திருநீற்றுச் சுவடு
#முருகன் ஸ்டேட்டஸ் #முருகன் வீடியோஸ்#முருக கடவுள் #பக்தி வீடியோஸ் # #திருத்தல பரிகாரம், ஆலய வழிபாடு மற்றும்ஆன்மீக சிந்தனைகள்...🕉️🙏🔥 #🍀🍀 தெய்வ தரிசனம் 🍀🍀பக்தி பாடல்& படங்கள்🔷🔶கடவுள்🔶🔷ஆன்மீக தகவல்கள் 🍃🍃 #🔍ஜோதிட உலகம் 🌍 ##ஆன்மீக தகவல்கள் 🕉️ , பிராகிருதம், பாலி மொழிகளில்தான் கல் வெட்டுகள் அதிகம். சமஸ்கிருதம் அல்ல. அதே போல காலத்தால் மிகவும் மூத்தவை அந்த மொழிகளின் கல் வெட்டுக்கள். காலத்தால் பிந்தங்கியவை சமஸ்கிருத கல் வெட்டுக்கள். அதனால், தமிழ், பிராகிருதம், பாலி மொழிகளை விட சமஸ்கிருதம் மிகவும் பிந்தங்கிய மொழி. இப்படி ஒரு கருத்தை பல காலமாக படித்துள்ளேன்.
உண்மை என்ன ?
மொழியின் தொன்மையை கல்வெட்டால் மட்டும் தீர்மானிக்க முடியாது.
ஒரு மொழிக்கு இரண்டு அடிப்படை அம்சங்கள் உள்ளன.
ஒன்று – சப்தம் (ஒலி).
இரண்டு – எழுத்து.
இதில் முதன்மையானது சப்தம். எழுத்து என்பது அந்தச் சப்தத்தைப் பதிவு செய்ய மனிதன் உருவாக்கிய கருவி மட்டுமே.
ஒரு குழந்தை பிறந்தவுடன் பேசக் கற்றுக்கொள்கிறது; ஆனால் எழுதப் பல ஆண்டுகள் ஆகின்றன. அதுபோல மனித சமுதாயமும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் பேசிக்கொண்டே வாழ்ந்தது. பின்னர்தான் அந்தப் பேச்சை நிலைநிறுத்த எழுத்து முறைகள் உருவாக்கப்பட்டன. ஆகவே, "எழுத்து உருவான பிறகுதான் மொழி உருவானது" என்று கூறுவது மொழியியலின் அடிப்படைக் கொள்கைகளுக்கே முரணானது.
பண்டைய இந்தியாவிலும் இதே நிலைதான்.
அசோகர் காலத்தில் வட இந்தியாவில் பல்வேறு பிராகிருத மொழிகள் மக்களின் பேச்சு மொழிகளாக இருந்தன. பாலி மொழியும் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. தென்னிந்தியாவில் தமிழ் செழித்து விளங்கியது.
இந்த மொழிகளின் ஒலிகளைப் பதிவு செய்வதற்காக பிராமி எழுத்து முறை பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. அசோகரின் கல்வெட்டுகள் பெரும்பாலும் பிராகிருதத்தில் பிராமி எழுத்தில் அமைந்துள்ளன. தென்னிந்தியாவில் அதே பிராமி எழுத்து, தமிழின் ஒலியமைப்பிற்கு ஏற்றவாறு மாற்றப்பட்டு தமிழ்-பிராமியாக வளர்ந்தது. அதன் மூலம் ஏராளமான தமிழ்க் கல்வெட்டுகள் உருவாயின.
ஆனால் இதே காலகட்டத்தில் சமஸ்கிருதக் கல்வெட்டுகள் மிகவும் குறைவாக உள்ளன. இதை வைத்து சிலர், "சமஸ்கிருதம் அப்போது இல்லாத மொழி; அது பின்னர்தான் உருவானது" என்று வாதிடுகின்றனர். இந்த முடிவு அவசரமானதும், முழுமையற்றதுமாகும்.
ஏன் சமஸ்கிருதம் ஆரம்பத்தில் கல்வெட்டாக அதிகம் பொறிக்கப்படவில்லை?
அதற்குப் பல காரணங்கள் உள்ளன.
முதல் காரணம்: சமஸ்கிருதம் முதன்மையாக வேதங்களையும், யாகங்களையும், தத்துவங்களையும் பாதுகாக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட மொழி. அதன் பாதுகாப்பு எழுதுவதால் அல்ல, குருவிடமிருந்து சீடனுக்கு வாய்மொழியாக வழங்கப்பட்ட முறையால் நடந்தது.
இரண்டாவது காரணம்: வேதங்களில் ஒரு எழுத்து கூட மாறக்கூடாது என்ற கடுமையான மரபு இருந்தது. அதனால் வேதங்கள் நூற்றாண்டுகள் முழுவதும் மனப்பாடமாகவே பாதுகாக்கப்பட்டன. பதபாடம், கிரமபாடம், ஜடாபாடம், கணபாடம் போன்ற பல்வேறு பாராயண முறைகள் இதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டன. இவ்வளவு துல்லியமான வாய்மொழி மரபு உலக வரலாற்றில் மிகவும் அரிதான ஒன்று.
மூன்றாவது காரணம்: அக்கால அரசர்கள் மக்களுக்கான அரசாணைகள், வரிவிதிகள், சட்டங்கள் போன்றவற்றை பொதுமக்கள் புரிந்துகொள்ளும் மொழியிலேயே கல்வெட்டுகளாக வெளியிட்டனர். அதனால் அசோகரின் கல்வெட்டுகள் சமஸ்கிருதத்தில் இல்லாமல், அன்றைய மக்களின் பேச்சு மொழியான பிராகிருதத்தில் அமைந்தன.
நான்காவது காரணம்: சமஸ்கிருதத்தின் ஒலியமைப்பு மிகவும் நுட்பமானது. குறிப்பாக வேத ஸ்வரங்கள் (உதாத்தம், அனுதாத்தம், ஸ்வரிதம்) சாதாரண பிராமி எழுத்தில் முழுமையாகக் குறிக்க இயலவில்லை. எனவே வெறும் எழுத்தில் எழுதுவது, சரியான உச்சரிப்பைப் பாதுகாக்கப் போதுமானதாக கருதப்படவில்லை.
ஐந்தாவது காரணம்: பனை ஓலை போன்ற எழுதுபொருட்கள் நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்காது. அவை அழிந்துவிடும். ஆனால் வாய்மொழி மரபில் பயிற்சி பெற்றவர்கள் தலைமுறை தலைமுறையாக வேதங்களை அப்படியே பாதுகாத்தனர்.
இந்த காரணங்களால், சமஸ்கிருதம் ஆரம்ப காலத்தில் கல்வெட்டுகளில் அதிகமாகத் தோன்றவில்லை. பின்னர் குப்தர் காலம் முதல் சமஸ்கிருதக் கல்வெட்டுகள் பெருமளவில் காணப்படுகின்றன.
எனவே, "முதலில் கல்வெட்டில் தோன்றிய மொழியே மிகவும் பழமையான மொழி" என்று கூறுவது சரியான வரலாற்று ஆய்வு முறையல்ல.
ஒரு மொழியின் தொன்மையை நிர்ணயிக்க,
அதன் ஒலியியல்,
இலக்கண அமைப்பு,
இலக்கிய மரபு,
வாய்மொழிப் பரம்பரை,
தொல்லியல்,
கல்வெட்டுகள்,
கையெழுத்துப் பிரதிகள்
எனப் பல ஆதாரங்களை ஒருங்கிணைத்தே ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
வைதீக பாரம்பரியத்தின் பார்வையில், வேத மந்திரங்களின் சப்தமே ஆதி. பின்னர் அந்த வேத மொழி செம்மைப்படுத்தப்பட்டு "சம்ஸ்க்ருதம்" (சம்ஸ்கிருதம் – செம்மைப்படுத்தப்பட்ட மொழி) என்ற இலக்கிய வடிவத்தை அடைந்தது என்று கருதப்படுகிறது.
எனவே, எழுத்து ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் பிராகிருதம், பாலி, தமிழ் ஆகிய மொழிகளின் கல்வெட்டுகள் பழமையானவையாக இருக்கலாம். ஆனால் அதனால் மட்டும் சமஸ்கிருதம் பின்னர் தோன்றிய மொழி என்று முடிவு செய்வது அறிவியல் ரீதியாகவும், வரலாற்று ரீதியாகவும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது.
மொழியின் உயிர் எழுத்து அல்ல. சப்தமே அதன் உயிர்.
எழுத்து என்பது சப்தத்தைப் பதிவு செய்யும் கருவி.
சப்தமே மொழியின் உயிர்நாடி.
பிராகிருதம், பாலி, தமிழ் மற்றும் இன்றைய இந்தியாவில் பேசப்படும் அனைத்து மொழிகளிலும் ஐரோப்பிய மொழிகளிலும் பரவலாக வேர் கொண்ட சமஸ்கிருத சப்தங்களே காலத்தால் மூத்தவை என்பது எனது நம்பிக்கை. !
