Manara_Katha

ୱେବ୍ ସିରିଜ୍: ଅଭିମାନିନୀ Season 1 | Episode 7 (Finale): ଅଭିମାନର ଅନ୍ତ ଓ ନୂଆ ଆରମ୍ଭ (The End of Pride & A New Beginning) ଗୋପାଳପୁର ବେଳାଭୂମି (ସକାଳ ୬ଟା) (ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ହେଉଛି। ସମୁଦ୍ରର ସୁନେଲି କିରଣ ବାଲି ଉପରେ ପଡ଼ିଛି। ଆରଭ ଏବଂ ଅନନ୍ୟା ପାଖାପାଖି ବସିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ କେହି କିଛି କହୁନାହାନ୍ତି।) ଆରଭ: "ଅନନ୍ୟା, ମୁଁ ଜାଣେ କ୍ଷମା କରିବା ଏତେ ସହଜ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ମତେ ଗୋଟିଏ ସୁଯୋଗ ଦିଅ। ମୁଁ ତମର ସେହି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ବିଶ୍ୱାସକୁ ପୁଣି ଯୋଡ଼ିଦେବି।" ଅନନ୍ୟା: (ସମୁଦ୍ର ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ) "ବିଶ୍ୱାସ କାଚ ପରି ଆରଭ। ଥରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ଯୋଡ଼ି ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଫାଟ ଦାଗ ରହିଯାଏ।" (ଆରଭ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ନେଲେ।) ଆରଭ: "ସେ ଦାଗକୁ ମୁଁ ମୋ ପ୍ରେମରେ ଭରିଦେବି। ଆଜିଠାରୁ ମୋର ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଶ୍ୱାସ କେବଳ ତମ ଖୁସି ପାଇଁ ହେବ।" (ଅନନ୍ୟା ଆରଭଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ଟିକେ ହସିଲେ। ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୂରତା କମି ଆସୁଥିଲା। ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ...) ଦୃଶ୍ୟ-୨: ଗେଷ୍ଟ ହାଉସ୍ ପୋର୍ଟିକୋ (ସକାଳ ୮ଟା) (ଦୁହେଁ ହୋଟେଲ୍‌କୁ ଫେରିଲେ। ଦେଖିଲେ ସେଠାରେ ଏକ କଳା ରଙ୍ଗର ଦାମୀ କାର୍ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛି। କାର୍ ନମ୍ବର ଦେଖି ଆରଭଙ୍କ ପାଦ ଅଟକି ଗଲା।) ଆରଭ: "ବାପା...?" (ଲବି (Lobby) ରେ ଆରଭଙ୍କ ବାପା, ପ୍ରତାପ ମହାପାତ୍ର, ଗମ୍ଭୀର ମୁହଁରେ ବସିଥିଲେ।) ପ୍ରତାପ: (ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖି ବ୍ୟଙ୍ଗ କରି) "ବାଃ! ତେବେ ଖବର ସତ ଥିଲା। ମୁଁ ଭାବିଲି ମୋ ପୁଅ ବିଜନେସ୍ ଟ୍ରିପ୍‌ରେ ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ସେ ଏଠି ପୁରୁଣା ଅଳିଆ ଗଦା କରୁଛି।" ଆରଭ: (ରାଗିଯାଇ) "ବାପା! ଶବ୍ଦ ସମ୍ଭାଳି କୁହନ୍ତୁ। ସେ ଅନନ୍ୟା।" ପ୍ରତାପ: "ମୁଁ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣେ ସେ କିଏ। ସେହି ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ଘରର ଝିଅ, ଯିଏ ୫ ବର୍ଷ ତଳେ ଟଙ୍କା ପାଇଁ ତୋତେ ଫସେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ଆଜି ପୁଣି ସେଇଆ କରୁଛି।" ମୁହାଁମୁହିଁ (The Confrontation) (ଅନନ୍ୟା ଆଉ ୫ ବର୍ଷ ତଳର ଡରୁଆ ଝିଅ ହୋଇ ନଥିଲେ। ସେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।) ଅନନ୍ୟା: "ମିଷ୍ଟର ପ୍ରତାପ ମହାପାତ୍ର! ୫ ବର୍ଷ ତଳେ ମୁଁ ଚୁପ୍ ଥିଲି କାରଣ ମୁଁ ଆରଭଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲି। କିନ୍ତୁ ଆଜି ମୁଁ ସତ ଜାଣିଛି। ସେଦିନ ଯେଉଁ ନକଲି ଫଟୋ ଆରଭଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲା, ସେଟା ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ, ଆପଣ ପଠାଇଥିଲେ!" (ଆରଭ ଚମକି ପଡ଼ିଲେ।) ଆରଭ: "କଣ? ବାପା, ଏ କଥା ସତ?" ପ୍ରତାପ: (ଅହଂକାରରେ) "ହଁ, ସତ! ମୁଁ କରିଥିଲି। କାରଣ ମୁଁ ଚାହୁଁନଥିଲି ମୋ କୋଟିପତି ପୁଅ ଏମିତି ଏକ ସାଧାରଣ ଝିଅ ପଛରେ ଜୀବନ ବରବାଦ କରୁ। ପ୍ରେମ ଫ୍ରେମ ସବୁ ମିଛ, କ୍ଷମତା ହିଁ ସତ।" (ଆରଭଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଖସିପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ଲୁହ ଦୁଃଖର ନୁହେଁ, କ୍ରୋଧର ଥିଲା।) ଆରଭ: "ଆପଣ ମୋ ଜୀବନର ୫ଟା ବର୍ଷ ବରବାଦ କରିଦେଲେ? କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ଅହଂକାର ପାଇଁ ମୁଁ ମୋ ପ୍ରେମକୁ ଘୃଣା କଲି? ଛିଃ!" ପ୍ରତାପ: "ଆରଭ! ଭୁଲିଯାଆନି ମୁଁ ତୋ ବାପା। ଚାଲ ମୋ ସାଙ୍ଗରେ, ନହେଲେ ମୁଁ ତୋତେ ସମ୍ପତ୍ତିରୁ ବେଦଖଲ କରିଦେବି।" ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ନିଷ୍ପତ୍ତି (ଆରଭ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ହାତକୁ ଟାଣି ନେଇ ନିଜ ପାଖରେ ଛିଡ଼ା କରାଇଲେ।) ଆରଭ: "ରଖନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି। ଯେଉଁ ସମ୍ପତ୍ତି ମୋ ଖୁସି କିଣିପାରିବ ନାହିଁ, ତାହା ମୋ ପାଇଁ ମାଟି ସମାନ। ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ ହୋଇ ରହିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଆଜିଠାରୁ ମୁଁ କେବଳ ଅନନ୍ୟାର।" (ଆରଭ ନିଜ କୋର୍ଟ ପକେଟରୁ ରେଜିଗ୍ନେସନ୍ ଲେଟର (Resignation Letter) ବାହାର କରି ପ୍ରତାପଙ୍କ ହାତରେ ଧରାଇଦେଲେ—ଯାହା ସେ ଆଗରୁ ଲେଖି ରଖିଥିଲେ, ଯଦି ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ବାଛିବାକୁ ପଡ଼େ ବୋଲି।) ଆରଭ: "ଏଇ ନିଅନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ CEO ପଦ। ମୁଁ ମୋ 'ଅଭିମାନିନୀ' କୁ ନେଇ ଯାଉଛି। ଗୁଡ୍ ବାଏ ମିଷ୍ଟର ମହାପାତ୍ର।" (ପ୍ରତାପ ସ୍ତମ୍ଭୀଭୂତ ହୋଇ ଛିଡ଼ା ରହିଲେ। ଆରଭ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ହାତ ଧରି ଗେଷ୍ଟ ହାଉସ୍ ବାହାରକୁ ଚାଲିଆସିଲେ।) ଅନ୍ତିମ ଦୃଶ୍ୟ (ଗୋପାଳପୁରର ରାସ୍ତାରେ ଦୁହେଁ ଚାଲୁଛନ୍ତି। ଆରଭଙ୍କ ପାଖରେ ଏବେ ନା ଦାମୀ ଗାଡ଼ି ଅଛି, ନା କ୍ଷମତା। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଅସୀମ ଶାନ୍ତି।) ଅନନ୍ୟା: "ଆରଭ, ଆପଣ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ିଦେଲେ? ଆମେ ଚଳିବା କେମିତି?" ଆରଭ: (ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଅଟକାଇ, ଆଣ୍ଠୁ ମାଡ଼ି ବସିଲେ ରାସ୍ତା ମଝିରେ) "ଯେତେଦିନ ଯାଏଁ ତମେ ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ଅଛ, ମୁଁ ଶୂନ୍ୟରୁ ବି ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବି। ଅନନ୍ୟା... ତମେ ମୋର ପୁଣି ଥରେ ହେବ? ଏଥର କୌଣସି ବସ୍ ହିସାବରେ ନୁହେଁ, କେବଳ ତମ ଆରଭ ହିସାବରେ?" ଅନନ୍ୟା: (ଖୁସିରେ କାନ୍ଦି ପକାଇ) "ହଁ... ହଁ!" (ଅନନ୍ୟା ଆରଭଙ୍କୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲେ। ଦୂରରେ ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ଏବଂ ପଛରେ 'ଅଭିମାନିନୀ'ର ଟାଇଟଲ୍ ଟ୍ରାକ୍ ବାଜୁଛି।) #Manara_Katha #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #🥰Love... Dil se ! 💞

ୱେବ୍ ସିରିଜ୍: ଅଭିମାନିନୀ Season 1 | Episode 4: ଜ୍ୱର, ଜାଗରଣ ଏବଂ ଗୋଟିଏ ସତ୍ୟ (Fever, Vigil, and a Truth) ହନିମୁନ୍ ସୁଇଟ୍ (ରାତି ୯ଟା) (ଅନନ୍ୟା ଡରରେ ଆରଭଙ୍କୁ ଜାବୁଡି ଧରିଛନ୍ତି। ଅନ୍ଧାର ଘରେ କେବଳ ଦୁହିଁଙ୍କ ନିଶ୍ୱାସର ଶବ୍ଦ। ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଜେନେରେଟର ଚାଲିଲା ଏବଂ ଲାଇଟ୍ ଆସିଗଲା।) (ଆଲୋକ ଆସିବା ମାତ୍ରେ ଦୁହେଁ ଚମକି ପଡ଼ିଲେ। ଅନନ୍ୟା ନିଜକୁ ଆରଭଙ୍କ ବାହୁବନ୍ଧନରୁ ମୁକୁଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଆରଭଙ୍କ ହାତ ଏବେ ବି ତାଙ୍କ ଅଣ୍ଟାରେ ଥିଲା। କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ପାଇଁ ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ—ସେହି ଚାହାଣୀରେ ୫ ବର୍ଷର ଦୂରତା ଯେମିତି ମିଳେଇ ଯାଉଥିଲା।) ଅନନ୍ୟା: (ତରତର ହୋଇ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚି ଯାଇ) "ଆ... ଆଇ ଆମ୍ ସରି (I am sorry)। ଲାଇଟ୍ ହଠାତ୍ ପଳେଇଲା ତ..." ଆରଭ: (ନିଜକୁ ସଜାଡ଼ି ନେଇ) "ଇଟ୍‌ସ୍ ଓକେ (It’s okay)। ତମେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଡର ବୋଲି ମୁଁ ଜାଣେ।" (ଏତିକି ବେଳେ ଅନନ୍ୟା ଜୋରରେ ଥରୁଥିବାର ଆରଭ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ। ଅନନ୍ୟା ଛିଡ଼ା ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ କିନ୍ତୁ ମୁଣ୍ଡ ବୁଲାଇବାରୁ ଖଟ ଉପରେ ବସି ପଡ଼ିଲେ।) ଆରଭ: (ଦୌଡ଼ି ଯାଇ) "ଅନନ୍ୟା! କ’ଣ ହେଲା?" (ଆରଭ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ କପାଳ ଛୁଇଁଲେ। ଦେହ ନିଆଁ ପରି ତାତୁଛି।) ଆରଭ: "ବାପ୍‌ରେ! ଏତେ ଜ୍ୱର! ମୁଁ କହୁଥିଲି ପରା ଭିଜନି ବୋଲି।" ରୁମ୍ ଭିତରେ (ରାତି ୧୧ଟା) (ବାହାରେ ବର୍ଷା କମିନାହିଁ। ଅନନ୍ୟା କମ୍ବଳ ଘୋଡ଼େଇ ହୋଇ ଶୋଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଜ୍ୱରରେ ବକର ବକର ହେଉଛନ୍ତି। ଆରଭ ରୁମ୍ ସର୍ଭିସ୍‌ରୁ ଗରମ ପାଣି ଏବଂ କିଛି କପଡ଼ା ମଗାଇଛନ୍ତି।) ଅନନ୍ୟା: (ଅର୍ଦ୍ଧଚେତନ ଅବସ୍ଥାରେ) "ମତେ ଛାଡ଼ି ଯାଅନି... ମୋର କିଛି ଭୁଲ୍ ନଥିଲା... ବିଶ୍ୱାସ କର..." (ଆରଭ ଓଦା କପଡ଼ା ନେଇ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ କପାଳରେ ପଟି ଦେଉଛନ୍ତି। ଅନନ୍ୟାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତାଙ୍କ ହାତ ଅଟକି ଗଲା। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା।) ଆରଭ: (ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ନେଇ) "ମୁଁ ଜାଣିଛି ଅନନ୍ୟା। ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୋର କିଛି ଭୁଲ୍ ନଥିଲା। ମୁଁ ହିଁ ଗଧ ଥିଲି ଯିଏ ଅନ୍ୟ କଥାରେ ପଡ଼ି ନିଜ କୋହିନୂରକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲିନି। କିନ୍ତୁ ଆଉ ନୁହେଁ... ମୁଁ ଆଉ କେବେବି ତୋତେ ଏକା ଛାଡ଼ିବିନି।" (ଆରଭ ସାରା ରାତି ଅନିଦ୍ରା ହୋଇ ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପାଖରେ ବସି ରହିଲେ। କେତେବେଳେ ପାଣି ପିଆଇଲେ ତ କେତେବେଳେ ମୁଣ୍ଡ ଚିପି ଦେଲେ। ଜଣେ CEO ର ଅହଂକାର ଆଜି ଜଣେ ପ୍ରେମିକର ସେବା ଆଗରେ ହାରି ଯାଇଥିଲା।) ପରଦିନ ସକାଳ (ସକାଳ ୭ଟା) (ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ଝରକା ଦେଇ ରୁମ୍ ଭିତରକୁ ଆସୁଛି। ଅନନ୍ୟା ଆଖି ଖୋଲିଲେ। ମୁଣ୍ଡଟା ଟିକେ ହାଲୁକା ଲାଗୁଛି।) (ସେ ଦେଖିଲେ ଆରଭ ଖଟ ପାଖରେ ତଳେ ବସିଛନ୍ତି, ମୁଣ୍ଡଟା ଖଟ ଉପରେ ରଖି ଶୋଇ ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ଗୋଟିଏ ହାତ ଆରଭଙ୍କ ଦୁଇ ହାତ ଭିତରେ ରହିଛି।) (ଅନନ୍ୟା ନିଜ କପାଳରେ ଥିବା ଓଦା ପଟିକୁ ଦେଖିଲେ। ପାଖରେ ପାଣି ଗ୍ଲାସ୍ ଏବଂ ଔଷଧ ଖୋଳ ପଡ଼ିଛି। ସେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ରାତି ସାରା ଆରଭ ତାଙ୍କର ସେବା କରିଛନ୍ତି।) (ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ରାଗର ପାହାଡ଼ ଟିକେ ତରଳିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା। ସେ ଧୀରେ କିନା ନିଜ ହାତ ଆରଭଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରକୁ ନେଲେ ବାଳ ସାଉଁଳିବା ପାଇଁ... କିନ୍ତୁ ହଠାତ୍ ଅଟକି ଗଲେ।) ଅନନ୍ୟା: (ମନେ ମନେ) "ନା ଅନନ୍ୟା, ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଦୁର୍ବଳ ହେବାର ନାହିଁ। ଗୋଟିଏ ରାତିର ସେବା ୫ ବର୍ଷର କଷ୍ଟକୁ ଭୁଲାଇ ପାରିବନି।" (ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ଆରଭଙ୍କ ଫୋନ୍ ବାଜି ଉଠିଲା। ଆରଭ ଧଡ଼ପଡ଼ ହୋଇ ଉଠି ପଡ଼ିଲେ।) ଆରଭ: "ଗୁଡ୍ ମର୍ଣ୍ଣିଂ! କେମିତି ଲାଗୁଛି ଏବେ?" ଅନନ୍ୟା: (ହାତ ଟାଣି ନେଇ) "ଭଲ ଅଛି। ଥ୍ୟାଙ୍କ ୟୁ। କିନ୍ତୁ ଆପଣ ତଳେ କାହିଁକି ଶୋଇଥିଲେ? ସୋଫା ତ ଥିଲା।" ଆରଭ: "ତମକୁ ଜର ଥିଲା, କାଳେ ରାତିରେ କିଛି ଦରକାର ହେବ... ସେଥିପାଇଁ ପାଖରୁ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଲାନି।" (ଅନନ୍ୟା କିଛି କହିବା ପୂର୍ବରୁ କବାଟରେ ଠକ୍ ଠକ୍ ଶବ୍ଦ ହେଲା। ଆରଭ ଯାଇ କବାଟ ଖୋଲିଲେ।) କବାଟ ପାଖରେ (ବାହାରେ ଜଣେ ଯୁବକ ଛିଡ଼ା ହୋଇଛନ୍ତି। ହାତରେ ଏକ ବୁକେ (Bouquet)।) ଯୁବକ: "ଏକ୍ସକ୍ୟୁଜ୍ ମି, ମୁଁ ଅନନ୍ୟାଙ୍କୁ ଖୋଜୁଛି। ମୁଁ ରୋହନ।" (ଆରଭଙ୍କ ମୁହଁର ରଙ୍ଗ ବଦଳି ଗଲା। ସେହି ରୋହନ? ଯାହା ସହ ଅନନ୍ୟା କାଲି ଫୋନ୍‌ରେ କଥା ହେଉଥିଲେ?) ଅନନ୍ୟା: (ରୋହନକୁ ଦେଖି ଖୁସିରେ) "ରୋହନ! ତମେ ଏଠି?" (ଆରଭ ରାଗ ଏବଂ ଈର୍ଷାରେ ରୋହନକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ।) #Manara_Katha #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର #🥰Love... Dil se ! 💞

ୱେବ୍ ସିରିଜ୍: ଅଭିମାନିନୀ Season 1 | Episode 2: ଅସମାପ୍ତ ହିସାବ (Unfinished Business) ଅନନ୍ୟାର ଫ୍ଲାଟ୍ (ରାତି ୧୦ଟା) (ଅନନ୍ୟା ଅଫିସ୍ ରୁ ଫେରି ସୋଫା ଉପରେ ବସି ପଡିଛନ୍ତି। ଘରେ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଝରକା ବାହାରେ ଏବେ ବି ବର୍ଷା ହେଉଛି। ସେ ନିଜ ବ୍ୟାଗ୍ ରୁ ଏକ ପୁରୁଣା ଡାଏରୀ ବାହାର କଲେ।) (ଡାଏରୀ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଚିରା ଫଟୋ ଥିଲା। ସେଥିରେ ଅନନ୍ୟା ଏବଂ ଆରଭ ହସୁଥିଲେ। ଅନନ୍ୟା ଫଟୋଟିକୁ ଯୋଡିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ପୁଣି ଫୋପାଡି ଦେଲେ।) ଅନନ୍ୟା: (କାନ୍ଦ କାନ୍ଦ ସ୍ୱରରେ) "କାହିଁକି ଆସିଲ ତମେ? ମୁଁ ବହୁତ କଷ୍ଟରେ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳି ଥିଲି। ତମେ ଭାବୁଛ ତମେ CEO ହୋଇ ଆସିବ ଆଉ ମୁଁ ପୁଣି ତମ ଆଗରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯିବି? କେବେ ନୁହେଁ। ତମେ ଯେଉଁ ଅପବାଦ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଦେଇଥିଲ, ସେ ଦାଗ ଏବେ ବି ମୋ ହୃଦୟରେ ଅଛି।" (ସେ ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛି ଦର୍ପଣ ଆଗରେ ଛିଡା ହେଲେ ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ କହିଲେ, "ତୁ 'ଅଭିମାନିନୀ', ଅନନ୍ୟା। ତୋ ଅଭିମାନ ହିଁ ତୋର ଶକ୍ତି।") ଆରଭର ହୋଟେଲ୍ ରୁମ୍ (ସେହି ସମାନ ସମୟରେ) (ଆରଭ ବାଲକୋନିରେ ଛିଡା ହୋଇ ସହରକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଫୋନ୍ ଅଛି। ସେ ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା ସାଙ୍ଗ 'ରାହୁଲ' ସହ କଥା ହେଉଛନ୍ତି।) ଆରଭ: "ମୁଁ ତାକୁ ଦେଖିଲି ରାହୁଲ... ସେ ଆଜି ବି ସେମିତି ଅଛି। ସେମିତି ରାଗି, ସେମିତି ଜିଦ୍ଦି।" ରାହୁଲ (ଫୋନ୍ ରେ): "ତୁ ତାକୁ ସତ କଥାଟା କହିଲୁ? କହିଲୁ ଯେ ସେଦିନ ସେ ଫଟୋଗୁଡାକ ନକଲି ଥିଲା? ଯେ ସମୀର ଷଡଯନ୍ତ୍ର କରି ତୋତେ ଅନନ୍ୟା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଭଡକେଇ ଥିଲା?" ଆରଭ: "ନା, ସୁଯୋଗ ପାଇଲିନି। ସେ ମୋ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ବି ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହେଁ। ମୁଁ କେବଳ ଏହି କମ୍ପାନୀ କିଣିବାକୁ ଆସିନି ରାହୁଲ, ମୁଁ ମୋର ହଜିଯାଇଥିବା ପ୍ରେମକୁ ଜିତିବାକୁ ଆସିଛି। ମୋତେ ମୋ ଭୁଲ୍ ର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରିବାକୁ ପଡିବ। ଯେମିତି ହେଲେ ବି ମୁଁ ତାର ବିଶ୍ୱାସ ପୁଣି ଜିତିବି।" ଅଫିସ୍ କ୍ୟାଫେଟେରିଆ (ତହିଁ ଆରଦିନ ସକାଳ) (ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଅଫିସ୍ ରେ ଚାପା ଗୁଞ୍ଜରଣ। ରିୟା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଷ୍ଟାଫ୍ ମାନେ କଫି ପିଉ ପିଉ କଥା ହେଉଛନ୍ତି।) ଷ୍ଟାଫ୍-୧: "ଆରେ ଜାଣିଛ, ନୂଆ ବସ୍ ଆରଭ ସାର୍ ବହୁତ ଷ୍ଟ୍ରିକ୍ଟ। ଶୁଣିଲି ସେ କାହାକୁ ବାହାର କରିଦେବେ।" ରିୟା: "ଚୁପ୍ କର। ଅନନ୍ୟା ଆସୁଛି।" (ଅନନ୍ୟା ଗମ୍ଭୀର ମୁହଁରେ କଫି ନେବାକୁ ଆସିଲା। ଠିକ୍ ସେତିକିବେଳେ ଆରଭ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସମସ୍ତେ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲେ।) ଆରଭ: "ଗୁଡ୍ ମର୍ଣ୍ଣିଂ ଟିମ୍।" (ସମସ୍ତେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଅନନ୍ୟା ଚୁପ୍ ରହିଲେ) ଆରଭ: "ଅନନ୍ୟା, ତୁମର କଫି ସରିଗଲେ ମୋ କ୍ୟାବିନ୍ କୁ ଆସ। ତୁରନ୍ତ।" ଅନନ୍ୟା: "ସାର୍, ମୋର କିଛି ଜରୁରୀ ମେଲ୍ କରିବାର ଅଛି।" ଆରଭ: (ଟିକେ ହସି) "ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁନାହିଁ ମିସ୍ ଅନନ୍ୟା, ଏହା ଏକ ଅର୍ଡର (Order)।" (ଅନନ୍ୟା ରାଗରେ କପ୍ ଟାକୁ ଜୋରରେ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ଥୋଇଲେ ଏବଂ ଆରଭଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଗଲେ। ପୁରା ଅଫିସ୍ ଷ୍ଟାଫ୍ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚାହିଁ ରହିଲେ।) ଆରଭଙ୍କ କ୍ୟାବିନ୍ (ଅନନ୍ୟା ଭିତରକୁ ପଶିଲେ। ଆରଭ ନିଜ ଚେୟାରରେ ବସି ଗୋଟିଏ ଫାଇଲ୍ ଦେଖୁଥିଲେ।) ଅନନ୍ୟା: "କଣ ପାଇଁ ଡାକିଲେ?" ଆରଭ: "ଆସନ୍ତାକାଲି ଆମକୁ ଗୋପାଳପୁର ଯିବାକୁ ପଡିବ। ସେଠାରେ ଆମର ଏକ ନୂଆ ରିସର୍ଟ ପ୍ରୋଜେକ୍ଟ ଚାଲିଛି। ତୁମେ ଏହି ପ୍ରୋଜେକ୍ଟର ଲିଡ୍, ସୋ ତୁମକୁ ମୋ ସାଙ୍ଗରେ ଯିବାକୁ ପଡିବ।" ଅନନ୍ୟା: "ମୁଁ ଯାଇ ପାରିବିନି। ଆପଣ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ। ମୋର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କାମ ଅଛି।" ଆରଭ: (ଚେୟାରରୁ ଉଠି ଅନନ୍ୟାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ଦୁଇ ହାତ ରଖି ଝୁଙ୍କି ପଡିଲେ) "ଅନନ୍ୟା, ଏହା ଅଫିସିଆଲ୍ ଟୁର୍। ତମେ ମନା କଲେ ତମର ଚାକିରି ପ୍ରତି ବିପଦ ଆସିପାରେ। ଆଉ ହଁ... ଆମେ ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ କାର୍ ରେ ଯିବା ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଗେଷ୍ଟ ହାଉସ୍ ରେ ରହିବା।" ଅନନ୍ୟା: "ମାନେ? ଆପଣ ଜାଣିଶୁଣି ଏମିତି କରୁଛନ୍ତି ନା?" ଆରଭ: "ହୁଏତ। କିନ୍ତୁ ତୁମ ପାଖରେ ଦୁଇଟା ରାସ୍ତା ଅଛି। ହୁଏତ ମୋ ସହ ଚାଲ, ନହେଲେ ଇସ୍ତଫା (Resignation) ଦିଅ।" (ଅନନ୍ୟା ଆରଭଙ୍କ ଆଖିରେ ଏକ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଦେଖିଲେ। ସେ ହାରିବା ଝିଅ ନୁହଁନ୍ତି।) ଅନନ୍ୟା: "ଠିକ୍ ଅଛି ସାର୍। ମୁଁ ଯିବି। କିନ୍ତୁ ମନେ ରଖନ୍ତୁ, ମୁଁ କେବଳ ଜଣେ କର୍ମଚାରୀ ଭାବରେ ଯିବି।" (ଅନନ୍ୟା କ୍ୟାବିନ୍ ରୁ ବାହାରି ଗଲେ। ଆରଭ ଧୀରେ କହିଲେ, "ଥରେ ସାଙ୍ଗରେ ଚାଲ ଅନନ୍ୟା, ଗୋପାଳପୁରର ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ମୁଁ ସବୁ ଭୁଲ ବୁଝାମଣା ଦୂର କରିଦେବି।") #Manara_Katha #🥰Love... Dil se ! 💞 #💌ପ୍ରେମ ପତ୍ର

" ବାରଣାସୀର ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟ " ବାରଣାସୀର ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନ ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଏକ ଉତ୍ସବ ଭଳି ମନେହୁଏ। ସେଠାରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଅଲୌକିକ ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଅନୁଭୂତିର ଏକ କାହାଣୀ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା: ଚିତା ଅଗ୍ନିରେ ସତ୍ୟର ସନ୍ଧାନ ପୃଷ୍ଠଭୂମି: ସମୟ ରାତି ପ୍ରାୟ ୧୨ଟା। ସ୍ଥାନ ବାରଣାସୀର ମହାଶ୍ମଶାନ 'ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟ'। ସୁରେଶ ବାବୁ (ଛଦ୍ମନାମ), ଜଣେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବ୍ୟବସାୟୀ, ଜୀବନର ଅନେକ ଜଞ୍ଜାଳ ଓ ମାନସିକ ଅଶାନ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ଘାଣ୍ଟି ହେଉଥିଲେ। ମନରେ ଶାନ୍ତି ଖୋଜିବା ପାଇଁ ସେ କାଶୀ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ କୌତୁହଳବଶତଃ ରାତି ଅଧରେ ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଦୃଶ୍ୟ ଓ ପରିବେଶ: ଘାଟରେ ପହଞ୍ଚିବା ମାତ୍ରେ ଏକ ବିଚିତ୍ର ଦୃଶ୍ୟ ତାଙ୍କ ସାମନାରେ ଥିଲା। ଚାରିଆଡେ ଦାଉ ଦାଉ ହୋଇ ଜଳୁଥିବା ଚିତା, ପୋଡା କାଠର ଗନ୍ଧ, ଏବଂ "ରାମ ନାମ ସତ୍ୟ ହୈ" ର ଅବିରାମ ଧ୍ୱନି। ସାଧାରଣ ମଣିଷ ପାଇଁ ଏହା ଭୟଙ୍କର ଲାଗିପାରେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ନିସ୍ତବ୍ଧତା ମଧ୍ୟ ଲୁଚି ରହିଥିଲା। ସେହି ଅଲୌକିକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ: ସୁରେଶ ବାବୁ ଗଙ୍ଗା କୂଳର ଏକ ପଥର ଉପରେ ବସି ରହିଥିଲେ। ସାମନାରେ ଗୋଟିଏ ଶରୀର ପଞ୍ଚଭୂତରେ ବିଲୀନ ହେଉଥିଲା। ହଠାତ୍ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେପରି ସମୟ ଥମି ଯାଇଛି। ୧. ବୈରାଗ୍ୟର ଉଦୟ: ସେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ସେ ଯେଉଁ ଧନ, ସମ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ପଦବୀ ପାଇଁ ଦିନରାତି ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି, ତାର ମୂଲ୍ୟ ଏଠାରେ କିଛି ନୁହେଁ। ସେହି ଜଳୁଥିବା ନିଆଁରେ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର, ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଭୟ ପୋଡି ପାଉଁଶ ହୋଇଯାଉଥିବା ଭଳି ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା। ୨. ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତିର ସ୍ପର୍ଶ: ତାଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା ଅନୁଯାୟୀ, ସେଠାରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା କେହି ଜଣେ ତାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ହାତ ରଖିଛି। ପଛକୁ ବୁଲି ଚାହିଁଲେ କେହି ନଥିଲେ, କେବଳ ଗଙ୍ଗାରୁ ଆସୁଥିବା ଥଣ୍ଡା ପବନ। କିନ୍ତୁ ସେହି ସ୍ପର୍ଶରେ ଭୟ ନଥିଲା, ବରଂ ଥିଲା ଏକ ମାତୃସୁଲଭ ଆଶ୍ୱାସନା। ଯେମିତି ମା' ଗଙ୍ଗା କହୁଛନ୍ତି, "ତୁ କାହିଁକି ବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଛୁ? ଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋ କୋଳକୁ ହିଁ ଆସିବାର ଅଛି।" ୩. ମହାଦେବଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି: ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକାକୁ ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କର କ୍ରୀଡାଭୂମି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସୁରେଶ ବାବୁ କହିଲେ ଯେ, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଚିତାର ଧୂଆଁ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବିରାଟ ଜଟାଧାରୀ ଛାୟା ଦେଖାଗଲା ଭଳି ମନେ ହେଲା। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ସମସ୍ତ ଓଜନ କମିଗଲା ଭଳି ଲାଗିଲା। ଏହା କୌଣସି ଭୂତପ୍ରେତର ଭୟ ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା ଏକ 'ଦିବ୍ୟ ଚେତନା'। ଅପାର୍ଥିବ ଶାନ୍ତି (The Conclusion): ସେଠାରୁ ଉଠିବା ବେଳକୁ ସୁରେଶ ବାବୁ ଆଉ ଆଗର ସୁରେଶ ହୋଇ ରହିନଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଭୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାଲିଯାଇଥିଲା। ସେ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଏକ ମୁଦ୍ରାର ଦୁଇଟି ପାର୍ଶ୍ୱ ମାତ୍ର। ସେ କହନ୍ତି, "ମୁଁ ମନ୍ଦିରରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିଲି, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ପ୍ରକୃତ ଶାନ୍ତି ମଶାଣିର ସେହି ଜଳୁଥିବା ଚିତା ପାଖରେ ମିଳିଲା।" ସାରାଂଶ: ମଣିକର୍ଣ୍ଣିକା ଘାଟରେ ସେହି ରାତିର ଅନୁଭୂତି ତାଙ୍କୁ ଶିଖାଇଲା ଯେ, ସଂସାରର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସତ୍ୟ ହେଉଛି 'ମୃତ୍ୟୁ'। ଯେତେବେଳେ ମଣିଷ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନିଏ, ସେତେବେଳେ ଏକ ଅପାର୍ଥିବ ଶାନ୍ତି (Unearthly Peace) ଆପେ ଆପେ ହୃଦୟରେ ବାସ କରେ। #Manara_Katha #📚ପାଠଶାଳା📖 #ମନର କଥା #🎓ପିଲାଙ୍କ ଜାଣିବା କଥା📝