#𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥

Bg. (ISKCON) 2.24 The theory of monism is very difficult to apply in this case, because the individual soul is never expected to become one homogeneously. After liberation from material contamination, the atomic soul may prefer to remain as a spiritual spark in the effulgent rays of the Supreme Personality of Godhead (the brahmajyothi or sidha loka), but the intelligent souls enter into the spiritual planets (Vaikunta planets)to associate with the Personality of Godhead. अच्छेद्योऽयमदाह्योऽयमक्ल‍ेद्योऽशोष्य एव च । नित्यः सर्वगतः स्थाणुरचलोऽयं सनातनः ॥ २४ ॥ acchedyo ’yam adāhyo ’yam akledyo ’śoṣya eva ca nityaḥ sarva-gataḥ sthāṇur acalo ’yaṁ sanātanaḥ Synonyms acchedyaḥ — unbreakable; ayam — this soul; adāhyaḥ — unable to be burned; ayam — this soul; akledyaḥ — insoluble; aśoṣyaḥ — not able to be dried; eva — certainly; ca — and; nityaḥ — everlasting; sarva-gataḥ — all-pervading; sthāṇuḥ — unchangeable; acalaḥ — immovable; ayam — this soul; sanātanaḥ — eternally the same. Translation This individual soul is unbreakable and insoluble, and can be neither burned nor dried. He is everlasting, present everywhere, unchangeable, immovable and eternally the same. Purport All these qualifications of the atomic soul definitely prove that the individual soul is eternally the atomic particle of the spirit whole, and he remains the same atom eternally, without change. The theory of monism is very difficult to apply in this case, because the individual soul is never expected to become one homogeneously. After liberation from material contamination, the atomic soul may prefer to remain as a spiritual spark in the effulgent rays of the Supreme Personality of Godhead (the brahmajyothi or sidha loka), but the intelligent souls enter into the spiritual planets (Vaikunta planets)to associate with the Personality of Godhead. The word sarva-gata (“all-pervading”) is significant because there is no doubt that living entities are all over God’s creation. They live on the land, in the water, in the air, within the earth and even within fire. The belief that they are sterilized in fire is not acceptable, because it is clearly stated here that the soul cannot be burned by fire. Therefore, there is no doubt that there are living entities also in the sun planet with suitable bodies to live there. If the sun globe is uninhabited, then the word sarva-gata – “living everywhere” – becomes meaningless. #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ #Devotional ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #💭 Best Quotes

Bg. (ISKCON) 4.29 One who engages in unalloyed devotional service to the Lord transcends the modes of material nature and is immediately elevated to the spiritual platform. A Kṛṣṇa conscious person begins from the transcendental stage, and he is constantly in that consciousness. Therefore, there is no falling down, and ultimately he enters into the abode of the Lord without delay. अपाने जुह्वति प्राणं प्राणेऽपानं तथापरे । प्राणापानगती रुद्ध्वा प्राणायामपरायणाः । अपरे नियताहाराः प्राणान्प्राणेषु जुह्वति ॥ २९ ॥ apāne juhvati prāṇaṁ prāṇe ’pānaṁ tathāpare prāṇāpāna-gatī ruddhvā prāṇāyāma-parāyaṇāḥ apare niyatāhārāḥ prāṇān prāṇeṣu juhvati Synonyms apāne — in the air which acts downward; juhvati — offer; prāṇam — the air which acts outward; prāṇe — in the air going outward; apānam — the air going downward; tathā — as also; apare — others; prāṇa — of the air going outward; apāna — and the air going downward; gatī — the movement; ruddhvā — checking; prāṇa-āyāma — trance induced by stopping all breathing; parāyaṇāḥ — so inclined; apare — others; niyata — having controlled; āhārāḥ — eating; prāṇān — the outgoing air; prāṇeṣu — in the outgoing air; juhvati — sacrifice. Translation Still others, who are inclined to the process of breath restraint to remain in trance, practice by offering the movement of the outgoing breath into the incoming, and the incoming breath into the outgoing, and thus at last remain in trance, stopping all breathing. Others, curtailing the eating process, offer the outgoing breath into itself as a sacrifice. Purport This system of yoga for controlling the breathing process is called prāṇāyāma, and in the beginning it is practiced in the haṭha-yoga system through different sitting postures. All of these processes are recommended for controlling the senses and for advancement in spiritual realization. This practice involves controlling the airs within the body so as to reverse the directions of their passage. The apāna air goes downward, and the prāṇa air goes up. The prāṇāyāma-yogī practices breathing the opposite way until the currents are neutralized into pūraka, equilibrium. Offering the exhaled breath into the inhaled breath is called recaka. When both air currents are completely stopped, one is said to be in kumbhaka-yoga. By practice of kumbhaka-yoga, one can increase the duration of life for perfection in spiritual realization. The intelligent yogī is interested in attaining perfection in one life, without waiting for the next. For by practicing kumbhaka-yoga, the yogīs increase the duration of life by many, many years. A Kṛṣṇa conscious person, however, being always situated in the transcendental loving service of the Lord, automatically becomes the controller of the senses. His senses, being always engaged in the service of Kṛṣṇa, have no chance of becoming otherwise engaged. So at the end of life, he is naturally transferred to the transcendental plane of Lord Kṛṣṇa; consequently he makes no attempt to increase his longevity. He is at once raised to the platform of liberation, as stated in Bhagavad-gītā (14.26): māṁ ca yo ’vyabhicāreṇa bhakti-yogena sevate sa guṇān samatītyaitān brahma-bhūyāya kalpate “One who engages in unalloyed devotional service to the Lord transcends the modes of material nature and is immediately elevated to the spiritual platform.” A Kṛṣṇa conscious person begins from the transcendental stage, and he is constantly in that consciousness. Therefore, there is no falling down, and ultimately he enters into the abode of the Lord without delay. The practice of reduced eating is automatically done when one eats only kṛṣṇa-prasādam, or food which is offered first to the Lord. Reducing the eating process is very helpful in the matter of sense control. And without sense control there is no possibility of getting out of the material entanglement. #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ #Devotional ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #💭 Best Quotes #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ്

Bg. 2.16 (ISKCON) The living entities, therefore, are always subordinate to the Supreme Lord, as in the case of the master and the servant, or the teacher and the taught. Such clear knowledge is impossible to understand under the spell of ignorance, and to drive away such ignorance the Lord teaches the Bhagavad-gītā for the enlightenment of all living entities for all time. नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सतः । उभयोरपि दृष्टोऽन्तस्त्वनयोस्तत्त्वदर्शिभिः ॥ १६ ॥ nāsato vidyate bhāvo nābhāvo vidyate sataḥ ubhayor api dṛṣṭo ’ntas tv anayos tattva-darśibhiḥ Synonyms na — never; asataḥ — of the nonexistent; vidyate — there is; bhāvaḥ — endurance; na — never; abhāvaḥ — changing quality; vidyate — there is; sataḥ — of the eternal; ubhayoḥ — of the two; api — verily; dṛṣṭaḥ — observed; antaḥ — conclusion; tu — indeed; anayoḥ — of them; tattva — of the truth; darśibhiḥ — by the seers. Translation Those who are seers of the truth have concluded that of the nonexistent [the material body] there is no endurance and of the eternal [the soul] there is no change. This they have concluded by studying the nature of both. Purport There is no endurance of the changing body. That the body is changing every moment by the actions and reactions of the different cells is admitted by modern medical science; and thus growth and old age are taking place in the body. But the spirit soul exists permanently, remaining the same despite all changes of the body and the mind. That is the difference between matter and spirit. By nature, the body is ever changing, and the soul is eternal. This conclusion is established by all classes of seers of the truth, both impersonalist and personalist. In the Viṣṇu Purāṇa (2.12.38) it is stated that Viṣṇu and His abodes all have self-illuminated spiritual existence (jyotīṁṣi viṣṇur bhuvanāni viṣṇuḥ). The words existent and nonexistent refer only to spirit and matter. That is the version of all seers of truth. This is the beginning of the instruction by the Lord to the living entities who are bewildered by the influence of ignorance. Removal of ignorance involves the reestablishment of the eternal relationship between the worshiper and the worshipable and the consequent understanding of the difference between the part-and-parcel living entities and the Supreme Personality of Godhead. One can understand the nature of the Supreme by thorough study of oneself, the difference between oneself and the Supreme being understood as the relationship between the part and the whole. In the Vedānta-sūtras, as well as in the Śrīmad-Bhāgavatam, the Supreme has been accepted as the origin of all emanations. Such emanations are experienced by superior and inferior natural sequences. The living entities belong to the superior nature, as it will be revealed in the Seventh Chapter. Although there is no difference between the energy and the energetic, the energetic is accepted as the Supreme, and the energy or nature is accepted as the subordinate. The living entities, therefore, are always subordinate to the Supreme Lord, as in the case of the master and the servant, or the teacher and the taught. Such clear knowledge is impossible to understand under the spell of ignorance, and to drive away such ignorance the Lord teaches the Bhagavad-gītā for the enlightenment of all living entities for all time. #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ #Devotional #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #💭 Best Quotes

BG (ISKCON) 2 ശ്ലോകം 17 ᴜɴᴅᴇʀꜱᴛᴀɴᴅ ᵗʰⁱˢ ɪʀʀᴇꜱᴩᴇᴄᴛɪᴠᴇ ᴏꜰ ʀᴇʟɪɢɪᴏɴ ᴄᴏᴜɴᴛʀy 𝚎𝚝𝚌 ᵗʰᵉ ᵐⁱⁿⁱᵐᵘᵐ ʳᵉˢᵘˡᵗ ˢʰᵒᵘˡᵈ ᵇᵉ ᴇʟᴇᴠᴀᴛɪᴏɴ ᴛᴏ ℍ𝕖𝕒𝕧𝕖𝕟𝕝𝕪 𝕻𝖑𝖆𝖓𝖊𝖙𝖘👍. 𝑻𝒉𝒆𝒔𝒆 𝒔𝒆𝒍𝒆𝒄𝒕𝒆𝒅 𝐁𝐇𝐀𝐆𝐀𝐕𝐀𝐓𝐇𝐆𝐈𝐓𝐀 𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒂𝒓𝒆 𝒂𝒄𝒕𝒖𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒘𝒂𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒂𝒍 𝒔𝒂𝒍𝒗𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒌𝒂 𝒈𝒆𝒕𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒖𝒕𝒔𝒊𝒅𝒆 𝒖𝒏𝒊𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒕𝒐 𝒔𝒑𝒊𝒓𝒊𝒕𝒖𝒂𝒍 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒆𝒕𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒆 𝒃𝒆𝒍𝒐𝒏𝒈 𝒊𝒓𝒓𝒆𝒔𝒑𝒆𝒄𝒕𝒊𝒗𝒆 𝒐𝒇 𝒓𝒆𝒍𝒊𝒈𝒊𝒐𝒏 𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕𝒓𝒚 𝒆𝒕𝒄. 𝑼 𝒕𝒂𝒌𝒆 𝒊𝒕 𝒐𝒓 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆 𝒊𝒕.. 𝐈𝐭'𝐬 𝐥𝐞𝐟𝐭 𝐭𝐨 𝐲𝐨𝐮👍 (𝚂𝚒𝚣𝚎 𝚘𝚏 𝚜𝚘𝚞𝚕 𝚒𝚛𝚛𝚎𝚜𝚙𝚎𝚌𝚝𝚒𝚟𝚎 𝚘𝚏 𝚛𝚎𝚕𝚒𝚐𝚒𝚘𝚗 𝚌𝚘𝚞𝚗𝚝𝚛𝚢 𝚎𝚝𝚌) ഒരു മുടിനാരിഴയുടെ തുമ്പിന്റെ പതിനായിരത്തിലൊരംശം മാത്രമേ ജീവാത്മാവിന് വലിപ്പമുള്ളൂ എന്ന് പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ശ്വേതാശ്വതരോപനിഷത്ത് (5.9) ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ബാലാഗ്രശതഭാഗസ്യശതഥാ കല്പിതസ്യ ച ഭാഗോ ജീവഃ സ വിഞ്ജേയഃ സ ചാനന്ത്യായ കല്പതേ തലനാരിന്റെ അറ്റം പതിനായിരമായി വിഭജിച്ചാൽ എത്ര വലിപ്പം വരുമോ അത്രമാത്രമാണ് ജീവാത്മാവിന്റെ വലിപ്പം. അതുപോലെ, കേശാഗ്രശതഭാഗസ്യ ശതാംശസ്സാദ്യശാത്മകഃ ജീവഃ സൂക്ഷ്മസ്വരൂപോ ഽയം സംഖ്യാതീതോ ഹി ചിത്കണഃ മുടിയിഴത്തുമ്പിന്റെ പതിനായിരത്തിലൊരംശം മാത്രം വലിപ്പ മുള്ള കണക്കറ്റ ജീവാത്മാകണങ്ങളുണ്ട്. ഭൗതിക കണങ്ങളേക്കാൾ ചെറുതായ ജീവാത്മാവ് ആത്മീയകണമാണ്, അവ നിരവധിയുണ്ടു താനും. അവിനാശി തു തദ്വിദ്ധി യേന സർവമിദം തതം വിനാശമവ്യയസ്യാസ്യ ന കശ്ചിത് കർതുമർഹതി യേന - യാതൊന്നിനാൽ; ഇദം സർവം - ഈ ശരീരം മുഴുവനും; തതം - വ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവോ; തത്തു - അതാകട്ടെ; അവിനാശി – നാശമില്ലാത്തതെന്ന്; വിദ്ധി - അറിഞ്ഞാലും; അവ്യയസ്യ - അവ്യയമായ (നാശരഹിതമായ); അസ്യ - അതിന് (ആത്മാവിന്); വിനാശം - വിനാശത്തെ; കർത്തും - ചെയ്യുവാൻ; കശ്ചിത് - ആർക്കും; ന അർഹതി - അർഹിക്കുന്നില്ല (ശക്തനാകുന്നില്ല). ശരീരത്തിലെങ്ങും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ആ സത്തയ്ക്ക് നാശമില്ലെന്നു നീ അറിയുക. ആ അനശ്വരനായ ആത്മാവിനെ നശിപ്പിക്കാൻ ആർക്കും സാധിക്കുകയുമില്ല. ഭാവാർത്ഥം: ശരീരത്തിലെങ്ങും വ്യാപ്യതനായിട്ടുള്ള ആത്മാവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവത്തെ വർണിക്കുന്നതാണ് ഈ ശ്ലോകം. ശരീരത്തിലെങ്ങും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതെന്തെന്ന് ഏതൊരാൾക്കുമറിയാം, ബോധം അഥവാ പ്രജ്ഞയാണത്. ദേഹത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തോ എല്ലായിടത്തുമോ ഉള്ള വേദനകളെയോ സുഖാനുഭൂതികളേയോപ്പറ്റി എല്ലാവരും ബോധവാന്മാരാണ്. ബോധത്തിന്റെ വ്യാപ്തി ഒരാളുടെ ശരീരത്തിൽ ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്നു. ഒരാളുടെ ശരീരത്തിൽ ഏശുന്ന വേദനയോ സുഖമോ മറ്റൊരാൾക്കനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ഓരോ ശരീരവും ഓരോ ജീവാത്മാവിന്റെ മൂർത്തിമദ്ഭാവമാണ്. ആ ആത്മാവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിന് തെളിവാണ് ദേഹത്തിൽ കുടികൊള്ളുന്ന വ്യക്തിപരമായ അവബോധം. ഒരു മുടിനാരിഴയുടെ തുമ്പിന്റെ പതിനായിരത്തിലൊരംശം മാത്രമേ ജീവാത്മാവിന് വലിപ്പമുള്ളൂ എന്ന് പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ശ്വേതാശ്വതരോപനിഷത്ത് (5.9) ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ബാലാഗ്രശതഭാഗസ്യശതഥാ കല്പിതസ്യ ച ഭാഗോ ജീവഃ സ വിഞ്ജേയഃ സ ചാനന്ത്യായ കല്പതേ തലനാരിന്റെ അറ്റം പതിനായിരമായി വിഭജിച്ചാൽ എത്ര വലിപ്പം വരുമോ അത്രമാത്രമാണ് ജീവാത്മാവിന്റെ വലിപ്പം. അതുപോലെ, കേശാഗ്രശതഭാഗസ്യ ശതാംശസ്സാദ്യശാത്മകഃ ജീവഃ സൂക്ഷ്മസ്വരൂപോ ഽയം സംഖ്യാതീതോ ഹി ചിത്കണഃ മുടിയിഴത്തുമ്പിന്റെ പതിനായിരത്തിലൊരംശം മാത്രം വലിപ്പ മുള്ള കണക്കറ്റ ജീവാത്മാകണങ്ങളുണ്ട്. ഭൗതിക കണങ്ങളേക്കാൾ ചെറുതായ ജീവാത്മാവ് ആത്മീയകണമാണ്, അവ നിരവധിയുണ്ടു താനും. ഭൗതിക ശരീരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വമാണ് ഈ ചെറിയ ആത്മീയസ്ഫുലിംഗം. ഔഷധത്തിന്റെ വീര്യം ശരീരത്തിൽ വ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ ഈ ആത്മീയ സ്ഫുലിംഗത്തിന്റെ പ്രഭാവം ശരീരത്തിലെല്ലായിടത്തും എത്തിച്ചേരുന്നു. ആത്മാവിന്റെ ഈ പ്രഭാവം അവബോധമായി ശരീരത്തിലെങ്ങും അനുഭവപ്പെടുന്നു. ഇത് ആത്മാവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യത്തെ കുറിക്കുന്നു. ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട ശരീരം ശവമാണെന്നും ഭൗതികമായ ഏതു പരിചരണത്തിനും അതിൽ ബോധം ഉണർത്താനാവില്ലെന്നും ഏതൊരു പാമരനുമറിയാം. അതുകൊണ്ട് ഭൗതിക പദാർത്ഥങ്ങളുടെ ഏതെങ്കിലുമളവിലുള്ള സമ്മിശ്രണത്തിൽനിന്നല്ല, പ്രജ്ഞയുടെ ഉദ്ഭവം. അത് ആത്മാവിന്റെ സമ്പർക്കത്തിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. (3.19) അണുമാത്രനായ ആത്മാവിന്റെ പരിമാണം മുണ്ഡ കോപനിഷത്തിൽ കുറച്ചുകൂടി വ്യക്തമാക്കുന്നു, ഏഷോഽണുരാത്മാ ചേതസാ വേദിതവ്യോ യസ്മിൻ പ്രാണഃ പഞ്ചധാ സംവിവേശ പ്രാണൈശ്ചിത്തം സർവമോതം പ്രജാനാം യസ്മിൻ വിശുദ്ധേ വിഭവത്യേഷ ആത്മാ പരമാണുപ്രായനായ ആത്മാവിനെ തികഞ്ഞ ബുദ്ധിശക്തി കൊണ്ട് അറിയാവുന്നതാണ്. ഇത് പ്രാണൻ, അപാനൻ, വ്യാനൻ, സമാനൻ, ഉദാനൻ എന്നീ അഞ്ചുവിധം വായുഭേദങ്ങളിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. ജീവനുള്ളവയുടെയെല്ലാം ഹൃദയത്തിൽ കുടിയിരുന്നു കൊണ്ട് ശരീരത്തിലെങ്ങും അതിന്റെ പ്രഭാവം ചെലുത്തുന്നു. അഞ്ചു വിധം ഭൗതിക വായുക്കളുടെ മാലിന്യത്തിൽ നിന്ന് വിമുക്തനാകുമ്പോഴാണ് അതിന്റെ ആത്മീയപ്രഭാവം വെളിപ്പെടുന്നത്. വിശുദ്ധമായ ജീവാത്മാവിനെ ആവരണംചെയ്ത് ചലിക്കുന്ന ഈ വായുപഞ്ചകത്തെ വ്യത്യസ്തങ്ങളായ ആസനമുറകളുടെ സഹായത്താൽ നിയന്ത്രിക്കലാണ് ഹഠയോഗത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഭൗതികമായ ഒരു നേട്ടത്തിനും വേണ്ടിയുള്ളതല്ല ഈ യോഗം; ഭൗതികാന്തരീക്ഷത്തിലെ കുരുക്കുകളിൽ നിന്ന് അണുമാത്രനായ ആത്മാവിനെ മോചിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. അണുരൂപനായ ജീവാത്മാവിന്റെ ഘടന ഇങ്ങനെയെന്ന് എല്ലാ വൈദികഗ്രന്ഥങ്ങളും പറയുന്നു. ബുദ്ധിയുള്ള ഏതൊരാൾക്കും അനുഭവം മുൻനിർത്തി അത് സത്യമാണെന്ന് ബോദ്ധ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ഈ അണ്വാകാരനായ ജീവാത്മാവിനെ സർവ്വവ്യാപിയായ വിഷ്ണുതത്ത്വമെന്ന് (supersoul) കരുതാൻ മൂഢന്മാർക്കു മാത്രമേ കഴിയൂ. ജീവാത്മപ്രഭാവം ഒരു പ്രത്യേക ശരീരത്തിൽ മാത്രം വ്യാപ്തമാണ്. അണുമാത്രനായ ഈ ആത്മാവ് എല്ലാ ജീവികളുടേയും ഹൃദയത്തിൽ വാഴുന്നു എന്ന് മുണ്ഡകോപനിഷത്ത് സിദ്ധാന്തിക്കുന്നു. ഈ സൂക്ഷ്മാണുവിനെ അളന്നു തിട്ടപ്പെടുത്തൽ ഭൗതികശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരുടെ കഴിവിനതീതമാണ്. അതുകൊണ്ട് അവരിൽ ചിലർ അങ്ങനെ ഒരാത്മാവില്ലെന്ന വിഡ്ഢിത്തം കലർന്ന വാദം ഉന്നയിക്കുന്നു. തീർച്ചയായും അണു മാത്രനായ ജീവാത്മാവ് പരമാത്മാവോടുകൂടി ഹൃദയത്തിലുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ശാരീരിക പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കാവശ്യമായ ഊർജ്ജമത്രയും അവിടെ നിന്നുദ്ഭവിക്കുകയുംചെയ്യുന്നു. ശ്വാസകോശങ്ങളിൽ നിന്ന് പ്രാണവായു ഉൾക്കൊണ്ട് നീങ്ങുന്ന രക്താണുക്കൾക്ക് ഊർജ്ജം പകർന്നുകൊടുക്കുന്നത് ആ ജീവാത്മാ വാണ്. ജീവാത്മാവ് ഈ സ്ഥാനത്തു നിന്ന് മാറിയാൽ രക്ഷേതാത്പാദനത്തിനുള്ള ശരീരത്തിന്റെ ശക്തി നഷ്ടമാകുന്നു. വൈദ്യശാസ്ത്രം ചുവന്ന രക്താണുക്കളുടെ പ്രാധാന്യത്തെ അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്, എങ്കിലും ഊർജ്ജത്തിന്റെ ഉറവിടം ആത്മാവാണെന്ന് തീർത്തുപറയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല; പക്ഷേ ശാരീരിക ശക്തികൾക്കെല്ലാം ആസ്ഥാനം ഹൃദയ മാണെന്ന് ആധുനിക വൈദ്യശാസ്ത്രം സമ്മതിക്കുന്നുണ്ട്. പരമപുരുഷന്റെ ഈ അംശങ്ങളെ സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ തന്മാ ത്രകളോട് ഉപമിക്കാം. എണ്ണമറ്റു ദീപ്തതാണുക്കളുണ്ട് സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ. അതുപോലെ പരമപുരുഷന്റെ പ്രകാശരശ്മികളിലെ ആണവസ്ഫുലിംഗങ്ങളാണ് ഭഗവദംശങ്ങൾ. പ്രഭ അഥവാ ഉത്തമശക്തിയെന്ന പേരിൽ ഇതറിയപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് വൈദികവിജ്ഞാനം, ആധുനികശാസ്ത്രം ഇവയിലേത് അംഗീകരിച്ചാലും ആത്മാവിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം ശരീരത്തിലില്ലായെന്നു പറയാൻ സാദ്ധ്യമല്ല. പരമദിവ്യോത്തമ പുരുഷൻ സ്വയം തന്നെ ഭഗവദ്ഗീതയിലൂടെ ആത്മാവിന്റെ ശാസ്ത്രം വ്യക്തമായി വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. #💭 Best Quotes ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #Devotional #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ

BG (ISKCON) 2 ശ്ലോകം 18 𝑻𝒉𝒆𝒔𝒆 𝒔𝒆𝒍𝒆𝒄𝒕𝒆𝒅 𝐁𝐇𝐀𝐆𝐀𝐕𝐀𝐓𝐇𝐆𝐈𝐓𝐀 𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒂𝒓𝒆 𝒂𝒄𝒕𝒖𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒘𝒂𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒂𝒍 𝒔𝒂𝒍𝒗𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒌𝒂 𝒈𝒆𝒕𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒖𝒕𝒔𝒊𝒅𝒆 𝒖𝒏𝒊𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒕𝒐 𝒔𝒑𝒊𝒓𝒊𝒕𝒖𝒂𝒍 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒆𝒕𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒆 𝒃𝒆𝒍𝒐𝒏𝒈 𝒊𝒓𝒓𝒆𝒔𝒑𝒆𝒄𝒕𝒊𝒗𝒆 𝒐𝒇 𝒓𝒆𝒍𝒊𝒈𝒊𝒐𝒏 𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕𝒓𝒚 𝒆𝒕𝒄. 𝑼 𝒕𝒂𝒌𝒆 𝒊𝒕 𝒐𝒓 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆 𝒊𝒕.. 𝐈𝐭'𝐬 𝐥𝐞𝐟𝐭 𝐭𝐨 𝐲𝐨𝐮👍. ᴜɴᴅᴇʀꜱᴛᴀɴᴅ ᵗʰⁱˢ ɪʀʀᴇꜱᴩᴇᴄᴛɪᴠᴇ ᴏꜰ ʀᴇʟɪɢɪᴏɴ ᴄᴏᴜɴᴛʀy 𝚎𝚝𝚌 ᵗʰᵉ ᵐⁱⁿⁱᵐᵘᵐ ʳᵉˢᵘˡᵗ ˢʰᵒᵘˡᵈ ᵇᵉ ᴇʟᴇᴠᴀᴛɪᴏɴ ᴛᴏ ℍ𝕖𝕒𝕧𝕖𝕟𝕝𝕪 𝕻𝖑𝖆𝖓𝖊𝖙𝖘👍. ജീവാത്മാവിനെ ശത്രുക്കൾക്ക് കൊല്ലാനാവില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അണുത്വംകൊണ്ട് കാണാൻ തന്നെ കഴിയുകയുമില്ല. അപ്പോൾ ജീവാത്മാവിനെ ഹിംസിക്കാനോ ദേഹത്തെ എത്രകാലം വേണമെങ്കിലും നിലനിർത്തിപ്പോരാനോ സാദ്ധ്യമല്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക് വിലാപം കൊണ്ട് ഫലമില്ല. ഭഗവദംശവും അണുമാത്രനുമായ ജീവാത്മാവിന് തന്റെ കർമ്മം അനുസരിച്ചാണ് ഭൗതികശരീരം ലഭിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ അനുശാസിക്കുന്ന കർമ്മങ്ങൾ നിറവേറ്റിയേ മതിയാവൂ. അന്തവന്ത ഇമേ ദേഹാ നിത്യസ്യോക്താഃ ശരീരിണഃ അനാശിനോ ഽപ്രമേയസ്യ തസ്മാദ്യുധ്യസ്വ ഭാരത. നിത്യസ്യ – ശാശ്വതനായി; അനാശിനഃ - നാശരഹിതനായി; അപ്രമേയസ്യ - അളക്കാനാകാത്ത്; ശരീരിണഃ - ആത്മാവിന്റെ; ഇമദേഹാഃ - ഈ ദേഹങ്ങൾ; അന്തവന്തഃ - നാശമുള്ളതാണെന്ന്; ഉക്താഃ - പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; തസ്മാത് - അതുകൊണ്ട്;. ഭാരത - അല്ലയോ അർജുനാ; യുധ്യസ്വ - യുദ്ധം ചെയ്യുക. ഈ ഭൗതിക ദേഹത്തിനേ നാശമുള്ള. അതിൽ വാഴുന്ന ജീവാത്മാവ് ശാശ്വതനാണ്; അപരിമേയനും നാശമില്ലാത്തവനുമാണ്. അതുകൊണ്ട് അർജുനാ, നീ യുദ്ധം ചെയ്യുക. ഭാവാർത്ഥം: ഭൗതികദേഹത്തിന് നാശം സ്വാഭാവികമത്രേ. അത് പെട്ടെന്ന് സംഭവിച്ചേക്കാം; നൂറ് കൊല്ലങ്ങൾക്ക് ശേഷവുമാകാം. സമയത്തിന്റെ പ്രശ്നമേ ഉള്ളൂ. എന്നത്തേക്കും അതിനെ നിലനിർത്തുക എന്നത് സാദ്ധ്യമല്ലതന്നെ. പക്ഷേ ജീവാത്മാവിനെ ശത്രുക്കൾക്ക് കൊല്ലാനാവില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അണുത്വംകൊണ്ട് കാണാൻ തന്നെ കഴിയുകയുമില്ല. കഴിഞ്ഞ ശ്ലോകത്തിൽ പ്രതിപാദിച്ചപോലെ, ആർക്കും അളക്കുവാൻ സാദ്ധ്യമല്ലാത്തവിധത്തിൽ അത് അത്രയും ചെറുതാണ്. അപ്പോൾ ജീവാത്മാവിനെ ഹിംസിക്കാനോ ദേഹത്തെ എത്രകാലം വേണമെങ്കിലും നിലനിർത്തിപ്പോരാനോ സാദ്ധ്യമല്ലാത്ത സ്ഥിതിക്ക് വിലാപം കൊണ്ട് ഫലമില്ല. ഭഗവദംശവും അണുമാത്രനുമായ ജീവാത്മാവിന് തന്റെ കർമ്മം അനുസരിച്ചാണ് ഭൗതികശരീരം ലഭിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ധർമ്മശാസ്ത്രങ്ങൾ അനുശാസിക്കുന്ന കർമ്മങ്ങൾ നിറവേറ്റിയേ മതിയാവൂ. പരമജ്യോതിസ്സിന്റെ വിഭിന്നാംശമാകയാൽ ജീവാത്മാവിനെ വേദാന്ത സൂത്രത്തിൽ ജ്യോതിസ്സായി വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നു. സൂര്യപ്രകാശം പ്രപഞ്ചത്തെ നിലനിർത്തുന്നതുപോലെ ആത്മാവിന്റെ തേജസ്സ് ഭൗതികദേഹത്തേയും പുലർത്തിപ്പോരുന്നു. ജീവാത്മാവ് വിട്ടുപോയാലുടനെ ശരീരം ജീർണിക്കുകയായി. അതുകൊണ്ട് അതിനെ നിലനിർത്തിപ്പോരുന്നത് ജീവാത്മാവാണ്. ഈ ഭൗതികശരീരത്തിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമൊന്നുമില്ല. ഭൗതികശരീര പരിഗണനകൾക്കായി മതാചാരങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കാതെ യുദ്ധംചെയ്യാനാണ് ഭഗവാൻ അർജുനനോട് ഉപദേശിച്ചത്. ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് #💭 Best Quotes #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ #Devotional

𝐁𝐆 9.11(𝐈𝐒𝐊𝐂𝐎𝐍) ᴜɴᴅᴇʀꜱᴛᴀɴᴅ ᵗʰⁱˢ ɪʀʀᴇꜱᴩᴇᴄᴛɪᴠᴇ ᴏꜰ ʀᴇʟɪɢɪᴏɴ ᴄᴏᴜɴᴛʀy 𝚎𝚝𝚌 ᵗʰᵉ ᵐⁱⁿⁱᵐᵘᵐ ʳᵉˢᵘˡᵗ ˢʰᵒᵘˡᵈ ᵇᵉ ᴇʟᴇᴠᴀᴛɪᴏɴ ᴛᴏ ℍ𝕖𝕒𝕧𝕖𝕟𝕝𝕪 𝕻𝖑𝖆𝖓𝖊𝖙𝖘👍. 𝑻𝒉𝒆𝒔𝒆 𝒔𝒆𝒍𝒆𝒄𝒕𝒆𝒅 𝐁𝐇𝐀𝐆𝐀𝐕𝐀𝐓𝐇𝐆𝐈𝐓𝐀 𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒂𝒓𝒆 𝒂𝒄𝒕𝒖𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒘𝒂𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒂𝒍 𝒔𝒂𝒍𝒗𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒌𝒂 𝒈𝒆𝒕𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒖𝒕𝒔𝒊𝒅𝒆 𝒖𝒏𝒊𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒕𝒐 𝒔𝒑𝒊𝒓𝒊𝒕𝒖𝒂𝒍 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒆𝒕𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒆 𝒃𝒆𝒍𝒐𝒏𝒈 𝒊𝒓𝒓𝒆𝒔𝒑𝒆𝒄𝒕𝒊𝒗𝒆 𝒐𝒇 𝒓𝒆𝒍𝒊𝒈𝒊𝒐𝒏 𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕𝒓𝒚 𝒆𝒕𝒄. 𝑼 𝒕𝒂𝒌𝒆 𝒊𝒕 𝒐𝒓 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆 𝒊𝒕.. 𝐈𝐭'𝐬 𝐥𝐞𝐟𝐭 𝐭𝐨 𝐲𝐨𝐮👍.. "" 𝐓𝐡𝐞𝐲 (𝐝𝐞𝐯𝐨𝐭𝐞𝐞𝐬 𝐨𝐟 𝐋𝐨𝐫𝐝 𝐆𝐨𝐥𝐨𝐤𝐧𝐚𝐭𝐡 𝐊𝐫𝐢𝐬𝐡𝐧𝐚) 𝐝𝐨 𝐧𝐨𝐭 𝐜𝐚𝐫𝐞 𝐟𝐨𝐫 𝐚𝐧𝐲 𝐦𝐮𝐧𝐝𝐚𝐧𝐞 (𝐔𝐧𝐢𝐯𝐞𝐫𝐬𝐚𝐥) 𝐜𝐫𝐞𝐚𝐭𝐮𝐫𝐞, 𝐮𝐩 𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐭𝐮𝐬 𝐨𝐟 𝐁𝐫𝐚𝐡𝐦ā, 𝐭𝐡𝐞 𝐥𝐨𝐫𝐝 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐮𝐧𝐢𝐯𝐞𝐫𝐬𝐞. 𝐎𝐧𝐥𝐲 𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐜𝐚𝐧 𝐝𝐞𝐟𝐢𝐧𝐢𝐭𝐞𝐥𝐲 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐚 𝐜𝐥𝐞𝐚𝐫 𝐯𝐢𝐬𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐕𝐚𝐢𝐤𝐮ṇṭ𝐡𝐚 𝐩𝐥𝐚𝐧𝐞𝐭𝐬.(𝐬𝐢𝐭𝐮𝐚𝐭𝐞𝐝 𝐨𝐮𝐭𝐬𝐢𝐝𝐞 𝐮𝐧𝐢𝐯𝐞𝐫𝐬𝐞𝐬) ""S̲B̲ 2.2.18 (I̲S̲K̲C̲O̲N̲).. (𝐂𝐎𝐌𝐌𝐄𝐍𝐓𝐀𝐑𝐘).. 𝐼𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐵𝑟𝑎ℎ𝑚𝑎-𝑠𝑎𝑚ℎ𝑖𝑡ā (𝑐𝑜𝑚𝑝𝑜𝑠𝑒𝑑 𝑏𝑦 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑜𝑟 𝑙𝑜𝑟𝑑 𝑏𝑟𝑎ℎ𝑚𝑎) 𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑖𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟; 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟𝑠 𝑢𝑛𝑑𝑜𝑢𝑏𝑡𝑒𝑑𝑙𝑦, 𝑏𝑜𝑡ℎ 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 (𝑢𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠) 𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡𝑢𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑 (𝑜𝑢𝑡𝑠𝑖𝑑𝑒 𝑢𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠), 𝑏𝑢𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟 (īś𝑣𝑎𝑟𝑎ḥ 𝑝𝑎𝑟𝑎𝑚𝑎ḥ 𝑘ṛṣṇ𝑎ḥ), 𝑎𝑛𝑑 𝐻𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑐-𝑐𝑖𝑑-ā𝑛𝑎𝑛𝑑𝑎, 𝑛𝑜𝑛𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙. 𝑀𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑏𝑜𝑑𝑖𝑒𝑠 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑓𝑢𝑙 𝑎𝑐𝑡𝑠 𝑑𝑒𝑠𝑐𝑟𝑖𝑏𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑝𝑟𝑒𝑣𝑖𝑜𝑢𝑠 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠. अवजानन्ति मां मूढा मानुषीं तनुमाश्रितम् । परं भावमजानन्तो मम भूतमहेश्वरम् ॥ ११ ॥ 𝑎𝑣𝑎𝑗ā𝑛𝑎𝑛𝑡𝑖 𝑚ā𝑚 𝑚ūḍℎā 𝑚ā𝑛𝑢ṣī𝑚 𝑡𝑎𝑛𝑢𝑚 āś𝑟𝑖𝑡𝑎𝑚 𝑝𝑎𝑟𝑎𝑚 𝑏ℎā𝑣𝑎𝑚 𝑎𝑗ā𝑛𝑎𝑛𝑡𝑜 𝑚𝑎𝑚𝑎 𝑏ℎū𝑡𝑎-𝑚𝑎ℎ𝑒ś𝑣𝑎𝑟𝑎𝑚 𝑆𝑦𝑛𝑜𝑛𝑦𝑚𝑠 𝑎𝑣𝑎𝑗ā𝑛𝑎𝑛𝑡𝑖 — 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒; 𝑚ā𝑚 — 𝑀𝑒; 𝑚ūḍℎāḥ — 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑚𝑒𝑛; 𝑚ā𝑛𝑢ṣī𝑚 — 𝑖𝑛 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑓𝑜𝑟𝑚; 𝑡𝑎𝑛𝑢𝑚 — 𝑎 𝑏𝑜𝑑𝑦; āś𝑟𝑖𝑡𝑎𝑚 — 𝑎𝑠𝑠𝑢𝑚𝑖𝑛𝑔; 𝑝𝑎𝑟𝑎𝑚 — 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙; 𝑏ℎā𝑣𝑎𝑚 — 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒; 𝑎𝑗ā𝑛𝑎𝑛𝑡𝑎ḥ — 𝑛𝑜𝑡 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑖𝑛𝑔; 𝑚𝑎𝑚𝑎 — 𝑀𝑦; 𝑏ℎū𝑡𝑎 — 𝑜𝑓 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑏𝑒; 𝑚𝑎ℎā-īś𝑣𝑎𝑟𝑎𝑚 — 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑝𝑟𝑜𝑝𝑟𝑖𝑒𝑡𝑜𝑟. 𝑇𝑟𝑎𝑛𝑠𝑙𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛: 𝐹𝑜𝑜𝑙𝑠 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝑀𝑒 𝑤ℎ𝑒𝑛 𝐼 𝑑𝑒𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑓𝑜𝑟𝑚. 𝑇ℎ𝑒𝑦 𝑑𝑜 𝑛𝑜𝑡 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑀𝑦 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒 𝑎𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑜𝑓 𝑎𝑙𝑙 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑏𝑒. 𝑃𝑢𝑟𝑝𝑜𝑟𝑡: 𝐹𝑟𝑜𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑒𝑥𝑝𝑙𝑎𝑛𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑟𝑒𝑣𝑖𝑜𝑢𝑠 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑐ℎ𝑎𝑝𝑡𝑒𝑟, 𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑐𝑙𝑒𝑎𝑟 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑, 𝑎𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑖𝑛𝑔 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔, 𝑖𝑠 𝑛𝑜𝑡 𝑎 𝑐𝑜𝑚𝑚𝑜𝑛 𝑚𝑎𝑛. 𝑇ℎ𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑, 𝑤ℎ𝑜 𝑐𝑜𝑛𝑑𝑢𝑐𝑡𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛, 𝑚𝑎𝑖𝑛𝑡𝑒𝑛𝑎𝑛𝑐𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑛𝑛𝑖ℎ𝑖𝑙𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑚𝑝𝑙𝑒𝑡𝑒 𝑐𝑜𝑠𝑚𝑖𝑐 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛, 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑏𝑒 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔. 𝑌𝑒𝑡 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑚𝑒𝑛 𝑤ℎ𝑜 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑖𝑑𝑒𝑟 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑚𝑒𝑟𝑒𝑙𝑦 𝑎 𝑝𝑜𝑤𝑒𝑟𝑓𝑢𝑙 𝑚𝑎𝑛 𝑎𝑛𝑑 𝑛𝑜𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔 𝑚𝑜𝑟𝑒. 𝐴𝑐𝑡𝑢𝑎𝑙𝑙𝑦, 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑜𝑟𝑖𝑔𝑖𝑛𝑎𝑙 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦, 𝑎𝑠 𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑓𝑖𝑟𝑚𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐵𝑟𝑎ℎ𝑚𝑎-𝑠𝑎𝑚ℎ𝑖𝑡ā (īś𝑣𝑎𝑟𝑎ḥ 𝑝𝑎𝑟𝑎𝑚𝑎ḥ 𝑘ṛṣṇ𝑎ḥ); 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑦 īś𝑣𝑎𝑟𝑎𝑠, 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟𝑠, 𝑎𝑛𝑑 𝑜𝑛𝑒 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑠 𝑔𝑟𝑒𝑎𝑡𝑒𝑟 𝑡ℎ𝑎𝑛 𝑎𝑛𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟. 𝐼𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛𝑎𝑔𝑒𝑚𝑒𝑛𝑡 𝑜𝑓 𝑎𝑓𝑓𝑎𝑖𝑟𝑠 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑, 𝑤𝑒 𝑓𝑖𝑛𝑑 𝑠𝑜𝑚𝑒 𝑜𝑓𝑓𝑖𝑐𝑖𝑎𝑙 𝑜𝑟 𝑑𝑖𝑟𝑒𝑐𝑡𝑜𝑟, 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑏𝑜𝑣𝑒 ℎ𝑖𝑚 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑖𝑠 𝑎 𝑠𝑒𝑐𝑟𝑒𝑡𝑎𝑟𝑦, 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑏𝑜𝑣𝑒 ℎ𝑖𝑚 𝑎 𝑚𝑖𝑛𝑖𝑠𝑡𝑒𝑟, 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑏𝑜𝑣𝑒 ℎ𝑖𝑚 𝑎 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑖𝑑𝑒𝑛𝑡. 𝐸𝑎𝑐ℎ 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒𝑚 𝑖𝑠 𝑎 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟, 𝑏𝑢𝑡 𝑜𝑛𝑒 𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑑 𝑏𝑦 𝑎𝑛𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟. 𝐼𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐵𝑟𝑎ℎ𝑚𝑎-𝑠𝑎𝑚ℎ𝑖𝑡ā 𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑖𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟; 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟𝑠 𝑢𝑛𝑑𝑜𝑢𝑏𝑡𝑒𝑑𝑙𝑦, 𝑏𝑜𝑡ℎ 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡𝑢𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑, 𝑏𝑢𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟 (īś𝑣𝑎𝑟𝑎ḥ 𝑝𝑎𝑟𝑎𝑚𝑎ḥ 𝑘ṛṣṇ𝑎ḥ), 𝑎𝑛𝑑 𝐻𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑐-𝑐𝑖𝑑-ā𝑛𝑎𝑛𝑑𝑎, 𝑛𝑜𝑛𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙. 𝑀𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑏𝑜𝑑𝑖𝑒𝑠 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑓𝑢𝑙 𝑎𝑐𝑡𝑠 𝑑𝑒𝑠𝑐𝑟𝑖𝑏𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑝𝑟𝑒𝑣𝑖𝑜𝑢𝑠 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠. 𝐻𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑒𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑙, 𝑏𝑙𝑖𝑠𝑠𝑓𝑢𝑙 𝑎𝑛𝑑 𝑓𝑢𝑙𝑙 𝑜𝑓 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒. 𝐴𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑛𝑜𝑡 𝑎 𝑐𝑜𝑚𝑚𝑜𝑛 𝑚𝑎𝑛, 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝐻𝑖𝑚 𝑎𝑛𝑑 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑖𝑑𝑒𝑟 𝐻𝑖𝑚 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑎 𝑚𝑎𝑛. 𝐻𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑐𝑎𝑙𝑙𝑒𝑑 ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑚ā𝑛𝑢ṣī𝑚 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑎𝑐𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎 𝑚𝑎𝑛, 𝑎 𝑓𝑟𝑖𝑒𝑛𝑑 𝑜𝑓 𝐴𝑟𝑗𝑢𝑛𝑎’𝑠, 𝑎 𝑝𝑜𝑙𝑖𝑡𝑖𝑐𝑖𝑎𝑛 𝑖𝑛𝑣𝑜𝑙𝑣𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐵𝑎𝑡𝑡𝑙𝑒 𝑜𝑓 𝐾𝑢𝑟𝑢𝑘ṣ𝑒𝑡𝑟𝑎. 𝐼𝑛 𝑠𝑜 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑤𝑎𝑦𝑠 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑎𝑐𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛, 𝑏𝑢𝑡 𝑎𝑐𝑡𝑢𝑎𝑙𝑙𝑦 𝐻𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑐-𝑐𝑖𝑑-ā𝑛𝑎𝑛𝑑𝑎-𝑣𝑖𝑔𝑟𝑎ℎ𝑎 – 𝑒𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑙 𝑏𝑙𝑖𝑠𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒 𝑎𝑏𝑠𝑜𝑙𝑢𝑡𝑒. 𝑇ℎ𝑖𝑠 𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑓𝑖𝑟𝑚𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑉𝑒𝑑𝑖𝑐 𝑙𝑎𝑛𝑔𝑢𝑎𝑔𝑒 𝑎𝑙𝑠𝑜. 𝑆𝑎𝑐-𝑐𝑖𝑑-ā𝑛𝑎𝑛𝑑𝑎-𝑟ū𝑝ā𝑦𝑎 𝑘ṛṣṇā𝑦𝑎: “𝐼 𝑜𝑓𝑓𝑒𝑟 𝑚𝑦 𝑜𝑏𝑒𝑖𝑠𝑎𝑛𝑐𝑒𝑠 𝑢𝑛𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑, 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑤ℎ𝑜 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑒𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑙 𝑏𝑙𝑖𝑠𝑠𝑓𝑢𝑙 𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑜𝑓 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒.” (𝐺𝑜𝑝ā𝑙𝑎-𝑡ā𝑝𝑎𝑛ī 𝑈𝑝𝑎𝑛𝑖ṣ𝑎𝑑 1.1) 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑑𝑒𝑠𝑐𝑟𝑖𝑝𝑡𝑖𝑜𝑛𝑠 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑉𝑒𝑑𝑖𝑐 𝑙𝑎𝑛𝑔𝑢𝑎𝑔𝑒 𝑎𝑙𝑠𝑜. 𝑇𝑎𝑚 𝑒𝑘𝑎𝑚 𝑔𝑜𝑣𝑖𝑛𝑑𝑎𝑚: “𝑌𝑜𝑢 𝑎𝑟𝑒 𝐺𝑜𝑣𝑖𝑛𝑑𝑎, 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑙𝑒𝑎𝑠𝑢𝑟𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑒𝑛𝑠𝑒𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑤𝑠.” 𝑆𝑎𝑐-𝑐𝑖𝑑-ā𝑛𝑎𝑛𝑑𝑎-𝑣𝑖𝑔𝑟𝑎ℎ𝑎𝑚: “𝐴𝑛𝑑 𝑌𝑜𝑢𝑟 𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑖𝑠 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙, 𝑓𝑢𝑙𝑙 𝑜𝑓 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒, 𝑏𝑙𝑖𝑠𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑒𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦.” (𝐺𝑜𝑝ā𝑙𝑎-𝑡ā𝑝𝑎𝑛ī 𝑈𝑝𝑎𝑛𝑖ṣ𝑎𝑑 1.38) 𝐷𝑒𝑠𝑝𝑖𝑡𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙 𝑞𝑢𝑎𝑙𝑖𝑡𝑖𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝐾ṛṣṇ𝑎’𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦, 𝑖𝑡𝑠 𝑓𝑢𝑙𝑙 𝑏𝑙𝑖𝑠𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒, 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑠𝑜-𝑐𝑎𝑙𝑙𝑒𝑑 𝑠𝑐ℎ𝑜𝑙𝑎𝑟𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑐𝑜𝑚𝑚𝑒𝑛𝑡𝑎𝑡𝑜𝑟𝑠 𝑜𝑓 𝐵ℎ𝑎𝑔𝑎𝑣𝑎𝑑-𝑔ī𝑡ā 𝑤ℎ𝑜 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑎𝑠 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛. 𝑇ℎ𝑒 𝑠𝑐ℎ𝑜𝑙𝑎𝑟 𝑚𝑎𝑦 𝑏𝑒 𝑏𝑜𝑟𝑛 𝑎𝑛 𝑒𝑥𝑡𝑟𝑎𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛 𝑑𝑢𝑒 𝑡𝑜 ℎ𝑖𝑠 𝑝𝑟𝑒𝑣𝑖𝑜𝑢𝑠 𝑔𝑜𝑜𝑑 𝑤𝑜𝑟𝑘, 𝑏𝑢𝑡 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑐𝑒𝑝𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 Ś𝑟ī 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑑𝑢𝑒 𝑡𝑜 𝑎 𝑝𝑜𝑜𝑟 𝑓𝑢𝑛𝑑 𝑜𝑓 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒 ℎ𝑒 𝑖𝑠 𝑐𝑎𝑙𝑙𝑒𝑑 𝑚ūḍℎ𝑎, 𝑓𝑜𝑟 𝑜𝑛𝑙𝑦 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑖𝑑𝑒𝑟 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔. 𝑇ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑖𝑑𝑒𝑟 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑑𝑜 𝑛𝑜𝑡 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑓𝑖𝑑𝑒𝑛𝑡𝑖𝑎𝑙 𝑎𝑐𝑡𝑖𝑣𝑖𝑡𝑖𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑎𝑛𝑑 𝐻𝑖𝑠 𝑑𝑖𝑓𝑓𝑒𝑟𝑒𝑛𝑡 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑖𝑒𝑠. 𝑇ℎ𝑒𝑦 𝑑𝑜 𝑛𝑜𝑡 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎’𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑎 𝑠𝑦𝑚𝑏𝑜𝑙 𝑜𝑓 𝑐𝑜𝑚𝑝𝑙𝑒𝑡𝑒 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑙𝑒𝑑𝑔𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑏𝑙𝑖𝑠𝑠, 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑟𝑜𝑝𝑟𝑖𝑒𝑡𝑜𝑟 𝑜𝑓 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑏𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐻𝑒 𝑐𝑎𝑛 𝑎𝑤𝑎𝑟𝑑 𝑙𝑖𝑏𝑒𝑟𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑡𝑜 𝑎𝑛𝑦𝑜𝑛𝑒. 𝐵𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑑𝑜 𝑛𝑜𝑡 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 ℎ𝑎𝑠 𝑠𝑜 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙 𝑞𝑢𝑎𝑙𝑖𝑓𝑖𝑐𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛𝑠, 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝐻𝑖𝑚. 𝑁𝑜𝑟 𝑑𝑜 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑎𝑛𝑐𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑 𝑖𝑠 𝑎 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝐻𝑖𝑠 𝑖𝑛𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦. 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑠𝑡𝑒𝑟 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦. 𝐴𝑠 ℎ𝑎𝑠 𝑏𝑒𝑒𝑛 𝑒𝑥𝑝𝑙𝑎𝑖𝑛𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑠𝑒𝑣𝑒𝑟𝑎𝑙 𝑝𝑙𝑎𝑐𝑒𝑠 (𝑚𝑎𝑚𝑎 𝑚ā𝑦ā 𝑑𝑢𝑟𝑎𝑡𝑦𝑎𝑦ā), 𝐻𝑒 𝑐𝑙𝑎𝑖𝑚𝑠 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦, 𝑎𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑣𝑒𝑟𝑦 𝑝𝑜𝑤𝑒𝑟𝑓𝑢𝑙, 𝑖𝑠 𝑢𝑛𝑑𝑒𝑟 𝐻𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙, 𝑎𝑛𝑑 𝑤ℎ𝑜𝑒𝑣𝑒𝑟 𝑠𝑢𝑟𝑟𝑒𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠 𝑢𝑛𝑡𝑜 𝐻𝑖𝑚 𝑐𝑎𝑛 𝑔𝑒𝑡 𝑜𝑢𝑡 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦. 𝐼𝑓 𝑎 𝑠𝑜𝑢𝑙 𝑠𝑢𝑟𝑟𝑒𝑛𝑑𝑒𝑟𝑒𝑑 𝑡𝑜 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑐𝑎𝑛 𝑔𝑒𝑡 𝑜𝑢𝑡 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑓𝑙𝑢𝑒𝑛𝑐𝑒 𝑜𝑓 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦, 𝑡ℎ𝑒𝑛 ℎ𝑜𝑤 𝑐𝑎𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑, 𝑤ℎ𝑜 𝑐𝑜𝑛𝑑𝑢𝑐𝑡𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛, 𝑚𝑎𝑖𝑛𝑡𝑒𝑛𝑎𝑛𝑐𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑛𝑛𝑖ℎ𝑖𝑙𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑤ℎ𝑜𝑙𝑒 𝑐𝑜𝑠𝑚𝑖𝑐 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒, ℎ𝑎𝑣𝑒 𝑎 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑢𝑠?. 𝑆𝑜 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑐𝑒𝑝𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑚𝑝𝑙𝑒𝑡𝑒 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ𝑛𝑒𝑠𝑠. 𝐹𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑠, ℎ𝑜𝑤𝑒𝑣𝑒𝑟, 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑐𝑜𝑛𝑐𝑒𝑖𝑣𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑, 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑖𝑛𝑔 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛, 𝑐𝑎𝑛 𝑏𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑒𝑟 𝑜𝑓 𝑎𝑙𝑙 𝑡ℎ𝑒 𝑎𝑡𝑜𝑚𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑔𝑖𝑔𝑎𝑛𝑡𝑖𝑐 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑢𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑎𝑙 𝑓𝑜𝑟𝑚. 𝑇ℎ𝑒 𝑏𝑖𝑔𝑔𝑒𝑠𝑡 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑖𝑛𝑢𝑡𝑒𝑠𝑡 𝑎𝑟𝑒 𝑏𝑒𝑦𝑜𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒𝑖𝑟 𝑐𝑜𝑛𝑐𝑒𝑝𝑡𝑖𝑜𝑛, 𝑠𝑜 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑖𝑚𝑎𝑔𝑖𝑛𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑎 𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑜𝑓 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔 𝑐𝑎𝑛 𝑠𝑖𝑚𝑢𝑙𝑡𝑎𝑛𝑒𝑜𝑢𝑠𝑙𝑦 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑖𝑛𝑢𝑡𝑒. 𝐴𝑐𝑡𝑢𝑎𝑙𝑙𝑦, 𝑎𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙𝑙𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒, 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑎𝑝𝑎𝑟𝑡 𝑓𝑟𝑜𝑚 𝑎𝑙𝑙 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛. 𝐼𝑡 𝑖𝑠 𝑐𝑙𝑒𝑎𝑟𝑙𝑦 𝑠𝑡𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑐𝑜𝑛𝑐𝑒𝑟𝑛𝑖𝑛𝑔 𝐻𝑖𝑠 𝑦𝑜𝑔𝑎𝑚 𝑎𝑖ś𝑣𝑎𝑟𝑎𝑚, 𝐻𝑖𝑠 𝑖𝑛𝑐𝑜𝑛𝑐𝑒𝑖𝑣𝑎𝑏𝑙𝑒 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦, 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐻𝑒 𝑐𝑎𝑛 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒 𝑠𝑖𝑚𝑢𝑙𝑡𝑎𝑛𝑒𝑜𝑢𝑠𝑙𝑦 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐻𝑒 𝑐𝑎𝑛 𝑟𝑒𝑚𝑎𝑖𝑛 𝑎𝑙𝑜𝑜𝑓 𝑓𝑟𝑜𝑚 𝑡ℎ𝑒𝑚. 𝐴𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑖𝑚𝑎𝑔𝑖𝑛𝑒 ℎ𝑜𝑤 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑤ℎ𝑜 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑠 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔, 𝑐𝑎𝑛 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑖𝑛𝑖𝑡𝑒, 𝑡ℎ𝑜𝑠𝑒 𝑤ℎ𝑜 𝑎𝑟𝑒 𝑝𝑢𝑟𝑒 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒𝑠 𝑎𝑐𝑐𝑒𝑝𝑡 𝑡ℎ𝑖𝑠, 𝑓𝑜𝑟 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑐𝑜𝑚𝑝𝑙𝑒𝑡𝑒𝑙𝑦 𝑠𝑢𝑟𝑟𝑒𝑛𝑑𝑒𝑟 𝑢𝑛𝑡𝑜 𝐻𝑖𝑚 𝑎𝑛𝑑 𝑒𝑛𝑔𝑎𝑔𝑒 𝑖𝑛 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑐𝑖𝑜𝑢𝑠𝑛𝑒𝑠𝑠, 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑖𝑜𝑛𝑎𝑙 𝑠𝑒𝑟𝑣𝑖𝑐𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑣𝑒𝑟𝑠𝑖𝑒𝑠 𝑏𝑒𝑡𝑤𝑒𝑒𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑚𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑠𝑡𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑠𝑡𝑠 𝑎𝑏𝑜𝑢𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑’𝑠 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑎𝑛𝑐𝑒 𝑎𝑠 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔. 𝐵𝑢𝑡 𝑖𝑓 𝑤𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑢𝑙𝑡 𝐵ℎ𝑎𝑔𝑎𝑣𝑎𝑑-𝑔ī𝑡ā 𝑎𝑛𝑑 Ś𝑟ī𝑚𝑎𝑑-𝐵ℎā𝑔𝑎𝑣𝑎𝑡𝑎𝑚, 𝑡ℎ𝑒 𝑎𝑢𝑡ℎ𝑜𝑟𝑖𝑡𝑎𝑡𝑖𝑣𝑒 𝑡𝑒𝑥𝑡𝑠 𝑓𝑜𝑟 𝑢𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠𝑡𝑎𝑛𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑐𝑖𝑒𝑛𝑐𝑒 𝑜𝑓 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑡ℎ𝑒𝑛 𝑤𝑒 𝑐𝑎𝑛 𝑢𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠𝑡𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑. 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑛𝑜𝑡 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛, 𝑎𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝐻𝑒 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑒𝑑 𝑜𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑒𝑎𝑟𝑡ℎ 𝑎𝑠 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛. 𝐼𝑛 𝑡ℎ𝑒 Ś𝑟ī𝑚𝑎𝑑-𝐵ℎā𝑔𝑎𝑣𝑎𝑡𝑎𝑚, 𝐹𝑖𝑟𝑠𝑡 𝐶𝑎𝑛𝑡𝑜, 𝐹𝑖𝑟𝑠𝑡 𝐶ℎ𝑎𝑝𝑡𝑒𝑟, 𝑤ℎ𝑒𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑎𝑔𝑒𝑠 ℎ𝑒𝑎𝑑𝑒𝑑 𝑏𝑦 Ś𝑎𝑢𝑛𝑎𝑘𝑎 𝑖𝑛𝑞𝑢𝑖𝑟𝑒𝑑 𝑎𝑏𝑜𝑢𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝑎𝑐𝑡𝑖𝑣𝑖𝑡𝑖𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑡ℎ𝑒𝑦 𝑠𝑎𝑖𝑑: 𝑘ṛ𝑡𝑎𝑣ā𝑛 𝑘𝑖𝑙𝑎 𝑘𝑎𝑟𝑚āṇ𝑖 𝑠𝑎ℎ𝑎 𝑟ā𝑚𝑒ṇ𝑎 𝑘𝑒ś𝑎𝑣𝑎ḥ 𝑎𝑡𝑖-𝑚𝑎𝑟𝑡𝑦ā𝑛𝑖 𝑏ℎ𝑎𝑔𝑎𝑣ā𝑛 𝑔ūḍℎ𝑎ḥ 𝑘𝑎𝑝𝑎ṭ𝑎-𝑚āṇ𝑢ṣ𝑎ḥ “𝐿𝑜𝑟𝑑 Ś𝑟ī 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑜𝑓 𝐺𝑜𝑑ℎ𝑒𝑎𝑑, 𝑎𝑙𝑜𝑛𝑔 𝑤𝑖𝑡ℎ 𝐵𝑎𝑙𝑎𝑟ā𝑚𝑎, 𝑝𝑙𝑎𝑦𝑒𝑑 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔, 𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑜 𝑚𝑎𝑠𝑘𝑒𝑑 𝐻𝑒 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑜𝑟𝑚𝑒𝑑 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑠𝑢𝑝𝑒𝑟ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑎𝑐𝑡𝑠.” (𝐵ℎā𝑔. 1.1.20) 𝑇ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑’𝑠 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑎𝑛𝑐𝑒 𝑎𝑠 𝑎 𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑤𝑖𝑙𝑑𝑒𝑟𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑜𝑙𝑖𝑠ℎ. 𝑁𝑜 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔 𝑐𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑓𝑢𝑙 𝑎𝑐𝑡𝑠 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑜𝑟𝑚𝑒𝑑 𝑤ℎ𝑖𝑙𝑒 𝐻𝑒 𝑤𝑎𝑠 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑒𝑛𝑡 𝑜𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑒𝑎𝑟𝑡ℎ. 𝑊ℎ𝑒𝑛 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑒𝑑 𝑏𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒 𝐻𝑖𝑠 𝑓𝑎𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑎𝑛𝑑 𝑚𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟, 𝑉𝑎𝑠𝑢𝑑𝑒𝑣𝑎 𝑎𝑛𝑑 𝐷𝑒𝑣𝑎𝑘ī, 𝐻𝑒 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑒𝑑 𝑤𝑖𝑡ℎ 𝑓𝑜𝑢𝑟 ℎ𝑎𝑛𝑑𝑠, 𝑏𝑢𝑡 𝑎𝑓𝑡𝑒𝑟 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑟𝑎𝑦𝑒𝑟𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑎𝑟𝑒𝑛𝑡𝑠 𝐻𝑒 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑓𝑜𝑟𝑚𝑒𝑑 𝐻𝑖𝑚𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑖𝑛𝑡𝑜 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑐ℎ𝑖𝑙𝑑. 𝐴𝑠 𝑠𝑡𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐵ℎā𝑔𝑎𝑣𝑎𝑡𝑎𝑚 (10.3.46), 𝑏𝑎𝑏ℎū𝑣𝑎 𝑝𝑟ā𝑘ṛ𝑡𝑎ḥ ś𝑖ś𝑢ḥ: 𝐻𝑒 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑚𝑒 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑐ℎ𝑖𝑙𝑑, 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔. 𝑁𝑜𝑤, ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑔𝑎𝑖𝑛 𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑖𝑛𝑑𝑖𝑐𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑’𝑠 𝑎𝑝𝑝𝑒𝑎𝑟𝑎𝑛𝑐𝑒 𝑎𝑠 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔 𝑖𝑠 𝑜𝑛𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑒𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝐻𝑖𝑠 𝑡𝑟𝑎𝑛𝑠𝑐𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙 𝑏𝑜𝑑𝑦. 𝐼𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐸𝑙𝑒𝑣𝑒𝑛𝑡ℎ 𝐶ℎ𝑎𝑝𝑡𝑒𝑟 𝑜𝑓 𝐵ℎ𝑎𝑔𝑎𝑣𝑎𝑑-𝑔ī𝑡ā 𝑎𝑙𝑠𝑜 𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑠𝑡𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐴𝑟𝑗𝑢𝑛𝑎 𝑝𝑟𝑎𝑦𝑒𝑑 𝑡𝑜 𝑠𝑒𝑒 𝐾ṛṣṇ𝑎’𝑠 𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑜𝑓 𝑓𝑜𝑢𝑟 ℎ𝑎𝑛𝑑𝑠 (𝑡𝑒𝑛𝑎𝑖𝑣𝑎 𝑟ū𝑝𝑒ṇ𝑎 𝑐𝑎𝑡𝑢𝑟-𝑏ℎ𝑢𝑗𝑒𝑛𝑎). 𝐴𝑓𝑡𝑒𝑟 𝑟𝑒𝑣𝑒𝑎𝑙𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑓𝑜𝑟𝑚, 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑤ℎ𝑒𝑛 𝑝𝑒𝑡𝑖𝑡𝑖𝑜𝑛𝑒𝑑 𝑏𝑦 𝐴𝑟𝑗𝑢𝑛𝑎, 𝑎𝑔𝑎𝑖𝑛 𝑎𝑠𝑠𝑢𝑚𝑒𝑑 𝐻𝑖𝑠 𝑜𝑟𝑖𝑔𝑖𝑛𝑎𝑙 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑓𝑜𝑟𝑚 (𝑚ā𝑛𝑢ṣ𝑎𝑚 𝑟ū𝑝𝑎𝑚). 𝑇ℎ𝑒𝑠𝑒 𝑑𝑖𝑓𝑓𝑒𝑟𝑒𝑛𝑡 𝑓𝑒𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑎𝑟𝑒 𝑐𝑒𝑟𝑡𝑎𝑖𝑛𝑙𝑦 𝑛𝑜𝑡 𝑡ℎ𝑜𝑠𝑒 𝑜𝑓 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 ℎ𝑢𝑚𝑎𝑛 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔. 𝑆𝑜𝑚𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑜𝑠𝑒 𝑤ℎ𝑜 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑎𝑛𝑑 𝑤ℎ𝑜 𝑎𝑟𝑒 𝑖𝑛𝑓𝑒𝑐𝑡𝑒𝑑 𝑤𝑖𝑡ℎ 𝑡ℎ𝑒 𝑀ā𝑦ā𝑣ā𝑑ī 𝑝ℎ𝑖𝑙𝑜𝑠𝑜𝑝ℎ𝑦 𝑞𝑢𝑜𝑡𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑙𝑙𝑜𝑤𝑖𝑛𝑔 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒 𝑓𝑟𝑜𝑚 𝑡ℎ𝑒 Ś𝑟ī𝑚𝑎𝑑-𝐵ℎā𝑔𝑎𝑣𝑎𝑡𝑎𝑚 (3.29.21) 𝑡𝑜 𝑝𝑟𝑜𝑣𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑎𝑛 𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑚𝑎𝑛. 𝐴ℎ𝑎𝑚 𝑠𝑎𝑟𝑣𝑒ṣ𝑢 𝑏ℎū𝑡𝑒ṣ𝑢 𝑏ℎū𝑡ā𝑡𝑚ā𝑣𝑎𝑠𝑡ℎ𝑖𝑡𝑎ḥ 𝑠𝑎𝑑ā: “𝑇ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑖𝑠 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑒𝑛𝑡 𝑖𝑛 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦 𝑙𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑦.” 𝑊𝑒 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑏𝑒𝑡𝑡𝑒𝑟 𝑡𝑎𝑘𝑒 𝑛𝑜𝑡𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑝𝑎𝑟𝑡𝑖𝑐𝑢𝑙𝑎𝑟 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒 𝑓𝑟𝑜𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑉𝑎𝑖ṣṇ𝑎𝑣𝑎 ā𝑐ā𝑟𝑦𝑎𝑠 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝐽ī𝑣𝑎 𝐺𝑜𝑠𝑣ā𝑚ī 𝑎𝑛𝑑 𝑉𝑖ś𝑣𝑎𝑛ā𝑡ℎ𝑎 𝐶𝑎𝑘𝑟𝑎𝑣𝑎𝑟𝑡ī Ṭℎā𝑘𝑢𝑟𝑎 𝑖𝑛𝑠𝑡𝑒𝑎𝑑 𝑜𝑓 𝑓𝑜𝑙𝑙𝑜𝑤𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑡𝑒𝑟𝑝𝑟𝑒𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝑢𝑛𝑎𝑢𝑡ℎ𝑜𝑟𝑖𝑧𝑒𝑑 𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑠 𝑤ℎ𝑜 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝐾ṛṣṇ𝑎. 𝐽ī𝑣𝑎 𝐺𝑜𝑠𝑣ā𝑚ī, 𝑐𝑜𝑚𝑚𝑒𝑛𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒, 𝑠𝑎𝑦𝑠 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑖𝑛 𝐻𝑖𝑠 𝑝𝑙𝑒𝑛𝑎𝑟𝑦 𝑒𝑥𝑝𝑎𝑛𝑠𝑖𝑜𝑛 𝑎𝑠 𝑃𝑎𝑟𝑎𝑚ā𝑡𝑚ā, 𝑖𝑠 𝑠𝑖𝑡𝑢𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑜𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑛𝑜𝑛𝑚𝑜𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑖𝑒𝑠 𝑎𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑢𝑙, 𝑠𝑜 𝑎𝑛𝑦 𝑛𝑒𝑜𝑝ℎ𝑦𝑡𝑒 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒 𝑤ℎ𝑜 𝑠𝑖𝑚𝑝𝑙𝑦 𝑔𝑖𝑣𝑒𝑠 ℎ𝑖𝑠 𝑎𝑡𝑡𝑒𝑛𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝑎𝑟𝑐ā-𝑚ū𝑟𝑡𝑖, 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒, 𝑎𝑛𝑑 𝑑𝑜𝑒𝑠 𝑛𝑜𝑡 𝑟𝑒𝑠𝑝𝑒𝑐𝑡 𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑙𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑖𝑒𝑠 𝑖𝑠 𝑢𝑠𝑒𝑙𝑒𝑠𝑠𝑙𝑦 𝑤𝑜𝑟𝑠ℎ𝑖𝑝𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑒 𝑓𝑜𝑟𝑚 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑡ℎ𝑟𝑒𝑒 𝑘𝑖𝑛𝑑𝑠 𝑜𝑓 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑, 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑛𝑒𝑜𝑝ℎ𝑦𝑡𝑒 𝑖𝑠 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑙𝑜𝑤𝑒𝑠𝑡 𝑠𝑡𝑎𝑔𝑒. 𝑇ℎ𝑒 𝑛𝑒𝑜𝑝ℎ𝑦𝑡𝑒 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒 𝑔𝑖𝑣𝑒𝑠 𝑚𝑜𝑟𝑒 𝑎𝑡𝑡𝑒𝑛𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝐷𝑒𝑖𝑡𝑦 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑛 𝑡𝑜 𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒𝑠, 𝑠𝑜 𝑉𝑖ś𝑣𝑎𝑛ā𝑡ℎ𝑎 𝐶𝑎𝑘𝑟𝑎𝑣𝑎𝑟𝑡ī Ṭℎā𝑘𝑢𝑟𝑎 𝑤𝑎𝑟𝑛𝑠 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑠𝑜𝑟𝑡 𝑜𝑓 𝑚𝑒𝑛𝑡𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑏𝑒 𝑐𝑜𝑟𝑟𝑒𝑐𝑡𝑒𝑑. 𝐴 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑠𝑒𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑒𝑛𝑡 𝑖𝑛 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑜𝑛𝑒’𝑠 ℎ𝑒𝑎𝑟𝑡 𝑎𝑠 𝑃𝑎𝑟𝑎𝑚ā𝑡𝑚ā, 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑒𝑚𝑏𝑜𝑑𝑖𝑚𝑒𝑛𝑡 𝑜𝑟 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑; 𝑠𝑜 𝑎𝑠 𝑜𝑛𝑒 𝑜𝑓𝑓𝑒𝑟𝑠 𝑟𝑒𝑠𝑝𝑒𝑐𝑡 𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑, ℎ𝑒 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑠𝑖𝑚𝑖𝑙𝑎𝑟𝑙𝑦 𝑝𝑟𝑜𝑝𝑒𝑟𝑙𝑦 𝑟𝑒𝑠𝑝𝑒𝑐𝑡 𝑒𝑎𝑐ℎ 𝑎𝑛𝑑 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑛 𝑤ℎ𝑖𝑐ℎ 𝑡ℎ𝑒 𝑃𝑎𝑟𝑎𝑚ā𝑡𝑚ā 𝑑𝑤𝑒𝑙𝑙𝑠. 𝐸𝑣𝑒𝑟𝑦𝑜𝑛𝑒 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒 𝑏𝑒 𝑔𝑖𝑣𝑒𝑛 𝑝𝑟𝑜𝑝𝑒𝑟 𝑟𝑒𝑠𝑝𝑒𝑐𝑡 𝑎𝑛𝑑 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑛𝑜𝑡 𝑏𝑒 𝑛𝑒𝑔𝑙𝑒𝑐𝑡𝑒𝑑. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑎𝑙𝑠𝑜 𝑚𝑎𝑛𝑦 𝑖𝑚𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑠𝑡𝑠 𝑤ℎ𝑜 𝑑𝑒𝑟𝑖𝑑𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒 𝑤𝑜𝑟𝑠ℎ𝑖𝑝. 𝑇ℎ𝑒𝑦 𝑠𝑎𝑦 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑠𝑖𝑛𝑐𝑒 𝐺𝑜𝑑 𝑖𝑠 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑤ℎ𝑒𝑟𝑒, 𝑤ℎ𝑦 𝑠ℎ𝑜𝑢𝑙𝑑 𝑜𝑛𝑒 𝑟𝑒𝑠𝑡𝑟𝑖𝑐𝑡 ℎ𝑖𝑚𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑡𝑜 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒 𝑤𝑜𝑟𝑠ℎ𝑖𝑝? 𝐵𝑢𝑡 𝑖𝑓 𝐺𝑜𝑑 𝑖𝑠 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑤ℎ𝑒𝑟𝑒, 𝑖𝑠 𝐻𝑒 𝑛𝑜𝑡 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑡𝑒𝑚𝑝𝑙𝑒 𝑜𝑟 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐷𝑒𝑖𝑡𝑦? 𝐴𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑠𝑡 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑚𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑠𝑡 𝑤𝑖𝑙𝑙 𝑓𝑖𝑔ℎ𝑡 𝑤𝑖𝑡ℎ 𝑜𝑛𝑒 𝑎𝑛𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟 𝑝𝑒𝑟𝑝𝑒𝑡𝑢𝑎𝑙𝑙𝑦, 𝑎 𝑝𝑒𝑟𝑓𝑒𝑐𝑡 𝑑𝑒𝑣𝑜𝑡𝑒𝑒 𝑖𝑛 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑐𝑖𝑜𝑢𝑠𝑛𝑒𝑠𝑠 𝑘𝑛𝑜𝑤𝑠 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑎𝑙𝑡ℎ𝑜𝑢𝑔ℎ 𝐾ṛṣṇ𝑎 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝑃𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦, 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑎𝑙𝑙-𝑝𝑒𝑟𝑣𝑎𝑑𝑖𝑛𝑔, 𝑎𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑓𝑖𝑟𝑚𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐵𝑟𝑎ℎ𝑚𝑎-𝑠𝑎𝑚ℎ𝑖𝑡ā. 𝗔𝗹𝘁𝗵𝗼𝘂𝗴𝗵 𝗛𝗶𝘀 𝗽𝗲𝗿𝘀𝗼𝗻𝗮𝗹 𝗮𝗯𝗼𝗱𝗲 𝗶𝘀 𝗚𝗼𝗹𝗼𝗸𝗮 𝗩ṛ𝗻𝗱ā𝘃𝗮𝗻𝗮 𝗮𝗻𝗱 𝗛𝗲 𝗶𝘀 𝗮𝗹𝘄𝗮𝘆𝘀 𝘀𝘁𝗮𝘆𝗶𝗻𝗴 𝘁𝗵𝗲𝗿𝗲, 𝗯𝘆 𝗛𝗶𝘀 𝗱𝗶𝗳𝗳𝗲𝗿𝗲𝗻𝘁 𝗺𝗮𝗻𝗶𝗳𝗲𝘀𝘁𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻𝘀 𝗼𝗳 𝗲𝗻𝗲𝗿𝗴𝘆 𝗮𝗻𝗱 𝗯𝘆 𝗛𝗶𝘀 𝗽𝗹𝗲𝗻𝗮𝗿𝘆 𝗲𝘅𝗽𝗮𝗻𝘀𝗶𝗼𝗻 (𝑽𝒊𝒔𝒉𝒏𝒖 𝒓𝒖𝒅𝒓𝒂 𝒆𝒕𝒄) 𝗛𝗲 𝗶𝘀 𝗽𝗿𝗲𝘀𝗲𝗻𝘁 𝗲𝘃𝗲𝗿𝘆𝘄𝗵𝗲𝗿𝗲 𝗶𝗻 𝗮𝗹𝗹 𝗽𝗮𝗿𝘁𝘀 𝗼𝗳 𝘁𝗵𝗲 𝗺𝗮𝘁𝗲𝗿𝗶𝗮𝗹 𝗮𝗻𝗱 𝘀𝗽𝗶𝗿𝗶𝘁𝘂𝗮𝗹 𝗰𝗿𝗲𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻!. #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #Devotional #💭 Best Quotes #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ്

𝗕𝗚 13.21 (𝗜𝗦𝗞𝗖𝗢𝗡) ᴜɴᴅᴇʀꜱᴛᴀɴᴅ ᵗʰⁱˢ ɪʀʀᴇꜱᴩᴇᴄᴛɪᴠᴇ ᴏꜰ ʀᴇʟɪɢɪᴏɴ ᴄᴏᴜɴᴛʀy 𝚎𝚝𝚌 ᵗʰᵉ ᵐⁱⁿⁱᵐᵘᵐ ʳᵉˢᵘˡᵗ ˢʰᵒᵘˡᵈ ᵇᵉ ᴇʟᴇᴠᴀᴛɪᴏɴ ᴛᴏ ℍ𝕖𝕒𝕧𝕖𝕟𝕝𝕪 𝕻𝖑𝖆𝖓𝖊𝖙𝖘👍. 𝑻𝒉𝒆𝒔𝒆 𝒔𝒆𝒍𝒆𝒄𝒕𝒆𝒅 𝐁𝐇𝐀𝐆𝐀𝐕𝐀𝐓𝐇𝐆𝐈𝐓𝐀 𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒂𝒓𝒆 𝒂𝒄𝒕𝒖𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒘𝒂𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒂𝒍 𝒔𝒂𝒍𝒗𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒌𝒂 𝒈𝒆𝒕𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒖𝒕𝒔𝒊𝒅𝒆 𝒖𝒏𝒊𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒕𝒐 𝒔𝒑𝒊𝒓𝒊𝒕𝒖𝒂𝒍 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒆𝒕𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒆 𝒃𝒆𝒍𝒐𝒏𝒈 𝒊𝒓𝒓𝒆𝒔𝒑𝒆𝒄𝒕𝒊𝒗𝒆 𝒐𝒇 𝒓𝒆𝒍𝒊𝒈𝒊𝒐𝒏 𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕𝒓𝒚 𝒆𝒕𝒄. 𝑼 𝒕𝒂𝒌𝒆 𝒊𝒕 𝒐𝒓 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆 𝒊𝒕.. 𝐈𝐭'𝐬 𝐥𝐞𝐟𝐭 𝐭𝐨 𝐲𝐨𝐮👍.. "" 𝐓𝐡𝐞𝐲 (𝐝𝐞𝐯𝐨𝐭𝐞𝐞𝐬 𝐨𝐟 𝐋𝐨𝐫𝐝 𝐆𝐨𝐥𝐨𝐤𝐧𝐚𝐭𝐡 𝐊𝐫𝐢𝐬𝐡𝐧𝐚) 𝐝𝐨 𝐧𝐨𝐭 𝐜𝐚𝐫𝐞 𝐟𝐨𝐫 𝐚𝐧𝐲 𝐦𝐮𝐧𝐝𝐚𝐧𝐞 (𝐔𝐧𝐢𝐯𝐞𝐫𝐬𝐚𝐥) 𝐜𝐫𝐞𝐚𝐭𝐮𝐫𝐞, 𝐮𝐩 𝐭𝐨 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐭𝐮𝐬 𝐨𝐟 𝐁𝐫𝐚𝐡𝐦ā, 𝐭𝐡𝐞 𝐥𝐨𝐫𝐝 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐮𝐧𝐢𝐯𝐞𝐫𝐬𝐞. 𝐎𝐧𝐥𝐲 𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐜𝐚𝐧 𝐝𝐞𝐟𝐢𝐧𝐢𝐭𝐞𝐥𝐲 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐚 𝐜𝐥𝐞𝐚𝐫 𝐯𝐢𝐬𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐕𝐚𝐢𝐤𝐮ṇṭ𝐡𝐚 𝐩𝐥𝐚𝐧𝐞𝐭𝐬.(𝐬𝐢𝐭𝐮𝐚𝐭𝐞𝐝 𝐨𝐮𝐭𝐬𝐢𝐝𝐞 𝐮𝐧𝐢𝐯𝐞𝐫𝐬𝐞𝐬) ""S̲B̲ 2.2.18 (I̲S̲K̲C̲O̲N̲).. (𝐂𝐎𝐌𝐌𝐄𝐍𝐓𝐀𝐑𝐘).. 𝑂𝑚 𝑡𝑎𝑡 𝑠𝑎𝑡. 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑎𝑐𝑐𝑜𝑚𝑝𝑎𝑛𝑖𝑒𝑠 𝑎𝑙𝑙 𝑠𝑜𝑢𝑙𝑠 𝑜𝑢𝑠𝑡𝑒𝑑 𝑓𝑟𝑜𝑚 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡𝑢𝑎𝑙 𝑝𝑙𝑎𝑛𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑝𝑢𝑡 𝑖𝑛 𝑢𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠 𝑎𝑠 𝑠𝑢𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑢𝑙.(𝑟𝑒𝑙𝑖𝑔𝑖𝑜𝑛 𝑎𝑛𝑑 𝑛𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛𝑎𝑙𝑖𝑡𝑦 𝑎𝑟𝑒 𝑖𝑟𝑟𝑒𝑙𝑒𝑣𝑎𝑛𝑡 ℎ𝑒𝑟𝑒!.) 𝐵ℎ𝑎𝑔𝑎𝑣𝑎𝑡ℎ𝑔𝑖𝑡𝑎 13.21 कार्यकारणकर्तृत्वे हेतु: प्रकृतिरुच्यते । पुरुष: सुखदु:खानां भोक्तृत्वे हेतुरुच्यते ॥ २१ ॥ 𝑘ā𝑟𝑦𝑎-𝑘ā𝑟𝑎ṇ𝑎-𝑘𝑎𝑟𝑡ṛ𝑡𝑣𝑒 ℎ𝑒𝑡𝑢ḥ 𝑝𝑟𝑎𝑘ṛ𝑡𝑖𝑟 𝑢𝑐𝑦𝑎𝑡𝑒 𝑝𝑢𝑟𝑢ṣ𝑎ḥ 𝑠𝑢𝑘ℎ𝑎-𝑑𝑢ḥ𝑘ℎā𝑛ā𝑚 𝑏ℎ𝑜𝑘𝑡ṛ𝑡𝑣𝑒 ℎ𝑒𝑡𝑢𝑟 𝑢𝑐𝑦𝑎𝑡𝑒 𝑆𝑦𝑛𝑜𝑛𝑦𝑚𝑠 𝑘ā𝑟𝑦𝑎 — 𝑜𝑓 𝑒𝑓𝑓𝑒𝑐𝑡; 𝑘ā𝑟𝑎ṇ𝑎 — 𝑎𝑛𝑑 𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒; 𝑘𝑎𝑟𝑡ṛ𝑡𝑣𝑒 — 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑡𝑒𝑟 𝑜𝑓 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛; ℎ𝑒𝑡𝑢ḥ — 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑠𝑡𝑟𝑢𝑚𝑒𝑛𝑡; 𝑝𝑟𝑎𝑘ṛ𝑡𝑖ḥ — 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒; 𝑢𝑐𝑦𝑎𝑡𝑒 — 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑖𝑑 𝑡𝑜 𝑏𝑒; 𝑝𝑢𝑟𝑢ṣ𝑎ḥ — 𝑡ℎ𝑒 𝑙𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑦; 𝑠𝑢𝑘ℎ𝑎 — 𝑜𝑓 ℎ𝑎𝑝𝑝𝑖𝑛𝑒𝑠𝑠; 𝑑𝑢ḥ𝑘ℎā𝑛ā𝑚 — 𝑎𝑛𝑑 𝑑𝑖𝑠𝑡𝑟𝑒𝑠𝑠; 𝑏ℎ𝑜𝑘𝑡ṛ𝑡𝑣𝑒 — 𝑖𝑛 𝑒𝑛𝑗𝑜𝑦𝑚𝑒𝑛𝑡; ℎ𝑒𝑡𝑢ḥ — 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑠𝑡𝑟𝑢𝑚𝑒𝑛𝑡; 𝑢𝑐𝑦𝑎𝑡𝑒 — 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑖𝑑 𝑡𝑜 𝑏𝑒. 𝑇𝑟𝑎𝑛𝑠𝑙𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑁𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒 𝑖𝑠 𝑠𝑎𝑖𝑑 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑜𝑓 𝑎𝑙𝑙 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑒𝑓𝑓𝑒𝑐𝑡𝑠, 𝑤ℎ𝑒𝑟𝑒𝑎𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑙𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑦 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑣𝑎𝑟𝑖𝑜𝑢𝑠 𝑠𝑢𝑓𝑓𝑒𝑟𝑖𝑛𝑔𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑒𝑛𝑗𝑜𝑦𝑚𝑒𝑛𝑡𝑠 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑. 𝑃𝑢𝑟𝑝𝑜𝑟𝑡 𝑇ℎ𝑒 𝑑𝑖𝑓𝑓𝑒𝑟𝑒𝑛𝑡 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛𝑠 𝑜𝑓 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑒𝑛𝑠𝑒𝑠 𝑎𝑚𝑜𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑒 𝑙𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑖𝑒𝑠 𝑎𝑟𝑒 𝑑𝑢𝑒 𝑡𝑜 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑎𝑟𝑒 8,400,000 𝑑𝑖𝑓𝑓𝑒𝑟𝑒𝑛𝑡 𝑠𝑝𝑒𝑐𝑖𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝑙𝑖𝑓𝑒, 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒𝑠𝑒 𝑣𝑎𝑟𝑖𝑒𝑡𝑖𝑒𝑠 𝑎𝑟𝑒 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒. 𝑇ℎ𝑒𝑦 𝑎𝑟𝑖𝑠𝑒 𝑓𝑟𝑜𝑚 𝑡ℎ𝑒 𝑑𝑖𝑓𝑓𝑒𝑟𝑒𝑛𝑡 𝑠𝑒𝑛𝑠𝑢𝑎𝑙 𝑝𝑙𝑒𝑎𝑠𝑢𝑟𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑙𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑦, 𝑤ℎ𝑜 𝑡ℎ𝑢𝑠 𝑑𝑒𝑠𝑖𝑟𝑒𝑠 𝑡𝑜 𝑙𝑖𝑣𝑒 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑜𝑟 𝑡ℎ𝑎𝑡. 𝑊ℎ𝑒𝑛 ℎ𝑒 𝑖𝑠 𝑝𝑢𝑡 𝑖𝑛𝑡𝑜 𝑑𝑖𝑓𝑓𝑒𝑟𝑒𝑛𝑡 𝑏𝑜𝑑𝑖𝑒𝑠, ℎ𝑒 𝑒𝑛𝑗𝑜𝑦𝑠 𝑑𝑖𝑓𝑓𝑒𝑟𝑒𝑛𝑡 𝑘𝑖𝑛𝑑𝑠 𝑜𝑓 ℎ𝑎𝑝𝑝𝑖𝑛𝑒𝑠𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑑𝑖𝑠𝑡𝑟𝑒𝑠𝑠. 𝐻𝑖𝑠 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 ℎ𝑎𝑝𝑝𝑖𝑛𝑒𝑠𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑑𝑖𝑠𝑡𝑟𝑒𝑠𝑠 𝑎𝑟𝑒 𝑑𝑢𝑒 𝑡𝑜 ℎ𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦, 𝑎𝑛𝑑 𝑛𝑜𝑡 𝑡𝑜 ℎ𝑖𝑚𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑎𝑠 ℎ𝑒 𝑖𝑠. 𝐼𝑛 ℎ𝑖𝑠 𝑜𝑟𝑖𝑔𝑖𝑛𝑎𝑙 𝑠𝑡𝑎𝑡𝑒 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑖𝑠 𝑛𝑜 𝑑𝑜𝑢𝑏𝑡 𝑜𝑓 𝑒𝑛𝑗𝑜𝑦𝑚𝑒𝑛𝑡; 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑖𝑠 ℎ𝑖𝑠 𝑟𝑒𝑎𝑙 𝑠𝑡𝑎𝑡𝑒. 𝐵𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑑𝑒𝑠𝑖𝑟𝑒 𝑡𝑜 𝑙𝑜𝑟𝑑 𝑖𝑡 𝑜𝑣𝑒𝑟 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒, ℎ𝑒 𝑖𝑠 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑(𝑈𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠). 𝐼𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡𝑢𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑 (𝑂𝑢𝑡𝑠𝑖𝑑𝑒 𝑢𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒𝑠) 𝑡ℎ𝑒𝑟𝑒 𝑖𝑠 𝑛𝑜 𝑠𝑢𝑐ℎ 𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔. 𝑇ℎ𝑒 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡𝑢𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑 𝑖𝑠 𝑝𝑢𝑟𝑒, 𝑏𝑢𝑡 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑜𝑛𝑒 𝑖𝑠 𝑠𝑡𝑟𝑢𝑔𝑔𝑙𝑖𝑛𝑔 ℎ𝑎𝑟𝑑 𝑡𝑜 𝑎𝑐𝑞𝑢𝑖𝑟𝑒 𝑑𝑖𝑓𝑓𝑒𝑟𝑒𝑛𝑡 𝑘𝑖𝑛𝑑𝑠 𝑜𝑓 𝑝𝑙𝑒𝑎𝑠𝑢𝑟𝑒𝑠 𝑓𝑜𝑟 𝑡ℎ𝑒 𝑏𝑜𝑑𝑦. 𝐼𝑡 𝑚𝑖𝑔ℎ𝑡 𝑏𝑒 𝑚𝑜𝑟𝑒 𝑐𝑙𝑒𝑎𝑟 𝑡𝑜 𝑠𝑡𝑎𝑡𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑒𝑓𝑓𝑒𝑐𝑡 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑒𝑛𝑠𝑒𝑠. 𝑇ℎ𝑒 𝑠𝑒𝑛𝑠𝑒𝑠 𝑎𝑟𝑒 𝑖𝑛𝑠𝑡𝑟𝑢𝑚𝑒𝑛𝑡𝑠 𝑓𝑜𝑟 𝑔𝑟𝑎𝑡𝑖𝑓𝑦𝑖𝑛𝑔 𝑑𝑒𝑠𝑖𝑟𝑒. 𝑁𝑜𝑤, 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑢𝑚 𝑡𝑜𝑡𝑎𝑙 – 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑎𝑛𝑑 𝑖𝑛𝑠𝑡𝑟𝑢𝑚𝑒𝑛𝑡 𝑠𝑒𝑛𝑠𝑒𝑠 – 𝑖𝑠 𝑜𝑓𝑓𝑒𝑟𝑒𝑑 𝑏𝑦 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒, 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑠 𝑤𝑖𝑙𝑙 𝑏𝑒 𝑐𝑙𝑒𝑎𝑟 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑛𝑒𝑥𝑡 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒, 𝑡ℎ𝑒 𝑙𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑦 𝑖𝑠 𝑏𝑙𝑒𝑠𝑠𝑒𝑑 𝑜𝑟 𝑑𝑎𝑚𝑛𝑒𝑑 𝑤𝑖𝑡ℎ 𝑐𝑖𝑟𝑐𝑢𝑚𝑠𝑡𝑎𝑛𝑐𝑒𝑠 𝑎𝑐𝑐𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑜 ℎ𝑖𝑠 𝑝𝑎𝑠𝑡 𝑑𝑒𝑠𝑖𝑟𝑒 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑐𝑡𝑖𝑣𝑖𝑡𝑦. 𝐴𝑐𝑐𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑜 𝑜𝑛𝑒’𝑠 𝑑𝑒𝑠𝑖𝑟𝑒𝑠 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑐𝑡𝑖𝑣𝑖𝑡𝑖𝑒𝑠, 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒 𝑝𝑙𝑎𝑐𝑒𝑠 𝑜𝑛𝑒 𝑖𝑛 𝑣𝑎𝑟𝑖𝑜𝑢𝑠 𝑟𝑒𝑠𝑖𝑑𝑒𝑛𝑡𝑖𝑎𝑙 𝑞𝑢𝑎𝑟𝑡𝑒𝑟𝑠(𝐵𝑜𝑑𝑖𝑒𝑠). 𝑇ℎ𝑒 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔 ℎ𝑖𝑚𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑜𝑓 ℎ𝑖𝑠 𝑎𝑡𝑡𝑎𝑖𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑠𝑢𝑐ℎ 𝑟𝑒𝑠𝑖𝑑𝑒𝑛𝑡𝑖𝑎𝑙 𝑞𝑢𝑎𝑟𝑡𝑒𝑟𝑠 𝑎𝑛𝑑 ℎ𝑖𝑠 𝑎𝑡𝑡𝑒𝑛𝑑𝑎𝑛𝑡 𝑒𝑛𝑗𝑜𝑦𝑚𝑒𝑛𝑡 𝑜𝑟 𝑠𝑢𝑓𝑓𝑒𝑟𝑖𝑛𝑔. 𝑂𝑛𝑐𝑒 𝑝𝑙𝑎𝑐𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑠𝑜𝑚𝑒 𝑝𝑎𝑟𝑡𝑖𝑐𝑢𝑙𝑎𝑟 𝑘𝑖𝑛𝑑 𝑜𝑓 𝑏𝑜𝑑𝑦, ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑚𝑒𝑠 𝑢𝑛𝑑𝑒𝑟 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑜𝑛𝑡𝑟𝑜𝑙 𝑜𝑓 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑏𝑜𝑑𝑦, 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔 𝑚𝑎𝑡𝑡𝑒𝑟, 𝑎𝑐𝑡𝑠 𝑎𝑐𝑐𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝑙𝑎𝑤𝑠 𝑜𝑓 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒. 𝐴𝑡 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑡𝑖𝑚𝑒, 𝑡ℎ𝑒 𝑙𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑦 ℎ𝑎𝑠 𝑛𝑜 𝑝𝑜𝑤𝑒𝑟 𝑡𝑜 𝑐ℎ𝑎𝑛𝑔𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑙𝑎𝑤. 𝑆𝑢𝑝𝑝𝑜𝑠𝑒 𝑎𝑛 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑦 𝑖𝑠 𝑝𝑢𝑡 𝑖𝑛𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑜𝑓 𝑎 𝑑𝑜𝑔. 𝐴𝑠 𝑠𝑜𝑜𝑛 𝑎𝑠 ℎ𝑒 𝑖𝑠 𝑝𝑢𝑡 𝑖𝑛𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑜𝑓 𝑎 𝑑𝑜𝑔, ℎ𝑒 𝑚𝑢𝑠𝑡 𝑎𝑐𝑡 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑎 𝑑𝑜𝑔. 𝐻𝑒 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑎𝑐𝑡 𝑜𝑡ℎ𝑒𝑟𝑤𝑖𝑠𝑒. 𝑆𝑖𝑚𝑖𝑙𝑎𝑟𝑙𝑦, 𝑖𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑙𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑦 𝑖𝑠 𝑝𝑢𝑡 𝑖𝑛𝑡𝑜 𝑡ℎ𝑒 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑜𝑓 𝑎 𝑑𝑒𝑚𝑖𝑔𝑜𝑑, ℎ𝑒 𝑚𝑢𝑠𝑡 𝑎𝑐𝑡 𝑎𝑐𝑐𝑜𝑟𝑑𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑜 ℎ𝑖𝑠 𝑏𝑜𝑑𝑦. 𝑇ℎ𝑖𝑠 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑙𝑎𝑤 𝑜𝑓 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒. 𝐵𝑢𝑡 𝑖𝑛 𝑎𝑙𝑙 𝑐𝑖𝑟𝑐𝑢𝑚𝑠𝑡𝑎𝑛𝑐𝑒𝑠, 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑢𝑙 𝑖𝑠 𝑤𝑖𝑡ℎ 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑑𝑖𝑣𝑖𝑑𝑢𝑎𝑙 𝑠𝑜𝑢𝑙. 𝑇ℎ𝑎𝑡 𝑖𝑠 𝑒𝑥𝑝𝑙𝑎𝑖𝑛𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑉𝑒𝑑𝑎𝑠 (𝑀𝑢ṇḍ𝑎𝑘𝑎 𝑈𝑝𝑎𝑛𝑖ṣ𝑎𝑑 3.1.1) 𝑎𝑠 𝑓𝑜𝑙𝑙𝑜𝑤𝑠: 𝑑𝑣ā 𝑠𝑢𝑝𝑎𝑟ṇā 𝑠𝑎𝑦𝑢𝑗ā 𝑠𝑎𝑘ℎā𝑦𝑎ḥ. 𝑇ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑖𝑠 𝑠𝑜 𝑘𝑖𝑛𝑑 𝑢𝑝𝑜𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑙𝑖𝑣𝑖𝑛𝑔 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑡𝑦 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐻𝑒 𝑎𝑙𝑤𝑎𝑦𝑠 𝑎𝑐𝑐𝑜𝑚𝑝𝑎𝑛𝑖𝑒𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑖𝑛𝑑𝑖𝑣𝑖𝑑𝑢𝑎𝑙 𝑠𝑜𝑢𝑙 𝑎𝑛𝑑 𝑖𝑛 𝑎𝑙𝑙 𝑐𝑖𝑟𝑐𝑢𝑚𝑠𝑡𝑎𝑛𝑐𝑒𝑠 𝑖𝑠 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑒𝑛𝑡 𝑎𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑢𝑙, 𝑜𝑟 𝑃𝑎𝑟𝑎𝑚ā𝑡𝑚ā. #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ #Devotional ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #💭 Best Quotes #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ്

ഭഗവത്ഗീത ശ്ലോകം 15.1 ᴜɴᴅᴇʀꜱᴛᴀɴᴅ ᵗʰⁱˢ ɪʀʀᴇꜱᴩᴇᴄᴛɪᴠᴇ ᴏꜰ ʀᴇʟɪɢɪᴏɴ ᴄᴏᴜɴᴛʀy 𝚎𝚝𝚌 ᵗʰᵉ ᵐⁱⁿⁱᵐᵘᵐ ʳᵉˢᵘˡᵗ ˢʰᵒᵘˡᵈ ᵇᵉ ᴇʟᴇᴠᴀᴛɪᴏɴ ᴛᴏ ℍ𝕖𝕒𝕧𝕖𝕟𝕝𝕪 𝕻𝖑𝖆𝖓𝖊𝖙𝖘👍. 𝑻𝒉𝒆𝒔𝒆 𝒔𝒆𝒍𝒆𝒄𝒕𝒆𝒅 𝐁𝐇𝐀𝐆𝐀𝐕𝐀𝐓𝐇𝐆𝐈𝐓𝐀 𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒂𝒓𝒆 𝒂𝒄𝒕𝒖𝒂𝒍𝒍𝒚 𝒘𝒂𝒚 𝒕𝒐 𝒓𝒆𝒂𝒍 𝒔𝒂𝒍𝒗𝒂𝒕𝒊𝒐𝒏 𝒂𝒌𝒂 𝒈𝒆𝒕𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒖𝒕𝒔𝒊𝒅𝒆 𝒖𝒏𝒊𝒗𝒆𝒓𝒔𝒆𝒔 𝒕𝒐 𝒔𝒑𝒊𝒓𝒊𝒕𝒖𝒂𝒍 𝒑𝒍𝒂𝒏𝒆𝒕𝒔 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒆 𝒃𝒆𝒍𝒐𝒏𝒈 𝒊𝒓𝒓𝒆𝒔𝒑𝒆𝒄𝒕𝒊𝒗𝒆 𝒐𝒇 𝒓𝒆𝒍𝒊𝒈𝒊𝒐𝒏 𝒄𝒐𝒖𝒏𝒕𝒓𝒚 𝒆𝒕𝒄. 𝑼 𝒕𝒂𝒌𝒆 𝒊𝒕 𝒐𝒓 𝒍𝒆𝒂𝒗𝒆 𝒊𝒕.. 𝐈𝐭'𝐬 𝐥𝐞𝐟𝐭 𝐭𝐨 𝐲𝐨𝐮👍 Jai goloknath. Jai jagannath. OM TAT SAT. ഈ ഭൗതികലോകമാകുന്ന വൃക്ഷത്തിന് അതിരില്ല. ഇതിൽ ആസക്തരായവർക്ക് മോചനവുമില്ല.മറ്റൊരു തരത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ ആദ്ധ്യാത്മികലോകമാകുന്ന വൃക്ഷത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിഫലനം മാത്രമാണ് ഭൗതികലോകമാകുന്ന ഈ വൃക്ഷം.ഇവിടെയുള്ളതെന്തും ആത്മീയലോകത്തിലുമുണ്ട്. ശ്രീ ഭഗവാനുവാച ഉയർധ്വമൂലമധഃ ശാഖമശ്വത്ഥം പഠഹരവ്യയം ചന്ദാമസി യസ്യ പർണാനി യസ്‌തം വേദ സ വേദ വിത് ശ്രീ ഭഗവാനുവാച -- ശ്രീ ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു; ഊർധ്വമൂലം - വേരുകൾ മേൽപ്പോട്ടായിട്ടും; അധഃ ശാഖം - ശാഖകൾ കീഴ്പ്പോട്ടായിട്ടും; അശ്വത്ഥം -അശ്വത്ഥത്തെ (അരയാൽ); അവ്യയം - അവ്യയമെന്ന് (സനാതനമെന്ന്); പ്രാഹു - പറയുന്നു; ഛന്ദാംസി - ഛന്ദസ്സുകൾ (വേദമന്ത്രങ്ങൾ); യസ്യ - യാതൊന്നിന്റെ; പർണാനി - ഇലകൾ ആകുന്നു; യഃ - യാതൊരുവൻ; തം -അതിനെ (അശ്വത്ഥത്തെ); വേദ - അറിയുന്നു; സഃ - അദ്ദേഹം; വേദവിത് - വേദജ്ഞനാകുന്നു. പരമദിവ്യോത്തമപുരുഷൻ പറഞ്ഞു : വേരുകൾ മേൽപ്പോട്ടും, ശാഖകൾ കീഴ്ചപ്പോട്ടുമായിട്ട് അക്ഷയമായൊരു അശ്വത്ഥമുണ്ട്. അതിന്റെ ഇലകളാണ് വേദമന്ത്രങ്ങൾ, ഈ വൃക്ഷമെന്തെന്ന് അറിയുന്നവനത്രേ വേദജ്ഞൻ. ഭക്തിയോഗത്തിന്റെ മാഹാത്മ്യത്തെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിച്ചത് കേട്ട ഒരാൾ "അപ്പോൾ വേദങ്ങളെക്കുറിച്ച് എന്ത് പറയുന്നു?" എന്ന് ചോദിച്ചേയ്ക്കാം. വേദപഠനത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം കൃഷ്ണനെപ്പറ്റി അറിയുകയാണെന്ന് ഈ അദ്ധ്യായത്തിൽ പ്രസ്താവിക്കുന്നു. കൃഷ്ണാവബോധത്തോടെ ഭക്തിയുതസേവനത്തിലേർപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരാൾ വേദജ്ഞനാകും. ഭൗതികബന്ധങ്ങളെയാണിവിടെ അരയാൽ വ്യക്ഷത്തോടുപമിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഫലോദ്ദിഷ്ട കർമ്മങ്ങളിലേർപ്പെടുന്നവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ വൃക്ഷത്തിന് നാശമില്ല. ഒരു ശാഖയിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേയ്ക്കായി അവർ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഈ ഭൗതികലോകമാകുന്ന വൃക്ഷത്തിന് അതിരില്ല. ഇതിൽ ആസക്തരായവർക്ക് മോചനവുമില്ല. ആത്മോന്നതിയെ ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന വേദസൂക്തങ്ങൾ ഇതിന്റെ ഇലകളെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഇതിന്റെ വേരുകൾ മുകളിലേയ്ക്കാണെന്ന് പറയുന്നു. വിശ്വത്തിലെ അത്യുന്നത് ഗ്രഹമാണല്ലോ ബ്രഹ്മലോകം. അനശ്വരമെന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ഈ മായാവൃക്ഷത്തെ അറിയാൻ കഴിഞ്ഞാൽ മനുഷ്യന് അതിൽ നിന്ന് മുക്തനാവാം. ഈ മോചനത്തിന്റെ പ്രകിയ എങ്ങനെയെന്ന് നോക്കാം. ഭൗതികബന്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുപോകാൻ പല വഴികളുണ്ടെന്ന് മുൻ അദ്ധ്യായങ്ങളിൽ പറഞ്ഞുവല്ലോ. ഭഗവതഭക്തിസേവനമാണ് അവയിൽ അത്യുത്തമമെന്ന് പതിമൂന്നാമദ്ധ്യായം സ്പഷ്ടമാക്കുകയുംചെയ്തതു. ഭൗതിക പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ വിരക്തിയും, ആദ്ധ്യാത്മികമായ ഭഗവത്സേവനത്തിൽ ആസക്തിയുമാണ് ഈ ഭക്തിയുതസേവനപദ്ധതിയുടെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങൾ. ഭൗതികലോകത്തോടുള്ള ആകർഷണത്തെ ഒഴിവാക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന് ഇവിടെ ആദ്യമായിത്തന്നെ വിവരിക്കുന്നു. ഭൗതിക അസ്തിത്വത്തിന്റെ വേർ മേൽപ്പോട്ട് വളരുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് സൃഷ്ടിയിലെ അത്യുന്നതതലത്തിൽ നിന്ന്, സമഗ്ര ഭൗതികസത്തയിൽ നിന്നാണതിന്റെ ആരംഭം, എന്ന് സാരം. അവിടെ നിന്ന് അനേകം ഗ്രഹ വ്യൂഹങ്ങളാകുന്ന ശാഖോപശാഖകളോടെ അത് വളർന്ന് വികസിക്കുന്നു. ധർമ്മാർത്ഥകാമമോക്ഷങ്ങളെ മുൻനിർത്തിക്കൊണ്ട് ജീവസത്തകൾ ചെയ്തതുപോരുന്ന കർമ്മങ്ങളുടെ പ്രതികരണങ്ങൾ തന്നെ ഈ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ. വേരുകൾ മുകളിലും ശാഖകൾ താഴേയുമായി നിൽക്കുന്ന ഒരു വൃക്ഷത്തെ ഈ ലോകത്തിൽ ആരും കണ്ടിരിക്കുകയില്ല. പക്ഷേ, ഇല്ലെന്ന് പറഞ്ഞുകൂടാ. ഒരു ജലാശയത്തിന്നരികിൽപ്പോയി നോക്കിയാൽ കാണാം, വേരുകൾ മുകളിലും കൊമ്പുകൾ താഴെയുമായിട്ടാണ് വെള്ളത്തിൽ നിഴലിക്കുന്നതെന്ന്. മറ്റൊരു തരത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ ആദ്ധ്യാത്മികലോകമാകുന്ന വൃക്ഷത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിഫലനം മാത്രമാണ് ഭൗതികലോകമാകുന്ന(universe) ഈ വൃക്ഷം. വ്യക്ഷഛായ വെള്ളത്തിൽ നിഴലിക്കുന്നതുപോലെ, ആദ്ധ്യാത്മികമായ ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ നിഴൽ തൃഷ്ണയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു. ഈ ഭൗതികതയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചു കാണുന്നവയ്ക്കക്കെല്ലാം തൃഷ്ണ തന്നെ കാരണം. ഭൗതിക ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് മോചനം നേടണമെന്നാഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ഈ വൃക്ഷത്തെ സമഗ്രമായി അപ്രഗ്രഥനം ചെയ്തതറിയണം. എന്നാൽ അതിനോടുള്ള ബന്ധം ഛേദിച്ചുകളയാൻ കഴിയും. യഥാർത്ഥ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഈ പ്രതിഛായയ്ക്ക് അതിനോട് തികച്ചും സാദൃശ്യമുണ്ട്. ഇവിടെയുള്ളതെന്തും ആത്മീയലോകത്തിലുമുണ്ട്. വ്യക്തിശുന്യവാദികൾ ബ്രഹ്മമാണ്, ഭൗതികലോകത്തിന്റെ വേരെന്നു പറയുന്നു. സാംഖ്യസിദ്ധാന്ത്രപ്രകാരം ആ വേരിൽ നിന്നാണ് പ്രകൃതിയും, പുരുഷനും, ത്രിഗുണങ്ങളും, പഞ്ചമഹാഭൂതങ്ങളും, പത്ത് ഇന്ദിയങ്ങളും, മനസ്സും മറ്റും വഴിക്കുവഴിയെ ഉളവായത്. ഇങ്ങനെ അവർ ഈ ലോകത്തെ ഇരുപത്തിനാല് മൂലകങ്ങളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്നു. സർവ്വാവിഷ്കാരങ്ങളുടേയും മൂലകേന്ദ്രം ബ്രഹ്മമാണെങ്കിൽ ആ കേന്ദ്രത്തിന്റെ 180 ഡിഗ്രിയോളം വരുന്ന ആവിഷ്കാരം ആത്മീയലോകവും, 180 ഡിഗ്രി ഭൗതികലോകവുമാവണം. മേൽകീഴായി മറിഞ്ഞ ഒരു നിഴലാണ് ഈ ഭൗതികപ്രപഞ്ചം. അതുകൊണ്ട് ഇതിലുള്ള വൈവിധ്യമത്രയും ആത്മീയലോകത്തിലും ഉണ്ടായിരിക്കും. അവിടെയുള്ളത് സത്യമാണെന്ന ഭേദമേയുള്ളൂ. ഭഗവാന്റെ ബാഹ്യശക്തിയാണ് പ്രകൃതി, ഭഗവാൻ പുരുഷനും. ഇത് ഭഗവദ്ഗീതയിൽ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ ആവിഷ്കാരം ഭൗതികമായതിനാൽ നൈമിഷികമാണ്. ചിലപ്പോൾ പ്രത്യക്ഷവും ചിലപ്പോൾ അദൃശ്യവുമായ ഈ പ്രതിഫലനം ക്ഷണികമാണ്. പക്ഷേ ഈ പ്രതിഫലനത്തിനു കാരണമായ ഉറവിടമെന്തോ, അത് ശാശ്വതമാണ്. യഥാർത്ഥ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഭൗതികപ്രതിബിംബത്തെ മുറിച്ചുനീക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഒരാൾ വേദജ്ഞനാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ, ഭൗതികപ്രപഞ്ചത്തോടുള്ള ആസക്തിയെ അറുത്തുനീക്കേണ്ട വിധം അറിയുന്നയാൾ എന്നർത്ഥം. ഈ പ്രക്രിയ എന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മനുഷ്യൻ വേദജ്ഞനാണ്, മറിച്ച് വേദോക്തങ്ങളായ യജ്ഞാദിക്രിയകളാൽ ആകൃഷ്ടനായവന് വൃക്ഷത്തിന്റെ അഴകുള്ള പച്ചിലകളിലാണ് ഭ്രമം. അയാൾ വേദങ്ങളുടെ ശരിയായ ഉദ്ദേശ്യമെന്തെന്ന് ഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല. ഭഗവാൻ സ്വയം പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുള്ളതുപ്പോലെ ഛായാവൃക്ഷത്തെ മുറിച്ചു കളഞ്ഞ് ആത്മീ യലോകത്തിലെ യഥാർത്ഥ വ്യക്ഷത്തെ കണ്ടെത്തലാണ് വേദങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യം. #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ #Devotional ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #💭 Best Quotes #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ്

𝗕𝗚 7.6 (𝗜𝗦𝗞𝗖𝗢𝗡) 𝑢𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠𝑡𝑎𝑛𝑑 ᵗʰⁱˢ 𝑖𝑟𝑟𝑒𝑠ᴩ𝑒𝑐𝑡𝑖𝑣𝑒 𝑜ꜰ 𝑟𝑒𝑙𝑖𝑔𝑖𝑜𝑛 𝑐𝑜𝑢𝑛𝑡𝑟𝑦 𝑒𝑡𝑐 ᵗʰᵉ ᵐⁱⁿⁱᵐᵘᵐ ʳᵉˢᵘˡᵗ ˢʰᵒᵘˡᵈ ᵇᵉ 𝑒𝑙𝑒𝑣𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑡𝑜 𝐻𝑒𝑎𝑣𝑒𝑛𝑙𝑦 𝑃𝑙𝑎𝑛𝑒𝑡𝑠👍. 𝑂𝑚 𝑡𝑎𝑡 𝑠𝑎𝑡. 𝐴𝑏𝑜𝑢𝑡 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡𝑢𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦 𝑎𝑛𝑑 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦. 𝐵ℎ𝑎𝑔𝑎𝑣𝑎𝑡ℎ𝑔𝑖𝑡𝑎 7.6 एतद्योनीनि भूतानि सर्वाणीत्युपधारय । अहं कृत्स्नस्य जगत: प्रभव: प्रलयस्तथा ॥ ६ ॥ 𝑒𝑡𝑎𝑑-𝑦𝑜𝑛ī𝑛𝑖 𝑏ℎū𝑡ā𝑛𝑖 𝑠𝑎𝑟𝑣āṇī𝑡𝑦 𝑢𝑝𝑎𝑑ℎā𝑟𝑎𝑦𝑎 𝑎ℎ𝑎𝑚 𝑘ṛ𝑡𝑠𝑛𝑎𝑠𝑦𝑎 𝑗𝑎𝑔𝑎𝑡𝑎ḥ 𝑝𝑟𝑎𝑏ℎ𝑎𝑣𝑎ḥ 𝑝𝑟𝑎𝑙𝑎𝑦𝑎𝑠 𝑡𝑎𝑡ℎā 𝑆𝑦𝑛𝑜𝑛𝑦𝑚𝑠 𝑒𝑡𝑎𝑡 — 𝑡ℎ𝑒𝑠𝑒 𝑡𝑤𝑜 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒𝑠; 𝑦𝑜𝑛ī𝑛𝑖 — 𝑤ℎ𝑜𝑠𝑒 𝑠𝑜𝑢𝑟𝑐𝑒 𝑜𝑓 𝑏𝑖𝑟𝑡ℎ; 𝑏ℎū𝑡ā𝑛𝑖 — 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑒𝑑; 𝑠𝑎𝑟𝑣āṇ𝑖 — 𝑎𝑙𝑙; 𝑖𝑡𝑖 — 𝑡ℎ𝑢𝑠; 𝑢𝑝𝑎𝑑ℎā𝑟𝑎𝑦𝑎 — 𝑘𝑛𝑜𝑤; 𝑎ℎ𝑎𝑚 — 𝐼; 𝑘ṛ𝑡𝑠𝑛𝑎𝑠𝑦𝑎 — 𝑎𝑙𝑙-𝑖𝑛𝑐𝑙𝑢𝑠𝑖𝑣𝑒; 𝑗𝑎𝑔𝑎𝑡𝑎ḥ — 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑; 𝑝𝑟𝑎𝑏ℎ𝑎𝑣𝑎ḥ — 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑜𝑢𝑟𝑐𝑒 𝑜𝑓 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛; 𝑝𝑟𝑎𝑙𝑎𝑦𝑎ḥ — 𝑎𝑛𝑛𝑖ℎ𝑖𝑙𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛; 𝑡𝑎𝑡ℎā — 𝑎𝑠 𝑤𝑒𝑙𝑙 𝑎𝑠. 𝑇𝑟𝑎𝑛𝑠𝑙𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝐴𝑙𝑙 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑏𝑒𝑖𝑛𝑔𝑠 ℎ𝑎𝑣𝑒 𝑡ℎ𝑒𝑖𝑟 𝑠𝑜𝑢𝑟𝑐𝑒 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒𝑠𝑒 𝑡𝑤𝑜 𝑛𝑎𝑡𝑢𝑟𝑒𝑠. 𝑂𝑓 𝑎𝑙𝑙 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑖𝑠 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑙𝑙 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑖𝑠 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡𝑢𝑎𝑙 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑, 𝑘𝑛𝑜𝑤 𝑓𝑜𝑟 𝑐𝑒𝑟𝑡𝑎𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝐼 𝑎𝑚 𝑏𝑜𝑡ℎ 𝑡ℎ𝑒 𝑜𝑟𝑖𝑔𝑖𝑛 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒 𝑑𝑖𝑠𝑠𝑜𝑙𝑢𝑡𝑖𝑜𝑛. 𝑃𝑢𝑟𝑝𝑜𝑟𝑡 𝐸𝑣𝑒𝑟𝑦𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑒𝑥𝑖𝑠𝑡𝑠 𝑖𝑠 𝑎 𝑝𝑟𝑜𝑑𝑢𝑐𝑡 𝑜𝑓 𝑚𝑎𝑡𝑡𝑒𝑟 𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡. 𝑆𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑏𝑎𝑠𝑖𝑐 𝑓𝑖𝑒𝑙𝑑 𝑜𝑓 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛, 𝑎𝑛𝑑 𝑚𝑎𝑡𝑡𝑒𝑟 𝑖𝑠 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑏𝑦 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡. 𝑆𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑛𝑜𝑡 𝑐𝑟𝑒𝑎𝑡𝑒𝑑 𝑎𝑡 𝑎 𝑐𝑒𝑟𝑡𝑎𝑖𝑛 𝑠𝑡𝑎𝑔𝑒 𝑜𝑓 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑑𝑒𝑣𝑒𝑙𝑜𝑝𝑚𝑒𝑛𝑡. 𝑅𝑎𝑡ℎ𝑒𝑟, 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑 𝑖𝑠 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡𝑒𝑑 𝑜𝑛𝑙𝑦 𝑜𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝑏𝑎𝑠𝑖𝑠 𝑜𝑓 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡𝑢𝑎𝑙 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦. 𝑇ℎ𝑖𝑠 𝑚𝑎𝑡𝑒𝑟𝑖𝑎𝑙 𝑏𝑜𝑑𝑦 𝑖𝑠 𝑑𝑒𝑣𝑒𝑙𝑜𝑝𝑒𝑑 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑒𝑛𝑡 𝑤𝑖𝑡ℎ𝑖𝑛 𝑚𝑎𝑡𝑡𝑒𝑟; 𝑎 𝑐ℎ𝑖𝑙𝑑 𝑔𝑟𝑜𝑤𝑠 𝑔𝑟𝑎𝑑𝑢𝑎𝑙𝑙𝑦 𝑡𝑜 𝑏𝑜𝑦ℎ𝑜𝑜𝑑 𝑎𝑛𝑑 𝑡ℎ𝑒𝑛 𝑡𝑜 𝑚𝑎𝑛ℎ𝑜𝑜𝑑 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑡ℎ𝑎𝑡 𝑠𝑢𝑝𝑒𝑟𝑖𝑜𝑟 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑦, 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡 𝑠𝑜𝑢𝑙, 𝑖𝑠 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑒𝑛𝑡. 𝑆𝑖𝑚𝑖𝑙𝑎𝑟𝑙𝑦, 𝑡ℎ𝑒 𝑒𝑛𝑡𝑖𝑟𝑒 𝑐𝑜𝑠𝑚𝑖𝑐 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑔𝑖𝑔𝑎𝑛𝑡𝑖𝑐 𝑢𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒 𝑖𝑠 𝑑𝑒𝑣𝑒𝑙𝑜𝑝𝑒𝑑 𝑏𝑒𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑝𝑟𝑒𝑠𝑒𝑛𝑐𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑢𝑙, 𝑉𝑖ṣṇ𝑢. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒 𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑡 𝑎𝑛𝑑 𝑚𝑎𝑡𝑡𝑒𝑟, 𝑤ℎ𝑖𝑐ℎ 𝑐𝑜𝑚𝑏𝑖𝑛𝑒 𝑡𝑜 𝑚𝑎𝑛𝑖𝑓𝑒𝑠𝑡 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑔𝑖𝑔𝑎𝑛𝑡𝑖𝑐 𝑢𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑎𝑙 𝑓𝑜𝑟𝑚, 𝑎𝑟𝑒 𝑜𝑟𝑖𝑔𝑖𝑛𝑎𝑙𝑙𝑦 𝑡𝑤𝑜 𝑒𝑛𝑒𝑟𝑔𝑖𝑒𝑠 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑, 𝑎𝑛𝑑 𝑐𝑜𝑛𝑠𝑒𝑞𝑢𝑒𝑛𝑡𝑙𝑦 𝑡ℎ𝑒 𝐿𝑜𝑟𝑑 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑜𝑟𝑖𝑔𝑖𝑛𝑎𝑙 𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑜𝑓 𝑒𝑣𝑒𝑟𝑦𝑡ℎ𝑖𝑛𝑔. 𝑨 𝒇𝒓𝒂𝒈𝒎𝒆𝒏𝒕𝒂𝒍 𝒑𝒂𝒓𝒕 𝒂𝒏𝒅 𝒑𝒂𝒓𝒄𝒆𝒍 𝒐𝒇 𝒕𝒉𝒆 𝑳𝒐𝒓𝒅, 𝒏𝒂𝒎𝒆𝒍𝒚 𝒕𝒉𝒆 𝒍𝒊𝒗𝒊𝒏𝒈 𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚(𝒘𝒆), 𝑚𝑎𝑦 𝑏𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑜𝑓 𝑎 𝑏𝑖𝑔 𝑠𝑘𝑦𝑠𝑐𝑟𝑎𝑝𝑒𝑟, 𝑎 𝑏𝑖𝑔 𝑓𝑎𝑐𝑡𝑜𝑟𝑦, 𝑜𝑟 𝑒𝑣𝑒𝑛 𝑎 𝑏𝑖𝑔 𝑐𝑖𝑡𝑦, 𝑏𝑢𝑡 ℎ𝑒 𝑐𝑎𝑛𝑛𝑜𝑡 𝑏𝑒 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑜𝑓 𝑎 𝑏𝑖𝑔 𝑢𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒. 𝑇ℎ𝑒 𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑜𝑓 𝑡ℎ𝑒 𝑏𝑖𝑔 𝑢𝑛𝑖𝑣𝑒𝑟𝑠𝑒 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑏𝑖𝑔 𝑠𝑜𝑢𝑙, 𝑜𝑟 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑢𝑙. 𝐴𝑛𝑑 𝐾ṛṣṇ𝑎, 𝑡ℎ𝑒 𝑆𝑢𝑝𝑟𝑒𝑚𝑒, 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑜𝑓 𝑏𝑜𝑡ℎ 𝑡ℎ𝑒 𝑏𝑖𝑔 𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑚𝑎𝑙𝑙 𝑠𝑜𝑢𝑙𝑠. 𝑇ℎ𝑒𝑟𝑒𝑓𝑜𝑟𝑒 𝐻𝑒 𝑖𝑠 𝑡ℎ𝑒 𝑜𝑟𝑖𝑔𝑖𝑛𝑎𝑙 𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒 𝑜𝑓 𝑎𝑙𝑙 𝑐𝑎𝑢𝑠𝑒𝑠. 𝑇ℎ𝑖𝑠 𝑖𝑠 𝑐𝑜𝑛𝑓𝑖𝑟𝑚𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑡ℎ𝑒 𝐾𝑎ṭℎ𝑎 𝑈𝑝𝑎𝑛𝑖ṣ𝑎𝑑 (2.2.13). 𝑁𝑖𝑡𝑦𝑜 𝑛𝑖𝑡𝑦ā𝑛ā𝑚 𝑐𝑒𝑡𝑎𝑛𝑎ś 𝑐𝑒𝑡𝑎𝑛ā𝑛ā𝑚. #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ #Devotional #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ് ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #💭 Best Quotes

SB 2.9.1 THE TRUTH OF WHY WE ARE IN MATERIAL REALM AND WHAT's HAPPENING WITH US (Very funny) The first sinful will of the living entity is to become the Lord, and the consequent will of the Lord is that the living entity forget his factual life and thus dream of the land of utopia where he may become one like the Lord. The child cries to have the moon from the mother, and the mother gives the child a mirror to satisfy the crying and disturbing child with the reflection of the moon. Similarly, the crying child of the Lord is given over to the reflection, the material world, to lord it over as karmī and to give this up in frustration to become one with the Lord. Both these stages are dreaming illusions only. There is no necessity of tracing out the history of when the living entity desired this. Śrīmad-Bhāgavatam (Bhāgavata Purāṇa) » Canto 2: The Cosmic Manifestation » CHAPTER NINE ŚB 2.9.1 श्रीशुक उवाच आत्ममायामृते राजन् परस्यानुभवात्मन: । न घटेतार्थसम्बन्ध: स्वप्नद्रष्टुरिवाञ्जसा ॥ १ ॥ śrī-śuka uvāca ātma-māyām ṛte rājan parasyānubhavātmanaḥ na ghaṭetārtha-sambandhaḥ svapna-draṣṭur ivāñjasā Synonyms śrī-śukaḥ uvāca — Śrī Śukadeva Gosvāmī said; ātma — the Supreme Personality of Godhead; māyām — energy; ṛte — without; rājan — O King; parasya — of the pure soul; anubhava-ātmanaḥ — of the purely conscious; na — never; ghaṭeta — it can so happen; artha — meaning; sambandhaḥ — relation with the material body; svapna — dream; draṣṭuḥ — of the seer; iva — like; añjasā — completely. Translation Śrī Śukadeva Gosvāmī said: O King, unless one is influenced by the energy of the Supreme Personality of Godhead, there is no meaning to the relationship of the pure soul in pure consciousness with the material body. That relationship is just like a dreamer’s seeing his own body working. Purport Mahārāja Parīkṣit’s question as to how a living entity began his material life, although he is apart from the material body and mind, is perfectly answered. The spirit soul is distinct from the material conception of his life, but he is absorbed in such a material conception because of being influenced by the external energy of the Lord, called ātma-māyā. This has already been explained in the First Canto in connection with Vyāsadeva’s realization of the Supreme Lord and His external energy. The external energy(wife) is controlled by the Lord, and the living entities are controlled by the external energy — by the will of the Lord. Therefore, although the living entity is purely conscious in his pure state, he is subordinate to the will of the Lord in being influenced by the external energy of the Lord. In the Bhagavad-gītā (15.15) also the same thing is confirmed: the Lord is present within the heart of every living entity, and all the living entity’s consciousness and forgetfulness are influenced by the Lord. Now the next question automatically made will be why the Lord influences the living entity to such consciousness and forgetfulness. The answer is that the Lord clearly wishes that every living entity be in his pure consciousness as a part and parcel (fragments) of the Lord and thus be engaged in the loving service of the Lord as he is constitutionally made; but because the living entity is partially independent also, he may not be willing to serve the Lord, but may try to become as independent as the Lord is. All the nondevotee living entities are desirous of becoming equally as powerful as the Lord, although they are not fit to become so. The living entities are illusioned by the will of the Lord because they wanted to become like Him. Like a person who thinks of becoming a king without possessing the necessary qualification, when the living entity desires to become the Lord Himself, he is put in a condition of dreaming that he is a king. Therefore the first sinful will of the living entity is to become the Lord, and the consequent will of the Lord is that the living entity forget his factual life and thus dream of the land of utopia where he may become one like the Lord. The child cries to have the moon from the mother, and the mother gives the child a mirror to satisfy the crying and disturbing child with the reflection of the moon. Similarly, the crying child of the Lord is given over to the reflection, the material world, to lord it over as karmī and to give this up in frustration to become one with the Lord. Both these stages are dreaming illusions only. There is no necessity of tracing out the history of when the living entity desired this. But the fact is that as soon as he desired it, he was put under the control of ātma-māyā by the direction of the Lord. Therefore the living entity in his material condition is dreaming falsely that this is “mine” and this is “I.” The dream is that the conditioned soul thinks of his material body as “I” or falsely thinks that he is the Lord and that everything in connection with that material body is “mine.” ""Thus only in dream does the misconception of “I” and “mine” persist life after life. This continues life after life, as long as the living entity is not purely conscious of his identity as the subordinate part and parcel (Fragment) of the Lord. "" In his pure consciousness, however, there is no such misconceived dream, and in that pure conscious state the living entity does not forget that he is never the Lord, but that he is eternally the servitor of the Lord in transcendental love. #🙏 ശ്രീകൃഷ്ണ ഭജനകൾ #Devotional ##𝗔𝗗𝗩𝗢𝗖𝗔𝗧𝗘𝗠𝗔𝗡𝗢𝗝𝗚𝗨𝗥𝗨𝗩𝗔𝗬𝗨𝗥 #💭 Best Quotes #🆕 ലേറ്റസ്റ്റ് അപ്ഡേറ്റ്