ormakal

𝐎𝐫𝐢𝐤𝐚𝐥 𝐤𝐨𝐨𝐝𝐢 𝐬𝐞𝐫𝐢𝐞𝐬 #𝐎𝐫𝐢𝐤𝐚𝐥 𝐤𝐨𝐨𝐝𝐢 #🙋‍♀️ എൻ്റെ സ്റ്റാറ്റസുകൾ #👌 വൈറൽ വീഡിയോസ് #📽️ വീഡിയോ സ്റ്റാറ്റസ്

പാർട്ട് 1 മഴയുള്ള രാത്രി വൃദ്ധസദനത്തിലെ ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ മെല്ലെ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ തുള്ളിയും മണ്ണിലേക്ക് പതിക്കുമ്പോൾ, ചാരുവിന്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് മണ്ണടിഞ്ഞുപോയ ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും മുളച്ചുവരികയായിരുന്നു. പുറത്ത് മഴ തകർത്തുപെയ്യുകയായിരുന്നു... പക്ഷേ, അതിലും ശക്തമായി പെയ്യുന്നത് അവളുടെ മനസ്സിലായിരുന്നു. ജനലഴികളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കണ്ണുനട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അറിയാതെ അവളുടെ ഓർമ്മകൾ വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്കൊരു യാത്ര തുടങ്ങി... ആ രാത്രി... ആകാശം ഇടിമിന്നലുകളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. മഴ കാരണം റോഡിലൂടെ ഒന്നും വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. സ്റ്റിയറിങ്ങിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച് കാർ ഓടിക്കുകയായിരുന്നു കൃഷ്ണ രാജ്. പെട്ടെന്നായിരുന്നു... മദ്യലഹരിയിൽ ആടിയുലഞ്ഞ് റോഡിന് കുറുകെ ഓടിക്കയറിയ ഒരു മനുഷ്യൻ കാറിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റിന് മുന്നിലേക്ക് വീണത്. "ദൈവമേ...!" ബ്രേക്ക് മുഴുവൻ ശക്തിയിലും അമർത്തിയെങ്കിലും, സമയം അവനെ തോൽപ്പിച്ചിരുന്നു. ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ കാർ അയാളെ തട്ടി. ശരീരം റോഡിലേക്ക് തെറിച്ചുവീണു. കൃഷ്ണ രാജിന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി. ഒരു നിമിഷം പോലും ചിന്തിച്ചില്ല. കാറിൽ നിന്ന് ചാടിയിറങ്ങി അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. ശരീരമാകെ രക്തം... നെറ്റി പൊട്ടി ചോര ഒഴുകുന്നു... കൈകളിലും കാലുകളിലും ഗുരുതരമായ മുറിവുകൾ... "ചേട്ടാ... കേൾക്കുന്നുണ്ടോ...?" മറുപടി ഇല്ല. വിറയുന്ന കൈകളോടെ അയാളെ എടുത്ത് കാറിൽ കിടത്തി നേരെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പാഞ്ഞു. അത്യാഹിത വിഭാഗത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നതും ഡോക്ടർമാർ അയാളെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പുറത്ത്... രക്തം പുരണ്ട സ്വന്തം കൈകളിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു കൃഷ്ണ രാജ്. "എന്റെ ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധ... ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതം തകർക്കുമോ...?" ആ ചിന്ത അവന്റെ നെഞ്ച് കീറുകയായിരുന്നു. അൽപസമയത്തിനകം ഡോക്ടർമാർ പുറത്തുവന്നു. "രോഗിയുടെ നില ഗുരുതരമാണ്. ഉടൻ ശസ്ത്രക്രിയ വേണം." ഒപ്പിടേണ്ട രേഖകൾ കൃഷ്ണ രാജിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടി. ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ അവൻ ഒപ്പുവെച്ചു. ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിന്റെ വാതിൽ അടഞ്ഞു. ആ വാതിലിന് മുന്നിൽ... മണിക്കൂറുകൾ... ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗം പോലെ കടന്നുപോയി. ഒടുവിൽ... വാതിൽ തുറന്നു. ഡോക്ടർ പുറത്തുവന്നു. "ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞു..." ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ കൃഷ്ണ രാജിന്റെ നെഞ്ചിലിരുന്ന ഭാരം അല്പം കുറഞ്ഞു. എന്നാൽ... ഡോക്ടർ വീണ്ടും തുടർന്നു. "പക്ഷേ... നട്ടെല്ലിന് ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റിട്ടുണ്ട്. ശസ്ത്രക്രിയ നടത്തിയെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിച്ച ഫലം ലഭിച്ചില്ല." കൃഷ്ണ രാജിന്റെ കണ്ണുകൾ ഡോക്ടറുടെ മുഖത്ത് തറച്ചുനിന്നു. "ഇനി... അരയ്ക്ക് താഴേക്ക് അദ്ദേഹത്തിന് ചലനശേഷി ഉണ്ടാകില്ല." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം... അവന്റെ ലോകം നിശ്ചലമായി. കാലുകൾ തളർന്ന് അടുത്തുള്ള കസേരയിലേക്ക് അവൻ ഇരുന്നുപോയി. കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ അറിയാതെ ഒഴുകി. "എന്റെ തെറ്റ്... ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ മാറ്റിമറിച്ചു..." അപ്പോഴേക്കും ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ചാരുവിന്റെ ഫോണിലേക്ക് വിളി എത്തിയിരുന്നു. "രോഗിയുടെ ബന്ധുക്കളാണോ...? ഉടൻ ആശുപത്രിയിലേക്ക് വരണം." ആ വാർത്ത കേട്ട നിമിഷം ചാരുവിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു. "അമ്മേ... അച്ഛന് അപകടം..." അതിനപ്പുറം ഒന്നും പറയാൻ അവൾക്കായില്ല. ഇരുവരും ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി. ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴിയിൽ... തലകുനിച്ച് ഇരിക്കുന്ന ഒരു യുവാവിനെ അവർ കണ്ടു. രക്തക്കറ പുരണ്ട ഷർട്ട്... മുഖത്ത് കുറ്റബോധം... കണ്ണുകളിൽ തകർന്നുപോയ ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിസ്സഹായത... അവനായിരുന്നു... കൃഷ്ണ രാജ്. ചാരു ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. "എന്റെ അച്ഛൻ എവിടെയാണ്...?" വിറയുന്ന ശബ്ദം... കൃഷ്ണ രാജ് തല ഉയർത്തി നോക്കി. ആ കണ്ണുകളെ നേരിടാനുള്ള ധൈര്യം അവനില്ലായിരുന്നു. അതേസമയം ഡോക്ടർ അവരുടെ അടുത്തെത്തി. "ഓപ്പറേഷൻ കഴിഞ്ഞു..." പ്രതീക്ഷയോടെ നിന്നിരുന്ന ചാരുവിന്റെയും അമ്മയുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അദ്ദേഹം പതിയെ പറഞ്ഞു. "ജീവന് അപകടമില്ല... പക്ഷേ ഇനി അരയ്ക്ക് താഴേക്ക് അദ്ദേഹത്തിന് ചലനശേഷിയുണ്ടാകില്ല." ആ നിമിഷം... ചാരുവിന്റെ ലോകം തകർന്നുവീണു. "അച്ഛാ..." എന്നൊരു നിലവിളിയോടെ അവൾ അമ്മയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു. ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴി മുഴുവൻ അവരുടെ കരച്ചിലിൽ നിറഞ്ഞു. അൽപം അകലെ... തലകുനിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു കൃഷ്ണ രാജ്. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. "എന്നോട്... ക്ഷമിക്കണം..." ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൻ അതിന് അർഹനല്ലെന്ന് അവനും അറിയാമായിരുന്നു. എന്നാൽ... ആ കുടുംബത്തെ ആ അവസ്ഥയിൽ തനിച്ചാക്കാൻ അവന്റെ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല. ഡോക്ടർമാർ പറയുന്ന ഓരോ കാര്യവും കേട്ടത് അവനായിരുന്നു. മരുന്നുകൾ വാങ്ങാൻ ഓടിയത് അവനായിരുന്നു. ആശുപത്രിയിലെ എല്ലാ നടപടിക്രമങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ നിന്നതും അവനായിരുന്നു. ഒരു വാക്കുപോലും സ്വന്തം ഭാഗം ന്യായീകരിക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചില്ല. കാരണം... ആ ദിവസം മുതൽ... ആ കുടുംബത്തിന്റെ കണ്ണുനീരിൽ തന്റെ ജീവിതവും ബന്ധിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് കൃഷ്ണ രാജ് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.. വായിച്ചു പോകുന്നവർ ന്തേലും ഒന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് പോണേ.... 😌 #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story തുടരും... Lachu✍️

#💭 Quote for life #🤟My Attitude #ormmakal🥰

പാർട്ട്‌-20 അപരിചിത അവസാന ഭാഗം മഴ ഇപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കോടതിയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങി നടന്ന ദേവപ്രിയയുടെ കാലുകൾക്ക് ദിശയില്ലായിരുന്നു. കയ്യിൽ പഴയ ഫയൽ... നെഞ്ചിൽ ആയിരം മുറിവുകൾ... മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യം... "ഇനി ഞാൻ എവിടേക്ക് പോകും...?" അവൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു. പെട്ടെന്ന്... പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. "ദേവപ്രിയ..." അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞു. അഭിറാം... അവളുടെ പിന്നിൽ തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഒരു നിമിഷം പോലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ പതുക്കെ... അവളുടെ കൈകളിലേക്ക് തന്റെ കൈ ചേർത്തുവച്ചു. "ഇനി ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കണ്ട." ദേവപ്രിയ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു. "എനിക്ക് ഇനി ആരുമില്ല അഭിറാം..." "എന്നെ കാത്തിരിക്കാൻ ഒരു വീടില്ല..." "ഒരു കുഞ്ഞില്ല..." "ഒരു ജീവിതമില്ല..." അഭിറാം ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിലും കണ്ണുനീർ ഉണ്ടായിരുന്നു. "എനിക്കും ആരുമില്ല ദേവപ്രിയ..." "എന്റെ ഭാര്യയും..." "എന്റെ മകനും..." "ഇന്ന് ഓർമ്മകളിൽ മാത്രമാണ്." "വീട്ടുകാർ ഉണ്ടെങ്കിലും..." "സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാൻ എനിക്ക് ആരുമില്ല." അവൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി. പിന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. "നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവരാണ്..." "പക്ഷേ..." "ജീവിതം നമ്മളെ ഇനിയും ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല." "എന്റെ കൂടെ പോരുന്നോ...?" "സഹതാപം കൊണ്ടല്ല..." "പ്രണയം എന്ന വാക്ക് പറഞ്ഞ് നിന്നെ വീണ്ടും സ്വപ്നം കാണിക്കാനുമല്ല..." "നിന്നെ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാളായി..." "നിന്റെ കൈ ഒരിക്കലും വിടാതെ കൂടെ നടക്കാൻ..." "നമുക്ക് ഇനി ആരുമില്ലല്ലോ..." "ഇനി... നമുക്ക് നമ്മൾ മാത്രം മതി..." ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം... ദേവപ്രിയ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ആ കരച്ചിൽ... വേദനയുടെതായിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം... സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാൻ ഒരാളെ കണ്ടെത്തിയ ഒരു മനസ്സിന്റെ കരച്ചിലായിരുന്നു അത്. അവൾ പതിയെ അഭിറാമിന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. "ഈ പ്രാവശ്യം..." "കൈവിടില്ലല്ലോ...?" അഭിറാം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. "മരണം പോലും നമ്മളെ വേർപെടുത്തുന്നതുവരെ..." "ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും." ആറ് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം... ദേവപ്രിയ വീണ്ടും ആശുപത്രിയിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. മുഖത്ത് പഴയ വേദനയുടെ നിഴലുകൾ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ... ആ നിഴലുകൾക്ക് ഇടയിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ പുഞ്ചിരിക്കു കാരണം... അഭിറാമായിരുന്നു. ഓരോ രാവിലെയും... "ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ...?" എന്ന് ചോദിക്കുന്ന ഒരാൾ. ക്ഷീണിച്ച് വരുമ്പോൾ... ഒരു കപ്പ് ചായയുമായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാൾ. കരയുമ്പോൾ... മിണ്ടാതെ കൂടെയിരിക്കുന്ന ഒരാൾ. അത്രയേ അവൾക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നുള്ളൂ. ഒരു വൈകുന്നേരം... രണ്ടുപേരും ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയ അതേ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നു. അതേ മഴ... അതേ കാറ്റ്... അതേ വഴി... ദേവപ്രിയ അഭിറാമിന്റെ തോളിലേക്ക് തലചായച്ചു. "അറിയാമോ..." "ഒരിക്കൽ ഞാൻ ഈ വഴിയിലൂടെ നടന്നത്..." "എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവളായിട്ടായിരുന്നു." "ഇന്ന്..." "എന്റെ കൂടെ എന്റെ ലോകമുണ്ട്." അഭിറാം അവളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. "ജീവിതം ചിലപ്പോൾ വൈകിയാണ് നീതി നൽകുന്നത്..." "പക്ഷേ..." "തരാതെ വിടില്ല." ദേവപ്രിയ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി. അച്ഛനെ ഓർത്തു. അമ്മയെ ഓർത്തു. നിലയെ ഓർത്തു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. അത് സങ്കടത്തിന്റെ കണ്ണുനീരല്ലായിരുന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ കണ്ണുനീരായിരുന്നു. അവസാനം... "ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് നമ്മളെ തകർക്കാനാണ്... ചിലർ വരുന്നത് നമ്മളെ വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാനാണ്..." "ഒരു അഭി ദേവപ്രിയയുടെ ജീവിതം തകർത്തു... മറ്റൊരു അഭി ആ ജീവിതത്തെ വീണ്ടും പുനർജനിപ്പിച്ചു." "ഒരിക്കൽ ഒറ്റപ്പെട്ട രണ്ട് ആത്മാക്കൾ... ഒടുവിൽ പരസ്പരം സ്വന്തമായി." #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story #￰കല.... #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് അവസാനിച്ചു ❤️

അപരിചിത പാർട്ട് 19 ബസ്സിൽ നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞിരുന്നു. ദേവപ്രിയയുടെ കഥ അവസാനിച്ചിരുന്നു. അവൾ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും കേട്ട് യാത്രക്കാർ പോലും മിണ്ടാതെയിരുന്നു. ആരും അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചില്ല... കാരണം... ചില വേദനകൾക്ക് ആശ്വാസവാക്കുകളില്ല. അഭിറാം മാത്രം അവളെ നോക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തുള്ളി പ്രതീക്ഷ പോലും ബാക്കിയില്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. ബസ് കോടതി ജംഗ്ഷനിൽ എത്തി നിന്നു. ദേവപ്രിയ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പഴകിയ ഫയൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു. അതിലുണ്ടായിരുന്നത്... അവളുടെ മകളുടെ ജനന സർട്ടിഫിക്കറ്റ്... കുറച്ച് ഫോട്ടോകൾ... കുഞ്ഞ് ആദ്യമായി അമ്മ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ റെക്കോർഡ് ചെയ്ത ഒരു ചെറിയ ഓഡിയോ... അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അവളുടെ സമ്പാദ്യം. ബസ്സിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ നേരം അഭിറാം ചോദിച്ചു. ;ഞാനും കൂടെ വരട്ടേ...? ദേവപ്രിയ ചെറുതായി നോക്കി. ;എന്തിനാ...? "ഒറ്റയ്ക്ക് പോകരുത്." അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. നടന്നുതുടങ്ങി. അഭിറാമും അവളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു. കോടതിക്കുള്ളിൽ... അവളുടെ ഹൃദയം ശക്തമായി ഇടിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പുറത്ത്... അഭിജിത്തും കുടുംബവും അഭിഭാഷകനൊപ്പം ഇരിക്കുന്നു. ദേവപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരാളെ മാത്രം തിരഞ്ഞു. നില... കുറച്ച് അകലെ... സ്കൂൾ യൂണിഫോമിട്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവളുടെ കുഞ്ഞ്. എത്ര മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അവളെ കാണുന്നത്. നില... വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ... ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല. കുഞ്ഞും അമ്മയെ കണ്ടു. കുറച്ച് നിമിഷം അവൾ നോക്കി നിന്നു. പിന്നെ... അവളെ അവിടുന്ന് മാറ്റിക്കൊണ്ടുപോയി. ആ കാഴ്ച... ദേവപ്രിയയുടെ ഹൃദയം കീറിമുറിച്ചു. അൽപസമയത്തിനകം വിധി വന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ കുഞ്ഞിന്റെ കസ്റ്റഡി മാറ്റേണ്ടതില്ലെന്നും, പിന്നീട് സാഹചര്യങ്ങൾ മാറിയാൽ വീണ്ടും അപേക്ഷിക്കാമെന്നും കോടതി അറിയിച്ചു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ... ദേവപ്രിയയുടെ കാലുകൾ തളർന്നു. അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നത്... ഒരിക്കലെങ്കിലും മകളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ കിട്ടുന്ന ഒരു അവസരമായിരുന്നു. പക്ഷേ... അന്ന് പോലും വിധി അവളുടെ പക്ഷത്തായില്ല. കോടതി പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ... അവളുടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയൽ താഴെ വീണു. ഫോട്ടോകൾ എല്ലാം കാറ്റിൽ പറന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ... അഭിറാം എടുത്ത് അവൾക്ക് കൊടുത്തു. അത് വാങ്ങിയ ദേവപ്രിയ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. ഞാൻ തോറ്റു... ;ഒരു അമ്മ തോറ്റു... ഇനി എവിടേക്കാണ് ഞാൻ പോകേണ്ടത്...? അവളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് വഴിയാത്രക്കാർ പോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കി. പക്ഷേ... അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞ്... കോടതിയുടെ പുറത്തെ ഒരു ബെഞ്ചിൽ രണ്ടുപേരും ഇരുന്നു. ദേവപ്രിയ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അഭിറാം പതുക്കെ സംസാരിച്ചത്. ദേവപ്രിയ... നീ നിന്റെ കഥ പറഞ്ഞു... ഇനി എന്റെ കഥ കേൾക്കുമോ...? അവൾ മിണ്ടാതെ തലയാട്ടി. ഞാനും ഒരിക്കൽ ഒരു ഭർത്താവായിരുന്നു... ഒരു അച്ഛനായിരുന്നു... ദേവപ്രിയ അവനെ നോക്കി. എന്റെ ഭാര്യ... മീര... ;എന്റെ മകൻ... ആദവ്... അവരായിരുന്നു എന്റെ ലോകം. അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. ഒരു ദിവസം... അവരെ കൂട്ടി യാത്ര പോകുകയായിരുന്നു. കാർ ഓടിച്ചിരുന്നത് ഞാനായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധ... ഒരു അപകടം... എന്റെ മുന്നിൽവെച്ച്... എന്റെ ലോകം അവസാനിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുനീർ ആദ്യമായി പുറത്തുവന്നു. ആ അപകടത്തിന് ശേഷം... എന്നെ ക്ഷമിക്കാൻ എനിക്കായില്ല. വീട്ടുകാർക്കും എന്നെ പഴയപോലെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ തന്നെയാണ് എല്ലാവരിൽ നിന്നും അകന്നത്. ഇപ്പോൾ... എന്നെ കാത്തിരിക്കാൻ ആരുമില്ല വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയാൽ... ;എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നത് നാല് ചുവരുകൾ മാത്രം ദേവപ്രിയ പതിയെ അവന്റെ കൈയിൽ കൈവച്ചു. ആദ്യമായാണ്... അവൾ മറ്റൊരാളുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കുന്നത്. ആകാശത്ത് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. രണ്ടുപേരും മൗനമായി ആ മഴയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു. ഒരാൾക്ക് നഷ്ടമായത് മകൾ... മറ്റൊരാൾക്ക് നഷ്ടമായത് ഭാര്യയും മകനും... രണ്ടുപേരും ജീവിച്ചിരുന്നത്... ഓർമ്മകൾ മാത്രം കൂട്ടുപിടിച്ചായിരുന്നു. ആ മഴയിൽ... അവരുടെ ജീവിതം പുതിയൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിയാൻ പോകുകയായിരുന്നു. #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #￰കല.... #story #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 തുടരും... – ലച്ചു ✍️

അപരിചിത പാർട്ട് 18 "അഭിറാം..." വിറയുന്ന കൈകളോടെ ദേവപ്രിയ ആ റിപ്പോർട്ട് അവന് നേരെ നീട്ടി. "നമ്മൾ... അച്ഛനും അമ്മയും ആകാൻ പോകുന്നു." ഒരു നിമിഷം... അഭിറാമിന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു. പക്ഷേ അത് അധികനേരം നീണ്ടുനിന്നില്ല. അവന്റെ അമ്മയുടെ മുഖം മാത്രം കടുത്തു. "ഇപ്പോൾ കുഞ്ഞൊന്നും വേണ്ട." "ആദ്യം ഈ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കട്ടെ." ആ വാക്കുകൾ ദേവപ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു മുറിവായി. പക്ഷേ അവൾ പ്രതീക്ഷ വിട്ടില്ല. "കുഞ്ഞ് ജനിച്ചാൽ എല്ലാം ശരിയാകും..." അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്വയം പറഞ്ഞു. മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഗർഭിണിയായിരുന്നിട്ടും ദേവപ്രിയയ്ക്ക് വിശ്രമമില്ലായിരുന്നു. വീട്ടിലെ എല്ലാ ജോലികളും അവൾ തന്നെ ചെയ്തു. ക്ഷീണം പറഞ്ഞാൽ... "ഞങ്ങളും കുട്ടികളെ പ്രസവിച്ചതാണ്." എന്നായിരുന്നു മറുപടി. അഭിറാം എല്ലാം കണ്ടു. പക്ഷേ... അവൻ പഴയ അഭിറാം ആയിരുന്നില്ല. നിശ്ശബ്ദതയാണ് അവന്റെ മറുപടി. ആ നിശ്ശബ്ദത... ഓരോ ദിവസവും ദേവപ്രിയയെ ഒറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒടുവിൽ... ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചു. കുഞ്ഞിനെ ആദ്യമായി നെഞ്ചോട് ചേർത്ത നിമിഷം... ദേവപ്രിയ കരഞ്ഞു. "എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എനിക്ക് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം..." അവൾ കുഞ്ഞിന്റെ നെറ്റിയിൽ മുത്തമിട്ടു. ആ കുഞ്ഞിന് അവൾ ഒരു പേര് നൽകി. "നില." ആ കുഞ്ഞായിരുന്നു... അവളുടെ ജീവൻ. അവളുടെ പ്രതീക്ഷ. അവളുടെ ലോകം. പക്ഷേ... പ്രസവത്തിന് ശേഷം ദേവപ്രിയയുടെ ആരോഗ്യനില മോശമായി. ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ... തുടർച്ചയായ അപമാനങ്ങൾ... ആരും മനസ്സിലാക്കാത്ത ഏകാന്തത... അവളെ പതിയെ തകർത്തു. ഒരു ദിവസം... നില തുടർച്ചയായി കരയുകയായിരുന്നു. രണ്ട് ദിവസമായി ഉറങ്ങാത്ത ദേവപ്രിയ കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അപ്പോഴാണ്... അവൾക്ക് തല കറങ്ങി. കുഞ്ഞിനെ മുറുകെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും... കൈകൾക്ക് ശക്തിയില്ലായിരുന്നു. അവൾ ബോധംകെട്ട് നിലത്തേക്ക് വീണു. കുഞ്ഞും അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് വഴുതി താഴെ വീണു. ഭാഗ്യത്തിന്... കട്ടിലിന്റെ അരികിലായതിനാൽ കുഞ്ഞിന് ചെറിയ പരിക്ക് മാത്രമാണ് സംഭവിച്ചത്. പക്ഷേ... ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഓടിയെത്തിയ അഭിറാമിന്റെ അമ്മ നിലവിളിച്ചു. "കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലാൻ നോക്കിയല്ലേ നീ!" ദേവപ്രിയ അപ്പോഴും പൂർണബോധത്തിലായിരുന്നില്ല. അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "ഞാൻ... ഞാൻ മനപ്പൂർവമല്ല..." ആരും കേട്ടില്ല. ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം... നിലയെ ദേവപ്രിയയുടെ കൈകളിൽ കൊടുത്തില്ല. കുഞ്ഞ് കരഞ്ഞാലും... അമ്മയെ കാണാൻ കൈ നീട്ടിയാലും... അവളെ അടുത്തേക്ക് വിടില്ല. "നിനക്ക് കുഞ്ഞിനെ നോക്കാൻ യോഗ്യതയില്ല." ആ വാക്ക്... ദേവപ്രിയയെ ജീവനോടെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു. കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ... അഭിറാമിന്റെ കുടുംബം കോടതിയെ സമീപിച്ചു. "ദേവപ്രിയയുടെ മാനസികാവസ്ഥ സ്ഥിരമല്ല." "കുഞ്ഞിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്ക് അവളെ അകറ്റണം." ദേവപ്രിയ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ഒരിക്കൽ... "ജീവിതം മുഴുവൻ കൂടെയുണ്ടാകും" എന്ന് പറഞ്ഞ മനുഷ്യൻ... ഇന്ന് കോടതിയിൽ അവൾക്കെതിരെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ അവസാനമായി അഭിറാമിനോട് ചോദിച്ചു. "ഞാൻ മനപ്പൂർവം ചെയ്തതാണെന്ന് നിനക്കും വിശ്വാസമുണ്ടോ?" അഭിറാം കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി. മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. ആ നിശ്ശബ്ദത... അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന പ്രതീക്ഷയും തകർത്തു. കോടതിയുടെ ഇടക്കാല ഉത്തരവ് വന്നു. നില... അഭിറാമിന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം. ദേവപ്രിയയ്ക്ക്... കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ പോലും അനുമതിയില്ല. ആ ഉത്തരവ് കേട്ട നിമിഷം... അവളുടെ ലോകം അവസാനിച്ചു. വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ... കുഞ്ഞിന്റെ ചെറിയ കളിപ്പാവയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് ദേവപ്രിയ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. "നിലേ..." "അമ്മ നിന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ വരും..." "അമ്മ തോൽക്കില്ല..." പക്ഷേ... അവളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കയ്യിൽ കോടതി ഫയലും... ഹൃദയത്തിൽ ആയിരം മുറിവുകളുമായി... ഒരു കുഞ്ഞിനെ തിരികെ നേടാനുള്ള പോരാട്ടം അന്നാണ് ആരംഭിച്ചത്. അതേ പോരാട്ടമാണ്... കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്കുശേഷം... അവളെ ആ ബസ് യാത്രയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ പോകുന്നത്. തുടരും... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story #￰കല.... #📙 നോവൽ #💞 നിനക്കായ് – ലച്ചു ✍️

അപരിചിത പാർട്ട് 17 ദിവസങ്ങൾ പതിയെ കടന്നുപോയി... ദേവപ്രിയയും അഭിറാമും തമ്മിലുള്ള അകലം കുറഞ്ഞു. അഭിറാം അവളെ ഒരിക്കലും നിർബന്ധിച്ചില്ല. അവൾക്ക് സമയം കൊടുത്തു... അവളുടെ മൗനത്തെ ബഹുമാനിച്ചു... അവളുടെ വേദനയെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാകാം... വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ആദ്യമായി ദേവപ്രിയ ഒരാളെ വിശ്വസിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ഒരു വൈകുന്നേരം... പള്ളിയുടെ മുറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ദേവപ്രിയ. അച്ഛന്റെ കല്ലറയ്ക്ക് മുന്നിൽ കുറച്ച് പൂക്കൾ വെച്ച് തിരിഞ്ഞുനടക്കുമ്പോഴാണ് അഭിറാം അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നത്. "ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്..." ദേവപ്രിയ അവനെ നോക്കി. "പറയൂ..." അഭിറാം കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെ ധൈര്യം സംഭരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്, ദേവപ്രിയ." "സഹതാപം കൊണ്ടല്ല..." "നിന്റെ ഭൂതകാലം അറിഞ്ഞിട്ടുമല്ല..." "നീയെന്ന മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടാണ്." ദേവപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. "അഭിറാം..." "എനിക്ക് പേടിയാണ്." "ഞാൻ വിശ്വസിച്ചവർ എല്ലാവരും എന്നെ വിട്ടുപോയവരാണ്." അഭിറാം പതിയെ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "ഞാൻ പോവില്ല." "ജീവിതം മുഴുവൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും." ആ വാക്കുകൾ... വർഷങ്ങളായി സ്നേഹത്തിന് വേണ്ടി കൊതിച്ചിരുന്ന ഒരു മനസ്സിനെ സ്പർശിക്കാൻ അത്രയും മതിയായിരുന്നു. അന്ന്... ദേവപ്രിയ ആദ്യമായി തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരാളെ ക്ഷണിച്ചു. ദേവപ്രിയയുടെ അമ്മയ്ക്കും ആദ്യം എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നു. "മോളേ..." "ഒരാളെ വിശ്വസിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് നൂറു തവണ ആലോചിക്കണം." ദേവപ്രിയ ചിരിച്ചു. "അമ്മേ..." "അദ്ദേഹം നല്ല ആളാണ്." "എന്നെ ഒരിക്കലും കരയിക്കില്ല." അമ്മ മകളുടെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ... മറുത്തുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പള്ളിയിലെ അച്ചനും അന്വേഷണം നടത്തി. അഭിറാമിന്റെ കുടുംബം വലിയ സമ്പന്നരായിരുന്നു. നാട്ടിൽ അറിയപ്പെടുന്ന പേരും. പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ... ആ കുടുംബത്തിൽ ഒരു കുറവും ആരും കാണുമായിരുന്നില്ല. ഒടുവിൽ... അമ്മയും അച്ചനും സമ്മതിച്ചു. വിവാഹം വളരെ ലളിതമായിരുന്നു. പള്ളിയിലെ ചെറിയ പ്രാർത്ഥനാ ഹാളിൽ... അച്ഛന്റെ ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു മെഴുകുതിരി തെളിച്ച്... ദേവപ്രിയ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. "അച്ഛാ... ഞാൻ ഒരാളെ വിശ്വസിക്കുകയാണ്. ഈ പ്രാവശ്യം എന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തെറ്റാകരുതേ..." അന്നത്തെ അവളുടെ പ്രാർത്ഥന... വിധി കേട്ടില്ല. വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യ ദിവസങ്ങൾ... എല്ലാം മനോഹരമായിരുന്നു. അഭിറാം പഴയതുപോലെ തന്നെ സ്നേഹിച്ചു. കൂടെ യാത്രകൾ... ചെറിയ സമ്മാനങ്ങൾ... ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങൾ... ദേവപ്രിയ മനസ്സിൽ കരുതി... "ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിലും സന്തോഷം വന്നിരിക്കുന്നു." പക്ഷേ... ആ സന്തോഷത്തിന് ആയുസ്സ് വളരെ കുറവായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്നാം മാസം... അഭിറാം മാറാൻ തുടങ്ങി. ജോലിയിൽ നിന്ന് വൈകി വരും. ദേവപ്രിയ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ... "ഒരുപാട് ചോദ്യം ചെയ്യണ്ട." എന്നൊരു മറുപടി മാത്രം. അവൾ അതെല്ലാം ജോലിയുടെ സമ്മർദ്ദമാണെന്ന് കരുതി. പക്ഷേ... അത് തുടക്കമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം... അടുക്കളയിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ അഭിറാമിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു. "ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലെ മരുമകൾ എന്ന നിലയ്ക്ക് കുറച്ച് രീതികൾ പഠിക്കണം." ദേവപ്രിയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കേട്ടു. അടുത്ത ദിവസം... "നിന്റെ വീട്ടിൽ ആരും നിന്നെ ഒന്നും പഠിപ്പിച്ചില്ലേ?" അതിനടുത്ത ദിവസം... "ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർത്തിയതിന്റെ സംസ്കാരം ഇതാണോ?" വാക്കുകൾ ഓരോ ദിവസവും മൂർച്ചയേറി. അഭിറാം എല്ലാം കേട്ടിട്ടും... ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ദേവപ്രിയ രാത്രിയിൽ ചോദിച്ചു. "അഭിറാം..." "അമ്മ അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് വിഷമമാകുന്നുണ്ട്." അഭിറാം ഫോണിൽ നിന്ന് കണ്ണുയർത്താതെ പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് തോന്നുന്നതായിരിക്കും." ആ മറുപടി... അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആദ്യ വിള്ളൽ വീഴ്ത്തി. ദിവസങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നുപോയി. വീട്ടിലെ ഓരോ കാര്യത്തിലും കുറ്റം ദേവപ്രിയയുടേത്. ഉപ്പ് കൂടിയാൽ അവളുടെ തെറ്റ്. ചായ മധുരം കുറഞ്ഞാൽ അവളുടെ തെറ്റ്. അഭിറാം വൈകിയെത്തിയാലും... അവളുടെ തെറ്റ്. ഒരിക്കൽ... വീട്ടിലെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ അഭിറാമിന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു. "ഈ വീട്ടിലേക്ക് ഭാഗ്യം കൊണ്ടുവന്നതല്ല..." "ദുരിതമാണ് വന്നത്." ആ വാക്ക് കേട്ട് ദേവപ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ അഭിറാമിനെ നോക്കി. ഒരിക്കൽ എങ്കിലും... അവൻ തന്റെ കൂടെ നിൽക്കുമെന്ന് അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ... അഭിറാം നിശ്ശബ്ദനായി നിന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദത... ഏതൊരു ശകാരത്തേക്കാളും അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു. ആ രാത്രി... മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്ന് ദേവപ്രിയ കരയുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അവൾ തന്റെ ഗർഭപരിശോധനാ റിപ്പോർട്ട് വീണ്ടും എടുത്തുനോക്കിയത്. അതിൽ വ്യക്തമായി എഴുതിയിരുന്നു... "Positive." അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. "അഭിറാമിനോട് പറഞ്ഞാൽ... എല്ലാം മാറുമോ...? ഈ കുഞ്ഞ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ വീണ്ടും സന്തോഷം കൊണ്ടുവരുമോ...?" ആ പ്രതീക്ഷയോടെ... റിപ്പോർട്ട് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ കണ്ണുകളടച്ചു. പക്ഷേ... ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജനനം... അവളുടെ ജീവിതത്തെ രക്ഷിക്കാനല്ല... അതിനെ പൂർണമായും മാറ്റിമറിക്കാനാണ് പോകുന്നതെന്ന്... അവൾ അപ്പോഴും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. #💞 നിനക്കായ് #📙 നോവൽ #￰കല.... #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #story തുടരും... ലച്ചു ✍️

#ormakal mathram.. #💑 സ്നേഹം #💭 എന്റെ ചിന്തകള്‍

#❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗 #￰കല.... #study

തൂവലിന്റെ രഹസ്യം പാർട്ട്‌-3 പ്രഭാതത്തിന്റെ ആദ്യ സൂര്യകിരണങ്ങൾ ഗുഹയ്ക്കുള്ളിലേക്ക് പതിഞ്ഞപ്പോൾ ഇസബെല്ല പതിയെ കണ്ണുതുറന്നു. ഒരു നിമിഷം അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ കണ്ടതെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നോ എന്നായിരുന്നു അവളുടെ സംശയം. പക്ഷേ... അവളുടെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് കിടന്നിരുന്ന ആ വെളുത്ത തൂവൽ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. "അപ്പോൾ... അത് സ്വപ്നമായിരുന്നില്ല." അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തൂവൽ കൈയിലെടുത്തു. അത് കൈകളിൽ പിടിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിന് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്തൊരു ശാന്തത അനുഭവപ്പെട്ടു. ഗുഹയ്ക്ക് പുറത്തേക്ക് അവൾ പതുക്കെ നടന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി നിന്നിരുന്ന ആ ഭീകരരാക്ഷസനെ എവിടെയും കാണാനില്ല. കാട് വീണ്ടും ശാന്തമായിരുന്നു. ഇന്നലെ ഉണ്ടായതെല്ലാം ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു. "ആ രാക്ഷസൻ... എന്നെ ആക്രമിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒന്നും ചെയ്യാതിരുന്നത്?" ആ ചോദ്യം അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പതുക്കെ അവൾ കാട്ടിലൂടെ നടന്നു. കുറച്ചുദൂരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തിരച്ചിലിനിറങ്ങിയ കോളേജ് അധ്യാപകരും കൂട്ടുകാരും അവളെ കണ്ടെത്തി. "ഇസബെല്ല!" അവളുടെ സുഹൃത്തായ എമിലി ഓടിവന്ന് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "ഞങ്ങൾ എത്ര പേടിച്ചെന്നറിയാമോ? രാത്രി മുഴുവൻ നിന്നെ അന്വേഷിക്കുകയായിരുന്നു." ഇസബെല്ല ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം നൽകി. ഗുഹയെക്കുറിച്ചും രാക്ഷസനെക്കുറിച്ചും തൂവലിനെക്കുറിച്ചും അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ആരും അത് വിശ്വസിക്കില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷവും അവളുടെ മനസ്സ് ആ കാട്ടിലായിരുന്നു. അവൾ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന തൂവൽ മേശപ്പുറത്ത് വയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും... അറിയാതെ അത് വീണ്ടും നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു. "എന്തുകൊണ്ടോ... നിന്നെ വിട്ടുവെക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല." അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു. അന്ന് രാത്രി... എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ... ജാലകത്തിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ് മുറിയിലേക്ക് വീശിയെത്തി. ഇസബെല്ല ഗാഢനിദ്രയിലായിരുന്നു. അവളുടെ നെഞ്ചോട് ചേർന്ന് കിടന്നിരുന്ന തൂവൽ പതിയെ സ്വർണനിറത്തിൽ തിളങ്ങിത്തുടങ്ങി. അടുത്ത നിമിഷം... ആ തൂവൽ പതിയെ ഒരു മനുഷ്യരൂപമായി മാറി. അതായിരുന്നു... തേച്ചസ്. ഇനി രാക്ഷസനല്ല... അതിസുന്ദരനായ ഒരു രാജകുമാരൻ. ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഇസബെല്ലയെ അവൻ നിശ്ശബ്ദമായി നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് വീണ മുടിയിഴകൾ മൃദുവായി മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവൻ ചിരിച്ചു. "നീ എന്നെ ഇപ്പോഴും ഒരു രാക്ഷസനായി മാത്രമേ അറിയുന്നുള്ളൂ..." "എന്റെ യഥാർത്ഥ കഥ അറിയുന്ന ദിവസം... നീ എന്നെ വെറുക്കുമോ, അതോ സ്നേഹിക്കുമോ?" അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു. "ഒരു ദിവസം നീ എന്നെ തേടി ആ ഗുഹയിലേക്ക് വരും... അന്നായിരിക്കും എന്റെ ശാപം അവസാനിക്കുക." അവൻ പതിയെ ഇസബെല്ലയുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു മുത്തം നൽകി. അതേ നിമിഷം... ആകാശത്ത് മിന്നൽ തെളിഞ്ഞു. ധടാം...! തേച്ചസ് ഞെട്ടി. "വീണ്ടും സമയമായി..." ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അവൻ വീണ്ടും വെളുത്ത തൂവലായി മാറി. ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് പറന്ന തൂവൽ ഇരുണ്ട കാട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. അവിടെ എത്തിയതും... വീണ്ടും ആ ഭീകരരൂപം... രാക്ഷസനായ തേച്ചസ്. എന്നാൽ ഇത്തവണ... അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമോ കോപമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരേയൊരു വികാരം മാത്രം... ഇസബെല്ലയോടുള്ള സ്നേഹം. തുടരും... 🪶✨ Lachu ✍️ #📙 നോവൽ #￰കല.... #story #❤ സ്നേഹം മാത്രം 🤗