനുള്ളിൽ മന്ത്രിച്ചു... ആംബുലൻസ് അപ്പോഴേക്കും ടൗണിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഉണ്ണിമായയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ടൗണിലെ ചെറിയ ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. . വിഷ്ണുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത ഉണ്ണിമായയെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കിയിരുന്നു... കാട്ടിൽ പോരാട്ടം മുറുകി. വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾക്ക് ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഇരുമ്പ് വടി കൊണ്ട് ഗുണ്ടകളെ ഓരോരുത്തരെയായി വീഴ്ത്തി. രക്തം മണ്ണിൽ പടർന്നു... "ടാ... നിങ്ങളെ ആരാ വിട്ടത്?" വിഷ്ണു ഒരു ഗുണ്ടയുടെ കഴുത്തിന് കുത്തിപ്പിടിച്ചു ചോദിച്ചു... "വി... വിനയൻ സാർ..." അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു... വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അഗ്നി പടർന്നു. അവൻ ആ ഗുണ്ടയെ തള്ളിയിട്ടിട്ട് തന്റെ ജീപ്പിലേക്ക് പാഞ്ഞു. മരം റോഡിൽ നിന്ന് മാറ്റാൻ പപ്പേട്ടൻ അപ്പോഴേക്കും അങ്ങോട്ട് എത്തിയിരുന്നു... "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി! വേഗം പോകൂ... ആംബുലൻസ് ടൗണിലെത്തിക്കഴിഞ്ഞു" പപ്പേട്ടൻ ആഞ്ഞു തള്ളി മരം മാറ്റി... വിഷ്ണു ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. ടയറുകൾ ചരൽ മണ്ണിൽ ഉരസി വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. അവൻ ടൗണിലേക്ക് പാഞ്ഞു. വിനയൻ സാർ ജീപ്പ് വരുന്നത് കണ്ട് പകച്ചുപോയി. അവൻ തന്റെ കാർ വേഗത്തിൽ ഓടിച്ചു പോയി... ടൗണിലെ ആശുപത്രിയിൽ ഉണ്ണിമായയെ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. വിനയൻ സാർ അങ്ങോട്ട് ഓടിക്കയറി... ലക്ഷ്മിയമ്മയെ കണ്ടതും അവൻ തന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി വരുത്തി. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ വിഷ്ണു എങ്ങോട്ടോ പോയി. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ അവന് ഉണ്ണിമായയോട് സത്യമായ പ്രണയമില്ലെന്ന്" വിനയൻ പതുക്കെ ലക്ഷ്മിയമ്മയെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു... അപ്പോഴാണ് ആശുപത്രിയുടെ വാതിൽ തകർത്തു കൊണ്ട് വിഷ്ണു അകത്തേക്ക് കയറിയത്. അവന്റെ വെള്ള ഷർട്ടിൽ രക്തക്കറകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ ഭ്രാന്തമായ ഒരു പക... "വിനയൻ!" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം ആശുപത്രിയിൽ മുഴങ്ങി... വിനയൻ ഭയത്തോടെ പിന്നോട്ട് മാറി. "വിഷ്ണു... നീ ഇവിടെ വന്നാൽ പോലീസിനെ വിളിക്കും!" "വിളിച്ചോ! നിന്റെ തനിനിറം ഞാൻ ഇന്ന് എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ തെളിയിക്കും" വിഷ്ണു വിനയന്റെ അടുത്തേക്ക് ആഞ്ഞു നടന്നു... ലക്ഷ്മിയമ്മ വിഷ്ണുവിനെ തടയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും വിഷ്ണു അവരെ പതുക്കെ മാറ്റി നിർത്തി. അവൻ വിനയന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ആ മൊബൈൽ ഫോൺ തട്ടിയെടുത്തു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... നോക്കൂ ഇവൻ എന്നെ കൊല്ലാൻ അയച്ച ഗുണ്ടകളുടെ ലിസ്റ്റ് ഇതിലുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയെ ടൗണിലെ ക്ലിനിക്കിലേക്ക് മാറ്റാനല്ല മറിച്ച് അവളെ കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാനാണ് ഇവൻ പ്ലാൻ ചെയ്തത്" വിഷ്ണു ഫോണിലെ തെളിവുകൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ലക്ഷ്മിയമ്മ പകച്ചുപോയി. വിനയൻ സാർ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. ഉണ്ണിമായ വാർഡിലിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കേട്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. നാട്ടുകാരും ആശുപത്രി ജീവനക്കാരും നോക്കി നിൽക്കെ വിനയൻ സാറിന്റെ മുഖംമൂടി അഴിഞ്ഞു വീഴുകയായിരുന്നു. ആശുപത്രി വാർഡിൽ വിഷ്ണു തെളിവുകൾ നിരത്തിയിട്ടും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മനസ്സ് മാറിയില്ല... അവർ വിനയൻ സാറിനെ ഒരു ദൈവത്തെപ്പോലെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്. വിഷ്ണുവിന്റെ ഷർട്ടിലെ രക്തക്കറകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് അവനോടുള്ള പേടിയും വെറുപ്പും കൂടി... "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇനിയും കള്ളം പറയരുത്! ഈ ഫോണിലെ രേഖകളൊന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലാകില്ല. എനിക്ക് അറിയാവുന്നത് വിനയൻ സാർ ഞങ്ങളെ സഹായിച്ചു എന്നത് മാത്രമാണ്. തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഗുണ്ടായിസം കാണിച്ചു ഇയാളെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയതാകും. എന്റെ മോളെ വിട്ടു പോകൂ തമ്പ്രാൻ കുട്ടീ... ഇനിയും അവളെ നശിപ്പിക്കരുത്!" ലക്ഷ്മിയമ്മ അലറിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് വിഷ്ണുവിനെ തള്ളിമാറ്റി... വിനയൻ സാർ തന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നിസ്സഹായത വരുത്തിക്കൊണ്ട് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചു നിന്നു. "സാരമില്ല ലക്ഷ്മിയമ്മേ... വിഷ്ണുവിന് എന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. പക്ഷേ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്ന് ഇങ്ങനെ ബഹളം വെക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ." വിഷ്ണു തകർന്നുപോയി. താൻ ജീവൻ പണയം വെച്ച് പോരാടിയിട്ടും ലക്ഷ്മിയമ്മ തന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ലല്ലോ എന്ന വേദന അവനെ തളർത്തി. അവൻ നിശബ്ദനായി തല താഴ്ത്തി നിന്നു... പെട്ടെന്ന് വാർഡിലെ ബെഡിൽ നിന്നും ഒരു അനക്കം കേട്ടു. ഡ്രിപ്പ് ഇട്ടിരുന്ന സൂചി സ്വയം വലിച്ചൂരിയെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഉണ്ണിമായ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. അവളുടെ ശരീരം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശ്ചയദാർഢ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു... "അമ്മേ... നിർത്ത്!" ഉണ്ണിമായയുടെ ശബ്ദം ആ വാർഡിൽ മുഴങ്ങി... ലക്ഷ്മിയമ്മയും വിനയനും വിഷ്ണുവും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി അവളെ നോക്കി. ലക്ഷ്മിയമ്മ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. "മോളെ... നീ എന്തിനാ എഴുന്നേറ്റത്? നിനക്ക് വയ്യാത്തതല്ലേ?" ഉണ്ണിമായ അമ്മയുടെ കൈ തട്ടിമാറ്റി. "എനിക്ക് വയ്യാത്തത് കൊണ്ടല്ല അമ്മേ അമ്മയുടെ കണ്ണ് കാണാത്തത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ എഴുന്നേറ്റത്. ഈ നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ മകൾ എന്നേ മണ്ണടിഞ്ഞേനെ. വിനയൻ സാർ എന്നോട് മുറിയിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അമ്മ കേട്ടിട്ടില്ല. എന്നെ ഒരു നരകത്തിലേക്ക് തള്ളാനാണ് ഇയാൾ പ്ലാൻ ചെയ്തത്." "മോളെ നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?" ലക്ഷ്മിയമ്മ പകച്ചുപോയി. "അമ്മയ്ക്ക് ഇയാളെ മതിയാകും പക്ഷേ എനിക്ക് എന്റെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയെ മതി. ഇത്രയും കാലം അമ്മ പറഞ്ഞത് ഞാൻ കേട്ടു. അതിന്റെ ഫലമായാണ് ഞാൻ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചത്. ഇനി എനിക്ക് എന്റെ ജീവിതം വേണം. അമ്മ വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ വരാം ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇതാ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൂടെ പോവുകയാണ്!" ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ നടന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ അരികിലെത്തി അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മ തളർന്ന് തറയിലിരുന്നു പോയി. വിനയൻ സാർ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചു നിന്നു... വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ആശുപത്രിയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങി. പുറത്ത് പപ്പേട്ടൻ ജീപ്പുമായി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടുകാർ നോക്കി നിൽക്കെ, തറവാടിന്റെ അന്തസ്സും നാട്ടിലെ നിയമങ്ങളും നോക്കാതെ വിഷ്ണു തന്റെ പെണ്ണിനെയും കൊണ്ട് ജീപ്പിൽ കയറി. "പപ്പേട്ടാ... നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം" വിഷ്ണു പറഞ്ഞു... "കോവിലകത്തേക്കോ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി?" പപ്പേട്ടൻ ചോദിച്ചു... "അല്ല... പപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക്. കോവിലകത്തെ പടിപ്പുര എനിക്ക് മുന്നിൽ അടഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. ഇനി എനിക്ക് ആകെ തണൽ പപ്പേട്ടന്റെ വീടാണ്." ജീപ്പ് പപ്പേട്ടന്റെ കൊച്ചു വീട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു. അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ പപ്പേട്ടന്റെ ഭാര്യ അവരെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു... ഉണ്ണിമായയെ അവർ അകത്തെ മുറിയിൽ കിടത്തി. വിഷ്ണു അവളുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു... "നീ പേടിക്കണ്ട ഉണ്ണിമായേ... ഈ കൊച്ചു വീട് ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ കൊട്ടാരമാണ്. ഇവിടെ ആരും നമ്മളെ ശല്യം ചെയ്യില്ല" വിഷ്ണു അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തലോടി... രാത്രിയായി. പപ്പേട്ടന്റെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വിഷ്ണു ഇരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ വരാനിരിക്കുന്ന വലിയ യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു. വിനയൻ സാറും അച്ഛനും തന്നെ വെറുതെ വിടില്ലെന്ന് അവനറിയാം. പക്ഷേ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ ഏത് കൊടുങ്കാറ്റിനെയും നേരിടാൻ അവൻ തയ്യാറായിരുന്നു.. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും പപ്പേട്ടന്റെ കൊച്ചു വീട്ടിൽ അഭയം തേടിയ വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ കണിമംഗലം ഗ്രാമത്തിൽ പടർന്നു. ആ വാർത്ത കോവിലകത്തിന്റെ പടിപ്പുര കടന്നപ്പോൾ അവിടെ വലിയൊരു സ്ഫോടനം തന്നെ സംഭവിച്ചു... ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. രേവതി ഓടിക്കിതച്ചു വന്ന് അമ്മാവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ക്രോധമായിരുന്നു... "അമ്മാവാ... ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ? ഏട്ടൻ ആ വേലക്കാരിപ്പെണ്ണിനെയും കൊണ്ട് പപ്പന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് കയറി! കണിമംഗലം തറവാടിന്റെ അന്തസ്സ് അവൻ ആ പാവപ്പെട്ടവന്റെ കുടിലിൽ കൊണ്ടുപോയി പണയം വെച്ചു... അമ്മാവൻ ഇനിയും മൗനം പാലിച്ചാൽ നാളെ വെളുക്കുമ്പോൾ കണിമംഗലത്തെ പടിപ്പുരയിൽ ആരും കേറില്ല" രേവതി അലറി... ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ചൂരൽ വടി തറയിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു. "നിർത്തടി! നാളെ പുലർച്ചെ ഈ ഗ്രാമം ഉണരുന്നത് ആ താലി ചാർത്തലിലൂടെ ആകരുത്. എന്റെ മകൻ ആ പെണ്ണിനെ വേണമെങ്കിൽ എന്റെ ശവത്തിന് മുകളിലൂടെയാകണം!" തമ്പുരാൻ തന്റെ വിശ്വസ്തരായ ആളുകളെ വിളിച്ച് ആയുധങ്ങൾ തയ്യാറാക്കാൻ ആജ്ഞ നൽകി... അതേസമയം ആശുപത്രിയുടെ മുറ്റത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മ തകർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ അവരുടെ മനസ്സ് മാറ്റാനുള്ള പുതിയ വിഷം വിളമ്പുകയായിരുന്നു... "കണ്ടോ ലക്ഷ്മിയമ്മേ... മകൾ നിങ്ങളെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. ആ വിഷ്ണു അവളെ മയക്കി വെച്ചിരിക്കുകയാണ്. നാളെ അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് അവൻ അവളെ താലി കെട്ടും. അതുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അവളെ തിരിച്ചു കിട്ടില്ല. ഇതാ ഈ പേപ്പറിൽ ഒന്ന് ഒപ്പിടൂ. വിഷ്ണു അവളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി എന്ന് കാണിച്ച് നമുക്ക് പോലീസിൽ പരാതി നൽകാം. ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്" വിനയൻ ശാന്തനായി അഭിനയിച്ചു... മകളുടെ വാശിയും തമ്പുരാൻ കുട്ടിയുടെ ഇറങ്ങിപ്പോക്കും ലക്ഷ്മിയമ്മയെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. അവർ വിനയന്റെ ചതി മനസ്സിലാക്കാതെ ആ പരാതിയിൽ ഒപ്പിട്ടു നൽകി. വിനയന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിഗൂഢമായ വിജയം മിന്നിമറഞ്ഞു.... പപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ വിളക്കണഞ്ഞിരുന്നില്ല. വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയുടെ കൈ പിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു... "പേടിക്കണ്ട ഉണ്ണിമായേ... നാളെ രാവിലെ ഈ കണിമംഗലം കാവിലെ ഭഗവതിയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് നിന്നെ ഞാൻ സ്വന്തമാക്കും. അതുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ നീ ഈ വിഷ്ണുവിന്റെ മാത്രമാണ്. ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ശക്തിക്കും നമ്മളെ പിരിക്കാൻ കഴിയില്ല." പപ്പേട്ടൻ വിഷ്ണുവിനെ മാറ്റി വിളിച്ചു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി വിനയനും കോവിലകത്തെ തമ്പുരാനും കൈകോർത്തു കഴിഞ്ഞു. നാളെ അമ്പലത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴി അവർ തടയും. ചോരപ്പുഴ ഒഴുകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്." വിഷ്ണു പതുക്കെ ചിരിച്ചു. അവൻ ജനാലയിലൂടെ കോവിലകത്തിന്റെ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി. "പപ്പേട്ടാ... ഞാൻ പുറത്തുപോയി പഠിച്ചത് വെറും പുസ്തകങ്ങളല്ല. പോരാട്ടങ്ങൾ കൂടിയാണ്. നാളെ എന്റെ കയ്യിൽ താലിയുണ്ടാകും എന്നെ തടയാൻ വരുന്നവർക്ക് മുന്നിൽ തറവാടിന്റെ ആ പഴയ വാളുമുണ്ടാകും. ഉണ്ണിമായയുടെ കഴുത്തിൽ താലി വീഴുന്നതുവരെ ഈ വിഷ്ണുവിനെ വീഴ്ത്താൻ ആർക്കും കഴിയില്ല." 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ. ആകാശത്ത് ചുവപ്പ് പടരുന്നതിന് മുമ്പേ കണിമംഗലം കാവിൽ മണി മുഴങ്ങി. വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും പപ്പേട്ടന്റെ കൂടെ അമ്പലത്തിലേക്ക് നടന്നു. ഉണ്ണിമായ ഒരു സാധാരണ സെറ്റുസാരിയുടുത്ത് നെറ്റിയിൽ ചന്ദനക്കുറിയുമായി സാധാരണ ഒരുക്കം ആയിരുന്നു അവളുടെ എന്നാലും അവൾ സുന്ദരിയയിട്ടാണ് വിഷ്ണുവിന്റെ അരികിൽ ചേർന്നു നിന്നത്... പക്ഷേ അമ്പലത്തിലേക്കുള്ള വഴിയുടെ വളവിൽ വിനയന്റെ ജീപ്പും കോവിലകത്തെ ആളുകളും നിരന്നു നിന്നു. ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ തന്റെ വെളുത്ത മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തി മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു. വിനയൻ സാർ പോലീസുകാരെയും കൂട്ടി മറ്റൊരു വശത്ത് നിന്നു... "നിൽക്കടാ വിഷ്ണു!" തമ്പുരാന്റെ ശബ്ദം ഗ്രാമത്തിൽ മുഴങ്ങി. വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ പപ്പേട്ടന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു. അവന്റെ വെള്ളമുണ്ടിലെ പഴയ രക്തക്കറകൾ മാഞ്ഞിട്ടില്ല. അവൻ അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ടു നോക്കി. "അച്ഛാ... ഇത് എന്റെ തീരുമാനമാണ്. അച്ഛന്റെ ഈ ആയുധങ്ങൾക്കും വിനയന്റെ ഈ പോലീസിനും മുന്നിൽ ഞാൻ തല കുനിക്കില്ല. ഇന്ന് ഈ അമ്പലത്തിൽ വെച്ച് ഇവൾ എന്റെ പെണ്ണാകും. തടയാൻ നോക്കിയാൽ..." വിഷ്ണു തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന കനത്ത ഇരുമ്പ് വടി മണ്ണിൽ ആഞ്ഞു കുത്തി. രേവതിയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ദൂരെ നിന്ന് ഈ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു. വിനയൻ സാർ പോലീസിന് സിഗ്നൽ നൽകി... "അറസ്റ്റ് ഹിം!" ഒരു വശത്ത് പ്രണയത്തിന്റെ വിശുദ്ധി മറുവശത്ത് തറവാടിന്റെ ശാഠ്യവും ചതിയുടെ കരുനീക്കങ്ങളും. കണിമംഗലം ഗ്രാമം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ പോരാട്ടത്തിന് അവിടെ തുടക്കമായി. വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അമ്പലത്തിന്റെ പടികൾ ചവിട്ടാൻ ഒരുങ്ങിയതും ആയുധങ്ങളുമായി ഗുണ്ടകൾ പാഞ്ഞടുത്തു... തുടരും....... പ്രണയ_തൂലിക..... ❣️ Romace ചോദിച്ചവർക്ക് ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞിട്ട് എഴുതാം 🫣ട്ടോ... ഈ ഭാഗം ഇഷ്ടമായോ അടുത്ത ഭാഗം നമ്മുക്ക് ഇവരുടെ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചാലോ അതോ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു മതിയോ....? കുറച്ചു ട്വിസ്റ്റ്‌ വേണോ... പറയു നിങ്ങൾ പറയുന്നത് പോലെ എഴുതാം.... 😌🫂 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📙 നോവൽ #💞 പ്രണയകഥകൾ #😔വേദന #💞 നിനക്കായ്

ഭാഗം 18 വിഷ്ണു വാർഡിൽ നിന്നും മാറിയ ഉടനെയാണ് വിനയൻ അകത്തേക്ക് വന്നത്. ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്തെ ആ ചെറിയ മാറ്റം അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.... അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ഭയമല്ല മറിച്ച് ഒരുതരം പ്രതീക്ഷ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് പോലെ അവന് തോന്നി... "എന്താ ഉണ്ണിമായേ... മുഖത്തൊരു തെളിച്ചം? ആരെങ്കിലും വന്നോ ഇവിടെ?" വിനയൻ സംശയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി. ഉണ്ണിമായ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് നോക്കി കിടന്നു. അവളുടെ മൗനം വിനയനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിൽ ചെന്ന് താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു "നീ ആരോടും ഒന്നും പറയണ്ട. പക്ഷേ ഒന്ന് നീ ഓർത്തോ നിന്നെ ഈ നാട്ടിൽ നിന്നും കൊണ്ടുപോകാനുള്ള ആംബുലൻസ് ഞാൻ റെഡി ആക്കി കഴിഞ്ഞു. നിനക്ക് ബോധം വന്ന സ്ഥിതിക്ക് ഇനിയും ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല." ലക്ഷ്മിയമ്മ അപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് വന്നു. വിനയൻ ഉടനെ തന്റെ ഭാവം മാറ്റി. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ നമുക്ക് ഇന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ ഇവളെ ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യിക്കാം. ടൗണിലെ വലിയ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയി ഒന്നുകൂടി ചെക്കപ്പ് നടത്താം. അതാകുമ്പോൾ ആ ശല്യക്കാരൻ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇങ്ങോട്ട് വരില്ലല്ലോ." ലക്ഷ്മിയമ്മ വിനയൻ പറയുന്നത് വേദവാക്യം പോലെ വിശ്വസിച്ചു. "സാറിനെപ്പോലെ ഒരു ദൈവത്തെ കിട്ടിയത് എന്റെ ഭാഗ്യം" അവർ നെടുവീർപ്പിട്ടു. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 കോവിലകത്ത് വലിയൊരു യുദ്ധം തന്നെ നടക്കുകയായിരുന്നു. വിഷ്ണു രക്ഷപ്പെട്ട വിവരം അറിഞ്ഞ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ രൗദ്രഭാവത്തിലായി. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയെ അദ്ദേഹം രൂക്ഷമായി ശകാരിച്ചു... "നീ അവനെ നശിപ്പിക്കുകയാണ് സരസ്വതീ! അവൻ ഇനി എന്ത് വിനാശമാണ് വരുത്തി വെക്കുക എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? ആ പെണ്ണിനെ അവൻ ഇന്ന് തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും. അതോടെ ഈ തറവാടിന്റെ മാനം മണ്ണിൽ വീഴും!" തമ്പുരാൻ അലറി. രേവതി അരികിൽ നിന്ന് അമ്മാവനെ വീണ്ടും പ്രകോപിപ്പിച്ചു. "അമ്മാവാ, വിഷ്ണു ഏട്ടൻ ഇപ്പോൾ പപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിലുണ്ടാകും. നമുക്ക് പോലീസിനെ അറിയിച്ചാലോ? വീട്ടിൽ നിന്ന് സ്വർണ്ണവും പണവും മോഷ്ടിച്ച്  ഇറങ്ങിപ്പോയി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോലീസ് അവനെ പൊക്കിക്കോളും." രേവതിയുടെവാക്കുകൾ കേട്ട് അയാൾ അവളെ ഒന്ന് കുർപ്പിച്ചു നോക്കി... രേവതി പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല താഴ്ത്തി അവളുടെ അമ്മയുടെ പിറകിൽ പോയി നിന്നു... പപ്പേട്ടന്റെ വീടിന്റെ മുകളിൽ ഒളിവിൽ കഴിയുന്ന വിഷ്ണു എല്ലാം അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പപ്പേട്ടൻ വന്ന് ആശുപത്രിയിലെ കാര്യങ്ങൾ അവനോട് പറഞ്ഞു.... "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി വിനയൻ അവളെ ഇന്ന് വൈകുന്നേരം മാറ്റാൻ പോവുകയാണ്. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ സമ്മതത്തോടെ അവളെ ടൗണിലെ ഒരു ക്ലിനിക്കിലേക്ക് മാറ്റാനാണ് പ്ലാൻ. അവിടെ ചെന്നാൽ പിന്നെ നമുക്ക് കാണാൻ പോലും പറ്റില്ല." വിഷ്ണു കയ്യിലിരുന്ന ആ താലിമാലയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അത് അമ്മ പണ്ട് അവന് നൽകിയതാണ്. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളുടെ കഴുത്തിൽ ഇത് ചാർത്താൻ അവൻ കൊതിച്ചു. "അവൻ അവളെ കൊണ്ടുപോകില്ല പപ്പേട്ടാ. ആശുപത്രിയുടെ ഗേറ്റ് കടന്നു ആംബുലൻസ് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ വിഷ്ണു അവിടെയുണ്ടാകും. ഉണ്ണിമായയെ എന്റെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകാൻ എനിക്ക് ആരുടെയും അനുവാദം വേണ്ട. അവൾ എന്റെയാണ്!" വൈകുന്നേരം അഞ്ചുമണി. ആശുപത്രിയുടെ മുറ്റത്ത് ഒരു ആംബുലൻസ് വന്നു നിന്നു. വിനയൻ സാർ ഉണ്ണിമായയെ വീൽചെയറിൽ ഇരുത്തി പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ കൂടെയുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റും പരതി. എവിടെയോ തന്റെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. ആംബുലൻസിന്റെ വാതിൽ തുറന്നതും, ആശുപത്രിയുടെ ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ ഒരു കറുത്ത ജീപ്പ് ഇരച്ചു വന്നു നിന്നു. ടയറുകൾ ചരൽ മണ്ണിൽ ഉരസി വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ജീപ്പിൽ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങിയ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടതും വിനയന്റെ മുഖം വിളറി... "വിഷ്ണു! നിനക്ക് വട്ടാണോ? വഴിയിൽ നിന്ന് മാറ്" വിനയൻ അലറി... വിഷ്ണു ശാന്തനായി ആംബുലൻസിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. അവൻ ലക്ഷ്മിയമ്മയെ നോക്കി... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഇന്ന് ഈ നിമിഷം ഇവളെ ഞാൻ കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. അമ്മ സമ്മതിച്ചാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഇവൾ എന്റെ കൂടെ വരും. ഇവളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനാണ് നിങ്ങൾ ഇത് ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ, ഇവൾക്ക് ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ ഇടം എന്റെ കൂടെയാണ്." വിഷ്ണു തന്റെ കൈ ഉണ്ണിമായയുടെ നേരെ നീട്ടി. ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ കൈ പിടിച്ചു. ഈ കാഴ്ച കണ്ട വിനയൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫോൺ എടുത്ത് പോലീസിനെ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി... "ഹലോ... പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ അല്ലേ? കണിമംഗലം തറവാട്ടിലെ വിഷ്ണു ഇവിടെ ഒരു പെണ്ണിനെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ നോക്കുന്നു..." നാട്ടുകാരും ആശുപത്രി ജീവനക്കാരും നോക്കി നിൽക്കെ ഒരു വലിയ സംഘർഷത്തിന്റെ മുനയിൽ വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും വിനയനും നിൽക്കുകയാണ്... "വിഷ്ണു! നിനക്ക് ഇവിടുന്ന് പോകാൻ സൗകര്യമില്ലേ?" വിനയൻ പല്ലുഞെരിച്ചു ചോദിച്ചു. പക്ഷേ നാട്ടുകാർ നോക്കി നിൽക്കുന്നതുകൊണ്ട് അവൻ തന്റെ മാന്യതയുടെ മുഖംമൂടി കൈവിട്ടില്ല. ലക്ഷ്മിയമ്മ വിഷ്ണുവിനെ തടഞ്ഞു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഈ കാണിക്കുന്നത് വലിയ പാപമാണ്. എന്റെ മോളെ വിനയൻ സാർ നല്ലൊരു ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയാണ്. അവളെ തടയരുത്." വിഷ്ണു ലക്ഷ്മിയമ്മയെ നോക്കി. "അമ്മേ ഞാൻ അവളെ തടയാനല്ല വന്നത്. അവളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് എങ്ങോട്ടാണെന്ന് എനിക്കറിയണം.. വിനയൻ സാറേ... നിങ്ങളുടെ ടൗണിലെ ആ പ്രത്യേക ക്ലിനിക്കിലേക്കാണോ അവളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്?" വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ടതും വിനയന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം ഭയം മിന്നിമറഞ്ഞു. തന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ വിഷ്ണു എങ്ങനെയോ മണത്തറിയുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. വിനയൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു. "സാരമില്ല ലക്ഷ്മിയമ്മേ... വിഷ്ണുവിന് സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ അവൻ കൂടെ വരട്ടെ. ഞാനിതാ ആംബുലൻസിന്റെ പിന്നാലെ എന്റെ കാറിലുണ്ട്. വിഷ്ണുവിന് വേണമെങ്കിൽ ജീപ്പിൽ പിന്നാലെ വരാം. അപ്പോൾ അവന് സമാധാനമാകുമല്ലോ." വിനയന്റെ ഈ അപ്രതീക്ഷിത സമ്മതം വിഷ്ണുവിനെ ഒന്ന് കുഴപ്പിച്ചു. ഇയാൾ എന്തോ വലിയൊരു കെണി ഒരുക്കുന്നുണ്ടെന്ന് വിഷ്ണുവിന് തോന്നി. എങ്കിലും ഉണ്ണിമായയെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ അവൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 അതേസമയം കോവിലകത്ത് രേവതി പോലീസിനെ വിളിക്കണമെന്ന് വാശി പിടിച്ചെങ്കിലും ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ അത് തടഞ്ഞു... "വേണ്ട രേവതി! പോലീസ് വന്നാൽ കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ മകൻ പോലീസുകാരുടെ കൈ പിടിച്ചു പോകുന്നത് ഈ നാട്ടുകാർ കാണും. അത് തറവാടിന്റെ അന്തസ്സിന് ചേർന്നതല്ല. വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടെത്താൻ നമ്മുടെ ആളുകളെ വിട്ടാൽ മതി. അവനെ പിടിച്ചു കെട്ടി ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരണം" തമ്പുരാൻ തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു... രേവതിക്ക് ദേഷ്യം വന്നുവെങ്കിലും അവൾ അത് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല. വിഷ്ണുവിനെ നശിപ്പിക്കാൻ അവൾ പുതിയൊരു വഴി ആലോചിച്ചു തുടങ്ങി... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ആംബുലൻസ് ടൗണിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. അതിൽ ഉണ്ണിമായയും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ഒരു നേഴ്സും ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നാലെ വിനയൻ സാറിന്റെ കാറും അതിനു പിന്നിലായി വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പും. യാത്രയ്ക്കിടയിൽ വിനയൻ ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. "അതെ... ആംബുലൻസ് വരുന്നുണ്ട്. പിന്നാലെ ആ വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പും ഉണ്ട്. ടൗൺ എത്തുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ആ വനപ്രദേശത്തെ വളവിൽ വെച്ച് അവനെ ഒന്ന് കൈകാര്യം ചെയ്യണം. ആംബുലൻസ് വേഗത്തിൽ വിട്ടോളാൻ ഡ്രൈവർക്ക് ഇൻസ്ട്രക്ഷൻ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്." വിനയൻ പതുക്കെ ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി പടർന്നു. വിഷ്ണുവിനെ വഴിയിൽ വെച്ച് അപകടപ്പെടുത്താനായിരുന്നു അവന്റെ നീക്കം... ആംബുലൻസ് പതുക്കെ ടൗണിലേക്കുള്ള വിജനമായ വഴിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. വിഷ്ണു തന്റെ ജീപ്പ് ആംബുലൻസിനോട് ചേർത്ത് ഓടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വിനയന്റെ കാർ അവനെ തടഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് മുന്നിൽ പോയിരുന്ന ആംബുലൻസ് വേഗത കൂട്ടി ഒരു വളവിൽ മറഞ്ഞു... വിഷ്ണു ആ വളവ് തിരിഞ്ഞതും റോഡിന് കുറുകെ വലിയൊരു മരം വീണുകിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്ക് ഇട്ടതുകൊണ്ട് ജീപ്പ് മരത്തിൽ ഇടിച്ചില്ല. പക്ഷേ ജീപ്പ് നിർത്തിയ ഉടനെ ഇരുട്ടിൽ നിന്നും വടിവുകളും ഇരുമ്പ് വടികളുമായി നാലഞ്ചു പേർ ജീപ്പിന് നേരെ പാഞ്ഞടുത്തു... വിനയൻ തന്റെ കാർ അല്പം ദൂരെ നിർത്തിയിട്ട് ആ കാഴ്ച ആസ്വദിച്ചു. "ഇന്ന് നിന്റെ തറവാടിന്റെ തന്റേടം തീരും വിഷ്ണു" അവൻ മനസ്സിനുള്ളിൽ മന്ത്രിച്ചു.. വിഷ്ണു ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി. അവൻ തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കൈ മടക്കി വെച്ചു. തന്റെ പ്രണയിനിയെ രക്ഷിക്കാൻ അവൻ ഇനി പോരാടിയേ തീരൂ. വരാനിരിക്കുന്നത് വലിയൊരു യുദ്ധമായിരുന്നു... തുടരും...... പ്രണയ_തൂലിക.... ❣️ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #😞 വിരഹം #💌 പ്രണയം

ഭാഗം 17 വിവാഹദിവസം പുലർന്നു. കണിമംഗലം ഗ്രാമം മുഴുവൻ ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന് മുന്നിലെ പന്തലിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ആ വീട്ടിലെ മുറിക്കുള്ളിൽ വിധി മറ്റൊന്നാണ് കരുതിവെച്ചിരുന്നത്. തലേദിവസം രാത്രി മാനസി വന്നപ്പോൾ ഉണ്ണിമായ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. "മാനസീ... എനിക്കിത് കഴിയില്ല. ആ മനുഷ്യന്റെ കൂടെ ഒരു നിമിഷം പോലും ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. എന്റെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇല്ലാതെ ഈ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് മണ്ണിൽ സ്ഥാനമില്ല." പുലർച്ചെ കല്യാണപ്പെണ്ണായി ഒരുങ്ങാൻ ലക്ഷ്മിയമ്മ മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ജനാലയുടെ അഴിയിൽ കെട്ടിത്തൂങ്ങാൻ ശ്രമിച്ച ഉണ്ണിമായയെ അബോധാവസ്ഥയിൽ നിലത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന നിലയിലാണ് അവർ കണ്ടത്. അവൾ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു! "മോളെ... ഉണ്ണിമായേ...!" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ നിലവിളി പന്തലിൽ മുഴങ്ങി. നാട്ടുകാരും വിനയൻ സാറും ഓടിക്കൂടി. വിനയൻ സാർ പുറമെ സങ്കടം അഭിനയിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം തിളയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായയെ ഉടനെ അടുത്തുള്ള ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റി... മാനസി ഈ വിവരം അറിയിച്ച ഉടനെ വിഷ്ണു ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചതുപോലെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പാഞ്ഞു. തന്റെ ജീവൻ വെടിയാൻ തുനിഞ്ഞ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ ഒരു നോക്ക് കാണാൻ അവൻ ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴിയിലൂടെ ഓടി. ഐ.സി.യുവിന് മുന്നിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്? എനിക്കൊന്ന് അവളെ കാണണം..." വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു. എന്നാൽ വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടതും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം രോഷമായി മാറി. അവർ വിഷ്ണുവിനെ തടഞ്ഞു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇങ്ങോട്ട് വരരുത്! എന്റെ മോൾ ഈ അവസ്ഥയിൽ ആയത് തമ്പ്രാൻ കുട്ടി കാരണമാണ്. അവളെ ഇനി ശല്യം ചെയ്യരുത്. തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയുടെ ഈ പ്രണയം കാരണമാണ് അവൾ മരിക്കാൻ തുനിഞ്ഞത്. ദയവുചെയ്ത് ഇവിടുന്ന് പോകൂ... അവളെ കാണാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല!" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. സ്വന്തം മകളുടെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് താനാണ് കാരണമെന്ന അവരുടെ പഴി കേട്ട് അവൻ തകർന്നുപോയി. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വാശിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ, വേദനയോടെ അവൻ ആശുപത്രിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. നേരെ കോവിലകത്തെത്തി അമ്മയോട് സഹായം ചോദിക്കാനാണ് അവൻ തീരുമാനിച്ചത്. അവൻ കോവിലകത്തേക്ക് ഇരച്ചു കയറി. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ഓടിവന്നു അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു... "അമ്മേ... ഉണ്ണിമായ ആത്മഹത്യയ്ക്ക് ശ്രമിച്ചു. അവൾ ആശുപത്രിയിലാണ്. ലക്ഷ്മിയമ്മ എന്നെ അവളെ കാണാൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ല. എനിക്ക് അങ്ങോട്ട് പോകണം അമ്മേ എനിക്ക് അവളെ കാണണം" വിഷ്ണു കരഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയുടെ മനസ്സലിഞ്ഞു. അവർ വിഷ്ണുവിനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവനെ പോകാൻ അനുവദിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതാണ്... പക്ഷേ ഉമ്മറത്ത് വടിയും കുത്തി ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു... "നീ ഒരിടത്തേക്കും പോകില്ല!" തമ്പുരാന്റെ ശബ്ദം കോവിലകത്ത് മുഴങ്ങി. "അച്ഛാ... അവൾ ചാവാൻ കിടക്കുകയാണ്. എനിക്ക് പോയേ തീരൂ!" വിഷ്ണു തന്റേടത്തോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു... എന്നാൽ തമ്പുരാൻ തന്റെ ജോലിക്കാരോട് ആജ്ഞ നൽകി. അവർ വിഷ്ണുവിനെ ബലമായി പിടിച്ച് മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. വിഷ്ണുവിനെ മുറിക്കുള്ളിലാക്കി പുറത്തുനിന്ന് വലിയ പൂട്ടുകൾ വീണു... "അച്ഛാ... വാതിൽ തുറക്കൂ! എനിക്ക് പോകണം!" വിഷ്ണു വാതിലിൽ ആഞ്ഞു തല്ലി.. ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു "ഇത്രയും ദിവസം നീ പുറത്ത് നടന്നു പഠിച്ചു. നിന്റെ തന്റേടം ഞാൻ കണ്ടു. ഇനി എന്റെ തീരുമാനം പോലെയാകും കാര്യങ്ങൾ. ഈ തറവാടിന്റെ അന്തസ്സ് കളയാൻ നിന്നെ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല. ഉണ്ണിമായ മരിച്ചാലും ജീവിച്ചാലും നീ ഈ പടി കടക്കില്ല. ഇനി കുറച്ചു ദിവസം നീ ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നാൽ മതി." സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും തമ്പുരാൻ വഴങ്ങിയില്ല. ഇരുമ്പഴികൾക്കും തടികൊണ്ടുള്ള കനത്ത വാതിലിനും പിന്നിൽ വിഷ്ണു തടവിലാക്കപ്പെട്ടു... ഒരു വശത്ത് ആശുപത്രിയിൽ മരണത്തോട് മല്ലിടുന്ന ഉണ്ണിമായ മറുവശത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വെറുപ്പും അച്ഛന്റെ തടവറയും നേരിടുന്ന വിഷ്ണു. കണിമംഗലം ഗ്രാമം ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ വാർത്ത കേട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 കോവിലകത്തെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ വിഷ്ണു ഒരു ബന്ധനസ്ഥനായ സിംഹത്തെപ്പോലെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കുകയായിരുന്നു. തടികൊണ്ടുള്ള കനത്ത വാതിലിൽ അവൻ പലതവണ ആഞ്ഞു തല്ലി. പക്ഷേ പുറത്തുനിന്നുള്ള പൂട്ടുകൾക്ക് അനക്കമില്ലായിരുന്നു. ജനാലയുടെ അഴികളിലൂടെ അവൻ ആശുപത്രിയുടെ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ തന്റെ പ്രാണൻ മരണത്തോട് മല്ലിടുകയാണ്.... "പപ്പേട്ടാ... അമ്മേ... ആരെങ്കിലും ഒന്ന് തുറക്കൂ.." വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ തടഞ്ഞു നിന്നു. താഴെ ഹാളിൽ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാന്റെ കാലിൽ വീണു. "അവൻ എന്റെ ഏക മകനല്ലേ? അവനെ ഇങ്ങനെ പൂട്ടിയിടല്ലേ. ആ കുട്ടിക്ക് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ അവൻ നീറി നീറി തീരും." "അവൻ തീരട്ടെ സരസ്വതീ... കണിമംഗലം തറവാടിന്റെ മാനം കളയാൻ നോക്കിയവൻ ഇതിലും വലിയ ശിക്ഷ അർഹിക്കുന്നുണ്ട്. ഇനി ആ പെണ്ണിന്റെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞെന്ന വാർത്ത കേട്ടിട്ടേ അവൻ ഈ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങൂ" തമ്പുരാൻ തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്നു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ആശുപത്രിയിൽ ഐ.സി.യുവിന് പുറത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മ തളർന്നിരിക്കുമ്പോഴാണ് വിനയൻ സാർ അങ്ങോട്ട് വന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് മരുന്നുകളും ഭക്ഷണവുമുണ്ടായിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മുന്നിൽ അദ്ദേഹം വളരെ വിനയത്തോടെ ഇരുന്നു.. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... സാരമില്ല. ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. ഞാൻ ഡോക്ടറോട് സംസാരിച്ചു അവൾ അപകട നില കടന്നു കഴിഞ്ഞു ഇന്ന് വൈകുന്നേരം അവളെ റൂമിൽ മറ്റും എന്ന് പറഞ്ഞു..." വിനയൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. "സാറേ... ഞാൻ എന്ത് പിഴച്ചു? ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി അവളെ ഇങ്ങനെ നശിപ്പിച്ചല്ലോ" ലക്ഷ്മിയമ്മ വിതുമ്പി. വിനയൻ പതുക്കെ അവരുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. "അമ്മേ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ വേണ്ടത് വിശ്രമവും സുരക്ഷിതത്വവുമാണ്. വിഷ്ണു ഇനിയും വന്നാൽ അവൾ കൂടുതൽ മാനസികമായി തളരും. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. അവൾക്ക് ബോധം വന്നാലുടൻ നമുക്ക് അവളെ ഈ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് മാറ്റി ടൗണിലെ വലിയൊരു ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം. അവിടെ എന്റെ പരിചയത്തിലുള്ള ഡോക്ടർമാരുണ്ട്. ആരും അറിയില്ല." ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ അത് സമ്മതിച്ചു. വിനയന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം അവളെ നാട്ടിൽ നിന്ന് മാറ്റുക എന്നതായിരുന്നു. ആരും കാണാത്ത ഒരിടത്ത് അവളെ എത്തിച്ചാൽ വിഷ്ണുവിന് ഒരിക്കലും അവളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന് വിനയൻ കണക്കുകൂട്ടി. 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 ഈ സമയം പപ്പേട്ടൻ രഹസ്യമായി കോവിലകത്തിന്റെ പിന്നിലെ മതിലിനടുത്തെത്തി. വിഷ്ണുവിന്റെ മുറിയുടെ ജനാലയ്ക്ക് നേരെ താഴെ നിന്ന് അദ്ദേഹം പതുക്കെ വിഷ്ണുവിനെ വിളിച്ചു . വിഷ്ണു ജനാലയ്ക്കൽ വന്നു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി... പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. വിനയൻ ഉണ്ണിമായയെ എങ്ങോട്ടോ മാറ്റാൻ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ലക്ഷ്മിയമ്മയെ അവൻ കയ്യിലെടുത്തു കഴിഞ്ഞു" പപ്പേട്ടൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു. "പപ്പേട്ടാ... എനിക്ക് ഇവിടുന്ന് പുറത്തിറങ്ങണം. ഈ അഴികൾ എനിക്ക് തകർക്കണം. അമ്മയുടെ കയ്യിൽ ആ താക്കോൽ കാണും. പപ്പേട്ടൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും അത് വാങ്ങണം" വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ആ തന്റേടം തിളങ്ങി... "അമ്മയുടെ കയ്യിലില്ല തമ്പ്രാൻ കുട്ടി താക്കോൽ വലിയ തമ്പുരാന്റെ അരയിലാണ്. പക്ഷേ ഒരു വഴിയുണ്ട്... രാത്രി സെക്യൂരിറ്റിക്കാർ ഉറങ്ങുന്ന സമയം നോക്കി നമുക്ക് ഈ അഴികൾ ഒന്ന് അയച്ചു നോക്കാം. ഞാൻ നാളെ പുലർച്ചെ വരാം." പപ്പേട്ടൻ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിഷ്ണു തന്റെ കട്ടിലിൽ ചെന്നിരുന്നു. തന്റെ പ്രണയിനിയെ ഒരു ചതിയൻ എങ്ങോട്ടോ കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാൻ പോകുന്നു എന്ന വാർത്ത അവനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. ആ രാത്രി കണിമംഗലം ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു...                      🌸🌸 ആശുപത്രിയിൽ പതുക്കെ കണ്ണുതുറന്ന ഉണ്ണിമായ തന്റെ ചുറ്റും നോക്കി. വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച നേഴ്സുമാർക്കിടയിൽ വിനയൻ സാറിന്റെ ആ ക്രൂരമായ ചിരി അവൾ കണ്ടു. അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ പേര് വിളിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ശബ്ദം പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല. ചതിയുടെ വലക്കണ്ണികൾ അവളെ ചുറ്റിവരിയുകയായിരുന്നു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 വിഷ്ണുവിന്റെ അച്ഛൻ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. ഈ സമയം സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി ആരും കാണാതെ ഭർത്താവിന്റെ അരികിലെത്തി. മകനെ അഴികൾക്കുള്ളിൽ കാണാൻ ആ അമ്മയുടെ മനസ്സ് സമ്മതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് തമ്പുരാന്റെ അരയിൽ നിന്നും ആ വലിയ താക്കോൽക്കൂട്ടം കയ്യിലെടുത്തു.... പതുക്കെ ഗോവണികൾ കയറി അവർ മുകളിലെ മുറിയിലെത്തി. പൂട്ടുകൾ ഓരോന്നായി തുറക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാതിൽ തുറന്നതും വിഷ്ണു തന്റെ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.. "മോനേ... പോകൂ. നിന്റെ അച്ഛൻ അറിയുന്നതിന് മുമ്പ് ഇവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടൂ. നിന്റെ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് നീ കൂടെയുണ്ടാകണം" സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... വിഷ്ണു പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോഴാണ് ഇരുട്ടിൽ രണ്ട് രൂപങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. രേവതിയും അവളുടെ അമ്മയുമായിരുന്നു അത്. അവർ ഈ നാടകമെല്ലാം ദൂരെ നിന്ന് കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... "അമ്മേ... നോക്കിയേ അമ്മായി വിഷ്ണു ഏട്ടനെ തുറന്നു വിടുന്നു. നമുക്ക് വേഗം അമ്മാവനെ വിളിക്കണം!" രേവതി ആവേശത്തോടെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു. അവർ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാനെ വിളിക്കാൻ മുറിയിലേക്ക് ഓടിയെങ്കിലും വിഷ്ണുവിന്റെ തന്റേടം അവരെക്കാൾ വേഗത്തിലായിരുന്നു. രേവതി അച്ഛന്റെ മുറിയിലെത്തുമ്പോഴേക്കും വിഷ്ണു കോവിലകത്തിന്റെ പടിപ്പുര കടന്നു പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ നേരെ പോയത് പപ്പേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു. ആ രാത്രി അവൻ അവിടെ ഒളിവിൽ കഴിഞ്ഞു.... അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ. ആശുപത്രിയിൽ ഉണ്ണിമായയുടെ നില അല്പം മെച്ചപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്ന് അവളെ ഇന്നലെ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്നു. ഉണ്ണിമായ ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകളോടെ അവിടെ കിടക്കുകയായിരുന്നു... ഭാഗ്യത്തിന് ആ സമയം വിനയൻ സാറും ലക്ഷ്മിയമ്മയും ചില രേഖകൾ ശരിയാക്കാൻ ആശുപത്രിയുടെ താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് പോയിരിക്കുകയായിരുന്നു.... ആ തക്കം നോക്കി വിഷ്ണു പതുക്കെ വാർഡിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നു. അവനെ കണ്ടതും ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകളിൽ വെളിച്ചം വന്നു. അവൾ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു... "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി... അമ്മ എന്നെ വിനയൻ സാറിന് വിട്ടുകൊടുക്കും. എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു" അവൾ തേങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... വിഷ്ണു അവളുടെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉറച്ചൊരു തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ മുഖം ചേർത്തു പിടിച്ചു കൊണ്ട് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.. "നീ കരയരുത് ഉണ്ണിമായേ. നീ ഈ ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് എന്ന് പുറത്തിറങ്ങുന്നോ, അന്ന് നിന്റെ കഴുത്തിൽ ഞാൻ താലി കെട്ടിയിരിക്കും. ഈ ലോകത്ത് ആര് തടഞ്ഞാലും നീ എന്റെ പെണ്ണായി ഈ നാട്ടിൽ ജീവിക്കും. ഇത് വിഷ്ണുവിന്റെ വാക്കാണ്." ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യം തോന്നി. അവളുടെ പ്രാണൻ അവൾക്കായി വന്നിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ദൂരെ ഇടനാഴിയിൽ വിനയന്റെ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങി... വിഷ്ണുവിന് അവിടെ നിന്ന് മാറേണ്ടിയിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരിക്കൽ കൂടി ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് മറഞ്ഞു... അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് വിനയൻ വാർഡിലേക്ക് കയറി വന്നപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്തെ ആ തെളിച്ചം കണ്ട് അവൻ സംശയിച്ചു. വിഷ്ണു ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്ന് അവന്റെ ക്രൂരമായ മനസ്സ് ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി. കണിമംഗലം ഗ്രാമത്തിൽ ഇനി വരാനിരിക്കുന്നത് വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റാണെന്ന് ആ നിശബ്ദത വിളിച്ചു പറയുകയായിരുന്നു..... തുടരും...... ✍️പ്രണയ_തൂലിക.......❤️ #💞 പ്രണയകഥകൾ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ്

ഭാഗം 16 പുലർച്ചെ പേരാലിൻ ചുവട്ടിൽ വെച്ച് വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടതിന് ശേഷം ഉണ്ണിമായ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയത് ഒരുതരം പരവശതയോടെയായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ നെറ്റിയിലെ ചുംബനവും അവന്റെ വാക്കുകളും നൽകിയ ധൈര്യം ഉള്ളിലുണ്ടെങ്കിലും പുറത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ വിറച്ചുപോയി.... ​അമ്പലത്തിൽ നിന്നും മടങ്ങി വന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ഭാവമായിരുന്നു. അവർ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു പതുക്കെ ചോദിച്ചു. "നീ എന്താടി ഉറങ്ങാതെ ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്? നിന്റെ മുഖമെന്താ ഇങ്ങനെ വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നത്?" ​"ഒന്നുമില്ലമ്മേ... ഒരു പേടി സ്വപ്നം കണ്ടു ഉണർന്നതാ" ഉണ്ണിമായ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. ​ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. മുറ്റം തൂക്കാനായി ചൂലുമായി ഇറങ്ങിയ അവർ പുഴയോരത്തെ ഇടവഴിയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അവിടെ മണ്ണിൽ പുതിയതായി പതിഞ്ഞ ചില കാൽപ്പാടുകൾ അവർ കണ്ടു. ഒരാൾ ഓടിപ്പോയതുപോലെയുള്ള അടയാളങ്ങൾ. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഉള്ളിലൊരു അപായമണി മുഴങ്ങി. അവർ പതുക്കെ പേരാലിൻ ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നു.... ​പെട്ടെന്നാണ് മണ്ണിൽ കിടന്ന് തിളങ്ങുന്ന ആ വസ്തു അവരുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടത്. അവർ അത് കുനിഞ്ഞെടുത്തു... ഉണ്ണിമായയുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ ചെറിയ പവിഴക്കല്ല് പതിച്ച വള അത് പകുതിയായി ഒടിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. ആ വള അവൾക്ക് വാങ്ങി നൽകിയത് ലക്ഷ്മിയമ്മയാണ്... ​ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ അഗ്നി പടർന്നു. തന്റെ മകൾ തന്നെ ചതിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് അവർ ഉറപ്പിച്ചു. ഈ പുലർച്ചെ അവൾ ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയെ കാണാൻ പോയിരിക്കുന്നു... അവർ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചു വീടിനുള്ളിലേക്ക് പാഞ്ഞു കയറി. അവർ നേരെ ഉണ്ണിമായയുടെ മുറിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി. "നീ എവിടെ പോയി വന്നടി ഈ നേരം വെളുക്കും മുമ്പ്?" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ഉണ്ണിമായ തളർന്നുപോയി.. "ഞാൻ... ഞാൻ എവിടെയും പോയില്ലല്ലോ അമ്മേ" അവൾ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു. "പിന്നെ എങ്ങനെ ഈ വള അവിടെ പുഴയോരത്ത് വന്നു? നീ ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയെ കാണാൻ പോയതല്ലേ? പറയടി!" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു. അപ്പോഴാണ് വിനയൻ സാറിന്റെ കാർ മുറ്റത്ത് വന്നു നിന്നത്. അദ്ദേഹം വളരെ ശാന്തനായി കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. അകത്തെ ബഹളം കേട്ട് അദ്ദേഹം ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മയെ സമാധാനിപ്പിക്കാനെന്നവണ്ണം അദ്ദേഹം കൈകൾ ഉയർത്തി... "എന്താ ലക്ഷ്മിയമ്മേ ഇത്? ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് പക്വത കുറവായതുകൊണ്ടല്ലേ അവൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. സാരമില്ല അവളോട് നമുക്ക് സാവധാനം സംസാരിക്കാം" വിനയൻ വളരെ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു. വിനയന്റെ ഈ അമിതമായ ശാന്തതയും മാന്യതയും കണ്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ബഹുമാനം ഇരട്ടിച്ചു. വിനയൻ പതുക്കെ ഉണ്ണിമായയുടെ അരികിൽ ചെന്ന് നിന്നു. "ഉണ്ണിമായേ നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്? ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയില്ലേ? പഴയതൊക്കെ നീ മറന്നേക്ക്. നമുക്ക് പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങാം." പുറമെ നോക്കിയാൽ എത്ര നല്ല മനുഷ്യൻ പക്ഷേ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു തരം മരവിപ്പാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. വിനയന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ആ സ്നേഹമല്ല പകരം ഒരു തരം വിജയച്ചിരിയായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്... വിഷ്ണു അപ്പോൾ കോവിലകത്തായിരുന്നില്ല. അച്ഛനുമായുള്ള പിണക്കത്തിന് ശേഷം അവൻ  പപ്പേട്ടന്റെ കൂടെയായിരുന്നു... വിഷ്ണു പുറത്തുനിന്ന് ബിസിനസ്സും നിയമവും പഠിച്ചു വന്നവനാണ്. തന്റെ പ്രണയത്തിന് വേണ്ടി വെറുതെ തല്ലുണ്ടാക്കി വില്ലനാകാൻ അവൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. വിനയന്റെ ആ ശാന്തമായ അഭിനയത്തിന് പിന്നിൽ എന്തോ വലിയൊരു ചതിയുണ്ടെന്ന് അവൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.... "പപ്പേട്ടാ വിനയൻ എല്ലാവരെയും വിശ്വസിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ലക്ഷ്മിയമ്മ അവനെ ഒരു ദൈവത്തെപ്പോലെയാണ് കാണുന്നത്. പക്ഷേ അവന്റെ ഓരോ ചുവടും എനിക്ക് നിരീക്ഷിക്കണം. അവൻ മുമ്പ് ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കോളേജിലെ കാര്യങ്ങൾ ഒന്ന് അന്വേഷിക്കണം" വിഷ്ണു തന്റെ തന്റേടം വീണ്ടെടുത്ത് സംസാരിച്ചു... പപ്പേട്ടൻ ഉടനെ തന്നെ കോവിലകത്തേക്ക് പോയി. അവിടെ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടി വിഷ്ണുവിനെ ഓർത്ത് വിങ്ങുകയായിരുന്നു... "തമ്പുരാട്ടീ വിഷമിക്കണ്ട. വിഷ്ണു സുരക്ഷിതനാണ്. അവൻ ഇപ്പോൾ വരുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് അവന് തോന്നി. അവൻ തന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ പ്രാപ്തനാണ്. അവൻ വിനയന്റെ തനിനിറം പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് " പപ്പേട്ടൻ രഹസ്യമായി സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയോട് പറഞ്ഞു.. ​ ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന് മുന്നിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പ് വന്നുനിന്നു. വിഷ്ണു ജീപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങുന്നത് കണ്ട് വിനയൻ സാർ പതുക്കെ തന്റെ കണ്ണട ഒന്ന് നേരെയാക്കി. നാട്ടുകാർ ചുറ്റും കൂടുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ വിനയൻ തന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി വരുത്തി.... വിഷ്ണുവിന്റെ ദേഷ്യത്തിന് മുന്നിൽ താൻ എത്രത്തോളം മാന്യനാണെന്ന് തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം... ​"വിഷ്ണു... നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ആവേശപ്പെടുന്നത്?" വിനയൻ വളരെ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു. "ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് എന്നെ വിശ്വാസമാണ്. ഉണ്ണിമായയുടെ ഭാവിയാണ് എനിക്ക് പ്രധാനം. നീ ഇങ്ങനെ ഇവിടെ വന്നു ബഹളം ഉണ്ടാക്കുന്നത് നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സിനു ചേർന്നതാണോ?" ​വിഷ്ണു വിനയന്റെ അടുത്തേക്ക് ആഞ്ഞു നടന്നു. "നിന്റെ ഈ അഭിനയം എന്റെ അടുത്ത് വേണ്ട വിനയൻ ഉണ്ണിമായയെ നീ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്ന് എനിക്ക് നന്നായറിയാം. നീ അവളെ തൊട്ടുപോകരുത്" ​വിഷ്ണുവിന്റെ ആക്രോശം കേട്ട് ലക്ഷ്മിയമ്മ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവർ വിഷ്ണുവിനെ തടഞ്ഞു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി പോകൂ! എന്റെ മകളെ ശല്യം ചെയ്യരുത്. വിനയൻ സാർ ഞങ്ങൾക്ക് തന്ന വാക്ക് പാലിക്കുന്നുണ്ട്. നാളെ തന്നെ നിശ്ചയവും അടുത്ത ആഴ്ച വിവാഹവും നടത്താൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇവിടെ വന്നാൽ ഞാൻ ഈ കിണറ്റിൽ ചാടും!" ​ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ വിഷ്ണുവിനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ഒരു വശത്ത് തന്റെ പ്രണയിനിയുടെ അമ്മയുടെ ജീവൻ മറുവശത്ത് വിനയന്റെ ആ ശാന്തമായ ചതി. വിഷ്ണു ഉണ്ണിമായയെ നോക്കി. അവൾ ജനാലയ്ക്കൽ നിന്നു വിങ്ങിപ്പൊട്ടുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ വിനയൻ ഇട്ടുകൊടുത്ത ആ വള തിളങ്ങുന്നത് വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളെ പൊള്ളിച്ചു... ​വിനയൻ പതുക്കെ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. "വിഷമിക്കണ്ട അമ്മേ... വിഷ്ണുവിന് പക്വത വരാത്തതുകൊണ്ടാണ്. വിവാഹത്തിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് ഭംഗിയായി നടത്താം. പന്തൽ ഇടുന്നതിനും സദ്യയ്ക്കും എല്ലാം ഞാൻ ഏർപ്പാട് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് സമാധാനം വേണം." ​വിനയൻ കാണിക്കുന്ന ആ അമിതമായ സ്നേഹം കണ്ടപ്പോൾ നാട്ടുകാർക്ക് അവനോടുള്ള ബഹുമാനം കൂടി.. "വിനയൻ സാർ എന്ത് നല്ല മനുഷ്യനാ... വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ വെറുതെ ഗുണ്ടായിസം കാണിക്കുകയാണ്" ചിലർ പതുക്കെ പറയുന്നത് വിഷ്ണു കേട്ടു. ​വിഷ്ണുവിന് തന്റെ നിസ്സഹായത മനസ്സിലായി. നേരിട്ടുള്ള പോരാട്ടം ഇപ്പോൾ ഗുണം ചെയ്യില്ല. അവൻ വിനയനെ ഒന്ന് തുറിച്ചു നോക്കിയിട്ട് തന്റെ ജീപ്പിലേക്ക് കയറി. "വിനയൻ... ഈ കളി അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. നിന്റെ ഈ ശാന്തതയ്ക്ക് പിന്നിലെ കറുത്ത മനസ്സ് ഞാൻ പുറത്തുകൊണ്ടുവരും!" ​അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിൽ വിവാഹത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തകൃതിയായി നടന്നു. പന്തൽ ഉയർന്നു, ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും വിനയൻ നേരിട്ട് എത്തിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മ തന്റെ മകളുടെ വിവാഹത്തിനായി ഓടി നടന്നു. ഓരോ നിമിഷവും ഉണ്ണിമായ ഒരു ജീവച്ഛവമായി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ​രേവതി ഈ അവസരം മുതലെടുത്തു കോവിലകത്ത് സജീവമായി.  വിഷ്ണു ശാന്തനാണെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും അവൻ എന്തോ വലിയൊരു നീക്കം നടത്തുന്നുണ്ടെന്ന് പപ്പേട്ടന് മാത്രം അറിയാമായിരുന്നു. ​വിവാഹത്തിന് ഇനി മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ മാത്രം. വിനയൻ സാർ ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിലെത്തി വിവാഹത്തിന് നാട്ടുകാരെ ക്ഷണിക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. അപ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആ പഴയ പകയുടെ തീ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു... ​"വിഷ്ണു... നിന്റെ ഉണ്ണിമായ എന്റെ വീട്ടിലെ വേലക്കാരിയാകുന്ന ആ ദിവസത്തിനായി ഞാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്" വിനയൻ മനസ്സിനുള്ളിൽ മന്ത്രിച്ചു. വിനയൻ സാർ ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിലിരുന്ന് കല്യാണക്കത്തുകൾ എഴുതുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴും അദ്ദേഹം ലക്ഷ്മിയമ്മയോട് വളരെ സ്നേഹത്തോടെയാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ.ഉണ്ണിമായയെ ഇനി പുറത്തിറക്കണ്ട. വിവാഹം കഴിയുന്നത് വരെ അവൾ വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. പുറത്ത് വിഷ്ണുവിന്റെ ആൾക്കാർ കാണും. നമുക്ക് പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും ഉണ്ടാവരുത്" വിനയൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു... ഉണ്ണിമായ തന്റെ മുറിക്കുള്ളിലിരുന്ന് ഇതെല്ലാം കേട്ടു. വിനയൻ തന്നെ വീണ്ടും തടവിലാക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ ജനാലയിലൂടെ ദൂരേക്ക് നോക്കി. അവിടെ എവിടെയോ തന്റെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി തനിക്ക് വേണ്ടി കരുനീക്കങ്ങൾ നടത്തുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു... തുടരും... ✍️പ്രണയ_തൂലിക.... ❤️ #📙 നോവൽ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ

ഭാഗം 15 കോവിലകത്തെ ഹാളിൽ വെച്ച് അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ഏറ്റുവാങ്ങിയ ആ പ്രഹരം വിഷ്ണുവിന്റെ കവിളിലല്ല അവന്റെ ആത്മാവിലാണ് തറച്ചത്. തന്റെ പ്രണയത്തെ വേശ്യാലയത്തിലെ കച്ചവടം പോലെ അച്ഛൻ ഉപമിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മയെ ആട്ടിപ്പുറത്താക്കിയ ആ ക്രൂരത അവന് സഹിക്കാനായില്ല.... "ഇനി ഈ പടിപ്പുരയിൽ എനിക്ക് സ്ഥാനമില്ല..." വിഷ്ണു പല്ലു ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് പിറുപിറുത്തു... അവൻ തന്റെ ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് ആഞ്ഞു ചവിട്ടി. ടയറുകൾ മണ്ണിൽ ഉരസി വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ജീപ്പ് പടിപ്പുര കടന്നു പുറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു. മഴ ചാറിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വൈകുന്നേരത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഇടവഴികൾ വിജനമായിരുന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചോര പടർന്നിരുന്നു... സ്റ്റിയറിംഗിൽ അമർന്നിരുന്ന അവന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്പലക്കടവിനടുത്തുള്ള വളവ് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ എതിരെ കുടയും ചൂടി നടന്നു വരികയായിരുന്ന ഒരു പെൺരൂപം കണ്ട് അവൻ പെട്ടെന്ന് ബ്രേക്കിട്ടു... ജീപ്പ് തെന്നിമാറി നിന്നത് മാനസിയുടെ തൊട്ടുമുന്നിലായിരുന്നു. ഭയന്നുപോയ മാനസി കൈയ്യിലിരുന്ന അമ്പലത്തിലെ പ്രസാദം നിലത്തിട്ടു പോയി. ജീപ്പിനുള്ളിൽ ഇരിക്കുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു പേടി തോന്നി. കലിതുള്ളി നിൽക്കുന്ന ഒരു കാട്ടുപോത്തിനെപ്പോലെയായിരുന്നു വിഷ്ണു അപ്പോൾ. അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് ഒരടി പിന്നോട്ട് മാറി... "തമ്പ്രാൻ... ഞാൻ..." മാനസിയുടെ ശബ്ദം പുറത്തു വന്നില്ല. വിഷ്ണു ജീപ്പിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ അവന്റെ മുഖത്തുകൂടി ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "പേടിക്കണ്ട മാനസീ... നിന്നെ ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യില്ല" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഇടറിയിരുന്നു. അതിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ ഒരു വലിയ സങ്കടം ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു... "തമ്പ്രാൻ... എന്താ ഉണ്ടായത്? കോവിലകത്ത് വലിയ പ്രശ്നമാണെന്ന് കേട്ടു" മാനസി പതുക്കെ ചോദിച്ചു. "എല്ലാം കഴിഞ്ഞു മാനസീ. ലക്ഷ്മിയമ്മയെ അച്ഛൻ കോവിലകത്ത് നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടു. ഉണ്ണിമായയെ എന്നെന്നേക്കുമായി എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാൻ പോവുകയാണ്. വിനയന്റെ കൂടെ അവളെ അയക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ എനിക്ക്... എനിക്ക് അവളെ ഒന്ന് കാണണം മാനസീ. അവളോട് നേരിട്ട് ചില കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുണ്ട്." മാനസി നിശബ്ദയായി നിന്നു. വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ നിസ്സഹായത അവളെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. എപ്പോഴും ഗർവ്വോടെ നടന്നിരുന്ന കണിമംഗലം തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഇന്ന് തന്റെ മുന്നിൽ ഒരു യാചകനെപ്പോലെ നിൽക്കുന്നു. "തമ്പ്രാൻ... ലക്ഷ്മിയമ്മ വീട്ടിലുണ്ട്. ഉണ്ണിമായയെ അവർ പുറത്തിറങ്ങാൻ സമ്മതിക്കില്ല. വാതിൽ പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയിരിക്കുകയാണ്" മാനസി പറഞ്ഞു. വിഷ്ണു അവളുടെ അരികിലേക്ക് ഒരുപടി കൂടി അടുത്തു. "നീ വിചാരിച്ചാൽ നടക്കും മാനസീ. നാളെ പുലർച്ചെ ലക്ഷ്മിയമ്മ അമ്പലത്തിൽ പോകുന്ന ഒരു സമയമില്ലേ? ആ നേരം... എനിക്ക് അവളെ ഒന്ന് കാണാൻ ഒരു അവസരം ഒരുക്കി തരാമോ? നീ അവളുടെ കൂടെയുണ്ടാകണം. എനിക്ക് അവളോട് സംസാരിക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ എന്റെ ഈ ശ്വാസം നിലച്ചു പോകും." മാനസി ഒന്ന് മടിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മ അറിഞ്ഞാൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഭവിഷ്യത്തുകൾ അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ നോട്ടം... അത് അവൾക്ക് തള്ളിക്കളയാനായില്ല. "ശരി തമ്പ്രാൻ... നാളെ പുലർച്ചെ നാലരയ്ക്ക് ലക്ഷ്മിയമ്മ നിർമാല്യം കാണാൻ അമ്പലത്തിൽ പോകും. ആ സമയം ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരാം. പക്ഷേ അധികം സമയമില്ല. തമ്പ്രാൻ സൂക്ഷിക്കണം." വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ ആശ്വാസം മിന്നിമറഞ്ഞു. "നന്ദി മാനസീ... വലിയ ഉപകാരം." അവൻ വേഗം ജീപ്പിൽ കയറി ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. മാനസി അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. കയ്യിലിരുന്ന കുട അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിൽ നിന്നും താഴെ വീണു. ഉണ്ണിമായയുടെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും ഈ ഒളിച്ചുകളി ഒരു വലിയ ദുരന്തത്തിലേക്കാണോ നീങ്ങുന്നത് എന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു... മറുവശത്ത് ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിൽ ലക്ഷ്മിയമ്മ നാളെത്തെ ചടങ്ങുകൾക്കായി തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ തന്ന ചില ആഭരണങ്ങൾ അവർ ഉണ്ണിമായയുടെ മുന്നിൽ വെച്ചു. "ദാ നോക്ക് മോളെ... ഇത് കണ്ടോ? നിന്നെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അദ്ദേഹം ഇതൊക്കെ തരും? ഭാഗ്യവതിയാടി നീ." ഉണ്ണിമായ ആ ആഭരണങ്ങളിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി. അവയ്ക്ക് ഒരു ശവക്കല്ലറയുടെ തണുപ്പായിരുന്നു... അവൾ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ എവിടെയോ തന്റെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി തന്നെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. വിഷ്ണുവിന്റെ കവിളിൽ അച്ഛൻ അടിച്ച ആ വാർത്ത മാനസി നേരത്തെ തന്നെ അവളെ അറിയിച്ചിരുന്നു. തന്റെ പ്രണയം തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന് ഇത്രയും വേദന നൽകുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് മരിക്കാൻ തോന്നി... "തമ്പ്രാൻ... ഞാൻ വരും. നാളെ പുലർച്ചെ നമ്മൾ കാണും" അവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു... രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ കണിമംഗലം ഗ്രാമം ഉറങ്ങുമ്പോഴും മൂന്ന് പേർ ഉണർന്നിരുന്നു. തന്റെ ഇരയെ കാത്തിരിക്കുന്ന വിനയൻ പ്രണയത്തിനായി പോരാടുന്ന വിഷ്ണു പിന്നെ തന്റെ വിധി എന്താണെന്ന് അറിയാതെ തേങ്ങുന്ന ഉണ്ണിമായ... ആ രാത്രി ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് ഒരു യുഗമായാണ് തോന്നിയത്. അമ്മയുടെ ആ കടുപ്പമേറിയ വാശിയും പുറത്തെ ആ വിറപ്പിക്കുന്ന നിശബ്ദതയും അവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി...പക്ഷേ മാനസി നൽകിയ ആ ഒരു വാക്ക്... 'നാളെ പുലർച്ചെ വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ വരും' അതായിരുന്നു അവളുടെ ഹൃദയത്തിലെ ഏക വെളിച്ചം... പുലർച്ചെ നാലുമണി. പനിക്കുളത്തിലെ മഞ്ഞു വീണ വഴികളെ ഉണർത്തി അമ്പലത്തിലെ പള്ളിയുണർത്തൽ പാട്ട് കേട്ടു തുടങ്ങി. ലക്ഷ്മിയമ്മ തോർത്തും മുണ്ടും എടുത്ത് അമ്പലത്തിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി... "നിനക്ക് നല്ല ബുദ്ധി തോന്നാൻ ഞാൻ ഭഗവതിക്ക് വഴിപാട് കഴിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ വരുന്നത് വരെ ഈ വാതിൽ തുറക്കരുത്" ലക്ഷ്മിയമ്മ അത്രയും നേരം കൊണ്ടുനടന്ന ആ കാർക്കശ്യം അല്പം കുറച്ച് പറഞ്ഞിട്ട് പടിപ്പുര കടന്നു പുറത്തേക്ക് പോയി... അമ്മ ഇടവഴി കടന്നു പോയെന്ന് ഉറപ്പായ ഉടനെ മാനസി വീടിന്റെ പിന്നിലെ ജനാലയ്ക്കൽ വന്നു പതുക്കെ തട്ടി. ഉണ്ണിമായ വേഗം വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. പനിമഞ്ഞു വീണ ആ മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധം അവളെ വരവേറ്റു... "വേഗം വാ ഉണ്ണിമായേ... തമ്പ്രാൻ പുഴയോരത്തെ ആ പേരാലിൻ ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്" മാനസി അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു പതുക്കെ ഓടി... മഞ്ഞിന്റെ മറവിലൂടെ അവർ നടന്നു. പുഴയോരത്തെ ആ പേരാലിൻ ചുവട്ടിൽ തണുപ്പ് നിറഞ്ഞ ആ ഇരുട്ടിൽ ഒരു നിഴൽരൂപത്തെ അവൾ കണ്ടു. അത് വിഷ്ണു തമ്പ്രാനായിരുന്നു. അവനെ കണ്ടതും അവളുടെ കാലുകൾ ഒന്ന് ഇടറി... വിഷ്ണു അവളെ കണ്ടതും ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. അവന്റെ മുഖത്തെ ആ വേദന അവളെ കണ്ടതും മാഞ്ഞുപോയി. അവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി... "ഉണ്ണിമായേ...!" അവന്റെ സ്വരം ഒരു മന്ത്രണം പോലെയായിരുന്നു... വിഷ്ണു അവളുടെ രണ്ട് കൈകളും തന്റെ കൈയ്ക്കുള്ളിലാക്കി. ആ കൈകളുടെ ചൂട് അവളുടെ ശരീരത്തിൽ ഒരു മിന്നൽ പോലെ തറച്ചു. "നിന്നെ അവർ തടവിലിട്ടാൽ ഞാൻ ഇല്ലാതാകുമെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? ഞാൻ ഇത്ര നേരം ഇവിടെ കാത്തുനിന്നത് നിന്നെ ഒന്ന് കാണാൻ മാത്രമല്ല... നിന്നെ എനിക്ക് എത്രത്തോളം ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയാൻ കൂടിയാണ്." ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. "തമ്പ്രാൻ... അമ്മ നന്നായി വാശി പിടിക്കുന്നുണ്ട്. വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടുകാർ നാളെ വരും. എനിക്ക് എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ല. തമ്പ്രാന്റെ കവിളിൽ അച്ഛൻ അടിച്ചത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് തകർന്നുപോയി." വിഷ്ണു അവളുടെ കണ്ണുനീർ പതുക്കെ തുടച്ചു മാറ്റി. അവൻ അവളുടെ മുഖം തന്റെ കൈക്കുള്ളിലാക്കി പതുക്കെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. "ഈ അടിയൊന്നും എനിക്ക് ഒന്നുമല്ല ഉണ്ണിമായേ... നിന്നെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അതായിരിക്കും എന്റെ മരണം. നീ ആ വിനയനെ സ്നേഹിക്കരുത്. അവൻ ഒരു ചതിയനാണ്. എന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള അവന്റെ ഈ അഭിനയം നമുക്ക് തകർക്കണം." വിഷ്ണു ആ പുലർച്ചെയിലെ മഞ്ഞു വീണ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആർദ്രമായി ഒരു ചുംബനം നൽകി. അതുവരെ അവൾ അനുഭവിച്ച എല്ലാ വേദനകളും ആ നിമിഷം ഉരുകിപ്പോയി. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു നിന്നു. ഒരടി അകലത്തിൽ മാനസി അവർക്ക് കാവലായി നിന്നു... "എനിക്ക് തമ്പ്രാനെ മാത്രമേ ഇഷ്ടമുള്ളൂ... ഞാൻ മരിച്ചാലും ആ വിനയൻ സാറിന്റെ കൂടെ പോകില്ല" ഉണ്ണിമായ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "നിന്നെ ഞാൻ രക്ഷിക്കും... അത് എന്റെ പ്രതിജ്ഞയാണ്" വിഷ്ണു അവളുടെ തോളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു... പക്ഷേ അവരുടെ ആ മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളെ തകർത്തു കൊണ്ട് ദൂരെ നിന്നും ഒരു ടോർച്ച് വെളിച്ചം വരുന്നത് കണ്ടു. മാനസി പേടിയോടെ ഓടി വന്നു. "തമ്പ്രാൻ... ലക്ഷ്മിയമ്മ തിരിച്ചു വരുന്നുണ്ട്...വേഗം പോകൂ" വിഷ്ണുവും ഉണ്ണിമായയും തമ്മിലുള്ള ആ പിരിയാത്ത കൈവിരലുകൾ പിരിയാൻ മടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. "ഞാൻ വരും... നമ്മൾ ഒന്നിക്കും" വിഷ്ണു തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു കൂടി നോക്കി... ഉണ്ണിമായ വേഗം വീടിന്റെ പിന്നിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറി. പക്ഷേ അവൾ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയ ആ തിരക്കിനിടയിൽ അവളുടെ കയ്യിലെ ഒരു ചെറിയ വള ഒടിഞ്ഞു അവിടെ വീണിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ അമ്പലത്തിൽ നിന്നും വന്നു വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ മുഖത്തെ ആ വിറയലും മഞ്ഞേറ്റു നനഞ്ഞ മുടിയും അവരെ സംശയിപ്പിച്ചു... "നീ എന്താടി ഈ പുലർച്ചെ ഇങ്ങനെ നനഞ്ഞിരിക്കുന്നത്?" ലക്ഷ്മിയമ്മ അവളെ കൂർപ്പിച്ചു നോക്കി... ഉണ്ണിമായ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തല താഴ്ത്തി. പക്ഷേ പുറത്തെ ആ പേരാലിൻ ചുവട്ടിൽ വിഷ്ണു തന്റെ പ്രണയം പുഴയോരത്തെ കാറ്റിൽ പരത്തി നടന്നു നീങ്ങി. ഈ പുലർകാലത്തെ ആ രഹസ്യസമാഗമം അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പുതിയ പോരാട്ടത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.... തുടരും.... ❤️ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം #💞 പ്രണയകഥകൾ

ഭാഗം 14 ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് വിനയൻ സാർ വന്നിരിക്കുമ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ആശ്വാസമായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ കാണിക്കുന്ന ആ അമിതമായ വിനയം അവരെ വല്ലാതെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു.. വിഷ്ണു തമ്പ്രാന്റെ ആ കലിപ്പൻ സ്വഭാവവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ വിനയൻ സാർ ഒരു മാലാഖയാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഞാൻ ഒരുകാര്യം ചോദിച്ചാൽ വിഷമിക്കരുത്" വിനയൻ സാർ പതുക്കെ ചായഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... "ഉണ്ണിമായയെ ഇങ്ങനെ അകത്തിട്ടു പൂട്ടുന്നത് ശരിയല്ല. അവൾ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയല്ലല്ലോ. കോളേജിൽ വരാത്തത് അവളുടെ പഠിപ്പിനെ ബാധിക്കും. സിലബസ് ഒക്കെ തീരാറായതാണ്. പരീക്ഷ അടുക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയിരുന്നാൽ അവളുടെ ഭാവി തകരില്ലേ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ നെടുവീർപ്പിട്ടു. "എന്താ സാറേ ഞാൻ ചെയ്യുക? ആ കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി അവളെ വിടാൻ ഭാവമില്ല. അവൾ പുറത്തിറങ്ങിയാൽ അദ്ദേഹം അവളുടെ അടുത്ത് വരും. അത് അറിഞ്ഞാൽ കോവിലകത്തെ വലിയ തമ്പ്രാൻ എന്നെയും മകളെയും ഈ നാട്ടിൽ വെക്കില്ല. എനിക്ക് എന്റെ മകളുടെ അഭിമാനം പ്രധാനം ആണ്." വിനയൻ സാർ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിക്കു പിന്നിൽ വിഷ്ണുവിനെതിരെയുള്ള ഒരു വലിയ തന്ത്രമായിരുന്നു. "അതൊക്കെ എനിക്കറിയാം ലക്ഷ്മിയമ്മേ. പക്ഷേ നിങ്ങൾ പേടിക്കണ്ട. അവളെ കോളേജിൽ വിടാൻ ഇപ്പോൾ ധൃതി കൂട്ടണ്ട. പക്ഷേ ആ മുറിക്കുള്ളിൽ അടച്ചിടരുത്. അവൾക്ക് വീടിനകത്ത് സ്വതന്ത്രമായി നടക്കാൻ അനുവാദം കൊടുക്കൂ. കോളേജിലെ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചോളാം. അവൾക്ക് വേണ്ട നോട്‌സുകളും പുസ്തകങ്ങളും ഞാൻ നേരിട്ട് ഇവിടെ എത്തിച്ചു തരാം. അവൾക്ക് ഒരു ആപത്തും വരാതെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം." വിനയൻ സാറിന്റെ ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മനസ്സലിഞ്ഞു. അവർ വിശ്വസിച്ചു വിനയൻ സാർ ശരിക്കും തന്റെ മകളെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്. വിനയൻ സാർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ലക്ഷ്മിയമ്മ മുറിയുടെ പൂട്ട് തുറന്നു. "മോളെ... നീ പുറത്തിറങ്ങിക്കോ. വിനയൻ സാർ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇത് തുറക്കുന്നത്. പക്ഷേ നീ ഓർക്കണം, ആ പടിവാതിൽ കടന്ന് നീ പുറത്തിറങ്ങരുത്. മുറ്റത്തിറങ്ങിയാൽ നിന്റെ കാല് ഞാൻ തല്ലിയൊടിക്കും." ഉണ്ണിമായ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തിറങ്ങി. അത്രയും നേരം ശ്വാസം മുട്ടിച്ച ആ മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്ത് വന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് ആശ്വാസം തോന്നിയെങ്കിലും തന്റെ ജീവിതം വിനയൻ സാർ നിയന്ത്രിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യം അവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് ലക്ഷ്മിയമ്മ കോവിലകത്തെ പണിക്ക് പോയി. വീട് വിജനമായി. ഉണ്ണിമായ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്നു ദൂരേക്ക് നോക്കി. പെയ്തു മാറിയ മഴയുടെ ഈർപ്പം അന്തരീക്ഷത്തിലുണ്ട്. പെട്ടെന്നാണ് ഇടവഴിയിലൂടെ മാനസി ഓടിക്കിതച്ചു വരുന്നത് കണ്ടത്. ലക്ഷ്മിയമ്മ ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി അവൾ വേഗം മുറ്റത്തേക്ക് കയറി... "ഉണ്ണിമായേ... നീ പുറത്തിറങ്ങിയോ? ഞാൻ കരുതി നിന്നെ ഇനിയും പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന്" മാനസി അവളുടെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു കിതച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. "വിനയൻ സാർ പറഞ്ഞിട്ടാണ് അമ്മ വാതിൽ തുറന്നത് മാനസീ. പക്ഷേ എനിക്ക് പുറത്തിറങ്ങാൻ അനുവാദമില്ല. കോളേജിലും വരാൻ പറ്റില്ല" ഉണ്ണിമായ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. മാനസി അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു. "എടീ... നീ വിഷ്ണു തമ്പ്രാനെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും അറിഞ്ഞോ? അദ്ദേഹം വല്ലാതെ തകർന്നിരിക്കുകയാണ്. ഇന്നലെ രാത്രി അദ്ദേഹം നിന്റെ വീടിന് ചുറ്റും മഴയത്ത് നടന്ന കാര്യം പപ്പേട്ടൻ പറഞ്ഞു. നീ ആ വിനയൻ സാറിനെ വിവാഹം കഴിക്കുമെന്ന് അറിഞ്ഞത് മുതൽ അദ്ദേഹം ഭ്രാന്ത് പിടിച്ചതുപോലെയാണ്. ആരെയും കാണുന്നില്ല, ആരോടും മിണ്ടുന്നില്ല." വിഷ്ണുവിന്റെ അവസ്ഥ കേട്ടപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "മാനസീ... എനിക്ക് അദ്ദേഹത്തെ കാണണം എന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ട്. പക്ഷേ അമ്മ... അമ്മയുടെ അവസ്ഥ നിനക്കറിയില്ലേ? വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ പരുക്കനാണെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹം സത്യമാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ഈ ലോകം നമ്മളെ ഒന്നിക്കാൻ സമ്മതിക്കില്ല. വിനയൻ സാർ പുറമെ കാണിക്കുന്ന ആ മാന്യതയ്ക്ക് പിന്നിൽ എന്തോ ഒന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു." "നിനക്കും അത് തോന്നുന്നുണ്ടല്ലേ?" മാനസി ശബ്ദം താഴ്ത്തി. "വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ ഇന്ന് രാവിലെ പപ്പേട്ടനോട് പറയുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു. വിനയൻ സാറിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം എന്തൊക്കെയോ അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. വിനയൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുകയല്ല വിഷ്ണു തമ്പ്രാനെ തോൽപ്പിക്കാൻ നിന്നെ ഉപയോഗിക്കുകയാണോ എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് സംശയമുണ്ട്. നീ സൂക്ഷിക്കണം ഉണ്ണിമായേ." ഉണ്ണിമായ വല്ലാതെ ഭയന്നു. "ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും മാനസീ? അമ്മയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തെ അത്രയ്ക്കും വിശ്വാസമാണ്. രേവതി തമ്പുരാട്ടിയും അമ്മയും കൂടി ഈ കല്യാണം എത്രയും വേഗം നടത്താനാണ് നോക്കുന്നത്. വിഷ്ണു തമ്പ്രാൻ എന്തെങ്കിലും സാഹസം കാണിച്ചാൽ എന്റെ അമ്മ ജീവനോടെ ഇരിക്കില്ല." "നീ ധൈര്യമായിരിക്കൂ. തമ്പ്രാൻ നിന്നെ കൈവിടില്ല. അദ്ദേഹം എന്തോ വലിയൊരു പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. വിനയൻ സാറിന്റെ മുഖംമൂടി അദ്ദേഹം വലിച്ചു കീറും" മാനസി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് ഇടവഴിയിൽ ഒരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടു. ലക്ഷ്മിയമ്മ തിരിച്ചുവരികയാണെന്ന് കരുതി മാനസി വേഗം എഴുന്നേറ്റു. "ഞാൻ പോകുന്നു ഉണ്ണിമായേ. അമ്മ കണ്ടാൽ പ്രശ്നമാകും. നീ തമ്പ്രാനെ വിശ്വസിക്കണം. അദ്ദേഹം നിനക്ക് വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യും." മാനസി പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ണിമായ വീണ്ടും തനിച്ചായി. അവളുടെ മനസ്സിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ തെളിഞ്ഞു വന്നു. തന്നെ മഴയത്ത് കാത്തുനിന്ന ആ മനുഷ്യനെ ഓർക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത വിങ്ങലായിരുന്നു. മറുവശത്ത് വിനയൻ സാർ തന്റെ വീടിനുള്ളിൽ കടന്നു നേടിയെടുത്ത ആ സ്ഥാനം ഒരു വലിയ ചതിയുടെ തുടക്കമാണോ? അന്ന് വൈകുന്നേരം വിഷ്ണു തന്റെ മുറിയിൽ ഇരുന്നു പപ്പേട്ടൻ കൊണ്ടുവന്ന ചില വിവരങ്ങൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു. വിനയൻ സാർ ജോലി ചെയ്യുന്ന കോളേജിലെ ചില രഹസ്യങ്ങൾ പപ്പേട്ടൻ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. വിനയൻ അവിടെയും അത്ര നല്ലവനല്ല എന്ന സൂചനകൾ വിഷ്ണുവിന് ലഭിച്ചു. "വിനയൻ... നീ എന്റെ ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതം വെച്ച് കളിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് അധികം ആയിട്ടില്ല. പക്ഷേ ആ കളി അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് ഞാനായിരിക്കും" വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ കൂർമ്മത ഉണ്ടായിരുന്നു. കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലിരുന്ന് അവൻ ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിലെ കത്തുന്ന ആ ചെറിയ വിളക്കിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ തന്റെ പ്രാണൻ തടവിലാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് അവൻ വേദനയോടെ ഓർത്തു. എന്നാൽ ആ തടവറ തകർക്കാൻ വിഷ്ണുദേവ് ഉടനെ വരുമെന്ന് ആരും അറിഞ്ഞില്ല.... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 കോവിലകത്തെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് തണുത്തുറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. ഉണ്ണിമായയും വിഷ്ണുവും തമ്മിലുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ രഹസ്യം ഒരു കാട്ടുതീ പോലെ തറവാടിനുള്ളിൽ പടർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. രേവതിയുടെ തന്ത്രപരമായ നീക്കങ്ങളിലൂടെയാണ് വിഷ്ണുവിന്റെ അച്ഛൻ ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാൻ ഈ വിവരം അറിഞ്ഞത്. തന്റെ ഏകമകൻ ഒരു പണിക്കാരത്തിയുടെ മകളെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന വാർത്ത ആ വൃദ്ധനായ സിംഹത്തെ ചൊടിപ്പിച്ചു.... ഹാളിലെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ശിവശങ്കരൻ തമ്പുരാന്റെ ശ്വാസം ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നിൽ ഭയന്നു വിറച്ചു നിൽക്കുന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയെ അദ്ദേഹം ഒരു കൊടുംകുറ്റവാളിയെപ്പോലെ നോക്കി... "ലക്ഷ്മീ... പത്തു വർഷമായി നീ ഈ പടിപ്പുര കടന്നു വരുന്നു. നിന്നെ ഞാൻ വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇത്രയും വലിയൊരു ചതിയുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല!" തമ്പുരാന്റെ ശബ്ദം ഹാളിൽ മുഴങ്ങി. "തമ്പുരാനേ... ഞാൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല. എന്റെ മോൾ പാവമാണ്..." ലക്ഷ്മിയമ്മ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് കൈകൂപ്പി... "നിർത്തടി നിന്റെ കപടനാട്യം!" ശിവശങ്കരൻ ആക്രോശിച്ചു. "എന്റെ മകനെ നിന്റെ മകൾ വലയിലാക്കിയത് നീ അറിയാതെയാണോ? നിന്റെ ഈ ദാരിദ്ര്യം മാറ്റാൻ കോവിലകത്തെ മരുമകളാകാൻ അവൾക്ക് മോഹം തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷേ ഈ ശിവശങ്കരൻ ജീവനോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അത് നടക്കില്ല. ഇറങ്ങിക്കോ ഇപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ പടിപ്പുരയ്ക്ക് പുറത്ത്! ഇനി നിന്നെ ഈ പരിസരത്ത് കണ്ടു പോകരുത്. പോയി നിന്റെ മകളെ കെട്ടിച്ചു വിടാൻ നോക്ക്!" ലക്ഷ്മിയമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയെ നോക്കി. സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിക്ക് ഉണ്ണിമായയെ പണ്ടേ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ നിഷ്കളങ്കതയും ഭക്തിയും ആ അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ അവൾക്ക് ഒരു സ്ഥാനം നൽകിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഭർത്താവിന്റെ ക്രോധത്തിന് മുന്നിൽ മറുത്തു പറയാൻ അവർക്ക് ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളും സങ്കടം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. ഈ സമയം വിഷ്ണു മുകളിൽ നിന്നും പടികൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് വന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മയെ അപമാനിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ രക്തം തിളച്ചു. അവൻ നേരെ അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു.... "അച്ഛാ... നിർത്തൂ! ലക്ഷ്മിയമ്മ എന്ത് പിഴച്ചു? ഉണ്ണിമായയെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് ഉത്തരവാദി ഞാനാണ്. അവളോട് എനിക്കുള്ളത് വെറുമൊരു മോഹമല്ല, എന്റെ ജീവനാണ് അവൾ" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒട്ടും ഭയമില്ലായിരുന്നു. "ടാ...!" ശിവശങ്കരൻ എഴുന്നേറ്റു വിഷ്ണുവിന്റെ കരണത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. ഹാളിൽ ആ ശബ്ദം പ്രതിധ്വനിച്ചു. "കോവിലകത്തെ അന്തസ്സ് മണ്ണിൽ ചവിട്ടി തേക്കാൻ നോക്കുന്നോ നീ? നിനക്ക് ചേരുന്നത് രേവതിയാണ്. ഈ മാസം തന്നെ നിന്റെയും രേവതിയുടെയും കല്യാണം നടക്കും. ഇത് എന്റെ അവസാനത്തെ വാക്കാണ്!" വിഷ്ണു തന്റെ കവിളിൽ കൈ വെച്ചു അച്ഛനെ നോക്കി. "നിങ്ങൾ എന്നെ കൊന്നാലും ശരി ഉണ്ണിമായ അല്ലാതെ മറ്റൊരു പെണ്ണ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാവില്ല. ഈ വിവാഹം നടക്കില്ല അച്ഛാ." വിഷ്ണു ദേഷ്യത്തോടെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. രേവതി ഓടിവന്നു വിഷ്ണുവിനെ തടയാൻ നോക്കിയെങ്കിലും അവൻ അവളെ തട്ടിമാറ്റി പടിപ്പുര കടന്നു പോയി. രേവതിയുടെ ഉള്ളിൽ പകയും സങ്കടവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞു. ലക്ഷ്മിയമ്മ തളർന്നു വീണ് കരയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു വിജയച്ചിരി തോന്നി. തന്റെ ലക്ഷ്യം പകുതി വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു... ലക്ഷ്മിയമ്മ വീട്ടിലെത്തിയത് ഒരു ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെയാണ്. വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ അവർ ഉണ്ണിമായയുടെ മുറിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി. അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചു ഉമ്മറത്തേക്ക് കൊണ്ടു വന്നു... "മോളെ... നീ എന്നെ കൊന്നു കളയണമായിരുന്നു. നിന്റെ ഈ പ്രണയം കാരണം ഞാൻ ഇന്ന് അനുഭവിച്ച അപമാനം മതി. തമ്പുരാൻ എന്നെ പട്ടിയിനെപ്പോലെ ആട്ടിക്കളഞ്ഞു. നീ കാരണമാണ് ഇതെല്ലാം ഉണ്ടായത്!" ലക്ഷ്മിയമ്മ അലറിക്കരഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായ സ്തബ്ധയായി നിന്നു. "അമ്മേ... എന്തുണ്ടായി?" "ഇനി നീ ആ തമ്പ്രാനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു പോകരുത്. നാളെ തന്നെ വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടുകാർ ഇങ്ങോട്ട് വരും. ഈ ആഴ്ച തന്നെ നിന്റെ കല്യാണം നടക്കും. ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഈ കിണറ്റിൽ ചാടി ചാകും!" ഉണ്ണിമായ തകർന്നു പോയി. തന്റെ പ്രണയം തന്റെ അമ്മയുടെ അന്തസ്സിന് കളങ്കമായെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം തോന്നി. മറുവശത്ത് വിഷ്ണു തന്നെ തേടി വരുമെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. പക്ഷേ ആർക്കും തടയാനാവാത്ത ഒരു വലിയ സംഘർഷത്തിലേക്കാണ് കാര്യങ്ങൾ നീങ്ങുന്നത്.... അന്ന് വൈകുന്നേരം വിനയൻ സാർ ലക്ഷ്മിയമ്മയെ കാണാൻ വന്നു. കോവിലകത്ത് നടന്ന കാര്യങ്ങൾ അദ്ദേഹം നേരത്തെ അറിഞ്ഞിരുന്നു. രേവതിയുമായി അദ്ദേഹം ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... വിഷമിക്കണ്ട. തമ്പ്രാൻ നിങ്ങളെ പുറത്താക്കിയെങ്കിൽ വേണ്ട. ഉണ്ണിമായ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാൻ പോകുകയല്ലേ? അവിടെ അവൾക്ക് എല്ലാ സുഖ സൗകര്യങ്ങളും ഉണ്ടാകും. നമുക്ക് വിവാഹം വേഗത്തിൽ നടത്താം" വിനയൻ സാർ സ്നേഹം അഭിനയിച്ചു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ആ രാത്രിയിൽ വിഷ്ണു തന്റെ ജീപ്പിൽ ഗ്രാമത്തിലെ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തായിരുന്നു. പപ്പേട്ടൻ കൊണ്ടുവന്ന ഒരു പുതിയ വിവരം അവനെ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞു. വിനയൻ സാർ ജോലി ചെയ്യുന്ന കോളേജിൽ നിന്നും ചില പെൺകുട്ടികളെ കാണാതായതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അദ്ദേഹത്തിന് പങ്കുണ്ടെന്ന സൂചനകൾ പപ്പേട്ടന് ലഭിച്ചു.... "വിനയൻ... നിന്റെ ഓരോ നീക്കവും ഞാൻ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. എന്റെ കുടുംബം നിന്നെയും നിന്റെ അച്ഛനെയും പുറത്താക്കിയതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ശിക്ഷ നിനക്ക് ഞാൻ തരും. ഉണ്ണിമായയെ തൊടാൻ നിനക്ക് കഴിയില്ലാ" വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആ പകയുടെ അഗ്നി പടർന്നു. മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഉണ്ണിമായയുടെ മുറിക്കുള്ളിൽ അവൾ ഇരുട്ടത്ത് ഇരുന്നു തേങ്ങുകയായിരുന്നു. അവളുടെ ജനാലയ്ക്കൽ ഒരു ചെറിയ തട്ട് കേട്ടു. അവൾ പേടിയോടെ അങ്ങോട്ട് നോക്കി. വിഷ്ണുവിന്റെ ആ ജ്വലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ ജനാലയ്ക്കൽ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ വെളിച്ചം മിന്നിമറഞ്ഞു. പക്ഷേ ആ വെളിച്ചത്തിന് എത്രത്തോളം ആയുസ്സുണ്ടാകുമെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.... തുടരും...... ❣️ ✍️പ്രണയ_തൂലിക....... ❤️ പ്രതിലിപിയില്‍ എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യൂ, https://pratilipi.app.link/nqpFlJw9U1b ഒട്ടേറെ രചനകള്‍ വായിക്കുകയും എഴുതുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യൂ, സൗജന്യമായി! #📙 നോവൽ #💌 പ്രണയം #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #😞 വിരഹം

ഭാഗം 13 കണിമംഗലം പുഴയുടെ തീരത്തുകൂടിയുള്ള ആ വിജനമായ റോഡിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ കറുത്ത ജീപ്പ് ഇരച്ചു പാഞ്ഞു.. പുലർച്ചെ പെയ്ത മഴയുടെ ഈർപ്പം റോഡിലുണ്ട്... വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളുടെ തളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു... പപ്പേട്ടൻ പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് വിനയൻ സാർ രാവിലെ ഈ വഴിയിലൂടെയാണ് ടൗണിലേക്ക് പോകുന്നത്... ദൂരെ നിന്നും വിനയന്റെ സ്കൂട്ടർ വരുന്നത് കണ്ടതും വിഷ്ണു ജീപ്പ് റോഡിന് കുറുകെ നിർത്തി. ബ്രേക്കിട്ട ശബ്ദം കേട്ട് വിനയൻ ഞെട്ടി വണ്ടി നിർത്തി. ഹെൽമറ്റ് ഊരി മാറ്റുമ്പോൾ വിനയന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പതർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷേ അത് പെട്ടെന്ന് തന്നെ മാഞ്ഞു. പകരം മാന്യതയുടേതായ ഒരു പുഞ്ചിരി അവിടെ തെളിഞ്ഞു.... "എന്താ വിഷ്ണു... ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ?" വിനയൻ വളരെ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.. വിഷ്ണു ജീപ്പിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. അവന്റെ കൈകൾ മുറുകിയിരുന്നു... "വിനയൻ സാറേ... ഞാൻ അന്ന് പറഞ്ഞത് നിങ്ങൾ മറന്നുപോയോ? ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും വിട്ടുനിൽക്കാൻ ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടതാണ്. എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ വീട്ടുകാരുമായി അവളുടെ പടിപ്പുര കടന്നു. ഇതിനൊരു അറുതി വേണ്ടേ?" വിനയൻ പതുക്കെ സ്കൂട്ടറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വിഷ്ണുവിനോട് അടുത്തു നിന്നു. ചുറ്റും ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം വിനയന്റെ മുഖത്തെ ആ പാവം ഭാവം പതുക്കെ മാറി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം ക്രൂരമായ തിളക്കം വന്നു.... "വിഷ്ണു... നീ ഈ കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാനായിരിക്കാം. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ ഭീഷണിയൊന്നും എന്റെ അടുത്ത് നടക്കില്ല" വിനയന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിലൊരു വല്ലാത്ത പകയുണ്ടായിരുന്നു. "നീ വിചാരിക്കുന്നത് എനിക്ക് ഉണ്ണിമായയോട് വലിയ പ്രണയമാണെന്നാണോ? അല്ല. എനിക്ക് അവളോടുള്ളത് ഒരു വാശിയാണ്. നിന്നെപ്പോലൊരു തമ്പ്രാൻ മോഹിച്ച പെണ്ണിനെ സ്വന്തമാക്കുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ഒരു സുഖമുണ്ടല്ലോ അത് എനിക്ക് വേണം. അവൾ നിന്റെ വിട്ടിലെ ഒരു  പണിക്കാരത്തിയുടെ മകളാണെന്ന് എനിക്കറിയാം അവളോട് എനിക്ക് സ്നേഹമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ അവളെ കല്യാണം കഴിച്ച് നിന്റെ മുന്നിലൂടെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ നിന്റെ മുഖത്തുണ്ടാകുന്ന ആ തോൽവി കാണാനാണ് ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നത്." വിഷ്ണു സ്തബ്ധനായി നിന്നുപോയി. ഈ വിനയനാണോ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ മുന്നിൽ മാന്യനായി അഭിനയിച്ചത്? ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതം ഇത്തരമൊരു ചതിയന്റെ കയ്യിലാണോ പെടാൻ പോകുന്നത്? "നീ... നീ അവളെ ചതിക്കുകയാണല്ലേ?" വിഷ്ണു വിനയന്റെ കോളറിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. "ചതിയോ? അതൊക്കെ നിന്റെ തോന്നലാണ് വിഷ്ണു" വിനയൻ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു... "നാട്ടുകാരുടെ കണ്ണിൽ ഞാൻ പാവം പ്രൊഫസറാണ്. നീയാകട്ടെ ഗുണ്ടയായ തമ്പ്രാനും. നീ എന്നെ ഉപദ്രവിച്ചാൽ നാട്ടുകാർ നിന്നെ വെറുക്കും. ലക്ഷ്മിയമ്മ ഒരിക്കലും നിനക്ക് ഉണ്ണിമായയെ വിട്ടുതരില്ല. കാരണം അവർക്ക് എന്നെയാണ് വിശ്വാസം. നീ നോക്കിക്കോ അധികം വൈകാതെ അവൾ എന്റെ വീട്ടിലെ അടുക്കളയിൽ എനിക്ക് വേണ്ടി പണിയെടുക്കുന്നുണ്ടാകും. നിനക്ക് നോക്കി നിൽക്കാനേ കഴിയൂ." വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. അവന് വിനയനെ അടിച്ചു തകർക്കാൻ തോന്നി. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അത് ചെയ്താൽ വിനയൻ പറഞ്ഞതുപോലെ താൻ വില്ലനാകും. അവൻ പതുക്കെ കൈ വിട്ടു... "വിനയൻ... നീ വലിയൊരു കളിയാണ് കളിക്കുന്നത്. ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതം വെച്ച് കളിക്കാൻ ഞാൻ നിന്നെ അനുവദിക്കില്ല. നിന്റെ ഈ മുഖംമൂടി ഞാൻ വലിച്ചു കീറും" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിനയൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഹെൽമറ്റ് വെച്ച് അവിടെ നിന്നും പോയി. വിഷ്ണു ആ റോഡിൽ തനിച്ച് നിന്നു. തന്റെ പ്രണയിനി ഒരു വലിയ ചതിക്കുഴിയിലേക്ക് വീഴാൻ പോകുകയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ ഇത് ലക്ഷ്മിയമ്മയോട് പറഞ്ഞാൽ അവർ വിശ്വസിക്കുമോ?            ***************** ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന്റെ ഉള്ളിൽ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദതയായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായ ജനാലയ്ക്കൽ തല ചായ്ച്ചു ഇരിക്കുകയാണ്. ലക്ഷ്മിയമ്മ കോവിലകത്ത് പോയിരിക്കുകയാണ്. പുറത്തുനിന്നും വാതിൽ പൂട്ടിയ ആ ശബ്ദം അവളുടെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ജനാലയ്ക്കൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടു. വിഷ്ണുവാണോ എന്ന് അവൾ ആദ്യം കരുതിയെങ്കിലും അത് വിനയൻ സാറായിരുന്നു.. അവൻ ജനാലയുടെ അഴികൾക്കിടയിലൂടെ അവളെ നോക്കി. "ഉണ്ണിമായേ... നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്? ഞാൻ ലക്ഷ്മിയമ്മയോട് സംസാരിക്കാം. നിന്നെ വേഗം എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാനാണ് ഞാൻ നോക്കുന്നത്." ഉണ്ണിമായ വിനയൻ സാറിനെ നോക്കി. "സാർ... ദയവുചെയ്ത് എന്നെ ഒഴിവാക്കൂ. എനിക്ക് ഈ വിവാഹത്തിന് താല്പര്യമില്ല. എനിക്ക് സാറിനെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയില്ല." വിനയൻ സാറിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം ആ ക്രൂരത മിന്നിമറഞ്ഞെങ്കിലും അവൻ അത് മറച്ചു വെച്ചു. "സാരമില്ല ഉണ്ണിമായേ... കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ നീ എന്നെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങും. നീ വിഷ്ണുവിനെക്കുറിച്ചാണ് ആലോചിക്കുന്നതെങ്കിൽ അത് മറന്നേക്ക്. അവൻ നിന്നെ വെറുമൊരു കളിപ്പാട്ടമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. നിനക്ക് ഒരു മാന്യമായ ജീവിതം തരാൻ എനിക്കേ കഴിയൂ." വിനയൻ സാർ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ണിമായയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ പണ്ടത്തെ ആ സ്നേഹം അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടില്ല. പകരം എന്തോ ഒരു അപകടം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി... വൈകുന്നേരം കോവിലകത്ത് തിരിച്ചെത്തിയ ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ അടുത്ത് രേവതി ചെന്നു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... കല്യാണം അടുത്ത മാസം തന്നെ നടത്താൻ  അന്നോ വിനയന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞത്....എത്രയും വേഗം നടത്തുന്നതാണ് നല്ലത്. നാട്ടുകാർ പലതും പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്." "അതെ രേവതി കൊച്ചേ... എനിക്കും അത് തന്നെയാണ് ആഗ്രഹം. എന്റെ മകൾ ഒന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു കണ്ടാൽ മതി" ലക്ഷ്മിയമ്മ നെടുവീർപ്പിട്ടു.... രേവതിയുടെ പ്ലാൻ വിജയിക്കുകയായിരുന്നു. വിനയൻ സാറുമായി കൈകോർത്ത് അവൾ ഉണ്ണിമായയെ കോവിലകത്ത് നിന്നും പുറത്താക്കാൻ നീക്കങ്ങൾ നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 വിനയൻ സാർ സ്കൂട്ടറിൽ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വിഷ്ണു ആ പുഴയോരത്ത് തനിച്ച് നിന്നു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ വരുന്നത് വെറുമൊരു പ്രണയിനിയെ മോഹിച്ചവനല്ല മറിച്ച് തന്നെ തോൽപ്പിക്കാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച ഒരാളാണെന്ന് വിഷ്ണുവിന് ഉറപ്പായി. വിനയന്റെ ആ പരിഹാസച്ചിരി വിഷ്ണുവിന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.... "നീ എന്നെ എത്ര പ്രകോപിപ്പിച്ചാലും വിനയൻ... ഈ കളിയിൽ ജയിക്കുന്നത് ഞാനായിരിക്കും" വിഷ്ണു പല്ലു ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വയം പറഞ്ഞു.... അവൻ നേരെ പോയത് കോവിലകത്തേക്കാണ്. ഉമ്മറത്ത് രേവതി ആരോടോ ഫോണിൽ സംസാരിച്ചു ചിരിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടതും അവൾ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു... "എന്താ വിഷ്ണു ഏട്ടാ... ഈ നേരത്ത്? മുഖമൊക്കെ വല്ലാതെ ഇരിക്കുന്നല്ലോ?" രേവതി പതുക്കെ അടുത്തു വന്നു ചോദിച്ചു... "രേവതി... നീ എന്തിനാ ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് കാശ് കൊടുത്തത്?" വിഷ്ണുവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് രേവതി ഒന്ന് പതറി. "അത്... പാവം ലക്ഷ്മിയമ്മയ്ക്ക് കല്യാണത്തിന് കയ്യിൽ കാശുണ്ടാവില്ലല്ലോ എന്ന് കരുതി..." "മതി നിന്റെ ഈ സ്നേഹം എന്തിനാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഉണ്ണിമായ ഈ പടിയിറങ്ങാൻ നീ എത്ര വേണമെങ്കിലും പണം ചിലവാക്കും. പക്ഷേ നീ ഒന്ന് ഓർത്തോ... ആ വിനയൻ നീ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ ഒരാളല്ല. അവൾ ഒരു ചതിക്കുഴിയിലേക്കാണ് വീഴാൻ പോകുന്നത്." വിഷ്ണു ദേഷ്യത്തോടെ മുകളിലെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. രേവതി അവിടെ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. വിഷ്ണുവിന് വിനയനെ സംശയമുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ ഉണ്ണിമായ പടിയിറങ്ങിയാൽ മതി എന്ന വാശിയിലായിരുന്നു അവൾ... കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലിരുന്ന് വിഷ്ണു താഴെ ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിനെ നോക്കി. "വിനയൻ... നിന്റെ കളി അവസാനിക്കാൻ പോകുന്നു. ഉണ്ണിമായയെ ഈ ചതിയിൽ നിന്നും ഞാൻ രക്ഷിക്കും" അവൻ സ്വയം പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു... 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിൽ ഉണ്ണിമായയുടെ ശ്വാസം മുട്ടുകയായിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയമ്മ പുറത്തുനിന്നും വാതിൽ തുറന്നു അകത്തേക്ക് വന്നു. അവരുടെ കയ്യിൽ വിനയൻ സാർ കൊടുത്ത കുറച്ച് മധുരപലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു... "മോളെ... വിനയൻ സാർ വന്നിരുന്നു. അദ്ദേഹം നിന്നെക്കുറിച്ച് അത്രയും കരുതലുള്ള ഒരാളാ. നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ മുഖം വീർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്? ഭാഗ്യവതിയാടി നീ..." ലക്ഷ്മിയമ്മ അവളുടെ തലയിൽ തലോടി. "അമ്മേ... എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. വിനയൻ സാറിനെ എനിക്ക് അറിയില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ എനിക്ക് എന്തോ ഒരു അപരിചിതത്വം തോന്നുന്നു" ഉണ്ണിമായ വിതുമ്പി... "അതൊക്കെ നിന്റെ തോന്നലാടി. തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയുടെ ആ ഭ്രാന്തൻ പ്രണയം നിന്റെ തലയ്ക്ക് പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. അദ്ദേഹം നിന്നെ നശിപ്പിക്കുകയേ ഉള്ളൂ. വിനയൻ സാർ നിനക്ക് തണലാകും." ലക്ഷ്മിയമ്മ മുറി വിട്ടു പോയപ്പോൾ ഉണ്ണിമായ ജനാലയ്ക്കൽ വന്നു നിന്നു. ആകാശത്ത് കറുത്ത കാർമേഘങ്ങൾ വട്ടമിട്ടു പറക്കുന്നു. മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് താഴെ മരക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു നിഴൽ അനങ്ങുന്നത് അവൾ കണ്ടു. അത് വിഷ്ണുവിനെപ്പോലെ തോന്നി! അവൾ പതുക്കെ ജനാലയുടെ അഴികളിലൂടെ നോക്കി. അതേ... മഴയിൽ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് വിഷ്ണു അവിടെ നിൽക്കുന്നു.. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ജനാലയിലേക്ക് തന്നെ തറഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു വലിയ യാചനയുണ്ടായിരുന്നു... തന്നെ വിട്ടു പോകരുതെന്ന യാചന.... ഉണ്ണിമായയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകി. വിഷ്ണു മഴയത്ത് അവിടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് അവനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ തോന്നി. പക്ഷേ പുറത്തെ ആ വലിയ പൂട്ട് അവളെ തടഞ്ഞു. വിഷ്ണു തന്റെ കൈമുയർത്തി അവൾക്ക് ഒരു സൂചന നൽകി. ഞാൻ കൂടെയുണ്ട് എന്ന സൂചന.... പെട്ടെന്ന് മുറ്റത്ത് ടോർച്ച് വെളിച്ചം അടിച്ചു. ലക്ഷ്മിയമ്മ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വരികയാണ്. വിഷ്ണു വേഗം ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. ഉണ്ണിമായ വേഗം കട്ടിലിലേക്ക് വീണു ഉറക്കം അഭിനയിച്ചു. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ മഴയുടെ താളത്തിനൊപ്പം ഉണ്ണിമായയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പും കൂടി. നാളെ വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടുകാർ വീണ്ടും വരുമെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രണയവും വിനയന്റെ നിഗൂഢതയും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ വാശിയും ചേർന്ന് ഉണ്ണിമായയുടെ ജീവിതം ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. തുടരും..... ❣️ ✍️പ്രണയ_തൂലിക......❣️ ഈ ഭാഗം എങ്ങനെ കൊള്ളാമോ വിനയന്റെ ശരിക്കും ഉള്ള character എന്താണ് എന്ന് ഉള്ളത് പതിയെ വരുന്നേ ഉള്ളൂ കേട്ടോ.... അപ്പൊ വില്ലൻ ആരാണ് എന്ന് മനസ്സിലായില്ലേ 😄🙏guyss.....മാന്യതയുടെ മുഖമുടി ഇട്ട വില്ലൻ *വിനയൻ സാർ* 😜ഹിഹി... 😅😆 ഇന്നത്തെ പാർട്ട്‌ ഇട്ടിട്ട് ഉണ്ട് കേട്ടോ നോക്കിട്ട് ബാക്കി ഈവിങ് അല്ലെങ്കിൽ നൈറ്റ്‌ തരാം ഉറപ്പില്ല എന്നാലും നോക്കാം മൈഗ്രൈൻ unde അപ്പൊ കുറെ tme ph നോക്കാൻ പറ്റില്ല വേഗം തലവേദന വരും ഇത് തന്നെ നിങ്ങളെ വിഷമിപ്പിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി രാവിലെ 7മണിക്ക് ഇരുന്നെയാ സ്റ്റോറി type ആക്കി എഴുതാൻ ഇത്ര കഷ്ടപ്പെട്ട് എഴുതുമ്പോൾ അതുപോലെ അഭിപ്രായം കിട്ടണ്ടേ .... അതല്ല അതിന്റെ ഒരു ഇത് അല്ലെ... 🫂😆 #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ #📔 കഥ #💌 പ്രണയം #📙 നോവൽ #😔വേദന

ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചു കളിക്കുന്ന നിലാവിന് പോലും അപ്പോൾ ഒരു വല്ലാത്ത വിളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. പ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ വിരലുകൾ ഉണ്ണിമായയുടെ ഉള്ളംകൈയ്യിൽ അമർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.... അവൻ കൊടുത്ത ആ സ്വർണ്ണമോതിരം അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു അഗ്നിപളളം പോലെ എരിഞ്ഞു... "തമ്പ്രാൻ... പോകൂ... ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ എല്ലാം തീരും. എന്റെ അമ്മ..." ഉണ്ണിമായയുടെ സ്വരം ഇടറി... "നിന്റെ അമ്മ കാണുന്നത് വിനയന്റെ കൂടെയുള്ള നിന്റെ ജീവിതമാണ്. പക്ഷേ നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കാണുന്നത് എനിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പാണ് ഉണ്ണിമായേ" വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വല്ലാത്ത ലഹരിയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ഒരല്പം കൂടി അടുത്തു... "നീ ഈ മോതിരം ഊരി മാറ്റരുത്. ഇത് നിന്റെ വിരലിൽ ഉള്ളിടത്തോളം കാലം നീ എന്റേതാണ്." വിഷ്ണുവിന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തിന് മുന്നിൽ മറുപടി പറയാൻ കഴിയാതെ അവൾ തളർന്നു നിന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ കൈവിട്ട് ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു നീങ്ങി. അവൻ മറയുന്നത് വരെ അവൾ അവിടെത്തന്നെ ശിലപോലെ നിന്നുപോയി... പെട്ടെന്നാണ് പുറകിൽ ഒരു തേങ്ങൽ കേട്ടത്... ഉണ്ണിമായ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു... പടിപ്പുരയുടെ മറവിൽ തൂണിൽ ചാരി നിൽക്കുന്ന ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചോര വറ്റിപ്പോയി... "അമ്മേ...!" ലക്ഷ്മിയമ്മയായിരുന്നു അത്. അവരുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒഴുകുന്ന കണ്ണുനീർ ആ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ വെള്ളിനൂലുകൾ പോലെ തിളങ്ങി.... ഒരു നിമിഷം ഉണ്ണിമായയുടെ ലോകം നിശ്ചലമായി. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യം...താൻ ഒളിച്ചുവെക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ രഹസ്യം...അമ്മയുടെ മുന്നിൽ അനാവൃതമായിരിക്കുന്നു... "നീ... നീ എന്താ ഈ കാണിച്ചത് മോളെ?" ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. അവർ വേച്ചു വേച്ച് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. "കോവിലകത്തെ തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഈ രാത്രിയിൽ നിന്റെ അടുത്ത് എന്തിനാ വന്നത്? ആ കയ്യിൽ ഇരിക്കുന്നത് എന്താ?" ഉണ്ണിമായ തന്റെ കൈകൾ പുറകിലേക്ക് ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ലക്ഷ്മിയമ്മ അവളുടെ കൈ ബലമായി പിടിച്ചു വലിച്ചു. വിഷ്ണു കൊടുത്ത ആ സ്വർണ്ണമോതിരം നിലാവെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങി... "ദൈവമേ...!" ലക്ഷ്മിയമ്മ നിലവിളിച്ചു പോയി. "ആ വിനയൻ സാറിന്റെ അമ്മ നിന്റെ കയ്യിൽ വളയിട്ടു തന്നിട്ട് മണിക്കൂറുകൾ പോലും ആയില്ല. അതിനുള്ളിൽ നീ ഈ ചതി ചെയ്തോ? ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിക്ക് നമ്മൾ ആരാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ലേ? നമ്മൾ അവരുടെ കാലിലെ മണ്ണാണ് മോളെ. അവൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുകയല്ല നിന്നെ നശിപ്പിക്കുകയാണ്." "അമ്മേ... ഞാൻ... ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. അദ്ദേഹം വന്നതാണ്...." ഉണ്ണിമായ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അമ്മയുടെ കാലിൽ വീണു.. "വന്നതാണല്ലേ? വന്നപ്പോൾ നീ എന്തിനാ പുറത്തിറങ്ങിയത്? നീ എന്തിനാ ഈ മോതിരം വാങ്ങിയത്?" ലക്ഷ്മിയമ്മ ആ മോതിരം അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്നും ബലമായി ഊരിയെടുത്തു ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. "ഇനി ഈ വീട്ടിൽ നീ ഉണ്ടാവില്ല. നാളെ നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ തന്നെ നിന്നെ ഞാൻ വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് അയക്കും. അവിടെ ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാല് പിടിച്ചു മാപ്പ് പറയണം." ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ദേഷ്യം ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ ആ വീടിനെ ഉലച്ചു. അവർ ഉണ്ണിമായയെ വലിച്ചിഴച്ച് അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി കതകടച്ചു. ആ രാത്രി ആരും ഉറങ്ങിയില്ല. ഉണ്ണിമായ മുറിക്കുള്ളിൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. ലക്ഷ്മിയമ്മ ഉമ്മറത്ത് ഇരുന്നു വിതുമ്പി. തന്റെ മകളുടെ ഭാവി ഇരുട്ടിലാകുമോ എന്ന പേടി ആ അമ്മയെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി.... മറുവശത്ത് കോവിലകത്ത് എത്തിയ വിഷ്ണുവിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വല്ലാത്ത സമാധാനമായിരുന്നു. ഉണ്ണിമായയുടെ കയ്യിൽ തന്റെ അടയാളം പതിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു എന്നവൻ വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ പടിപ്പുരയിൽ വെച്ച് ലക്ഷ്മിയമ്മ എല്ലാം കണ്ടു എന്ന സത്യം അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.... പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കോവിലകത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മ ജോലിക്കെത്തിയില്ല. പകരം എത്തിയത് നാണിയമ്മയാണ്... "തമ്പുരാട്ടീ... ലക്ഷ്മിക്ക് വയ്യത്രേ. ഉണ്ണിമായയെയും കൂട്ടി അവൾ എങ്ങോട്ടോ പോയിട്ടുണ്ട്" നാണിയമ്മ സരസ്വതി തമ്പുരാട്ടിയോട് പറഞ്ഞു... ഇതുകേട്ട വിഷ്ണുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു അപായമണി മുഴങ്ങി. അവൻ വേഗം തന്റെ ജീപ്പെടുത്ത് ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു. പക്ഷേ അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവന്റെ ഉള്ളിലെ ദേഷ്യം ഇരട്ടിയാക്കി. വീട് പൂട്ടിയിരിക്കുന്നു! ലക്ഷ്മിയമ്മ ഉണ്ണിമായയെയും കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടാണ് പോയത്? വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പ് ചെന്നുനിന്നത് വിനയൻ സാറിന്റെ വീടിന് മുന്നിലായിരുന്നു. അവിടെ ഉമ്മറത്ത് ലക്ഷ്മിയമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വിനയൻ സാറിന്റെ അച്ഛനോട് എന്തോ സംസാരിക്കുന്നത് അവൻ ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടു. വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾ ജീപ്പിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗിൽ മുറുകി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പകയുടെ ചുവപ്പ് പടർന്നു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത് വലിയൊരു തെറ്റാണ്. എന്റെ ഉണ്ണിമായയെ എന്റേതല്ലാതാക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല" അവൻ പല്ലു ഞെരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വയം മന്ത്രിച്ചു... വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടിൽ പോയി കാര്യങ്ങൾ ഏകദേശം സംസാരിച്ചു വന്നതിനുശേഷം അവർ എടുത്ത തീരുമാനം കടുപ്പമേറിയതായിരുന്നു... തന്റെ മകളെ ആ തമ്പ്രാൻ കുട്ടിയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ അവളെ ഈ ലോകത്തുനിന്ന് തന്നെ മറച്ചു പിടിക്കണമെന്ന് ആ അമ്മ ഉറപ്പിച്ചു.. രാവിലെ പത്തു മണിയായിട്ടും ഉണ്ണിമായയുടെ വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്നില്ല. മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുട്ടത്ത് കട്ടിലിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഉണ്ണിമായ. അവളുടെ കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു വീർത്തിരുന്നു. അമ്മ എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞ ആ സ്വർണ്ണമോതിരം തന്റെ വിരലിൽ തന്ന ആ തണുത്ത അനുഭൂതി അവൾ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു.... "അമ്മേ... എന്നെ ഒന്ന് കോളേജിൽ പോകാൻ വിടൂ. ഇന്ന് എനിക്ക് പ്രധാനപ്പെട്ട ക്ലാസ്സുണ്ട്" അവൾ വാതിക്കൽ മുട്ടി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു... പുറത്ത് ഉമ്മറത്തിരുന്ന് മുറ്റം തൂക്കുകയായിരുന്ന ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ കൈകൾ ഒന്നു വിറച്ചു. പക്ഷേ അവർ മനസ്സ് കടുപ്പിച്ചു. "ഇനി നീ കോളേജിലും പോകണ്ട കോവിലകത്തും പോകണ്ട. ആ വിനയൻ സാറിന്റെ കൈ പിടിച്ചു ഈ പടിയിറങ്ങുന്നത് വരെ നീ ഈ വീടിനുള്ളിൽ ഇരുന്നാൽ മതി. നിനക്ക് പഠിക്കാനുള്ളതൊക്കെ ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിച്ചു തരാം." ലക്ഷ്മിയമ്മ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് ഉണ്ണിമായയുടെ മുറിയുടെ പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടുന്ന ആ ശബ്ദം അവൾക്ക് തന്റെ വിധി കുറിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി. ജനാലകൾ പോലും പുറത്തുനിന്ന് ആണിയടിച്ചു ഉറപ്പിച്ചതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. വെളിച്ചം കടക്കാത്ത ആ കൊച്ചു മുറിയിൽ അവൾ വെറും ഒരു തടവുകാരിയായി മാറി.... അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് ലക്ഷ്മിയമ്മ കോവിലകത്തേക്ക് നടന്നു. മകളെ വീട്ടിൽ പൂട്ടിയിട്ടതിന്റെ ഭാരം ആ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. കോവിലകത്തെ പടിക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ വിഷ്ണുവിന്റെ ജീപ്പ് അവിടെ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു. അവനെ കാണാൻ അവർക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു.... ജീപ്പിന് അരികിൽ വിഷ്ണു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ ലക്ഷ്മിയമ്മ വരുന്നത് കണ്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഉണ്ണിമായയെ തിരഞ്ഞു. പക്ഷേ കൂടെ അവളില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത മ്ലാനത പടർന്നു... ലക്ഷ്മിയമ്മ പതുക്കെ തല താഴ്ത്തി അവനെ നോക്കാതെ നടന്നു നീങ്ങി. വിഷ്ണുവിന്റെ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു "ലക്ഷ്മിയമ്മേ..." ലക്ഷ്മിയമ്മ കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു വേഗത്തിൽ നടന്നു. വിഷ്ണു വിട്ടില്ല അവൻ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് ഒരടി വെച്ചു നിന്നു. "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഞാൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ? അവൾ എവിടെ? ഇന്ന് കോളേജിലുംപോകുന്നതും കണ്ടില്ല ഇവിടെയും വന്നില്ലല്ലോ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ സങ്കടമായിരുന്നു. "തമ്പ്രാൻ കുട്ടി ഞങ്ങളെ ഒന്ന് സമാധാനമായി ജീവിക്കാൻ വിടണം. പാവപ്പെട്ടവരാണ് ഞങ്ങൾ. അങ്ങയെപ്പോലെയുള്ള വലിയ തമ്പുരാക്കന്മാരുടെ തമാശകൾക്ക് ബലിയാടാകാൻ എന്റെ മകളെ ഞാൻ വിട്ടു കൊടുക്കില്ല. അവൾ ഇനി ഇങ്ങോട്ട് വരില്ല. അങ്ങേയ്ക്ക് വേണ്ട പണികൾ ഞാൻ ചെയ്തോളാം." വിഷ്ണുവിന് ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ തറച്ചു. "തമാശയോ? ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഞാൻ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നത് തമാശയ്ക്കല്ല." "അങ്ങയുടെ സ്നേഹം ഞങ്ങൾക്ക് ആപത്താണ് മോനെ. ദയവുചെയ്ത് അവളെ മറന്നേക്ക്" ലക്ഷ്മിയമ്മ അവനെ കടന്നു അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി. വിഷ്ണു അവിടെ തറഞ്ഞു നിന്നുപോയി. ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെ ആ മാറ്റം അവൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അവൾ എവിടെയായിരിക്കും? വീട്ടിൽ പൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുകയാണോ? അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കാട്ടുതീ പടർന്നു. വിനയൻ സാറിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ അവൻ ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തെങ്കിലും ഉണ്ണിമായയുടെ വാക്ക് അവൻ ഓർത്തു... 'സാർ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല... എല്ലാം തകർക്കും.' അവൻ ജീപ്പ് നിർത്തി.... അന്ന് വൈകുന്നേരം വിനയൻ സാർ ലക്ഷ്മിയമ്മയെ ഫോണിൽ വിളിച്ചു... "ലക്ഷ്മിയമ്മേ... ഉണ്ണിമായ ഇന്ന് കോളേജിൽ വന്നില്ലല്ലോ? എന്തെങ്കിലും വിശേഷമുണ്ടോ?" ലക്ഷ്മിയമ്മ ശബ്ദം താഴ്ത്തി മറുപടി നൽകി "സാർ... അവൾക്ക് ചെറിയൊരു സുഖമില്ല. കുറച്ചു ദിവസം അവൾ വരില്ല. സാർ വിഷമിക്കണ്ട കല്യാണാലോചനകളുമായി സാറിന് മുന്നോട്ട് പോകാം. അവൾ എന്റെ കൂടെ സുരക്ഷിതയായി ഇവിടെയുണ്ട്." വിനയൻ സാറിന് എന്തോ ഒരു പന്തികേട് തോന്നി. എങ്കിലും അദ്ദേഹം കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല. പക്ഷേ കോവിലകത്തെ മട്ടുപ്പാവിലിരുന്ന് വിഷ്ണു താഴെ ഉണ്ണിമായയുടെ വീട്ടിലെ അണഞ്ഞ വിളക്കുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. സിഗരറ്റിന്റെ പുക ആകാശത്തേക്ക് പടരുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു നിശ്ചയദാർഢ്യം മിന്നിമറഞ്ഞു.... "നിങ്ങൾ എത്ര കാലം അവളെ പൂട്ടിയിടും ലക്ഷ്മിയമ്മേ? പൂട്ടിയിട്ടാൽ തീരുന്നതാണോ ഞങ്ങളുടെ സ്നേഹം? നിന്റെ ഈ വാശിക്ക് മുന്നിൽ വിഷ്ണുദേവ് തോറ്റു കൊടുക്കില്ല" അവൻ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.... രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിലിരുന്ന് ഉണ്ണിമായ തന്റെ കയ്യിലെ ആ മോതിരം ഊരിയെറിഞ്ഞ ആ സ്ഥലം ഓർത്ത് കരയുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് കാറ്റിൽ ആടുന്ന പ്ലാവിന്റെ ഇലകൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കാൽപ്പെരുമാറ്റം പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. കണിമംഗലം കോവിലകത്തെ അധികാരം ഇപ്പോൾ ഒരു പ്രണയപ്പോരാട്ടമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... ❣️...... തുടരും......❣️ ✍️പ്രണയ_തൂലിക....... ❤️ #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് #💞 പ്രണയകഥകൾ #📔 കഥ #📝 ഞാൻ എഴുതിയ വരികൾ സോറി രാവിലെ തരാം പറഞ്ഞിരുന്നു കുറച്ചു bc ആയിപോയി 🫤 ഇനി ഡെയിലി ഓരോ ഭാഗം തരാൻ ശ്രമിക്കാം... ഈ ഭാഗം വായിച്ചു അഭിപ്രായം പറയും നിങ്ങൾ ഓരോ അഭിപ്രായം എനിക്കു വളരെ സന്തോഷം തരുന്നുണ്ട്... വേഗം വേഗം post ചെയ്യാൻ ഒരു ഉത്സാഹം 😂 അപ്പോൾ അഭിപ്രായം പോന്നോട്ടെ ഇനി പറഞ്ഞു എന്ന് വച്ചു എഴുതാൻ വിട്ട് പോകല്ലേ....... സ്നേഹം മാത്രം....❤️